အခန်း ၂၁၁

အခန်း (၂၁၁) Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနှင့် ပူးပေါင်းခြင်း

လီဝမ်ဆန်းက သူတို့နှစ်ဦးအား ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"အင်း... ထိုင်ကြပါ..."

သူသည် ဂုဏ်ပြုရန် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့သည့်တိုင် လီဝမ်ဆန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် များစွာသော စိတ်အားထက်သန်မှုတို့ကို ပြသနေခြင်း မရှိချေ။

"ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဥက္ကဋ္ဌလီ..."

ကျိုးကျန်းမှာ လုံးဝ မြှောက်ပင့်ခံလိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေမိသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော အမူအရာနှင့်အတူ ကျိုးကျန်းက ကျိုးကျဲအား မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်ပေ၏။

ကျိုးကျဲက သူ၏ဖခင်မှာ မည်မျှ မိုက်သလဲဆိုသည်ကို စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ပထမအချက်အနေနဲ့ ငါတို့က လုပ်ငန်းနယ်ပယ်မှာ ခေါင်းဆောင်သစ်ဖြစ်တဲ့ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု သဘောတူညီချက်တစ်ခု ရရှိတော့မယ်... ပြီးတော့ နာမည်ကြီး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆီကနေ မျက်နှာသာပေးမှုကိုလည်း ရရှိထားသေးတယ်..."

"ဒါက တကယ်ကို မိုက်လွန်းတယ်..."

"ဒီနေ့ကစပြီး ငါက ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် လူကုံထံအသိုင်းအဝိုင်းမှာ ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်ကို ရောက်သွားတော့မှာပဲ... အခုကစပြီး လူတိုင်းက ငါ့ကို ကိုကျဲလို့ ခေါ်ကြတော့မှာ..."

ထိုအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးကျဲသည် စုယွမ် ယခုလေးတင် ထိုင်နေခဲ့သော နေရာဖြစ်သည့် လီဝမ်ဆန်း၏ ဘေးခုံတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်လေ၏။

ကျိုးကျဲသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် ဗီဒီယိုတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရိုက်ကူးလိုက်ကာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ရိုက်ကူးပြီးနောက် ကြွားဝါရန်အတွက် WeChat Moments တွင် တင်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌလီဝမ်ဆန်းရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်နေရတာ... ပြောစမ်းပါဦး... ဘယ်သူတွေများ ရှိသေးလဲလို့..."

"ငါတစ်ယောက်တည်းပဲ ကျန်တော့မယ်လို့ ထင်တာပဲ..."

ထိုအချိန်မှာပင် သန့်စင်ခန်းမှ ပြန်လာခဲ့သော စုယွမ်သည် သူ၏နေရာတွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

အစပိုင်းတွင် စုယွမ်က ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင် ဆက်နေရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ ယခု သူ ဗိုက်ဝသွားပြီဖြစ်ရာ ဆက်နေရန် မလိုအပ်တော့ချေ။

မွန်းလွဲပိုင်း၌ လင်းရွှယ်အာအား ဤရှယ်ယာများကို လွှဲပြောင်းပေးရန် စီစဉ်ခဲ့ပြီး အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လီဟူသည်လည်း ထိုနေရာ၌ ငိုက်မျဉ်းနေခဲ့ရာ စုယွမ်က သူ့အား နှိုးပြီးနောက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေ၏။

သူတို့၏ ထိုင်ခုံများဆီသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကျိုးကျဲသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာခဲ့ပြီး သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံတွေ့သွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးကျဲ၏ မျက်ခုံးများ ချက်ချင်းပင် တွန့်ချိုးသွားခဲ့ပြီး စုယွမ်၏ မျက်နှာကို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားခဲ့၏။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ယမန်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူ မှတ်မိသွားခဲ့လေသည်။

ယမန်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းက သူ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ရမှုသည် သူ၏ တစ်သက်တာလုံး မေ့ပျောက်နိုင်မည် မဟုတ်သော အရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေ၏။

သူသည် ဤအဆင့်အတန်းနိမ့်ပါးသော သူကို အမှန်တကယ် ဒူးထောက်ခဲ့ရပြီး ဖိနပ်အောက်ခြေကိုပင် လျှာဖြင့် ယက်ခဲ့ရချေသည်။

"ပိုပြီး ဒေါသထွက်ဖို့ကောင်းတာက သူ အမှန်တကယ် ယက်ခဲ့ရတာက ခွေးချေးတွေကိုပဲ..."

ဤအရာအားလုံးကို တွေးတောမိချိန်တွင် ကျိုးကျဲသည် အပြင်းအထန် ဒေါသထွက်သွားရပေ၏။

"သူက ကျန်းချန်မြို့က ထိပ်တန်း ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီလို အစေခံကောင်ဆီကနေ ဒီလိုမျိုး အရှက်ခွဲခံခဲ့ရတယ်..."

"ငါ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး..."

"သူ့ကို ဘယ်လို ကလဲ့စားချေရမလဲလို့ တွေးနေခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီအခွင့်အရေးက ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး..."

"ဒီကောင်က ကျင်းဟိုင်ဟိုတယ်က စားပွဲထိုးတစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်... သူ့ကို လုံးဝ အရှက်ခွဲဖို့ ဒီအခွင့်အရေးကို ငါ အသုံးချရမယ်..."

"အကောင်းဆုံးကတော့ သူ့ကို ချက်ချင်း ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး ငါ့ဖိနပ်အောက်ခြေကို ယက်ခိုင်းဖို့ပဲ..."

"ငါ့ကို လာဖိုက်ဝိုင်တစ်ခွက် သွားငဲ့ပေးစမ်း..."

ကျိုးကျဲသည် စုယွမ်အား အထက်စီးဆန်သော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြကာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

စုယွမ်သည်လည်း ဤလူကို သေချာစွာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ ဤလူက ပွဲတက်အခမ်းအနားတွင် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။

ထို့အပြင် သူ၏ အမူအရာအရ ကြည့်ရလျှင် သူ့အတွက် အခက်အခဲဖြစ်စေရန် ကြိုးစားနေပုံရပေ၏။

အစပိုင်းတွင် စုယွမ်သည် အမြန်ထွက်ခွာသွားရန် တွေးတောနေခဲ့သော်လည်း ထိုလူ၏ မောက်မာသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့လေသည်။

"ဒါက သခင်လေးကျိုး မဟုတ်ဘူးလား... ဘာဖြစ်လို့လဲ... မနေ့ညက သေချာ စားခဲ့ရရဲ့လား... အဲဒီအရသာကို လွမ်းနေလို့လား..."

စုယွမ်က လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်း..."

ကျိုးကျဲ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်းပင် ရှုံ့မဲ့သွားခဲ့သည်။

ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းများ တက်ရောက်ကြသည့် ဤဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော နေရာမျိုးတွင် ဤအောက်တန်းစားက သူ့အား ဤမျှ ဗြောင်ကျကျ လှောင်ပြောင်ရဲပေသည်။

ကျိုးကျဲက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ရာ မည်သူကမျှ သူတို့ဘက်သို့ ကြည့်မနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ သူဌေးများသည် တွေဝေငေးမောနေကြပုံရပြီး သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ၏ သက်ရောက်မှုကို လုံးဝ ခံရပုံမပေါ်ချေ။

ထိုစဉ် သူ၏ဖခင်မှာမူ ကုမ္ပဏီအသီးသီးမှ သူဌေးများကို နှုတ်ဆက်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး ဤဘက်သို့ လှည့်ပင်မကြည့်ခဲ့ပေ။

မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးကျဲသည် များစွာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။

"ဒူးထောက်လိုက်စမ်း..."

သူ၏ စကားလုံးများသည် အာဏာရှင်ဆန်သော လွှမ်းမိုးမှုအငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသည်ဟု ယုံကြည်လျက် ကျိုးကျဲက ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဒါက ဘယ်လို အခမ်းအနားမျိုးလဲဆိုတာ မင်း သိလား..."

"ဒါက ကျန်းချန်မြို့ရဲ့ အဆင့်မြင့် အရာရှိတွေနဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ လူကြီးမင်းတွေ စုဝေးရာနေရာပဲ... ပြီးတော့ ငါကလည်း သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ..."

"ကောင်လေး... မင်းက စားပွဲထိုးတစ်ယောက်ပဲ... ဘာက မင်းကို ငါ့ကို ဆန့်ကျင်နိုင်တယ်လို့ ထင်စေတာလဲ..."

"ငါ သခင်လေးကျိုးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့တင် ဒီက ပိုင်ရှင်တောင် ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးပြီး မင်းကို အလုပ်ဖြုတ်ပစ်လိမ့်မယ်..."

"အခုချက်ချင်း... အခုချက်ချင်း ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ ဖိနပ်အောက်ခြေကို ယက်စမ်း... အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ငါ ရိုင်းတယ်လို့ အပြစ်မတင်နဲ့..."

"အင်တာနက်မှာ ရေပန်းစားနေတဲ့ ဒီစကားစုကို မင်း ကြားဖူးမှာပေါ့..."

"မင်း အလုပ်ပြုတ်တာကို မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား..."

စုယွမ်အား သူ၏ လက်ထဲတွင် လုံးဝ ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်သကဲ့သို့ ရံဖန်ရံခါ ပြုံးပြရင်း ကျိုးကျဲက ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

စုယွမ်သည် ရယ်စရာတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်ပြီး ဘာမျှ မပြောသော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်သော အမူအရာ ရှိနေပေ၏။

ဤအရာကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးကျဲမှာ တွေဝေသွားရသည်။ သူက ထိုကဲ့သို့ ခြိမ်းခြောက်သော စကားများကို ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း ဤကောင်လေးက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့။

"သူက ငါ့ကို တကယ် ဆန့်ကျင်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"ဟက်... မင်းက တကယ်ကို ခေါင်းမာတာပဲ..."

"ငါက ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတစ်ယောက်ဆိုတာ မင်း သိလား... ငါ့မှာ ဇိမ်ခံကားတွေနဲ့ အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်... မင်းက လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အောက်ခြေကလာရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း သိပ်ကြီးကျယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

"တကယ်လို့ မင်းသာ ငါ့ကို စော်ကားမိရင် စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ကျန်းချန်မြို့မှာ မင်း ခြေတစ်လှမ်းတောင် ရွှေ့လို့မရအောင် ငါ လုပ်ပစ်နိုင်တယ်..."

ကျိုးကျဲက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ကို ခြေတစ်လှမ်းတောင် ရွှေ့လို့မရအောင် လုပ်မယ်ပေါ့..."

"မင်းက လမ်းလား ဒါမှမဟုတ် ဘတ်စ်ကားလား..."

"မဟုတ်ဘူး... မင်းက ဖိနပ်အောက်ခြေယက်ရတာကို တကယ်ကြိုက်တဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်ရမယ်..."

"တကယ်လို့ မင်းသာ ငါ့ဖိနပ်အောက်ခြေတွေကို အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် ယက်ပစ်လိုက်ရင် ငါ တကယ်ပဲ ခြေတစ်လှမ်းတောင် ရွှေ့လို့ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

စုယွမ်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်း..."

စုယွမ်က သူ့အား အဖန်ဖန်အထပ်ထပ် ရန်စနေသည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် သူ လုံးဝ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။

"ငါက ဂုဏ်သရေရှိပြီး အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့သူတစ်ယောက်ပဲ... ငါ့အဖေက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနဲ့ ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီတွေမှာ အရမ်းကို ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိတယ်... ငါတို့က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ရရှိတော့မယ်..."

ကျန်းချန်မြို့က ဒုတိယမျိုးဆက် သူဌေးသားတိုင်းက သူ့ကို မျက်နှာသာပေးကြတယ်... ဒါပေမဲ့ သူကကော ဘာလဲ...

လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အောက်ခြေက လူတစ်ယောက်က ငွေနဲ့ ယုံကြည်မှုကို ဘယ်ကနေ ရလာတာလဲ...

"ဘင်း..."

ကျိုးကျဲသည် စားပွဲပေါ်သို့ လက်ဖြင့် ရိုက်ချကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျယ်လောင်သော အသံက ကြက်သေသေနေသော လူအုပ်ကြီးကို လက်တွေ့ဘဝဆီသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားလေ၏။

"ကျစ်..."

"ဘာကများ မင်းကို ဒီလောက် မောက်မာစေတာလဲ..."

"အပြင်ထွက်ပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း... ဘယ်သူက ငါ့ကို ဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောရဲလဲလို့..."

"လုံခြုံရေးတွေ... လုံခြုံရေးတွေ ဘယ်မှာလဲ..."

"ဒီလို အဆင့်အတန်းမြင့်တဲ့ ပွဲမျိုးမှာ ပြဿနာရှာဖို့ သူ့ကို ဘယ်သူက ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာလဲ... အခုချက်ချင်း ထွက်လာပြီး သူ့ကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း..."

"အဘိုးလီရဲ့ မွေးနေ့ပွဲကို ဖျက်ဆီးတဲ့အတွက် ဘယ်သူက တာဝန်ယူမှာလဲ..."

ကျိုးကျဲက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို မြင်တွေ့သွားကြပေ၏။

ကျိုးကျဲသည် စုယွမ်အား လက်ညှိုးထိုးကာ ကျိန်ဆဲနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူတို့ လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

လီဝမ်ဆန်းသည်လည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

ကျိုးကျန်းသည် သူ၏ သားကြီး ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့၏။

သူက စုယွမ်၏ နုပျိုသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... အဘိုးလီရဲ့ မွေးနေ့ပွဲမှာ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်အောင် လုပ်နေရတာလဲ..."

ကျိုးကျန်းသည် ကျိုးကျဲအား စကားပြောနေပုံရသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးများကမူ စုယွမ်ထံတွင် အမှန်တကယ် စူးစိုက်နေခဲ့သည်။

"အဖေ... ဒီကောင်လေးက ဒီမှာ ပြဿနာလာရှာနေတာ... ကျွန်တော် သူ့ကို ပညာပေးလိုက်ပေမဲ့ ဒီအောက်တန်းစားက ပြန်ငြင်းရဲလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး..."

"တကယ်ပဲ..."

"ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင် ကျွန်တော်တို့တွေ သိုသိုသိပ်သိပ် နေလာခဲ့တာ အရမ်းကြာသွားပြီ... ဒါက လူ့အသိုင်းအဝိုင်းရဲ့ အောက်ခြေက လူတွေကို ဒီနေရာမှာ အော်ဟစ်ရဲအောင် အခွင့်အရေး ပေးသလို ဖြစ်သွားတာပဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီနဲ့ အရမ်းကောင်းတဲ့ ဆက်ဆံရေး ရှိတယ်... ပြီးတော့ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီလို လုပ်ငန်းနယ်ပယ် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်နဲ့လည်း ပူးပေါင်းတော့မယ်... သူတို့က ကျွန်တော်တို့ကို ရန်စနိုင်မယ်လို့ အဖေ ထင်လား..."

ကျိုးကျဲက ပြောဆိုလိုက်၏။

လီဝမ်ဆန်းအပါအဝင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

သူက ထိုသားအဖနှစ်ယောက်အား ပြပွဲတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ အလွန် ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီ... သူက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီးပဲလေ...

ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီ... ဒီနေ့ကစပြီး သူက ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီ ရှယ်ယာတွေရဲ့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်တော့မှာ...

ဒီကောင်လေးက စုယွမ်ကို စော်ကားပြီး သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေတာလား...