အခန်း ၄၃

အခန်း ၄၃

“သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဘက်တီးရီးယားတွေ ဒီလောက်တောင် များနေတာလား။”

သူ၏မျက်လုံးများသည် အဏုကြည့်စွမ်းရည်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် မိမိကိုယ်ကိုယ်ပင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ မိမိခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဘက်တီးရီးယားများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအရာများသည် ပိုးကောင် အသေးအမွှားလေးများစွာကဲ့သို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် တွားသွားနေကြသည်။

ထို့နောက်တွင် သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်က ထိုဘက်တီးရီးယားများကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း စိတ်စွမ်းအင် အလွန်အမင်း ကုန်ဆုံးစေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့။ နောက်မှပဲ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှင်းတော့မယ်။”

ကျန်းဟန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာရုံစိုက်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ သားရဲထိန်းချုပ်သူအဆင့် တိုးတက်လာပြီး စိတ်စွမ်းအင် ပိုမိုအားကောင်းလာပါက စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် အမြဲသန့်ရှင်းအောင် ထိန်းသိမ်းထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်တွင် သစ်ရွက်စားနေသော ပိုင်လင်းကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

“ဟုတ်ဟုတ်ကော။”

ကျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။ ဟုတ်ဟုတ် ဤနေရာအနီးအနားတွင် ရှိနေသည်ကို သူ အာရုံခံမိနေ၏။

“ကျိ...”

ပိုင်လင်းက ဘေးနားရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ကျန်းဟန် သေချာအကဲခတ်ပြီးမှသာ သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ဟုတ်ဟုတ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“ဟုတ်ဟုတ်... မင်း ကိုယ်ပျောက်စွမ်းရည် တစ်ခုခုကို တတ်မြောက်သွားတာလား။”

သူ၏မျက်လုံးစွမ်းရည်က အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ မြင့်တက်သွားပြီဖြစ်ရာ ဟုတ်ဟုတ်ကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ဤကောင်လေး၌ ဖုံးကွယ်ထားသော စွမ်းရည်အချို့ ရှိနေပုံရသည်။

“ကူး...”

ဟုတ်ဟုတ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ကို ပြောပြချင်မပုံရပေ။

“ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းဘာသာမင်းပဲ သွားဆော့တော့။”

ကျန်းဟန်က လက်ဝှေ့ယမ်းပြကာ လောလောဆယ် ထိုအကြောင်းကို စိတ်မပူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤကောင်လေးသည် တောရိုင်းစိတ်စရိုက် ရှိနေသေးသဖြင့် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

“ပိုင်လင်း... သွားကြစို့။ ဒီနေ့အတွက် လေ့ကျင့်ရေးကို ဆက်လုပ်ကြမယ်။”

ကျန်းဟန်က ပိုင်လင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းကို မိုးကြိုးဖားများရှိရာ ရေကန်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

မနေ့က ဖမ်းမိခဲ့သော မိုးကြိုးဖားများသည် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရေကန်ထဲတွင်မူ အလွန်များပြားလှသဖြင့် သူ ထပ်ဖမ်းလိုက်ရုံပင်။

မကြာမီမှာပင် ရေကန်ဘေးရှိ မြက်ခင်းပြင်ထဲတွင် နောက်ထပ် ရွှေတောင်ပံကျိုင်းကောင်တစ်ကောင် ပေါ်လာပြန်ရာ မိုးကြိုးဖားအချို့သည် ၎င်းကို မြင်လျှင်မြင်ခြင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လာရောက်ဖမ်းဆီးကြတော့သည်။

အချို့ဖားများကမူ တွန့်ဆုတ်နေကြပြီး ၎င်းတို့၏ အဖော်များကို သတိပေးရန်အတွက် ဟောက်သံပင် ပြုလုပ်လိုက်ကြသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အစားအစာနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မိုးကြိုးဖားများသည် ၎င်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်ရှိရန်သာ လိုလားကြသည်။

နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်တွင် ကျန်းဟန်သည် မိုးကြိုးဖား အကောင်ငါးဆယ်ကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။

၎င်းတို့၏ ကူညီစောင်မမှုကြောင့် ပိုင်လင်းသည် ယနေ့အတွက် လေ့ကျင့်ရေးကို လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးစေခဲ့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းဟန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထပ်မံစူးစမ်းခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

သူသည် ရတနာများ ရှိနိုင်ခြေရှိသော နေရာအချို့ကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုနေရာများကို အခြားသူများက ရှာဖွေသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်းသာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

“လူတိုင်း မြွေဖြူတောင်ကို သွားနေကြပြီ ထင်တယ်။”

ကျန်းဟန် ဝေးကွာလှသော မြွေဖြူတောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ တောင်ထိပ်သည် အလွန်ထူးခြားဆန်းကြယ်ပြီး ရစ်ခွေနေသော မြွေဖြူနှစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူသည်။

သူသည် ဤနေရာမှ လှမ်းမြင်နိုင်သော်လည်း အမှန်တကယ် ချဉ်းကပ်ရန်အတွက်မူ အနည်းဆုံး တစ်ရက်ခန့် ခရီးနှင်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူသည် ယနေ့တွင် လူတစ်ယောက်နှင့်မျှ မဆုံတွေ့ခဲ့ရပေ။ လူတိုင်း မြွေဖြူတောင်သို့ သွားကြပြီ ဖြစ်ပုံရသည်။

သို့သော်လည်း သူသည် မနက်ဖြန်အထိ စောင့်ဆိုင်းရပေဦးမည်။ ပိုင်လင်း၏ လေ့ကျင့်ရေးကို ကျော်သွား၍မရပေ။ ဤနေရာမှ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယခုကဲ့သို့ အရည်အသွေးမြင့်မားသော လျှပ်စီးစွမ်းအင် အရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေနိုင်ပါ့မလားဆိုသည်ကို သူ မသေချာပေ။

သို့သော်လည်း သူသည် ယနေ့ လက်ဗလာဖြင့် ပြန်လာခဲ့ခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် မိုးကြိုးဖားများ နေထိုင်ရာ ရေကန်ထဲတွင် မိုးကြိုးကြာပန်းတစ်ပွင့်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့၏။ ၎င်းသည် အဆင့် ၂ ထိပ်တန်းအဆင့် ရတနာတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး စားသုံးလိုက်ပါက သားရဲ၏ လျှပ်စီးဒြပ်စင်ကို အလွန်အမင်း မြင့်တက်စေကာ အချိန်တိုအတွင်း တိုက်ခိုက်မှုဒဏ်ရာကို နှစ်ဆပေးစွမ်းနိုင်စေသည်။

သို့သော်လည်း ရေကန်ထဲတွင် အနည်းဆုံး လျှပ်စီးအိုင်ဒီယာဖား သုံး-လေးရာခန့် ရှိနေသဖြင့် လောလောဆယ်တွင်မူ သူ လက်လှမ်းမမှီနိုင်သေးပေ။

ညဘက်တွင် ကျန်းဟန်သည် မနေ့ကကဲ့သို့ပင် ထိုဂူထဲ၌သာ အနားယူနေခဲ့ပြီး ဟုတ်ဟုတ်ကမူ တောင်အောက်တွင် သားကောင်လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့သည်။ ဟုတ်ဟုတ်ရှိနေခြင်းကြောင့် ကျန်းဟန်သည် ထိုညတွင် သားရဲများ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို မခံရဘဲ အလွန်နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျန်းဟန်သည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီးသည်နှင့်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပိုင်လင်းကိုခေါ်ကာ လျှပ်စစ်ရှော့ခ်တိုက်ခြင်း လေ့ကျင့်ရေးကို အပြီးသတ်ရန် ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

“ဒီနေ့က နောက်ဆုံးရက်ပဲ။”

ကျန်းဟန်က ပိုင်လင်းကို ကြည့်ကာ ၎င်းသည် မည်ကဲ့သို့သော တည်ရှိမှုမျိုးအဖြစ် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲ သွားမည်နည်းဆိုသည်အား အနည်းငယ် မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေမိသည်။ အကြောင်းမှာ အံ့ဖွယ်ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်းတွင် မည်သည့်စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းမှ မရှိသောကြောင့်ပင်။

“ကျိ... ကျိ...”

ပိုင်လင်းက ခေါင်းမော့ပြီး ကျန်းဟန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အမူအရာပြလိုက်သည်။ ၎င်းသည် ယနေ့တွင် နောက်ဆုံးလေ့ကျင့်ရေးကို ရေကန်ထဲ၌ တိုက်ရိုက်ပြုလုပ်လိုပြီး မိုးကြိုးဖားအားလုံး၏ လျှပ်စီးစွမ်းအားကို ခံယူချင်ကြောင်း အချက်ပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“မင်း သေချာလို့လား။”

ကျန်းဟန်က ပိုင်လင်းကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် သာမန်လျှပ်စီးများကို မကြောက်တော့သည်မှာ မှန်သော်လည်း မိုးကြိုးဖားများရှိရာ ရေကန်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းမည့်အရေးကိုမူ သူ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကျိ...”

ပိုင်လင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး ၎င်းအနေဖြင့် အဆင်ပြေပြေ တောင့်ခံနိုင်လိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို အရင်ဆုံး ရေကန်ဘေးမှာ စမ်းကြည့်ပြီးမှ ရေကန်ထဲကို ခုန်ဆင်းတာပေါ့။”

ကျန်းဟန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ရေကန်ထဲရှိ မိုးကြိုးဖားများကို ဖမ်းယူရန် ခက်ခဲသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် အကြိမ်ကြိမ် လှည့်စားခံရပြီးနောက် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ နေထိုင်နေကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ပိုင်လင်းသည် ရေကန်၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ၎င်းသည် ပိုးမျှင်များကို အသုံးပြု၍ ကျောက်ခဲအချို့ကို ရစ်ပတ်ကာ ရေကန်ထဲသို့ ပစ်ထည့်ပြီး ဖားများကို သွားရောက်ရန်စလိုက်သည်။

“အုတ်...ဂွမ်...အုတ်... ဂွမ်...”

“အုတ်... အုတ်...”

ပိုင်လင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထိုမိုးကြိုးဖားများသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်သွားကြတော့သည်။ ၎င်းတို့က ပိုင်လင်းကို မှတ်မိကြသည်လေ။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ရက်လုံးလုံး ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသည်အထိ ညှစ်ထုတ်ကာ ၎င်းတို့၏ဘဝကို ငရဲဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်မှာ ဤကောင်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဤကောင်သည် ရေကန်ဘေးအထိ ရဲရဲတင်းတင်း ရောက်လာရုံတင်မကဘဲ ထိုနေရာတွင် ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား လေ့ကျင့်ခန်းပါ လာလုပ်နေလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြပေ။ ၎င်းတို့ဖားများကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဆိုးဒေါသ မထွက်တတ်ဘူးဟု ထင်နေသလော။

“အုတ်... အုတ်...”

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ထိုရေကန်ထောင့်၌ လျှပ်စီးစွမ်းအားများ ဆက်တိုက်ဆိုသလို အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

နေ့ခင်းကြောင်တောင် အလင်းရောင်အောက်တွင်ပင် ထိုကြီးမားလှသော လျှပ်စီးစွမ်းအားများကို အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရပြီး အဖြူရောင် လျှပ်စစ်ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုက ပိုင်လင်းကို အဆက်မပြတ် ရိုက်ခတ်နေတော့သည်။

ထိုမိုးကြိုးဖားများ စတင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်နှင့် ရေကန်ထဲရှိ အခြားဖားများသည်လည်း လိုက်လံအော်ဟစ်ကြတော့သည်။

လေထုထဲတွင် လက်ခနဲဖြစ်သွားသော လျှပ်စီးကြောင်းများသည် လက်မခန့် အရွယ်အစားအထိ တုတ်ခိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။

မိုးကြိုးဖား အရေအတွက် ပိုမိုများပြားလာသည်နှင့်အမျှ စုစည်းမိသွားသော လျှပ်စီးစွမ်းအားမှာလည်း အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ထို့အပြင် လျှပ်စစ်စက်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် ၎င်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကမ္ဘာမှ လျှပ်စီးစွမ်းအားများကိုပါ တက်ကြွစွာ စုပ်ယူလိုက်သဖြင့် လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်မှု ဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးကို ပိုမိုရေရှည်တည်တံ့စေပြီး ပိုမိုအားကောင်းလာစေခဲ့သည်။

ကျန်းဟန်သည် ထိုလျှပ်စစ်စီးကြောင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိတ်လန့်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ နောက်ဆုတ်ပြေးခဲ့ရသည်။ သူသည် ပိုင်လင်းအတွက် စိုးရိမ်မိနေ၏။ သူသည် ၎င်းကို နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော ခရမ်းရောင် လျှပ်စီးသစ်စေးများကို လိမ်းပေးထားခဲ့သော်လည်း ဤလျှပ်စစ်ပိုက်ကွန်၏ စွမ်းအားမှာ ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှပြီး ဗို့အားပေါင်း ထောင်ဂဏန်းမှ သောင်းဂဏန်းအထိ ရှိနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

“အုတ်... အုတ်...”

သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် မိုးကြိုးဖားများ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ဤပိုးကောင်ကြီးကို အမှန်တကယ် မသတ်နိုင်ကြောင်းကိုလည်းကောင်း၊ ၎င်းသည် ရေကန်ဘေးတွင် လေ့ကျင့်ရေးဆင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်းကောင်း သိရှိသွားကြသည်။

သို့သော်ငြားလည်း အိုးကြိုးဖားများသည် နောက်တစ်ကြိမ် ကျွန်ပြုခိုင်းစေခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အနားသို့မကပ်ရဲကြဘဲ ရေကန်ထဲတွင်သာ ပုန်းအောင်းရင်း လျှပ်စစ်များကို ဆက်တိုက် ထုတ်လွှတ်နေကြရုံသာ တတ်နိုင်ရှာသည်။

ပိုင်လင်း၏ လေ့ကျင့်ရေးအရှိန်အဟုန်မှာ ယခုအခါ အလွန်မြန်ဆန်နေပြီဖြစ်ရာ မိနစ်နှစ်ဆယ်အတွင်းမှာပင် အိပ်ထမတင် လေ့ကျင့်ခန်းကို ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဘမ်း... ဘမ်း... ဘမ်း...

အိပ်ထမတင် လေ့ကျင့်ခန်း ပြီးမြောက်သွားပြီးနောက် ပိုင်လင်းသည် ၎င်း၏ အရှိန်ပြင်းတိုက်ခိုက်မှု လေ့ကျင့်ရေးကို စတင်လိုက်ရာ အသံတစ်ချက်မြည်တိုင်း သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်စီ ကျိုးပြတ်လဲကျသွားခဲ့သည်။

နာရီဝက်ခန့်အတွင်းမှာပင် ပိုင်လင်းသည် ရေကန်ဘေးရှိ သစ်ပင်ကြီးအားလုံးနီးပါးကို တိုက်ဖြိုပစ်လိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ကျိ...”

သို့သော်လည်း လေ့ကျင့်ရေးပြီးဆုံးရန် အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည်။ ၎င်းသည် ရေကန်ထဲရှိ အိုးကြိုးဖားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရေထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။

“အုတ်... အုတ်... အုတ်...”

ရုတ်တရက်ဆိုသလို ထိုမိုးကြိုးဖားများ၏ အော်ဟစ်သံများမှာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာ၏။ မိုးကြိုးဖားအချို့မှာမူ အဆုံးစွန်ထိ ဒေါသထွက်သွားကြပြီဖြစ်သည် ။

နင့်လို ပိုးကောင်စုတ်က ငါတို့ဖားတွေကို လာအနိုင်ကျင့်ဖို့ ရေကန်ထဲအထိပါ ခုန်ဆင်းရဲတယ်ပေါ့လေ။ နင့်ကိုသာ မဆုံးမနိုင်ရင် ငါတို့ ဖားမဟုတ်တော့ဘူး။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဖားတစ်အုပ်သည် ပိုင်လင်းကို ဖမ်းဆီးရန် ၎င်းတို့၏ လျှာများကို ပစ်ထုတ်လိုက်ကြပြီး ကျန်ဖားအများစုကမူ ပိုင်လင်းကို ဓာတ်လိုက်ပြီး သေဆုံးသွားစေရန် ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ဆက်တိုက်အော်ဟစ်၍ လျှပ်စစ်များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရေထဲ၌ လျှပ်စစ်စီးကူးမှုနှုန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုမြင့်မားသောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ပိုင်လင်းသည် အလွန်တရာ ဖျတ်လတ် လျင်မြန်လှပြီး မိုးကြိုးဖား အများအပြားကို ဆက်တိုက်ဆိုသလို တိုက်ခိုက်ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းဟန်၏ မျက်စိရှေ့မှောက်၌ တောက်ပသော စာသားတန်းများ ရုတ်တရက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

[သင်၏ သားရဲ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်သည် လျှပ်စီးကောင်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်သွားပါပြီ။ အသွင်ပြောင်းလဲခြင်း ဆင့်ကဲဖြစ်စဉ်စတင်ပါပြီ။ ၎င်းသည် ကြယ် ၃ ပွင့်အဆင့် အမည်မသိ လျှပ်စီးဒြပ်စင် ပိုးလောင်းကောင်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပါလိမ့်မည်။]

တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုင်လင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ လျှပ်စီးအလင်းတန်းများ အမှန်တကယ် စတင်ဖြာထွက်လာခဲ့ပြီး မိုးကြိုးဖားများ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော လျှပ်စီးအလင်းတန်းများပင် ၎င်းထံသို့ ဆွဲငင်ခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။ ပိုးကောင်လေး၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးသည် လျှပ်စီးစွမ်းအင်များ ဖြာထွက်နေသည့် နေမင်းငယ်တစ်စင်းအသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ စူးရှတောက်ပသော လျှပ်စီးအလင်းတန်းများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။