အခန်း ၄၉
Vol. 5 Ch. 49
အခန်း ၄၉
ကျန်းဟန်သည် လီဇီဝေ၏ ထူးခြားနေသော အမူအရာကို သတိမပြုမိခဲ့သလို သူမအပေါ်တွင်လည်း ထူးခြားသော စိတ်မျိုးမရှိပေ။ သူ ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ တစ်ဖက်တွင် လီဇီဝေသည် လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူငယ်ချင်းဟု သတ်မှတ်နိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကာ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုလူများကို ကြည့်မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“မင်း ဘာစားချင်လဲ။”
တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာစဉ် ကျန်းဟန်က ဘေးနားတွင် လမ်းလျှောက်နေသော လီဇီဝေကို မေးလိုက်သည်။
တောင်ပေါ်ရှိ သားရဲများမှာ သတ္တုဒြပ်စင်များသာဖြစ်သဖြင့် စား၍မရနိုင်ပေ။ ၎င်းတို့၏ ဗီဇပြောင်းလဲမှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်း အများစုမှာ သံမဏိများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
တောင်ခြေရှိ သစ်သားဒြပ်စင်နှင့် ရေဒြပ်စင် သားရဲများမှာမူ အရသာ တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။
“ဘာဖြစ်ဖြစ် အဆင်ပြေပါတယ်။ ငါက အစားမရွေးပါဘူး။”
လီဇီဝေက စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် ငေးမောနေရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ တွေ့တဲ့ကောင်ကိုပဲ ဖမ်းကြတာပေါ့။”
ကျန်းဟန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
ဤအချိန်တွင် ညချမ်းအချိန်ခါသို့ လုံးဝ ကူးပြောင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ တောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တောင်ထိပ်တွင် တိုက်ခိုက်နေကြသော အဖွဲ့အနည်းငယ်သည်လည်း ပြန်လည်ဆုတ်ခွာသွားကြသည်ကို ကျန်းဟန် သတိပြုမိလိုက်ရာ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ယနေ့ည တောင်ထိပ်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ကြမည်ပုံ မရချေ။
ညဘက်တွင် သန်မာသော သားရဲအများအပြား ထွက်ပေါ်လာတတ်သဖြင့် တိုက်ပွဲဝင်ရန်အတွက် မသင့်တော်ပေ။ စာမေးပွဲစစ်ဆေးရေးနယ်မြေ အပြင်ဘက်မှ သားရဲများ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာမည်မဟုတ်ဟုလည်း မည်သူမျှ အာမမခံနိုင်ပေ။
“ကျိ...”
လမ်းလျှောက်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ပိုင်လင်းသည် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်ချက်ပြုလိုက်ပြီးနောက် ဘယ်ဘက် အရှေ့ဆီသို့ အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်လွှားပြေးထွက်သွားခဲ့သည်။
၎င်းသည် ပိုးမျှင်အချို့ ချက်ချင်း ထွေးထုတ်လိုက်ရာ အော်ဟစ်သံအချို့နှင့်အတူ သာမန်တောယုန်နှစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိသွားခဲ့သည်။
“ဒီညအတွက် စားစရာတော့ ရလာပြီ။”
ကျန်းဟန်က မီးခိုးရောင် တောယုန်နှစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဤတောယုန်များသည် သာမန်ယုန်များနှင့် အတူတူပင်။ ၎င်းတို့သည် အစေခံအဆင့်များဖြစ်ကြသော်လည်း ဗီဇပြောင်းလဲမှု သိပ်မရှိဘဲ အရွယ်အစားသာ အနည်းငယ် ပိုကြီးမားလာခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်တော့ လန်ရှင်းဂြိုဟ်ပေါ်တွင် သာမန်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ သက်ရှိအားလုံးနီးပါး ဗီဇပြောင်းလဲမှုဒဏ်ကို ခံထားရပြီး ဖြစ်သည်။
“ယုန်ကင်ဆိုရင်တော့ ကောင်းမှာပါ။ ငါ ဟိုဘက်မှာ ရေစီးနွယ်ပင်တစ်ပင် တွေ့ထားတယ်။ ရေရအောင် သွားဖြတ်လိုက်ဦးမယ်။”
လီဇီဝေက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ အစိမ်းရင့်ရောင် နွယ်ပင်တစ်ခုထံသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
၎င်းမှာ စာအုပ်ထဲတွင် ဖတ်ဖူးသည့် နွယ်ပင်အမျိုးအစားဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ပါက ချိုမြိန်ဆိမ့်အေးသော ရေများ စီးဆင်းလာတတ်သည်။
“နေဦး... သတိထား....”
လီဇီဝေ နွယ်ပင်နားသို့ ရောက်လုနီးပါးအချိန်တွင် ကျန်းဟန်က ရုတ်တရက် သတိပေးလိုက်ပြီး သူမကို နောက်သို့ ဆွဲဆုတ်လိုက်သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ...”
ကျန်းဟန်က သူမ၏လက်ကို ရုတ်တရက် လှမ်းဆွဲလိုက်သည့်အတွက် လီဇီဝေ၏ မျက်နှာလေးမှာ ခဏမျှ ပူထူသွားခဲ့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားခဲ့ရသည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ခုနက ပြောလိုက်သည့် နွယ်ပင်သည် ရုတ်တရက် လေထဲသို့ ထောင်တက်လာပြီး လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရုန်းကန်ရင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမည်းရောင် မြင်းမြီးသန်ကောင်ပုံစံ သက်ရှိကောင်ရေ အမြောက်အမြားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့်ပင်။
“ဒါ... ဒါက ပုံရိပ်ယောင်နတ်ဆိုးသန်ကောင်တွေကနေ ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။”
လီဇီဝေ၏ မျက်နှာ ဖြူလျော်သွား၏။ ကျန်းဟန်သာ မရှိပါက သူမ ဤအကောင်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပေလိမ့်မည်။
ဤပုံရိပ်ယောင်နတ်ဆိုးသန်ကောင်များသည် သွေးစုပ်ကပ်ပါးကောင်များဖြစ်ပြီး ရုပ်ဖျက်ရာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသည်။ ၎င်းတို့ အများအပြား စုဝေးမိသောအခါ ၎င်းတို့၏ ရုပ်ဖျက်စွမ်းရည်သည် ပုံရိပ်ယောင်စွမ်းအားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အစစ်အမှန် ပစ္စည်းများနှင့် ခွဲခြားမရအောင် တူညီသွားတတ်ကာ စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားဖြင့်သာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပေသည်။
သာမန်သားရဲတစ်ကောင်သာ ၎င်းတို့နှင့် ငြိစွန်းသွားပါက ချက်ချင်းပင် သွေးများအခြောက်ကပ်အောင် စုပ်ယူခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ရာ လူသားတစ်ယောက်ဆိုလျှင် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။
ကံကောင်းသည်မှာ ဤအကောင်များသည် အစေခံအဆင့်များသာ ဖြစ်ကြပြီး အလားအလာ အလွန်အားနည်းသဖြင့် အဆင့် ထပ်တက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။
“မကြောက်နဲ့။ တခြားနေရာကို သွားကြရအောင်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါယမ်းကာ လီဇီဝေကို ထိုနေရာမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့လိုက်သည်။ ဤအကောင်များက တကယ့်ကို ရွံစရာကောင်းလွန်းသဖြင့် သူ၏ အပေါက်ငယ်များအား ကြောက်ရွံ့သည့်ရောဂါကိုပင် နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အကယ်၍ သူ၏ စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားသာ အဏုစိတ်မြင်ကွင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမထားပါက သူသည်လည်း ယခုကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သည့် အခြေအနေမျိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
မကြာမီမှာပင် ကျန်းဟန်သည် စမ်းချောင်းငယ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ရေအချို့ ခပ်ယူကာ ယုန်များကို ရေဆေးလိုက်ပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများနှင့်အတူ တောင်ပေါ်ရှိ ဂူဆီသို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့လိုက်ကြသည်။
မီးမွှေရန် အတော်လေး အားထုတ်လိုက်ရပြီးနောက် ကျန်းဟန်သည် ယုန်သားများကို ပြန်ကင်လိုက်တော့သည်။
“ကျန်းဟန်... ခုနကကိစ္စအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
ဤအချိန်တွင် လီဇီဝေ၏ အပေါက်ငယ်များအား ကြောက်ရွံ့သည့်စိတ်မှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် မိမိ၏ မီးတောက်ခွေးကို အမြန်ဆုံး လက်ရွေးစင်အဆင့်ရောက်အောင် ပြုလုပ်ပြီး မီးမှုတ်ထုတ်သည့်စွမ်းရည်ကို တတ်မြောက်အောင် သင်ကြားပေးမည်ဟု စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ကြိမ် ဤကဲ့သို့ ရွံစရာကောင်းသော သောက်ကျိုးနည်းသန်ကောင်များကို တွေ့ပါက ၎င်းတို့ကို ပြာဖြစ်သွားအောင် မီးရှို့ပစ်မည်ဟု တေးထားလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါက ငါတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြရုံပဲ။”
ကျန်းဟန်က ယုန်ကင်ရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
“ဒါနဲ့... နင့်ရဲ့ စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအားက တကယ် အားကောင်းတာပဲ။ နင်က ငါထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပြီး စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပုံရတယ်။”
လီဇီဝေသည် စိတ်အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားပြီးနောက် မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ရင်း ကျန်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခန့်မှန်းကြည့်လေ။”
ကျန်းဟန်က ပုခုံးတွန့်ပြပြီး တိုက်ရိုက်ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။
“ပြီးတာပဲ။ ဒါဆို ပိုင်လင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြောပြလို့ရမလား။”
လီဇီဝေသည် အနည်းငယ် အားမလိုအားမရဖြစ်သွားသော်လည်း ပိုင်လင်း၏အကြောင်းကိုမူ အလွန်ပင် စပ်စုချင်နေမိသည်။
“ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ သူ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲပြီးသွားတော့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်လာတာပဲ။”
ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို လာလိမ်မနေနဲ့။ အရင်က နင် သူ့ကို လျှပ်စစ်လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ ခေါ်သွားတာ ငါမြင်သားပဲ။”
လီဇီဝေက ကျန်းဟန်၏ ရှောင်လွှဲနေသော အမူအရာကို မကျေနပ်သဖြင့် နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါကလည်း သူကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုလို့ပါ။ ငါလည်း သေချာနားမလည်ဘူး။ ပြန်ရောက်ရင် သားရဲမွေးမြူရေးပညာရှင် တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြပြီး စစ်ဆေးခိုင်းမလို့ စိတ်ကူးထားတယ်။”
ကျန်းဟန်သည် သူကိုယ်တိုင် မသိနားမလည်ကြောင်းကိုသာ ဆင်ခြေအဖြစ် ဆက်လက်အသုံးပြုလိုက်သည်။
ဤသည်မှာ အကောင်းဆုံးနှင့် အလုံခြုံဆုံးသော ရှင်းပြချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သားရဲထိန်းချုပ်သူ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းသည် နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သားရဲလေ့ကျင့်မွေးမြူခြင်း အတတ်ပညာမှာမူ ဆန်းကြယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပြဿနာအများအပြားကို သိပ္ပံပညာဖြင့် ရှင်းလင်းရန် မဖြစ်နိုင်သေးပေ။
“ဒါဆိုလည်း ဟုတ်ပြီလေ။ နင်က တကယ့်ကို ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရတဲ့သူပဲ။ ဒီနေ့ကစပြီး နင့်ကို ဘယ်အရာကမှ တားဆီးနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
လီဇီဝေက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပိုင်လင်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“သူ့ရဲ့ ဗီဇပြောင်းလဲသွားတဲ့ မျိုးစိတ်ကိုရော နင်သိလား။”
“ပိုင်လင်းက အခု လျှပ်စီးပိုးကောင် ဖြစ်သွားပြီ။”
ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်သည်။ ပိုကီဒက်စ်ရှိနေသရွေ့ ဤဒြပ်စင်စွမ်းရည်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
“လျှပ်စီးပိုးကောင်လား။”
လီဇီဝေသည် အစပိုင်းတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသော်လည်း သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် ပိုင်လင်းကို ငုံ့ကြည့်ကာ အနီးကပ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်၏။
“ဟို မိုးကြိုးမုန်တိုင်းထဲမှာပဲ မွေးဖွားတတ်တဲ့ အရမ်းရှားပါးတဲ့ လျှပ်စီးပိုးကောင်လား။ အထူးအကျိုးသက်ရောက်မှု နှစ်ခုတောင် ပါတယ်လို့ ပြောကြတဲ့ အကောင်လား။”
“အင်း... နင်ခန့်မှန်းတာ မှန်တယ်။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျက်သွားသော ယုန်ကင်ကို ယူကာ စတင်စားသောက်လိုက်တော့သည်။
“တကယ် အံ့ဩစရာပဲ။ အခုဆို နင့်ရဲ့ ပါရမီက အထူးတန်းထဲက ပါရမီရှင်တွေထက်တောင် မညံ့တော့ဘူး။”
လီဇီဝေ၏ မျက်ဝန်းလေးများမှာ လမင်းကွေးလေးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီး တက်သစ်စကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ရင်ထဲတွင် လူမှန်ကို ရွေးချယ်မိခဲ့သည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ကြည်နူးခြင်းများ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမက ယုန်ကင်ကို စားရင်း ပြောလိုက်သည်။
“မနက်ဖြန် တောင်ပေါ်တက်ပြီး ဝိဉာဉ်စမ်းရေတွင်းကို သွားလုဦးမှာလား။ တောင်ပေါ်မှာ ဝိဉာဉ်စမ်းရေတွင်း ရှိဖို့ အလားအလာ အရမ်းများတယ်လို့ ပြောကြတယ်။”
“မသွားတော့ပါဘူး။ လူတွေ အများကြီးပဲ...။ ငါ လုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”
ကျန်းဟန်က ခေါင်းခါကာ ငြင်းလိုက်သည်။
“အော...”
၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် စားသောက်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ကြ၏။ ယုန်ကင်ကို စားသောက်ပြီးနောက် အနားယူရမည့် အချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်တွင် သားရဲအမြောက်အမြား ရှိနေသဖြင့် ကင်းစောင့်ရန်အတွက် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်။
“ငါတို့တစ်ယောက်ကို ညတစ်ဝက်စီ ကင်းစောင့်ကြတာပေါ့။ နင် အရင်နားချင်လား ဒါမှမဟုတ် အရင်ကင်းစောင့်ချင်လား။”
ကျန်းဟန်က မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆို ငါပဲ အရင်ဆုံး ကင်းစောင့်လိုက်မယ်။”
လီဇီဝေက အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... ဒါဆို ငါ အရင်အိပ်တော့မယ်။ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ငါ့ကို နှိုးလိုက်။”
ကျန်းဟန်က ပြောလိုက်ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိမည့် နေရာတစ်ခုကို ရှာကာ လှဲချလိုက်တော့သည်။
ညအချိန်သည် မည်သည့်မတော်တဆမှုမျှမရှိဘဲ အေးချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းဟန်သည် အိပ်ရေးဝဝအိပ်စက်ပြီးနောက် ကင်းလှည့်ရန်အတွက် အချိန်မှန် နိုးထလာခဲ့သည်။ လီဇီဝေသည် မူလက တောတောင်ထဲတွင် ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေသဖြင့် ထူးခြားသော ဇာတ်လမ်းမျိုး ဖြစ်ပျက်လာမလားဟု ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့မိ၏။
သို့သော်လည်း ကျန်းဟန်သည် တကယ့်ကို လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လွန်းလှပြီး ရုပ်ရှင်ထဲကကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် အလှည့်အပြောင်းမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့ဘဲ ဘာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပေ။
နေမင်းကြီး ထွက်ပေါ်လာသောအခါ လီဇီဝေသည်လည်း နိုးလာခဲ့ပြီး ကျန်းဟန်၏ ဘေးနားသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာကာ ထိုင်ချလိုက်သည်။
“နင်က ဘာလို့ ကျင့်ကြံနေတာလဲ။ စိတ်ဝိဉာဉ်ကို ကြည်လင်လန်းဆန်းသွားအောင် နေထွက်တာကို ကြည့်ပါလား။”
လီဇီဝေသည် ကျန်းဟန်မှာ တကယ့်ကို အူတူတူနိုင်လွန်းသည်ဟု တွေးကာ နှုတ်ခမ်းဆူ၍ ပြောလိုက်သည်။
“စိတ်တည်ငြိမ်အောင် ကျင့်ကြံတာက စိတ်ဝိဉာဉ်စွမ်းအား တိုးတက်ဖို့အတွက် ပိုပြီး အကျိုးရှိတယ်။”
ကျန်းဟန်က တရားထိုင်နေရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါပြီ။”
လီဇီဝေ အနည်းငယ် အားမလိုအားမရ ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။ သူမသည် မျက်စိမှိတ်ထားသော ကျန်းဟန်ကို စိုက်ကြည့်နေမိပြီး ခဏမျှ ငေးမောပြီးနောက်တွင်မှ သတ္တိမွေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို နင့်ရဲ့ ပုခုံးလေး ခဏလောက် ပေးငှားနော်။”
သူမက ထိုသို့ပြောရင်းနှင့်ပင် ကျန်းဟန်၏ ပုခုံးထံသို့ အသာအယာ မှီနွဲ့လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ခုန်သံများမှာလည်း ထိန်းချုပ်မရအောင် ပိုမိုမြန်ဆန်လာခဲ့တော့သည်။