အခန်း ၂၁၃

အခန်း (၂၁၃) အစီအစဉ်

"မဟုတ်ဘူး... အဖေ..."

"ငါက ဘာလို့ တောသားတစ်ယောက်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရမှာလဲ..."

"ကျွန်တော်က အဖေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား ကျဲချူးနည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ အနာဂတ်ဆက်ခံသူ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတစ်ယောက်ပါ... အဖေက ကျွန်တော့်ကို ဒီတောသားရှေ့မှာ ဒူးထောက်စေချင်တာလား... အဲဒါက ရှက်စရာမကောင်းဘူးလား..."

ကျိုးကျဲသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လျက် တွေဝေစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟမ့်... သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိရဲ့လား... သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုရော သိရဲ့လား..."

"သူက ဥက္ကဋ္ဌစုလေ... Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီးကွ..."

ကျိုးကျန်းက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။

"မင်းကို ငါ သိုသိုသိပ်သိပ်နေဖို့ ငါတို့ အမြဲပြောနေခဲ့ပေမဲ့ သူက နားမထောင်တဲ့အပြင် Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီးကိုတောင် ဒေါသထွက်အောင် လုပ်လိုက်သေးတယ်..."

"ဒါက..."

"ဘာ..."

"သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

"သူက ဘာမှမဟုတ်တဲ့သူဆိုတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

ကျိုးကျဲက မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"ငါ မိတ်ဆက်ပေးမယ်... သူက တခြားသူမဟုတ်ဘူး Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ စုယွမ်ပဲ..."

"ဒါ့အပြင် သူက လက်ရှိမှာ ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းနဲ့ ကျန်းချန်မြို့က အကြီးအသေး ကုမ္ပဏီအားလုံးရဲ့ ရှယ်ယာ ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသေးတယ်..."

လီဝမ်ဆန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်ချေသည်။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် စုယွမ်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို သိရှိထားသော ကျိုးကျန်းပင်လျှင် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပေ၏။

"စုယွမ်က ကုမ္ပဏီပေါင်းများစွာမှာ ရှယ်ယာတွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား..."

"သူနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ ကျဲချူးနည်းပညာကုမ္ပဏီက တကယ်ကို ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူးပဲ..."

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျိုးကျဲအား ပြင်းထန်စွာ ကန်ကျောက်လိုက်လေသည်။

လီဝမ်ဆန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးကျဲသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။

သူ အထင်အမြင်သေးခဲ့တဲ့ ဒီအောက်တန်းစား တောသားက သူဌေးကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာလား..

ပြီးတော့ ဒါက ငါ လုံးဝ မကြိုက်တဲ့ အရာမျိုးပဲ...

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

"ငါက ဘာလို့လဲ..."

"ဒါတွေအားလုံးက မင်းအပြစ်တွေချည်းပဲ..."

"မင်းက ဒီလောက်ကြီးတဲ့ သူဌေးကြီးဖြစ်နေလျက်နဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် သိုသိုသိပ်သိပ် နေရတာလဲ..."

"တကယ်လို့ မင်းသာ မင်းရဲ့ အဆင့်အတန်းကို စောစောစီးစီး ထုတ်ဖော်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ငါက မင်းကို ဒီလောက် ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောပါဦးမလား..."

ကျိုးကျဲ၏ မျက်နှာတွင် ကျေနပ်မှုနှင့် မကျေနပ်မှုတို့ ရောထွေးနေကာ နားမလည်နိုင်မှုနှင့်အတူ နာကြည်းနေသော အမူအရာတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ၏ ယခင်က မောက်မာသော အမူအရာများမှာ အရိပ်အယောင်မျှပင် မကျန်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ထိုနေရာ၌ ရှိနေသူတိုင်း လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။

"လူတစ်ယောက်က အရမ်းထင်ပေါ်နေလို့ ဝေဖန်ခံရတာကို ကြားဖူးပေမဲ့ သိုသိုသိပ်သိပ် နေလို့ ဝေဖန်ခံရတာကိုတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

"ငါတို့အားလုံးက သူဌေးတွေ ဖြစ်ကြပေမဲ့ သိုသိုသိပ်သိပ် နေတာက အမှားတစ်ခု ဖြစ်တယ်လို့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး..."

"ဒီကောင်လေးရဲ့ တွေးခေါ်ပုံက တကယ်ကို အံ့သြစရာကောင်းတာပဲ..."

ဤအရူးအမူး စကားကို ကြားပြီးနောက် ကျိုးကျန်းသည် တကယ့် ခေါင်းကိုက်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ အဓိကမျှော်လင့်ချက်မှာ သေချာပေါက် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူက မည်သို့သော စကားမျိုးကို ပြောထွက်လာခဲ့ကြောင်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစုကို မြန်မြန် တောင်းပန်လိုက်စမ်း..."

ကျိုးကျန်းမှာ အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ကျဲချူးနည်းပညာကုမ္ပဏီမှာ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလှဘဲ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုမှတစ်ဆင့်သာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်လည်အသက်သွင်းနိုင်မည် ဖြစ်ပေ၏။

ယခု ဤကောင်လေးက သူတို့၏ ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ကျဲချူးနည်းပညာကုမ္ပဏီမှာ လူမွဲစာရင်းခံရရန် လုံးဝ သေချာသလောက် ရှိနေလေပြီ။

"အဖေ... ကျွန်တော်..."

"ဥက္ကဋ္ဌစု... လူတွေကို အထင်သေးပြီး မျက်ကန်းဖြစ်ခဲ့တာ ကျွန်တော့်အမှားပါ..."

"အားလုံးက ကျွန်တော့်အပြစ်ပါ... ကျွန်တော် ဒီလောက် မမောက်မာခဲ့သင့်ဘူး..."

"ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီတစ်ကြိမ်လောက်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

"ကျွန်တော် မှားသွားမှန်း တကယ် သိပါပြီ..."

ကျိုးကျဲသည် အရူးတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်အချို့ ရှိနေသေး၏။ အကယ်၍ သူသာ ဆက်လက်၍ ခေါင်းမာနေမည်ဆိုပါက လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌစု... ကျွန်တော့်သားလည်း တောင်းပန်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဘယ်လိုသဘောရလဲ... Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီနဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းမှုကို ပြန်စရင်ရော ဘယ်လိုလဲ..."

ကျိုးကျန်းက အရှက်မရှိစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟမ့်... ပူးပေါင်းမှုကို ပြန်စဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

"ခင်ဗျားတို့က ခင်ဗျားတို့ မှားမှန်းသိတာမဟုတ်ဘူး... ခင်ဗျားတို့ သေရတော့မယ်ဆိုတာပဲ သိတာ..."

စုယွမ်၏ အေးစက်သော စကားလုံးများသည် ကျိုးကျန်း၏ နောက်ထပ် ပြောမည့် စကားလုံးများကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ပင်လိုက်ပေ၏။

"လီဟူ... ငါတို့ အခု သွားလို့ရပြီ... သူတို့နဲ့ သူတို့ရဲ့ ကုမ္ပဏီကတော့ သူတို့ဘာသာသူတို့ ဖြေရှင်းကြပါစေ..."

စုယွမ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လီဟူက တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးနောက် စုယွမ်၏နောက်မှ လိုက်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေ၏။

"ဘာလို့လဲ... ငါ တောင်းပန်ပြီးပြီလေ... ဘာလို့ ပူးပေါင်းမှုကို ပြန်မစရတာလဲ..."

ကျိုးကျဲက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း စုယွမ်က သူ့အား လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ တည့်တည့်သာ ထွက်သွားခဲ့ပေ၏။

ကျိုးကျန်းသည် ခြေထောက်များ အားမရှိတော့သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ကျသွားလေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသည့်အလား အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။

“ဒါက ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်တဲ့ စကားလေး တစ်ခွန်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား...

ဘာလို့ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာရတာလဲ...

ငါဆိုရင် ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ လစာတွေကိုတောင် မကြာခဏ နောက်ကျပြီး ပေးခဲ့ဖူးတယ်...

အဲဒါက ဒီကိစ္စထက် အများကြီး ပိုဆိုးတာ မဟုတ်ဘူးလား...

သူတို့အားလုံးလည်း သည်းခံခဲ့ကြတာပဲ...

ပြီးတော့ သူတို့ထဲက ဘယ်သူကမှ မင်းလောက် အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘူး...

မင်းက သူဌေးကြီးတစ်ယောက်လေ...

သူဌေးကြီးဆိုတာ သဘောထားကြီးပြီး ခွင့်လွှတ်တတ်ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...

ဘာလို့ ဒီလောက် အငြိုးကြီးနေပြီး ငါ့ကို အဆုံးထိ တွန်းပို့နေရတာလဲ...”

"အဘိုးလီ... အဘိုးလီ... ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ကူညီရမယ်နော်..."

ယခင်ကဲ့သို့ စိတ်အားထက်သန်သော လူတစ်ယောက် မဟုတ်တော့သည့် ကျိုးကျန်းသည် လီဝမ်ဆန်း၏ ဘောင်းဘီစကို ဆွဲကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။

"မင်း တစ်ခုခုကို မေ့နေတာလား... စုယွမ်က အခုဆို ငါ့ရဲ့ ကျိုးယွဲ့နည်းပညာကုမ္ပဏီက ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းကျော်ကို ပိုင်ဆိုင်နေပြီလေ..."

"လုံခြုံရေးတွေ ဘယ်မှာလဲ... ဒီနှစ်ယောက်ကို အခုချက်ချင်း အပြင်ထုတ်သွားလိုက်စမ်း..."

လီဝမ်ဆန်းက ပြောဆိုလိုက်၏။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း နှစ်ဦး အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာပြီး တစ်ဖက်စီမှ ဝင်ရောက်ကာ ထိုလူနှစ်ဦးအား ဆွဲထုတ်သွားကြလေသည်။

ထိုနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် လီဝမ်ဆန်းသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး အတွေးထဲ နစ်မြောသွားပုံရပေ၏။

"ပြပွဲကို ရပ်လိုက်တော့..."

"လူတိုင်းပဲ... ဒီနေ့ အနည်းငယ် အဆင်မပြေမှုလေး ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..."

"ကျွန်တော် လိုက်မပို့တော့ဘူး..."

လီဝမ်ဆန်းက ပြောဆိုလိုက်သည်။

ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အခြားမည်သူကမျှ သတိမပြုမိကြဘဲ ပညာရှိစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြလေ၏။

သူတို့၏ ရှယ်ယာများ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ရသူများသာ ကျန်ရှိနေခဲ့ပြီး လီဝမ်ဆန်းက သူတို့အား ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌဝမ်... ကျွန်တော်တို့ အကြောင်းအရာတချို့ကို ပြောဖို့ လိုနေတယ်... ခင်ဗျားလည်း အရင်သွားလိုက်ပါ... စတားဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိဘူး..."

လီဝမ်ဆန်းက ဝမ်လဲ့အား ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဒါက... ကောင်းပါပြီ ဥက္ကဋ္ဌလီ..."

ဝမ်လဲ့သည် တစ်ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားခဲ့သော်လည်း ထွက်ခွာသွားခဲ့ပေသည်။

"အဘိုးလီ... အခု တခြားလူတွေအကုန်လုံး ထွက်သွားပြီဆိုတော့ ခင်ဗျား ပြောလို့ရပြီလား..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီဝမ်ဆန်းသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံသောက်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

"ဟားဟားဟား..."

ဤရယ်မောသံက လူတိုင်းအား အချင်းချင်း ကြည့်ရှုစေခဲ့ပြီး မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို တွေးတောနေမိစေသည်။

"ဆုံးရှုံးမှုတွေက အရမ်းကြီးမားနေတာကို ဘာလို့ ရယ်နေသေးတာလဲ..."

"လူကြီးမင်းတို့... ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ ကြီးကြီးမားမား ဆုံးရှုံးသွားတယ်လို့ ခံစားရလား..."

လီဝမ်ဆန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

"ခင်ဗျားက ရှယ်ယာ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး ကျွန်တော်တို့အားလုံးက ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်... အဲဒါက ကြီးမားတဲ့ ဆုံးရှုံးမှု မဟုတ်ဘူးလား..."

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆို Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ အနာဂတ်ကို ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ..."

လီဝမ်ဆန်းက မေးမြန်းလိုက်၏။

"အမှန်တိုင်းပြောရရင် သူတို့အနာဂတ်က တောက်ပနေတာပဲ..."

အခြားတစ်ယောက်က ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်..."

"ကျွန်တော်တို့က အခု ရှယ်ယာတွေကို စုယွမ်ဆီ လွှဲပြောင်းပေးနေတယ်... ဒီရှယ်ယာတွေက ဘာတွေလဲ... အဲဒါတွေက ပိုက်ဆံတွေပဲ..."

"ဒီနည်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တည်ထောင်ထားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေနဲ့ Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီတို့က အခု လှေတစ်စင်းတည်းကို စီးနေကြပြီ..."

"ကျွန်တော်တို့က သူ့အတွက် ပိုက်ဆံရှာပေးနိုင်မှတော့ သူက ကျွန်တော်တို့ကို မကူညီစရာ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိမှာလဲ..."

"နောက်ဆုံးပေါ် နည်းပညာတွေကို ကျွန်တော်တို့ကို မပေးရင်တောင်မှ..."

လီဝမ်ဆန်းက အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးပြလိုက်ရာ လူတိုင်းကို တွေဝေသွားစေပြီး အတွေးနက်သွားစေခဲ့ပေသည်။

အောက်ထပ်တွင် ဝမ်လဲ့သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့၏။ သူသည် ဤနေ့တွင် ရန်ပုံငွေထည့်ဝင်ရန် တောင်းဆိုရန် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်မထားဘဲ ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရပေသည်။

"ဥက္ကဋ္ဌဝမ်..."

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူချန် လျှောက်လာခဲ့သည်။

"ဟေး ဝူချန်... ခုနက ထွက်သွားတဲ့ လူငယ်လေးကို မင်း မြင်လိုက်လား..."

"သူက Ar နည်းပညာကုမ္ပဏီရဲ့ သူဌေးကြီးပဲ... သူ့နာမည်က စုယွမ်တဲ့..."

ဝမ်လဲ့က ပြောဆိုလိုက်၏။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါ စုယွမ်ပဲ..."

ဝူချန်သည် စုယွမ်က သူ့ကို ဘာကြောင့် မကြောက်ရွံ့ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒီနေ့က သူပဲ... သူက ငါ့ကို အဆက်မပြတ် အရှက်ခွဲပြီး ငါ့ရဲ့ အစီအစဉ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ..."

"သူ့ကို တွင်းနက်ထဲ ဆွဲချဖို့ ငါ့မှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိတယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်လဲ့သည် ဝူချန်အား တစ်စုံတစ်ရာ တီးတိုးပြောဆိုလိုက်ပေ၏။

"မင်း ကြောက်နေတာလား..."

ဝမ်လဲ့က မေးမြန်းလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ့မှာ ပရိသတ် သန်းချီရှိတယ်... ငါက ကြီးမားတဲ့ နောက်လိုက်အင်အားကို အမိန့်ပေးနိုင်တယ်..."

"ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ အစီအစဉ်က တကယ့်ကို အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်... စုယွမ်နဲ့ သူ့ကုမ္ပဏီကို ဖြုတ်ချနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်မှုရှိတယ်..."

ဝူချန်က မကောင်းဆိုးဝါးဆန်စွာ ပြောဆိုလိုက်လေ၏။