အခန်း ၂၀၈

အခန်း (၂၀၈) ကျန်တစ်ဝက်က အကောင်းဆုံး ဧကရာဇ်အစိမ်းရောင်

"ယွမ်သန်း ၁၅၀..."

ဈေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လူတိုင်းက သူတို့၏ နဖူးများကို ကိုင်ထားလိုက်ကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်တော့သည့်အလား ခံစားလိုက်ရကာ နဖူးမှနေ၍ ချွေးအေးများ စီးကျလာလေတော့၏။

လူတိုင်း တန်ဖိုးမရှိဟု သိထားကြသော ဤကျောက်တုံးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ယွမ်သန်း ၁၅၀ တန်ဖိုးရှိနေချေပြီ။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

အဘယ်ကြောင့် ထိပ်တန်းအဆင့် နဂါးကျောက်စိမ်းမျိုးက ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေရသနည်း။

လူတိုင်း တွေးဝေသွားကြပြီး နှလုံးသားများ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်နေကာ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြမှုကြောင့် ပြူးကျယ်နေပေ၏။ သူတို့အားလုံး အသက်ရှူမှားသွားကြပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဆရာကြီးဝူမိုမှာ ပို၍ပင် တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို နဂါးကျောက်စိမ်းမျိုးထံတွင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့၏။ တုန်လှုပ်မှုထက် ကျော်လွန်၍ သူ၏ ကျင့်စဉ်နှလုံးသားကြီး ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ထိုကျောက်တုံးထဲတွင် လုံးဝ ဘာမျှမရှိသင့်ချေ။

ကျောက်စိမ်းလောင်းကစား လုပ်ငန်းတွင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သူတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မှားယွင်းနိုင်မှာလဲ။

သူရေးသားပြုစုခဲ့သော ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်အရ ထိုကျောက်တုံးသည် ပထမဆုံး လိုအပ်ချက်နှင့်ပင် မကိုက်ညီချေ။

အကျော်ကြားဆုံး ကျောက်စိမ်းလောင်းကစား ဆရာကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် မောက်မာသော လူငယ်တစ်ဦး၏ အလွယ်တကူ အနိုင်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရလေပြီ။

သူရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက ဒီလူငယ်လေးထက် အများကြီး နိမ့်ကျနေတယ်ဆိုတာကို ဒါက ပြသနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။

ဒီကိစ္စသာ သတင်းထွက်သွားပါက ဆယ်စုနှစ်များစွာ တည်ဆောက်ခဲ့သော သူ၏ အခွင့်အာဏာသည် ပြိုလဲသွားမည်ဖြစ်ပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်ပေသည်။

ခဏတာမျှ ဆရာကြီးဝူမိုသည် ထိုနေရာတွင် ဆွံ့အငေးမောစွာ ရပ်နေခဲ့၏။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ချိန်တွင် စုယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ... တစ်ခုခုတော့ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းနေပြီ...

ဒီကျောက်တုံးရဲ့ ပါဝင်မှုက ယွမ်သန်း ၃၀၀ တန်တယ်လို့ သတင်းအချက်အလက်မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားတယ်လေ... ဘာဖြစ်လို့ ဒီလူက ယွမ်သန်း ၁၅၀ လို့ပဲ ပြောရတာလဲ...

ဒါက ငါ့ကို ယွမ်သန်း ၁၅၀ တိုက်ရိုက် ဆုံးရှုံးသွားစေနိုင်တယ်...

"ဆရာကြီး... အပိုင်းနှစ်ပိုင်းလုံးကို ဖြတ်ပြီးပြီလား..."

"ဘာဖြစ်လို့ ယွမ်သန်း ၁၅၀ ပဲ တန်ရတာလဲ..."

စုယွမ်က ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ မေးလိုက်၏။

"ဒါက... မဖွင့်ရသေးတဲ့ အပိုင်းတစ်ပိုင်း ကျန်သေးတယ်လေ..."

ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို မြန်မြန် စလိုက်ကြရအောင်..."

စုယွမ်က ညွှန်ကြားလိုက်၏။

"ကောင်းပါပြီ... ကောင်းပါပြီ..."

ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်က ချွေးများကို အလျင်အမြန် သုတ်လိုက်ပြီး မဖွင့်ရသေးသော ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးကို အပေါက်ဖောက်ရန် စတင်လိုက်သည်။

ဤကျောက်တုံးမှာ ဖြတ်တောက်ရန် သိပ်မခက်ခဲသော်လည်း အတွင်းရှိ ပစ္စည်း၏ အရည်အသွေး အပြည့်အစုံကို မြင်တွေ့ရရန် ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်သည် အားထုတ်မှု များစွာ ပြုလုပ်ခဲ့ရပေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများမှာ သူတို့မြင်တွေ့လိုက်ရသော အရာကြောင့် ကြက်သေသေသွားကြလေသည်။

ယွမ်သန်း ၁၅၀ က မလုံလောက်သေးဘူးလား။

ကျန်တစ်ဝက်မှာရော ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်စိမ်းတွေ ရှိနေနိုင်သေးလို့လား။

အဲဒါက မမှန်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား။

လက်ဝတ်ရတနာပိုင်ရှင် ဟယ်ရီမှာ ကြက်သေသေနေပြီး စကားပြောရန်ပင် အခက်တွေ့နေကာ စုယွမ်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် သူက ပို၍ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့လေ၏။

လူငယ်လေး ခုလေးတင် ပြသခဲ့သော ယုံကြည်မှုမှာ အမှန်တကယ် စစ်မှန်နေခဲ့ခြင်းပင်။

သူက ဆရာကြီးဝူမိုကို အနိုင်ယူနိုင်တယ်လို့ တကယ်ပြောခဲ့တာပဲ...

သူက မျှော်လင့်ချက်မဲ့လွန်းလို့ ခေါင်းမာနေတာပဲ... လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ မွေးရာပါ မောက်မာမှုပဲလို့ ငါ ထင်ထားခဲ့တာ...

လီဝမ်ဆန်းမှာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူနေရပြီး အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားမှုမှာ အလွန်လျင်မြန်လှပေ၏။

တုံ့ပြန်ရန် အချိန်လုံးဝနီးပါး မရှိလိုက်ဘဲ အရာအားလုံးက ၁၈၀ ဒီဂရီ အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

မူလက သေချာပေါက် အနိုင်ရမည့် အခြေအနေတစ်ခုကနေ အခု ရုတ်တရက်...

ဒါက ငါတို့ ရှုံးဖို့ ဖန်တီးထားတဲ့ အခြေအနေများ ဖြစ်နေမလား။

ဟားဟားဟား...

"ငါ သိသားပဲ..."

"ခေါ်လေ..."

"အော်လိုက်စမ်းပါ..."

"အကျယ်ကြီး အော်လိုက်..."

လူအုပ်ကြီးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာဖြင့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး လီဟူက အသံကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း လူတိုင်းကို ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ လှောင်ပြောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ခုနကတော့ ငါ အရမ်း စိတ်ပျက်နေခဲ့ရတာ... အခုတော့ အရမ်း ပျော်သွားပြီ...

လီဟူက ထိုသူဌေးများရှေ့တွင် ရပ်ကာ အလွန်လှောင်ပြောင်သော လက်ဟန်ခြေဟန်များနှင့် မသင့်တော်ဘဲ ရန်စသော လေသံဖြင့် သူ၏ မျက်နှာကို ကာကွယ်ထားလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဟင်... ခုနကတော့ ခင်ဗျားတို့ တော်တော် စကားများနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"ခုနကတော့ ခင်ဗျားတို့ အရမ်း ပျော်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... အနိုင်ရဖို့ အရမ်းကို ယုံကြည်ချက် ရှိနေတယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

"အခု ဘာဖြစ်သွားပြီလဲ..."

ဘာလို့ အားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေကြတာလဲ...

လီဟူ၏ ပြင်းထန်သော မေးခွန်းများကြောင့် လူတိုင်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြလေ၏။ လွန်ခဲ့သော မိနစ်ပိုင်းက သူတို့ မောက်မာပြီး ဝမ်းသာလေလေ ယခုအခါ ဆုံးရှုံးရမှု ခံစားချက်က ပိုကြီးမားလေလေ ဖြစ်ပေသည်။

လီဟူက တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လူတိုင်းကို အရူးအုပ်စုတစ်စုကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက စုယွမ်ကိုလည်း အနည်းငယ် မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စုယွမ်က ကြိုတင်သတိမပေးခဲ့သဖြင့် သူ့ကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤလူများ ခံထိုက်သည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် စုယွမ်က လီဟူ၏ အပြုအမူကို မတားဆီးခဲ့ချေ။

မကြာမီမှာပင် ယေဘုယျအားဖြင့် စိတ်ပျက်အားငယ်နေမှုများ ကြားတွင် ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်၏ အသံက အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

"ထပ်ပြီးတော့... ထပ်ပြီးတော့..."

"ထပ်ဖြတ်လို့ ရပြန်ပြီ..."

အသစ်ဖြတ်တောက်ထားသော ကျောက်စိမ်းတစ်ဝက်ကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ချိန်တွင် ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လဲ့သွားလေသည်။

ဒီအပိုင်းရဲ့ အရည်အသွေးက...

ဒါက အရင် နဂါးကျောက်စိမ်းမျိုးထက်တောင် အရည်အသွေး နည်းနည်း ပိုမြင့်နေတဲ့ပုံပဲ...

ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်က တံတွေးမြိုချလိုက်၏။ လုပ်ငန်းခွင်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်လာခဲ့သမျှ ကာလပတ်လုံး ထိပ်တန်းအရည်အသွေးရှိသော ပစ္စည်းနှစ်မျိုးကို ဖြတ်တောက်ရရှိနိုင်မည့် ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးတစ်တုံးကို သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

ဤသည်က ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးများ၏ တန်ဖိုးအပေါ် သူ၏ နားလည်မှုကို ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။ အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါက တစ်စုံတစ်ယောက်က ဤပစ္စည်းနှစ်ခုကို အထဲသို့ ထည့်ထားခဲ့သည်ဟု သူ အမှန်တကယ် သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။

ဒါက...

အကယ်၍ ဤကိစ္စသာ ယနေ့ထွက် သတင်းတွင်းပါသွားပါက ချဲ့ကားပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကျောက်စိမ်းလက်ဝတ်ရတနာ လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးတွင် ကြီးမားသော ငလျင်တစ်ခု လှုပ်ခတ်သွားစေလိမ့်မည်။

ဤပစ္စည်းနှစ်ပိုင်းမှာ အပြင်းအထန် အပြိုင်အဆိုင် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် စုယွမ်က ချက်ချင်း ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမရှိသော အစိမ်းရောင် အခင်းအကျင်းကြီးနှင့်သာ ရင်ဆိုင်လိုက်ရလေ၏။

ဤအစိမ်းရောင်က ဧကရာဇ်တစ်ပါးကဲ့သို့ အခြားသော အစိမ်းရောင်များအားလုံးကို အရောင်မှေးမှိန်သွားစေပေသည်။

အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ တောက်ပနေသော လက်ဝတ်ရတနာ၏ အလင်းရောင်က နက်ရှိုင်းသော တောင့်တမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

အတွေ့အကြုံမရှိသူတစ်ဦးပင်လျှင် ဤအရာသည် ရှားပါးပြီး အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

"ကျွန်တော်က ကျောက်စိမ်းအကြောင်း သိပ်မသိလို့ ဆရာကြီးဝူမိုပဲ ပြောပြပေးပါဦး..."

စုယွမ်က ဆရာကြီးဝူမိုအား အလွန်ရယ်စရာကောင်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဆရာကြီးဆိုသော စကားလုံးက ကြီးမားလှသော လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ခနဲ့တဲ့တဲ့ အဓိပ္ပာယ်များကို သယ်ဆောင်ထားလေ၏။

ဝူမိုသည် မူလက မကြည့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ ကျင့်စဉ်နှလုံးသား အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် သူ အရှက်ကွဲသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သိချင်စိတ် ပြင်းပြမှုကြောင့် ဝူမိုသည် လှမ်းကြည့်လိုက်ဆဲဖြစ်ပြီး သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အရာက သူ၏ ပါးစပ်ကို ချက်ချင်း ဟသွားစေခဲ့လေ၏။

"ဒါက..."

"ထိပ်တန်းအဆင့်... ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်း..."

သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေသော သီးသန့်အခန်းထဲတွင် မိုးကြိုးသံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေတော့သည်။