အခန်း ၄၆

အခန်း ၄၆

“ညီအစ်ကို... အန္တရာယ်ကတော့ ရှင်းသွားပြီ။ နောက်ထပ် စိတ်ပူစရာမလိုတော့ဘူး။”

တစ္ဆေပင့်ကူ သေဆုံးသွားပြီးနောက် အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်နှင့် လူငယ်က လျှောက်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့က ဒီတစ္ဆေပင့်ကူရဲ့ အလောင်းကို လိုချင်လို့ ရောက်လာကြတာ မဟုတ်လား။ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး သားရဲတွေကို အမဲလိုက်လို့ ကျောင်းရဲ့ အပြစ်ပေးတာ ခံရမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား။”

ကျန်းဟန်က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် ယခုကဲ့သို့ ဖိတ်ခေါ်ထားခြင်း မရှိဘဲ ရောက်ရှိလာသည့် ဧည့်သည်များကို အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်မိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ္ဆေပင့်ကူ၏အလောင်းသည် ၎င်း၏ ထူးခြားသော စရိုက်လက္ခဏာများကြောင့် သာမန်သားရဲများထက် များစွာ ပိုမိုတန်ဖိုးရှိပြီး ဆေးရည်အမျိုးမျိုး ဖော်စပ်ရာတွင် အသုံးပြုသည့် ပါဝင်ပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

၎င်း၏ ပင့်ကူခြေထောက်များကိုလည်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း တစ္ဆေ၏စရိုက်လက္ခဏာ အချို့ ပါဝင်သော ဓားမြှောင်များအဖြစ် သွန်းလုပ်နိုင်ပြီး သာမန်ဓားများထက် အသက်အန္တရာယ်ကို ပိုမိုပေးစွမ်းနိုင်ခြင်းရှိသည်။

ဤလူစုသည် တစ္ဆေပင့်ကူကို မြင်တွေ့ပြီးမှသာ သေချာပေါက် တမင်တကာ ပြေးဝင်လာကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ညီအစ်ကို... ဒီတစ္ဆေပင့်ကူက အရမ်း သန်မာလွန်းတယ်။ မင်းရဲ့ ပိုးကောင်ကလည်း လက်ရွေးစင်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတာဆိုတော့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်ဖို့ ဝေးပါသေးတယ်။ မင်းက ငါတို့ကို ကျေးဇူးတင်တောင် သင့်တာမဟုတ်ဘူးလား။ အဖွဲ့ဖွဲ့တဲ့ ကိစ္စကတော့... ကျောင်းရဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေထဲမှာ လူလေးယောက်ထက် မပိုရင် အဆင်ပြေတယ်လို့ ပြဋ္ဌာန်းထားပြီးသားပဲ။”

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်နှင့် လူငယ်က အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သားရဲထိန်းချုပ်သူတစ်ဦး၏ စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားမှာ အလွန်အားကောင်းလှသဖြင့် ပိုကီဒက်စ်ဖြင့် စစ်ဆေးရန်ပင်မလိုဘဲ သားရဲတစ်ကောင်၏ အဆင့်အတန်းကို အာရုံခံရုံဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့အနေဖြင့် လက်ရှိ ပိုင်လငသည် အလွန်ပင် ရှားပါးသော လျှပ်စီးပိုးကောင် ဖြစ်နေသည်ကို မသိရှိကြခြင်း ဖြစ်သည်။

“အတိအကျပဲ...။ မင်းလည်း ဟိုဘက်က သံမဏိတောင်ကို သွားမလို့မဟုတ်လား။ ငါတို့နောက်ကနေ အကွာအဝေးတစ်ခုထားပြီး လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်း ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရောက်နိုင်လိမ့်မယ်။”

ထိုအဖွဲ့ထဲမှ အခြားသူများကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာကြသည်။

၎င်းတို့သည် လုံးဝ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိကြဘဲ တစ္ဆေပင့်ကူ၏ အလောင်းကိုပင် ချက်ချင်း ခွဲစိတ်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အပြစ်တင်ရမည်ဆိုလျှင်လည်း ကျန်းဟန်ကိုယ်တိုင်က တိုက်ခိုက်ရန် ဖင့်နှေးနေခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ တောရိုင်းထဲတွင်မူ မည်သူက သားကောင်ကို သတ်နိုင်သနည်း၊ ထိုသူသာလျှင် ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိပေသည်။

“မလိုဘူး။”

ကျန်းဟန်က ၎င်းတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားကာ သံမဏိတောင်ရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

သူသည် ဤလူလေးဦးနှင့် အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် မရှိပေ။ ၎င်းတို့က သူ၏ တစ္ဆေပင့်ကူကို လုယူသွားကြသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ အားစိုက်ထုတ်မှုကို သက်သာစေခဲ့သည်ဟုလည်း ပြောနိုင်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤတစ္ဆေပင့်ကူနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင် ပိုင်လင်းအနေဖြင့် လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်မှု စွမ်းရည်ကို အသုံးမပြုဘဲနှင့် အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် ယနေ့တွင် လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်မှုစွမ်းရည်ကို တစ်ကြိမ် အသုံးပြုထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ လျှပ်စီးရှော့ခ်တိုက်ခြင်းမှတစ်ဆင့် စွမ်းအင်များကို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းနိုင်သည်ဆိုသော်လည်း ၎င်း၏သားရဲအမြုတေမှာ အကြိမ်ရေအများကြီး အသုံးပြုခြင်းကို မခံနိုင်ပေ။

၎င်း၏ လက်ရှိအဆင့်အရ တစ်နေ့လျှင် အများဆုံး နှစ်ကြိမ်သာ လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်မှုကို အသုံးပြုနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤလူလေးဦးသည် တမင်သက်သက်မဟုတ်ဘဲ သူ့ကို မရည်ရွယ်ဘဲ ကူညီပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သွားခဲ့လေသည်။ ကျန်းဟန် မကြိုက်သည်မှာ ၎င်းတို့၏ စကားပြောဆိုပုံ သဘောထားသာ ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် သူ၏ သားရဲကို ခေါ်ဆောင်ကာ သံမဏိတောင်သို့ ဆက်လက် ဦးတည်ခဲ့လိုက်သည်။ လမ်းခရီးတွင် အစေခံအဆင့် ပိုးကောင်အချို့နှင့် ထပ်တိုးခဲ့သော်လည်း ပိုင်လင်းက အလွယ်တကူပင် သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည်။

နေဝင်ခါနီးအချိန်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းဟန်သည် သံမဏိတောင်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူ မလှမ်းမကမ်းသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စောစောက လူလေးဦးလည်း ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဤသံမဏိတောင်သည် အလွန်ကြီးမားပုံမရဘဲ အမြင့် မီတာ ၁၀၀ ခန့်သာ ရှိသော်လည်း ၎င်း၏ ဧရိယာအကျယ်အဝန်းမှာ သာမန်မူလတန်းကျောင်းတစ်ကျောင်းခန့် ရှိပေသည်။

သံမဏိတောင်ပေါ်တွင် သတ္တုဒြပ်စင်သားရဲများစွာ မှီတင်းနေထိုင်ကြပြီး ပို၍မှန်ကန်အောင် ပြောရလျှင် ဤသံမဏိတောင်ကို သတ္တုဒြပ်စင်သားရဲများက ၎င်းတို့၏ သက်တမ်းတစ်လျှောက် တည်ဆောက်ဖန်တီးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းဟန် ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နာမည်ကြီး သတ္တုဒြပ်စင်သားရဲများ၊ သံမဏိမိစ္ဆာငယ်များ၊ သံချပ်ကာပင့်ကူများနှင့် အခြားသော သတ္တုဒြပ်စင်နှင့် မြေဒြပ်စင် သားရဲများကို တွေ့ရသည်။ ထိုနေရာတွင် သားရဲအကောင်ရေ အနည်းဆုံး နှစ်ရာ သို့မဟုတ် သုံးရာခန့် ရှိနေပြီး ယခင်က သူနှင့် ချီရှီးမား ဆာကူရာတို့ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ခဲ့သည့် ကျောက်တောင်ထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားလှသည်။

ယခုအခါ သားရဲထိန်းချုပ်သူ အများအပြား ဤနေရာတွင် စုဝေးနေကြပြီး သားရဲများကို အဆက်မပြတ် သတ်ဖြတ်ကာ တောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။ သားရဲများ ယခုကဲ့သို့ စုဝေးနေထိုင်ရာ နေရာမျိုးတွင် သေချာပေါက် အဖိုးတန်ရတနာသိုက် တစ်ခုခု ရှိနေရပေမည်။

၎င်းသည် ဝိဉာဉ်သစ်ပင်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင်သွေးကြောသို့မဟုတ် ဝိဉာဉ်စမ်းရေတွင်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သံမဏိမိစ္ဆာငယ်လေးများမှာမူ အသံတိုးတိုးသာ ဟိန်းဟောက်နိုင်ကြပြီး စိတ်ထဲက ဒေါသထွက်သော်လည်း အပြင်မထုတ်ရဲကြဘဲ ၎င်းတို့ ပင်ပန်းကြီးစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော ဝိဉာဉ်ပုံဆောင်ခဲအပိုင်းအစ အနည်းငယ်ကို ကျန်းဟန် ယူဆောင်သွားသည်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေရကြသည်။

“ရတနာတွေက အရမ်းနည်းတာပဲ။”

ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး တခြားဦးတည်ချက်တစ်ခုဘက်သို့ ပြောင်းလဲရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တိုက်ခိုက်သံများနှင့် အငြင်းပွားသံများ ရုတ်တရက် ရှေ့မလှမ်းမကမ်းမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“သွားကြစို့။ ဟိုဘက်ကို သွားကြည့်ရအောင်။”

သူသည် ထိုဘက်၌ ဝိဉာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းထန်နေသည်ကို အာရုံခံမိသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း ဝင်ရောက်ပတ်သက်လိုစိတ် မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း ယခုလေးတင် ထိုနေရာမှ ရင်းနှီးသော အသိတစ်ယောက်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒါကို ငါတို့ အရင်တွေ့ခဲ့တာပဲ။ သားရဲတွေရဲ့ တစ်ဝက်လောက်ကိုတောင် ငါတို့ သတ်ပြီးပြီ။ နင်တို့ အရမ်းမျက်နှာပြောင်လာမတိုက်နဲ့။ ဒီကနေ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားလိုက်။”

အနားသို့ ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းဟန်သည် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သော စူးရှရှ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။