အခန်း ၂၁၀

အခန်း (၂၁၀) နေဝင်ဆည်းဆာ

လီဝေက ဖျော်ဖြေမှုကို အခြေခံအားဖြင့် ကြားဖြတ်နှောင့်ယှက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေ၏။

တကယ်တော့ သူက မနက်ပိုင်းတွင် အိပ်ရာမထနိုင်ခဲ့သောကြောင့် ဤသို့ ကမန်းကတန်း ပြေးလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းက လီဝေအား ဆွံ့အငေးမောစွာ စိုက်ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အတော်လေး ထူးဆန်းနေကြချေ၏။

"တစ်ယောက်ယောက် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်ပြုလက်ဆောင်ကို ယူလာခဲ့စမ်း..."

လီဝေက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပန်ဆင်လျက် မောက်မောက်မာမာပင် ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် တပြိုင်နက် နန်ရှန်းတောင်ကဲ့သို့ အသက်ရှည်ပါစေ ဟူသော စာလုံးများ ရေးသားထားသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ယူဆောင်လာကြလေ၏။

"ဒီ နန်ရှန်းတောင်လို အသက်ရှည်ပါစေ ဆိုတဲ့ ပန်းချီကားကို လေလံပွဲကနေ ယွမ်သန်းဆယ်ချီပေးပြီး ကျွန်တော် ဝယ်လာခဲ့တာပါ..."

"ကျွန်တော့်အဖေအတွက် ရည်စူးပြီး နန်ရှန်းတောင်လို အသက်ရှည်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်..."

လီဝေက ပြောပြီးနောက် လီဝမ်ဆန်းအား မျှော်လင့်ချက်ကြီးစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

လီဝမ်ဆန်းသည် စောစောက အလွန် စိတ်အခြေအနေ ဆိုးရွားနေခဲ့သော်လည်း သူ၏သားဖြစ်သူတွင် မိဘအပေါ် သိတတ်မှု အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်ကို မြင်ရသဖြင့် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူသည် လက်ရေးလှပညာကို နှစ်သက်ပြီး သူ၏အကြိုက်နှင့် ကိုက်ညီစေရန် သင့်လျော်သော လက်ရေးလှပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို လက်ဆောင်ပေးရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်းက သူသည် အားထုတ်မှုအချို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြသနေပေ၏။

အနီးကပ် သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လီဝမ်ဆန်းသည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤလက်ရေးလှ လက်ရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပုံမပေါ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။

ဤလူက ထိုအရာကို အမှန်တကယ် ထုတ်ယူလာခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ရခြင်းက စုယွမ်အတွက် အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေခဲ့ပေသည်။

"အင်း... ဝမ်သွမ့်ရဲ့ တံဆိပ်တုံးပါတဲ့ နန်ရှန်းတောင်လို အသက်ရှည်ပါစေ ဆိုတဲ့ လက်ရာပဲ... ဒီလို လိမ္မာသိတတ်တဲ့ သားတစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ဥက္ကဋ္ဌလီက တကယ်ကို ကံကောင်းတာပဲ..."

စုယွမ်က ချီးကျူးဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

စုယွမ်၏ စကားများကို ကြားပြီးနောက် လီဝမ်ဆန်းက အနုပညာလက်ရာကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

တံဆိပ်တုံးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတစ်ခုနှင့် တူသော်လည်း လက်ရေးလှလက်ရာမှာမူ...

သူ၏ ရေးသားမှုစွမ်းရည်နှင့် အခြားသော ရှုထောင့်များမှာ လိုအပ်ချက်များ ရှိနေပေ၏။

"လီဝေ... မင်း ဒီပစ္စည်းကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ..."

လီဝမ်ဆန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဟောင်ကောင်မှာ အကျော်ကြားဆုံးဖြစ်တဲ့ လေလံရုံကနေပေါ့... အဖေ မသိပါဘူး... ဒီပစ္စည်းရဲ့ ကနဦးဈေးနှုန်းက အတော်လေး နိမ့်ပေမဲ့ ဝယ်ချင်တဲ့သူ အရမ်းများပြီး ဈေးက ယွမ်ကိုးသန်းအထိတောင် ရောက်သွားခဲ့သေးတယ်..."

"ဒီလေလံကို အနိုင်ရဖို့အတွက် ကျွန်တော် ယွမ် ၁၀ သန်းတိတိ သုံးခဲ့ရတယ်..."

လီဝမ်ဆန်းထံမှ ချီးကျူးစကားရရှိရန် မျှော်လင့်လျက် လီဝေက မောက်မာသော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"စကားမစပ် ဒီပစ္စည်းကို ဝမ်သွမ့်တံဆိပ်တုံးလို့ ခေါ်တယ်... လက်ရေးလှလက်ရာတစ်ခုပေါ့... အဖေ ဝမ်သွမ့်ကို သိမှာပါ... သူက လက်ရေးလှပညာရှင်တစ်ယောက်လေ..."

လီဝေက ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီဝမ်ဆန်း၏ မျက်ခုံးများမှာ ချက်ချင်း မှောင်မိုက်သွားလေ၏။

ဤငွေဖြုန်းတီးသူက ဤကဲ့သို့သော အမှိုက်တစ်ခုကို ရရှိရန်အတွက် ယွမ် သန်းဆယ်ချီ သုံးစွဲခဲ့သည်ပင်။

ဝမ်သွမ့်ဆိုသည်မှာ သူ အမုန်းဆုံး လက်ရေးလှပညာရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ့အား ဤကဲ့သို့သောအရာမျိုး လက်ဆောင်ပေးရန် မည်သို့များ ရဲတင်းရသနည်း။

"ကောင်းပြီ... မင်း အခု သွားလို့ရပြီ..."

လီဝမ်ဆန်းက အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဟင်..."

"ဒါက..."

လီဝေမှာ သူ၏ ဖခင်ဖြစ်သူ အဘယ်ကြောင့် မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တွေဝေသွားရလေသည်။

စုယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်နေသော လီဝမ်ဆန်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"နန်ရှန်းတောင်လို အသက်ရှည်ပါစေဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါက်နေပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ နေဝင်ဆည်းဆာနဲ့ တူနေတယ်..."

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီဝမ်ဆန်း၏ မျက်နှာအမူအရာပင်လျှင် သိသိသာသာ ဒေါသထွက်သွားလေ၏။

သူ၏ အသက်အရွယ်အရ သူသည် ဤစကားလုံးကို အမုန်းဆုံးဖြစ်ပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ဒီနေ့ ငါ ရှုံးသွားတာ ဖြစ်နိုင်ပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ အဆိပ်ပြင်းနေဖို့တော့ မလိုပါဘူး..."

လီဝမ်ဆန်းက မှုန်ကုပ်နေသော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ခင်ဗျားကို ပေးမယ်လို့ ငါပြောခဲ့တဲ့ အရာမဟုတ်ပါဘူး... ဒါက ခင်ဗျားရဲ့ သားလိမ္မာလေး လီဝေဆီက လက်ဆောင်တစ်ခုပါ..."

စုယွမ်က ဖွင့်မပြောသေးဘဲ ဇာတ်လမ်းကို ကြည့်ရှုရန် တိတ်တဆိတ် ပြင်ဆင်နေလိုက်သည်။

"အနုပညာလက်ရာ တစ်ခုတည်းလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ပန်းချီကားထဲက ပန်းချီကား တစ်ချပ်ပါ..."

စုယွမ်က လီဝေအား အလွန် အသုံးဝင်သော အကြံပြုချက်တစ်ခု ပေးလိုက်၏။

ဤစကားကို ကြားချိန်တွင် လီဝမ်ဆန်းက ဘာတွေဖြစ်နေသနည်း ဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး သူ၏ဘေးရှိ လူနှစ်ဦးအား တစ်စုံတစ်ရာ ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးက ရှေ့သို့ ထွက်လာကာ နန်ရှန်းတောင်နှင့် တူသော အနုပညာလက်ရာကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သေချာစွာ ရှာဖွေလိုက်ကြ၏။

ရုတ်တရက် သူတို့သည် သေးငယ်သော ကွက်လပ်တစ်ခုကို သတိထားမိသွားကြပြီးနောက် ဂရုတစိုက် ဆွဲဆုတ်လိုက်ကြလေသည်။

"ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ... ဒီပစ္စည်းက ဘယ်လောက်တန်လဲဆိုတာ မင်းတို့ သိကြလား..."

ယင်းကို မြင်ချိန်တွင် လီဝေမှာ အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာပြီး မေးလိုက်၏။

ထိုနှစ်ဦးက သူတို့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး အနုပညာလက်ရာ တစ်ခုကို ဖြုတ်ချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် နှစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

"ဒီ... ဟားဟားဟား ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါရမီကို မြင်နိုင်တဲ့ မျက်စိက ကောင်းတယ်လို့ အဖေ့ကို ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား... ဒါတွေက တကယ်တော့ အကောင်းဆုံး လက်ရာနှစ်ခုပဲ..."

လီဝေက လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ပြုလုပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"ကျွန်တော် ယွမ်သန်းဆယ်ချီ မြတ်သွားတဲ့ပုံပဲ... ဒီစက္ကူပေါ်မှာ ဘာရေးထားလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ရအောင်..."

"ပြောပါဦး..." လီဝေက အသစ်ဖော်ထုတ်လိုက်သော အနုပညာလက်ရာအနီးသို့ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အသံကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။ "အနောက်ဘက်က နေဝင်ဆည်းဆာ..."

"တောင်..." လီဝေမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားလေ၏။

ဤအရာက နေဝင်ချိန်ကို အမှန်တကယ် ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် အဘိုးကြီးအား မြန်မြန်သေစေရန် ဆုတောင်းပေးနေသော ကျိန်စာတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

လီဝေ၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် လူတိုင်း သေမတတ် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေ၏။

သူတို့၏ ရှယ်ယာများ ဆုံးရှုံးသွားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် အချို့မှာလည်း အလွန်အမင်း ကံဆိုးသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

"ဟွန့်..."

လီဝမ်ဆန်း၏ ခံစားချက်များကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ အေးစက်သော ဟွန့်ခနဲ အသံအချို့ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

လီဝမ်ဆန်း၏ လက်များမှာ တုန်ယင်နေပြီး သူ အလွန် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။

ပထမတော့ သူတို့ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဤကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ဤလှည့်ကွက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ကြခြင်းပင်။

သူသည် နတ်ဘုရားများနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာကို ယုံကြည်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဤသက်ရောက်မှု အားလုံးက သူ့အား အလွန်အမင်း မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့ပေ၏။

သူ့ထံသို့ ပြဿနာများ ယူဆောင်လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်သားပင် ဖြစ်နေချေသည်။

"ဒီကို ပြန်လာခဲ့စမ်း..."

လီဝမ်ဆန်းက အော်ဟစ်လိုက်၏။

လီဝေမှာ အရှက်ရမှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှု နှစ်မျိုးလုံးကို ခံစားရင်း ထိုနေရာတွင် တွေဝေစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။ မူလက အဘိုးကြီးအပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်တစ်ခု ရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ဤအရာက...

လေလံပွဲတွင် စုယွမ်က လေလံဆွဲနေစဉ် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်ကို လီဝေက ရုတ်တရက် သတိရသွားလေ၏။

ထိုခဏတွင် သူသည် လှည့်စားခံလိုက်ရပြီဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။

"ဒီကနေ့ကစပြီး ငါ့ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မင်းကို လီမိသားစုရဲ့ ခြံတံခါးအပြင်ဘက်ကို ထွက်ခွင့်မပြုဘူး..."

လီဝမ်ဆန်းက ဆက်ပြောလိုက်ပြီး ဤစကားများက လီဝေအား လုံးဝ မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားစေခဲ့ပေ၏။

"ကျွန်တော်..."

လီဝေက ငြင်းခုံချင်ခဲ့သော်လည်း စကားပြောရန် သတ္တိမရှိခဲ့ချေ။ ရုတ်တရက် လီဝမ်ဆန်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော စုယွမ်ကို သူ မြင်လိုက်ရပြီး စုယွမ်၏ အပြုံးကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများ ချက်ချင်း ပြည့်နှက်သွားလေ၏။

သူ စကားပြော၍ မပြီးဆုံးမီမှာပင် တောင့်တင်းသန်စွမ်းသော သက်တော်စောင့်နှစ်ဦးက သူ့ကို ခေါ်ဆောင်သွားကြလေတော့သည်။

"လူတိုင်းရှေ့မှာ အရူးလုပ်ပြမိသလို ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်..."

လီဝမ်ဆန်းက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဖျော်ဖြေမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အချက်ပြလိုက်၏။

အခြားသူများမှာ အာရုံလွင့်ပါးနေကြသော်လည်း စုယွမ်မှာမူ ကွဲပြားနေပေသည်။ သူက ဖျော်ဖြေမှုကို ကြည့်ရှုရင်း သူ၏ သရေစာများကိုသာ စားနေကာ အတော်လေး ကျေနပ်နေပုံရ၏။

အချိုရည်နှင့် အရက်အချို့ သောက်ပြီးနောက် စုယွမ်သည် ဆီးသွားချင်စိတ် ပေါ်လာသဖြင့် အိမ်သာသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ လှမ်းရသေးချိန်တွင် လူရိပ်နှစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာပြီး လီဝမ်ဆန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရပ်တန့်သွားကြလေ၏။

"ဥက္ကဋ္ဌလီ... ကျွန်တော် နောက်ကျသွားတယ်... ကျွန်တော်က ကျဲချူးနည်းပညာကုမ္ပဏီက ကျိုးကျန်းပါ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မှတ်မိဦးမယ်လို့ ထင်ပါတယ်..."

"ဒါက ကျွန်တော့်သား ကျိုးကျဲပါ... ခင်ဗျားနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့နဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ မွေးနေ့ဖြစ်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးဖို့ သူ့ကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ..."