အခန်း ၂၀၉

အခန်း (၂၀၉) လုံးဝ ရှုံးနိမ့်ခြင်း

အကယ်၍ ဆရာကြီးဝူမို၏ ကျင့်စဉ်နှလုံးသားသည် ယခုလေးတင် ပြိုကွဲသွားခဲ့သည်ဆိုလျှင် ယခုချိန်တွင်မူ ၎င်းသည် မြေမှုန့်အဖြစ်သို့ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေပြီ။

ဆယ်စုနှစ်များစွာ သင်ယူလေ့လာပြီး စုဆောင်းလာခဲ့သမျှတို့သည် လူငယ်လေးတစ်ဦး၏ လက်ထဲတွင် ဤမျှလောက်အထိ လုံးဝ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ရပေ၏။

ကျိုးပဲ့နေသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးအတွင်း၌ ကမ္ဘာ့အကောင်းဆုံး ကျောက်စိမ်းနှစ်ပိုင်း ပုန်းကွယ်နေခဲ့ချေသည်။

ယခင်က နဂါးကျောက်စိမ်းမျိုးတစ်ပိုင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယခုအခါ အလွန်အရည်အသွေးမြင့်မားသော ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းတစ်ပိုင်းကို ထပ်မံတွေ့ရှိလိုက်ရပြန်သည်။

စုယွမ် ခုလေးတင်ပြောခဲ့သော စကားတစ်ခွန်းကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။

"အရမ်းကံကောင်းတယ်..."

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော ယုံကြည်မှုမျိုးသည် ကံကောင်းခြင်းသက်သက်အပေါ်တွင်သာ အခြေခံထားရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဒီအပိုင်းက... ထိပ်တန်းအဆင့် ဧကရာဇ်ကျောက်စိမ်းပဲ..."

"ဈေးကွက်တန်ဖိုးက... ယွမ်သန်း ၁၅၀ လောက်ရှိမယ်..."

ဝူမိုသည် သူ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ခွန်အားများကို အကုန်အစင် သုံးစွဲလိုက်ရသည့်အလား ဖြစ်နေပေ၏။ စကားပြောပြီးနောက် ဝူမိုသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းသွားကြလေ၏။

စုယွမ်အနေဖြင့် ကျောက်စိမ်းလောင်းကစားဆရာကြီး ဝူမိုကို အဘယ်ကြောင့် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြချေသည်။

ယွမ်သန်း ၃၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ကျောက်စိမ်းနှစ်ပိုင်းဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ မည်သူ့အတွက်မဆို အလွန်များပြားလှသော ငွေကြေးပမာဏပင် ဖြစ်၏။

လီဝမ်ဆန်း၏ မူလက ပါးနပ်လှသော မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားလေသည်။

သူသည် လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ပြန်ဖြေလျှော့လိုက်ကာ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်တစ်ခုက သူ၏ ရင်ထဲတွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

စုယွမ်က ထိုကျောက်တုံးကို ဝယ်ယူရန် စောစောက အပြင်းအထန် တောင်းဆိုခဲ့သည်ကို သူ ရုတ်တရက် သတိရသွားချေသည်။

ထိုအချိန်က မည်သူမျှ နားမလည်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခု ပြန်လည်တွေးတောကြည့်ချိန်တွင် အရာအားလုံးက ရှင်းလင်းသွားပေ၏။

ထိုလူငယ်သည် ထိုကျောက်တုံး၏ အံ့မခန်းဖွယ်ရာကို ထိုအချိန်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

လီဝမ်ဆန်းက စုယွမ်အား အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ဤလူငယ်သည် အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ပါးနပ်မှု နည်းဗျူဟာများ သို့မဟုတ် စေ့စပ်သေချာမှုတို့တွင် ဤနေရာရှိ လူများအားလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

အခြားသူများမှာမူ ချွေးအေးများ ပို၍ပင် ရွှဲနစ်နေကြလေပြီ။

မူလက စုယွမ်အား ထောင်ချောက်ဆင်ရန် အစီအစဉ်ဆွဲခဲ့ကြသော်လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ သူတို့ ရှယ်ယာများ ဆုံးရှုံးသွားရုံသာမက စုယွမ်က ယွမ်သန်း ၃၀၀ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းတစ်ခုကိုပါ ရရှိသွားခဲ့ပေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါကမှ ပိုပြီး သဘာဝကျတာပေါ့..."

"ငါ သိသားပဲ... ဘယ်လိုလုပ် ယွမ်သန်း ၁၅၀ ပဲ တန်ရမှာလဲ..."

စုယွမ်က မိမိကိုယ်တိုင် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူအုပ်ကြီးသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နက်ရှိုင်းသော မသက်မသာဖြစ်မှုက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

"အား..."

"အာ..."

ရုတ်တရက် အော်ဟစ်သံတစ်ခုက သီးသန့်အခန်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပေ၏။ လူတိုင်းက မြေပြင်ပေါ်သို့ အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်ကြရာ ဆရာကြီးဝူမို တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လူးလှိမ့်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"မြန်မြန် သူ့ကို ဆေးရုံပို့ကြ..."

လီဝမ်ဆန်းက ကမန်းကတန်း ပြောလိုက်၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူအချို့ ဝင်ရောက်လာကာ ဆရာကြီးဝူမိုကို သယ်ထုတ်သွားကြလေတော့သည်။

ဆရာကြီးဝူမို အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် လူတိုင်း၏ ခံစားချက်များမှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရပေ၏။

"ဆရာကြီးဝူမိုက... ဒီထိုးနှက်ချက်ကို လက်မခံနိုင်လို့... သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်နှလုံးသား ပြိုကွဲသွားတာပဲ..."

ဟယ်ရီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

စုယွမ်မှာမူ ဝူမိုအတွက် လုံးဝ သနားကရုဏာ မသက်မိချေ။ သူသည် ယနေ့ ရရှိခဲ့သော အကျိုးအမြတ်များကိုသာ ပို၍ ဂရုစိုက်နေပေ၏။

"ငါ မေးချင်တာက ဒီကျောက်စိမ်းနှစ်ပိုင်းကို လိုချင်တဲ့သူ ရှိလား..."

"ယွမ်သန်း ၃၀၀ ဆိုရင်တော့ ငါ ရောင်းပေးမယ်..."

စုယွမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။

ဤနေ့မှာ အလွန်အမင်း အကျိုးအမြတ်များခဲ့ပြီး အလကားရလိုက်သည့်အရာပင်လျှင် ဤမျှလောက်အထိ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် ငွေတစ်ပြားတစ်ကျပ်မျှ မကုန်ကျခဲ့ဘဲ ဤမျှများပြားလှသော ဆုလာဘ်ကြီးကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာများမှာ မှုန်ကုပ်နေကြပြီး မည်သူမျှ စကားမပြောကြချေ။

သူတို့သည် ကြီးမားလှသော အရှုံးများနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီးဖြစ်ရာ ပစ္စည်းများအတွက် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးများကို သုံးစွဲခိုင်းခြင်းက သူတို့၏ အရှုံးများကို ပိုမိုကြီးမားသွားစေရုံသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အင်း... ဒီထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်စိမ်းနှစ်ပိုင်းကို ယွမ်သန်း ၃၀၀ နဲ့ ဝယ်ဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

လက်ဝတ်ရတနာ ကုန်သည်ဟယ်ရီက ပြောလိုက်၏။

"ကောင်းပြီလေ..."စုယွမ်က သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငွေသားပဲ လိုချင်တယ်..."စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

"ရပါတယ်..."

ဟယ်ရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့အနေဖြင့် ယွမ်သန်း သုံးရာကို အဆင်သင့် ထုတ်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေ၏။ ဤပစ္စည်းနှစ်ခုကို အချောထည်အဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်ချိန်တွင် သူ၏အတွက် အကျိုးအမြတ် အနည်းငယ် ထပ်မံရရှိရန် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။

"ငွေလွှဲဖို့ အခုချက်ချင်း စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်..."

သုံးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် စုယွမ်၏ ဘဏ်အကောင့်ထဲသို့ ယွမ်သန်း ၃၀၀ ဟူသော ကြီးမားသည့် ငွေကြေးလွှဲပြောင်းမှုတစ်ခု ဝင်ရောက်လာလေသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒီနေ့မနက် ငါတို့ သိပ်မစားရသေးဘူးဆိုတော့ ဒီမှာ ဆက်ရပ်မနေကြတော့ဘူး..."

"အပြင်ထွက်ပြီး ဖျော်ဖြေပွဲသွားကြည့်ရင်း တစ်ခုခု သွားစားကြတာပေါ့..."

"ရှယ်ယာလွှဲပြောင်းမှုနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ အမြန်ဆုံး ပြီးပြတ်အောင် သက်ဆိုင်ရာဝန်ထမ်းတွေကို စီစဉ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်..."

"ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ဒီကိုဖိတ်ကြားပေးခဲ့တဲ့ ဥက္ကဋ္ဌလီကိုရော အားလုံးရဲ့ ကိုယ်ကျိုးမဖက်တဲ့ ပံ့ပိုးမှုတွေအတွက်ပါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

စုယွမ်က ပြုံးလိုက်၏။ ဤစကားများမှာ အမြင့်ဆုံးသော ခနဲ့တဲ့တဲ့ လှောင်ပြောင်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်။

"အင်း... ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော့်ကုမ္ပဏီအတွက် အကဲဖြတ်ပညာရှင် လုပ်ပေးလို့ရမလား..."

စုယွမ် ထွက်ခွာတော့မည်ကို မြင်ချိန်တွင် ဟယ်ရီက စိုးရိမ်တကြီး လှမ်းခေါ်လိုက်၏။ ဟယ်ရီသည် စုယွမ်၏ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော အကဲဖြတ်မှုစွမ်းရည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ကမ်းလှမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မဝင်စားပါဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ ကုမ္ပဏီမှာ ဆရာကြီးဝူမိုလို လူမျိုးရှိနေတာပဲ... အဲဒါက လုံလောက်နေပါပြီ..."

စုယွမ်က ပြောပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ဟယ်ရီမှာ အလွန်အမင်း အရှက်ရသွားပေ၏။

"ဟမ်... ခင်ဗျားတို့က ဘယ်လို အမှိုက်စားမျိုးလဲ ဆိုတာကိုတောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိကြဘူးလား..."

လီဟူက လူအုပ်ကြီးအား လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထွက်သွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်သွားပြီးနောက် သီးသန့်အခန်းသည် သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့၏။

"အင်း... ကျွန်တော် ဝင်ပြောသင့်မပြောသင့်တော့ မသိဘူး..."

ထိုအချိန်တွင် ကျောက်ဖြတ်ပညာရှင်က ပြောလိုက်သည်။

"ဟင်... မင်း ဘာပြောချင်လို့လဲ..."

ဟယ်ရီက မေးလိုက်၏။

"တကယ်တော့ ဒီဥက္ကဋ္ဌစုအတွက် မနေ့ကလည်း ကျောက်စိမ်းအရိုင်းတုံးတစ်တုံး ကျွန်တော် ဖြတ်ပေးခဲ့ရသေးတယ်..."

"ရှေးဟောင်းပစ္စည်းဈေးတန်းမှာ သူက ယွမ် ၃၀၀,၀၀၀ တန် တန်ဖိုးမရှိတဲ့ ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး အဲဒီကနေ ယွမ် ၃ သန်းတန် ကျောက်စိမ်းတစ်ခု ထွက်လာခဲ့တယ်..."

"တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် သူတို့က ခင်ဗျားတို့ အစက ထင်ထားသလို ကျောက်စိမ်းလောင်းကစားနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဘာမှနားမလည်တဲ့သူတွေ လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး... ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူတို့က အပြည့်အဝ ကျွမ်းကျင်တဲ့... ဆရာကြီးပါ..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပို၍ပင် ရှုပ်ထွေးသွားရချေသည်။

ဤလူငယ်လေးသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိပ်တန်းအဆင့် ကျောက်စိမ်းလောင်းကစား ဆရာကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြချေ။

ဤအရာအားလုံးမှာ စုယွမ်၏ မျှော်လင့်ချက်များအတွင်း၌ ရှိနေပုံရကြောင်း လီဝမ်ဆန်းက ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေ၏။

သူ ရောက်ရောက်ချင်းမှာပင် ဤသည်မှာ ထောင်ချောက်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်း သူ သိနေခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

"ဥက္ကဋ္ဌလီ... ခင်ဗျား ကျွန်တော်တို့ကို ရှင်းပြသင့်တယ် မဟုတ်ဘူးလား..."

လူတစ်ဦးက နှလုံးနာကျင်စွာဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ငါ မင်းတို့အားလုံးကို ရှင်းပြပါ့မယ်..."

လီဝမ်ဆန်းက စကားပြောပြီးနောက် ထွက်သွားလေတော့သည်။

လူတိုင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးများ ချလိုက်ကြ၏။ ဤနေ့မှာ ကြီးမားလှသော ဘဏ္ဍာရေးဆိုင်ရာ ထိုးနှက်ချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

အပြင်ဘက် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖျော်ဖြေမှုများမှာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေဆဲဖြစ်ပြီး အနုပညာရှင်များက သီချင်းဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအရာများကို ဖျော်ဖြေတင်ဆက်နေကြသည်။

သို့သော် ရှုံးနိမ့်မှုကို ယခုလေးတင် ကြုံတွေ့ထားရသော ဤသူဌေးများမှာမူ လုံးဝ စိတ်မဝင်စားကြတော့ချေ။

"ဒါက တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ..."

လီဟူသည် အလွန်ကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို စားသောက်နေရင်း မချီးကျူးဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေ၏။ ငွေမကုန်ဘဲ စားရသည့် အရာများက ဤမျှလောက်အထိ အရသာရှိလှပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... Star(စတား) ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီက အလားအလာ အရမ်းကောင်းတဲ့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုပါ... ခင်ဗျားကရော..."

ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာသော ဝမ်လဲ့မှာမူ ယခုအခါ လုံးဝ ငြိမ်ကျသွားခဲ့ပြီး စုယွမ်အား ဖားယားသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

"စိတ်မဝင်စားဘူး..."

စုယွမ်က သူ၏ စကားကို အဆုံးမသတ်ခွင့်မပေးဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသော ဝမ်လဲ့မှာ ဒေါသထွက်သွားသော်လည်း စုယွမ်၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ထားပြီးဖြစ်ရာ မဆင်မခြင် လှုပ်ရှားရန် သတ္တိမရှိတော့ချေ။ သူသည် သူ၏ ဒေါသများကိုသာ မြိုချလိုက်ပြီး တင်းမာသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ထွက်ခွာသွားရလေ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ဖျော်ဖြေမှုတစ်ခု ပြီးဆုံးသွားပြီး လူရိပ်တစ်ခုက စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ပြေးတက်လာကာ ခေါင်းမာနေသော အခမ်းအနားမှူးထံမှ မိုက်ခရိုဖုန်းကို လုယူလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ မင်္ဂလာပါ... ကျွန်တော်က လီဝေပါ... ဒီနေ့က ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ မွေးနေ့ဆိုတော့ သူ့အတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်လာခဲ့ပါတယ်..."