အခန်း ၄၈
Vol. 5 Ch. 48
အခန်း ၄၈
“ဝိဉာဉ်စွမ်းအား ထုတ်လွှတ်ခြင်းလား။”
အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်နှင့် လူငယ်သည် ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းဟန်၏ ပိုင်လင်းသည် လက်ရွေးစင်အဆင့် သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အစောပိုင်းအဆင့်သာ ရှိသေးသော သားရဲတစ်ကောင်က ဝိဉာဉ်စွမ်းအား ထုတ်လွှတ်ခြင်း စွမ်းရည်ကို အမှန်တကယ် အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မည်ဟု အိမ်မက်ပင် မက်ဖူးခဲ့ခြင်းမရှိပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် လုံးဝ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခြင်းမရှိဘဲ လေညင်းကြိုးကြာသည်လည်း အငိုက်မိသွားခဲ့ကာ ထိုဝိဉာဉ်စွမ်းအား ထုတ်လွှတ်တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ပွဲချင်းပြီး အလဲထိုးခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်။
“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါက ကျောက်စိမ်းပိုးကောင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...။”
အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်သည် ဆွံ့အသွားပြီး အံ့ဩလွန်းသဖြင့် မျက်လုံးအဝိုင်းသားနှင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ပိုင်လင်း ထုတ်လွှတ်လိုက်သော လျှပ်စီးအလင်းတန်းမှာ သူမ၏ အာရုံထဲတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာနေဆဲပင်။
ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်တစ်ကောင်သည် အဘယ်ကြောင့် ရုတ်တရက် လက်ရွေးစင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် လျှပ်စီးဒြပ်စင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသနည်း။ ထို့ပြင် လက်ရွေးစင်အဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော်လည်း ဝိဉာဉ်စွမ်းအား ထုတ်လွှတ်ခြင်း စွမ်းရည်ကို မည်သို့ သင်ယူနိုင်ခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။ သူမသည် ဤကမ္ဘာကြီးကို ရုတ်တရက် နားမလည်နိုင်တော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမ ဘေးနားရှိ နောက်လိုက်မိန်းကလေးငယ်မှာလည်း ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ပေ။ သူမ လုံးဝ အထင်သေးထားခဲ့သော ဤဆင်းရဲသားကျောင်းသားသည် အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ရုတ်တရက် သန်မာလာရသနည်း။ သူမတို့ မည်သို့မျှ မယှဉ်နိုင်သော ပြိုင်ဘက်ကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် မည်သို့ အနိုင်ယူလိုက်နိုင်သနည်းဆိုသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။
“ကျန်းဟန်....”
လီဇီဝေသည်လည်း အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး စကားမဆိုနိုင်ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ၎င်းက သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျန်းဟန်၏ ပါရမီအရည်အသွေးမှာ ဘယ်တုန်းကမှ မညံ့ဖျင်းခဲ့ဖူးဘဲ သူသည် နေ့ရောညပါ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်နေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
သူမသည် အရာအားလုံးထက် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားကြည်နူးနေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ကျန်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များပင် ဝဲလာခဲ့ရ၏။ ကျန်းဟန်သည် သူမ မတရားအနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို မြင်သောကြောင့် ရှေ့သို့ ထွက်လာပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ခံစားမိကာ ရင်ထဲ၌ အတိုင်းအထက်အလွန် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရသည်။
“မင်းတို့ ဆက်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်သေးလား။”
ကျန်းဟန်က အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်လူငယ် အပါအဝင် လူလေးဦးလုံးကို အေးစက်သော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဆံပင်တိုနှင့် မိန်းကလေး အပါအဝင် လူလေးဦးလုံးမှာ မိန်းမောတွေဝေနေဆဲပင်။ ၎င်းတို့ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခဲ့ရသည်။ ကျန်းဟန် ထုတ်လွှတ်နေသော ဖိအားမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှ၏။
ယခင်က ကျန်းဟန်၏ တစ္ဆေပင့်ကူကို ဖြတ်လုခဲ့စဉ်က ပိုးကောင်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဤရုပ်ချောချောလူငယ်သည် ယခုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ၎င်းတို့ လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။
“မတိုက်တော့ပါဘူး၊ မတိုက်တော့ပါဘူး။ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် မျက်စိကန်းသွားလို့ ဆရာကြီးကို မမှတ်မိခဲ့တာပါ။ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပါ့မယ်။ အခုပဲ ထွက်သွားပေးပါ့မယ်။”
အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်နှင့် လူငယ်က လေညင်းကြိုးကြာကို ကောက်ယူရန် လျှောက်လာရင်း ပျာပျာသလဲ ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ၎င်း၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာမျိုး မရရှိခဲ့သော်လည်း တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ခန့် တိုက်ပွဲဝင်နိုင်စွမ်း ရှိတော့မည်မဟုတ်ပေ။ ခုနက လျှပ်စီးရှော့ခ်မှာ ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။
“ဒါဆို ငါ့ရဲ့ တစ္ဆေပင့်ကူကရော...။”
ကျန်းဟန်က စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရသည့်ပုံစံဖြင့် အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ လေညင်းကြိုးကြာသည် ဤအဖွဲ့၏ အဓိက တိုက်ခိုက်ရေးအင်အား ဖြစ်သည်။ ၎င်းလဲကျသွားသည်နှင့် ကျန်ရှိသော အစေခံအဆင့် သားရဲသုံးကောင်မှာ ပိုင်လင်း၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တော့ပေ။
ထို့ပြင် နှစ်ယောက် တစ်ယောက် မဟုတ်ဘဲ လီဇီဝေတို့အဖွဲ့ကလည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသေးသည်။
“ဒီမှာ အားလုံး ရှိပါတယ်ဗျာ။ အစ်ကိုကြီး... အရင်ဆုံး အနားယူလိုက်ပါဦး။ ကျွန်တော်တို့ ထပ်ပြီး မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။”
အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်လူငယ်သည် လေညင်းကြိုးကြာကို သားရဲထိန်းချုပ်ခြင်း ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး တစ္ဆေပင့်ကူ၏ သားရဲအမြုတေနှင့် ပင့်ကူခြေထောက်များကို ချထားခဲ့ကာ အပြေးအလွှား ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။
ကျန်းဟန်သည် တစ္ဆေပင့်ကူ၏ သာရဲအမြုတေနှင့် ပင့်ကူခြေထောက်များကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အစေခံအဆင့် ဝိဉာဉ်ဆေးပင်တစ်ပင်ကို ထုတ်ယူကာ လီဇီဝေထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒါကို ကြိတ်ပြီး မီးတောက်ခွေးပေါ်မှာ လိမ်းပေးလိုက်။ သူ့ရဲ့အနာကျက်တဲ့ အာနိသင်က တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။”
“ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်။ နင်က တကယ့်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ။ ဒါက တကယ်ပဲ ပိုင်လင်းလား။”
လီဇီဝေက ဝိဉာဉ်ဆေးပင်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ သူမသည် တောက်ပပြီး မျက်ရည်ဝဲနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ပိုင်လင်ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ကြည့်နေမိဆဲဖြစ်ကာ ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေဆဲပင်။
ပိုင်လင်းသည် ကျောက်စိမ်းပိုးကောင် ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ ငြင်းပယ်၍မရသော အမှန်တရားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ မတွေ့ရသည်မှာ နှစ်ရက်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ၎င်းသည် အဘယ်ကြောင့် လက်ရွေးစင်အဆင့် လျှပ်စီးဒြပ်စင်သားရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားရသနည်း။
“ဒါ ပိုင်လင်းပဲ။ မင်း အမြင်မမှားဘူး။”
ကျန်းဟန်က အသေးစိတ် ရှင်းမပြနေဘဲ ခေါင်းသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အော....”
ကျန်းဟန်က ထိုအကြောင်းကို အသေးစိတ် မပြောချင်မှန်း ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် လီဇီဝေသည်လည်း လိမ္မာပါးနပ်စွာပင် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သူ၏သားရဲကို ဆေးထည့်ပေးရန် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်တော့သည်။
ထိုအချိန်တွင်မှ အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်သည်လည်း ထိတ်လန့်နေရာမှ အသိပြန်ဝင်လာပြီး ကျန်းဟန်ထံသို့ အပြေးအလွှား လျှောက်လာခဲ့၏။ သူမက ပိုင်လင်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ပိုင်လင်းက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဗီဇပြောင်းလဲသွားတာလား။ သူ ဘယ်တုန်းက လက်ရွေးစင်အဆင့်ကို တက်သွားတာလဲ။ နင် ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ။”
ကျန်းဟန်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့ကာ ရတနာရှာဖွေရန်အတွက် သားရဲဂူထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့တော့သည်။
“ဟဲ့... နင် ဒါက ဘာသဘောလဲ။ နင့်သားရဲက လက်ရွေးစင်အဆင့်ဖြစ်သွားရုံနဲ့ နင်က အလိုလိုနေရင်း အံ့ဩဖို့ကောင်းသွားပြီလို့ ထင်မနေနဲ့။”
ချန်းလန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေတော့သည်။
သူမသည် မူလက ဤအတန်းထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို အလွန်ပင် အခြေအနေကောင်းသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။ အထူးတန်းထဲမှ မွန်းစတား ပါရမီရှင်အချို့ကို မယှဉ်နိုင်သေးသော်လည်း သူမ၏ ပါရမီမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများအားလုံးက သူမကိုသာ ဝိုင်းဝန်းမြှောက်ပင့်ပေးခဲ့ကြသည်။
ဤစာသင်နှစ်ဝက် စတင်ချိန်တွင်မူ ကျန်းဟန်သည် မည်သည့်နေရာကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ သက်တောင့်သက်သာဖြစ်မှုဇုန်ကို ဖျက်ဆီးပစ်ကာ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို ထိန်းချုပ်ရခက်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူမတွင် ရှိနေသည့် နောက်ဆုံးသော အသာစီးရမှု အရိပ်အယောင်လေးပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသဖြင့် သူမသည် အနည်းငယ် စိတ်မမှန်သကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မိနေခြင်းဖြစ်သည်။
“ဘာသဘောလဲ။”
ကျန်းဟန်က သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤမိန်းကလေးသည် လူတိုင်းက သူမကို ဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်နေရမည်ဟု အမှန်တကယ်ပင် ထင်မှတ်နေပုံရသည်။
“နင်...”
ဤစကားတစ်ခွန်းက ချန်းလန်ကို ဒေါသကြောင့် တုန်ရင်သွားစေခဲ့၏။ ကျန်းဟန်သည် တကယ့်ကို မုန်းစရာ ကောင်းလွန်းသည်ဟု သူမ တွေးမိလိုက်သည်။
“အတန်းခေါင်းဆောင်... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့။ ကျန်းဟန်က အမြဲ ဒီလိုပုံစံမျိုးပဲ။ ပြီးတော့ နင်မေးတဲ့ မေးခွန်းတွေကလည်း အရမ်းလွန်တယ်။ နင် စိတ်အေးအေးထားပါဦး။”
လီဇီဝေက ဘေးမှနေ၍ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စကားများထဲတွင် တစ်ဖက်၌ အသာစီးရနေသည့် ခံစားချက်မျိုး အနည်းငယ် ပါဝင်နေပေသည်။
အတန်းခေါင်းဆောင်သည် သူမကို ကွယ်ရာ၌ ကျန်းဟန်သည် အနာဂတ်မရှိရန် ရေစက်ပါလာပြီးသားဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ ပါရမီက မည်မျှပင် သန်မာနေပါစေ ကျောက်စိမ်းပိုးကောင်သည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဖြစ်ရာ သူသည် ၎င်းတို့နှင့် မတူညီသော ကမ္ဘာတစ်ခုမှလူ ဖြစ်ရန် သတ်မှတ်ခံထားရသူဖြစ်ကြောင်း အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။
သို့သော်လည်း ကျန်းဟန်၏ လက်ရှိစွမ်းဆောင်ရည်က အတန်းခေါင်းဆောင်၏ အယူအဆ မှားယွင်းကြောင်းကို သက်သေပြလိုက်ပြီး သူမ၏ အမြင်ကသာ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်ချေပြီ။
“ငါက လွန်တယ်ဟုတ်လား။ လီဇီဝေ... ဒါက ညီအစ်မကောင်းတစ်ယောက်အနေနဲ့ ပြောရမယ့် စကားလား။ နင်က ကျန်းဟန်အပေါ် ဒီလောက်တောင် ရူးသွပ်နေမှတော့ ငါတို့တွေ နောက်ထပ် ညီအစ်မတွေ မလုပ်တော့ဘူး။ နင့်ရဲ့ ကျန်းဟန်နဲ့ပဲ သွားတွဲနေလိုက်တော့။ ငါ သွားပြီ။ ငါတို့တွေ ဒီနေ့ကစပြီး လမ်းခွဲကြတာပေါ့။”
လီဇီဝေ၏ စကားများသည် ချန်းလန်ကို ဖျောင်းဖျနိုင်ခြင်းမရှိသည့်အပြင် မီးလောင်ရာလေပင့် ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး သူမကို တိုက်ရိုက်ပင် ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။ ချန်းလန်သည် လီဇီဝေကို ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုမောင်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နောက်လိုက်မိန်းကလေးကို ဆွဲကာ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“အတန်းခေါင်းဆောင်... နင် ငါ့ကို နားလည်မှုလွဲနေပြီ။”
လီဇီဝေက အကျယ်ကြီး လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်နှင့် မခွဲခွာချင်ပေ။ ချန်းလန်သည် ကျန်းဟန်အပေါ် အမြင်စောင်းနေခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားမိပြီး ၎င်းတို့နှစ်ဦးကြားက ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်အဆင်ပြေစေချင်သေးသည်။
“လက်ရွေးစင်အဆင့်ဖြစ်သွားရုံပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ့ရဲ့ကောင်းကင်လျှောက်ကြောင်လည်း လုပ်နိုင်တာပဲ။ နင် စောင့်စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ နင် နောင်တရစေရမယ်။”
ချန်းလန်သည် ဒေါသအဟုန် ပြင်းထန်နေသဖြင့် လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လီဇီဝေသည် အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမနောက်သို့ လိုက်မသွားခဲ့တော့ပေ။ သူမသည် ဂူရှိရာ ဦးတည်ချက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းဟန်ရှိရာဆီသို့သာ လျှောက်သွားခဲ့လိုက်သည်။
“ကျန်းဟန်... ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး နင့်အတွက် ကောင်းကင်ကြီးက ဘာအကန့်အသတ်မှ မရှိတော့ဘူး။”
လီဇီဝေက ဂူထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာရင်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်ကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါက မင်းတို့အားလုံးနဲ့ တူညီတဲ့ စမှတ်ပေါ်ကိုပဲ ရောက်လာသေးတာပါ။ ဒီမှာရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို နင် လိုချင်လား။”
ကျန်းဟန်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး သူ စုဆောင်းထားသော ရတနာများကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။
၎င်းတို့အတွင်း၌ အစေခံအဆင့် သံမဏိကြာပန်း နှစ်ပွင့်၊ ဝိဉာဉ်ပုံဆောင်ခဲအပိုင်းအစ သုံးခုနှင့် သားရဲအမြုတေအချို့ ရှိနေသည်။
“ငါ မလိုချင်ပါဘူး။ ဒါတွေအားလုံးက နင့်ရဲ့ တိုက်ပွဲဝင်ဆုလာဘ်တွေပဲ။ နင့်ရဲ့ ကူညီမှုသာမရှိရင် ငါတို့ကို ဟိုလူလေးယောက်က အစောကြီးကတည်းက အနိုင်ကျင့်ပြီး မောင်းထုတ်လိုက်ကြမှာ။ သူတို့က တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတယ်။”
လီဇီဝေက လက်ကာပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
“အင်း... ဒါဆိုရင်တော့ ငါ အကုန်သိမ်းလိုက်တော့မယ်။”
ကျန်းဟန်က ငြင်းပယ်ခြင်းမပြုဘဲ အရာအားလုံးကို သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက အပြင်ဘက်သို့ ပြန်လည်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။
“အတန်းခေါင်းဆောင် ချန်းလန်တို့ကရော... နင့်ကို ဒီမှာ ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတာလား။”
“အင်း... သူ စိတ်ဆိုးထွက်သွားတယ်။ တကယ်တော့ သူက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ။”
လီဇီဝေ၏ မျက်နှာလေး ရဲခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ကျန်းဟန်နှင့် နှစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေရခြင်းက သူမ၏ ရင်ကို တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာစေသည်။
“ကောင်းပြီလေ...။ သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပြီဆိုမှတော့ ငါတို့ အတူတူ သွားကြတာပေါ့။ မှောင်တော့မယ်ဆိုတော့ တောင်အောက်ကိုဆင်းပြီး စားစရာအချို့ သွားဖမ်းကြမယ်။ ပြီးရင် ဒီနေ့အတွက် ဒီမှာပဲ နားကြတာပေါ့။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ ဤနေရာသည် သားရဲဂူတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အနံ့အသက်ဆိုးများ မရှိသည့်အပြင် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တော်တော်လေး သန့်ရှင်းနေသဖြင့် လူများ နေထိုင်ရန်အတွက် အဆင်ပြေလှပေသည်။
“အင်း”
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လီဇီဝေ၏ မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားခဲ့ရပြီး သူမ၏ ရင်ခုန်သံများမှာလည်း လည်ပင်းဝသို့ ရောက်လုမတတ် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့တော့သည်။