အခန်း ၂၀၆

အခန်း ၂၀၆ - ကျိုကျီ အညံ့ခံခြင်း (၃)

​ပထမအဆင့်မှာ ဆေးလုံးအောင်မြင်မှုနှုန်းကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့်မှာ ဆေးလုံး၏ အရည်အသွေးကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။

တတိယအဆင့်မှာမူ စာမေးပွဲအတွင်း အဆင့်မြင့်ဆေးလုံး မည်မျှအထိ ဖော်စပ်နိုင်သည်ကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။

​ဤအကြောင်းအရာများနှင့် စည်းမျဉ်းများကို ကြားရပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူတစ်စုကို အနားယူရန်အတွက် သက်ဆိုင်ရာ အဆောင်များဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။ စာမေးပွဲသည် နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် စတင်မည် ဖြစ်သည်။

​နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် ချန်အန်သည် အခန်းထဲ၌ တင်ပလ္လင်ခွေထိုင်ကာ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ကောင်းကင်ယံကြီး တဖြည်းဖြည်း လင်းပွင့်လာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ စာမေးပွဲဖြေဆိုရမည့် အချိန်နီးပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။

​စာမေးပွဲလုပ်ငန်းစဉ်ကြီးမှာ အလွန်ပင် ပျင်းရိငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

​ပထမဆုံးနေ့တွင် ဆေးလုံးအောင်မြင်မှုနှုန်းကို စမ်းသပ်ရာ ဤအဆင့်၌ပင် လူဦးရေ ထက်ဝက်ခန့် တိုက်ရိုက်ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဒုတိယနေ့တွင် ဆေးလုံး၏ အရည်အသွေးကို စမ်းသပ်ရာ ကျင့်ကြံသူ ခုနစ်ပုံခန့် ထပ်မံပြုတ်သွားခဲ့ပြန်သည်။

​နှစ်ရက်တိုင်တိုင် စိစစ်ရွေးချယ်ပြီးနောက်တွင်မူ လူပေါင်း ၂၅ ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဤကျန်ရှိနေသော လူ ၂၅ ယောက်ကိုမူ ‘ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း’ ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီဟု သတ်မှတ်၍ ရပေသည်။

​တတိယနေ့ စာမေးပွဲမှာမူ အဓိကအားဖြင့် အဆင့်မြင့်ဆေးလုံး ဖော်စပ်နိုင်သည့် အရေအတွက်ကို တိုင်းတာရန် ဖြစ်သည်။ ဤစာမေးပွဲ၏ အကဲဖြတ်ချက်အပေါ် မူတည်၍ ဆေးဆရာတစ်ဦးသည် ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သည့်အခါ အလုပ်သင်၊ တပည့် သို့မဟုတ် ဒိကွန် (အုပ်ချုပ်ရေးမှူး) ဖြစ်လာမည်ကို ဆုံးဖြတ်မည် ဖြစ်သည်။

​တစ်ရက်ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် စာမေးပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့သည့်အတိုင်းပင် ချန်အန် အပါအဝင် အဆင့် ၃ ဆေးဆရာ ငါးယောက်စလုံးသည် ဒိကွန်အဆင့်အဖြစ် အကဲဖြတ်ခြင်း ခံရသည်။ ကျန်ရှိသော လူ ၂၀ မှာမူ ထက်ဝက်က တပည့်အဆင့်၊ ကျန်ထက်ဝက်က အလုပ်သင်အဆင့်အဖြစ် ခွဲဝေခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

​"မင်းတို့အားလုံး ‘ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း’ ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမရဲ့ စာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး ငါတို့ဆေးခန်းမရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်လာကြတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်"

"နောက်လာမည့် တစ်လအတွင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမအနေနဲ့ ဒိကွန်ငါးယောက်အတွက် ကျင့်ကြံရေးဂူဗိမာန်တစ်ခုစီ၊ တပည့် ဆယ်ယောက်အတွက် တစ်ယောက်ခန်းတစ်ခုစီနဲ့ အလုပ်သင် ဆယ်ယောက်အတွက် ငါးယောက်ခန်း တစ်ခန်းစီ ပြင်ဆင်ပေးသွားမှာ ဖြစ်တယ်"

"ဒီတစ်လအတွင်းမှာ လူတိုင်း မိမိတို့အိမ်ပြန်ပြီး ကိစ္စရပ်တွေကို စီစဉ်ဆောင်ရွက်နိုင်ပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် အထုပ်အပိုးတွေပြင်ဆင်ပြီး ရွှေ့ပြောင်းတာ၊ မိသားစုဝင်တွေကို ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်းရဲ့ လူသားအရပ်ဒေသဆီ ခေါ်ဆောင်လာပြီး အခြေချပေးတာ၊ မိမိတို့ဇာတိမြေမှာ နှုတ်ဆက်ပွဲ ကျင်းပတာ စတာတွေကို လုပ်ဆောင်နိုင်ကြပါတယ်"

"ဒီနေ့ကစလို့ တစ်လတိတိ ပြည့်တဲ့နေ့မှာတော့ လူတိုင်း ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကို စီးနင်းပြီး အပြင်ဘက်နယ်နိမိတ်ကနေ ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမဆီ လာရောက်နေထိုင်ကြရမှာ ဖြစ်တယ်"

"ကဲ... ဒိကွန်ထျန်းက ပျံသန်းရေးသင်္ဘောပေါ်မှာ ကျင့်ကြံဖော်တို့ကို စောင့်ဆိုင်းနေပါပြီ။ ဒိကွန်ထျန်းကို အကြာကြီး အစောင့်မခိုင်းကြပါနဲ့နဲ့ဦး"

​ဤသို့ ပြောကြားပြီးနောက် စာမေးပွဲတာဝန်ခံသည် လှည့်ပြန်ကာ ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး မိမိ၏ တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

​ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမအပြင်ဘက်တွင်မူ အောင်မြင်စွာ ရွေးချယ်ခံရသော ဆေးဆရာ ၂၅ ယောက်စလုံးသည် တဟားဟား ရယ်မောကာ စကားတပြောပြောဖြင့် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောရှိရာဆီသို့ ပျံသန်းသွားကြတော့သည်။ ထိုအထဲမှ အမျိုးသမီးဆေးဆရာမအချို့သည် ချန်အန်၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် ပျံသန်းလာကြပြီး ရင်းနှီးမှုရယူရန် စကားလာပြောကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်များမှာ အတော်အတန် ကြည့်ကောင်းကြသော်လည်း ရုပ်ရည်ပိုင်းတွင်မူ အနည်းငယ် လိုအပ်ချက် ရှိနေကြသည်။ တစ်ဦးတည်းသော ရုပ်ရည်ချောမောလှပသူမှာမူ ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်နေတော့သည်။

​သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် မောင်းနှင်ခြင်းကို တာဝန်ယူထားသော ဒိကွန်ထျန်းသည် ချန်အန်ထံသို့ ချက်ချင်းလာရောက်ကာ ဝမ်းမြောက်စကား ဆိုလာသည်။ သူက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် -

"ဆေးဆရာချန်... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ အခုဆို ဒိကွန်ချန်လို့ ခေါ်ရတော့မှာပေါ့။ နောင်ကျရင် ငါတို့က ဂိုဏ်းတူတွေ ဖြစ်သွားကြပြီဆိုတော့ အချင်းချင်း ပိုပြီးတော့ စောင့်ရှောက်ပေးကြရအောင်ဗျာ" ဟု ဆိုသည်။

"ဒါပေါ့ဗျာ"

ချန်အန်က ယဉ်ကျေးသော အပြုံးဖြင့် ပြန်လည် ထူးလိုက်သည်။

​မကြာမီမှာပင် ပျံသန်းရေးသင်္ဘောကြီးသည် ‘ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း’ ၏ အပြင်ဘက်နယ်နိမိတ်ဆီသို့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သင်္ဘောပေါ်ရှိ ဆေးဆရာများသည် စကားတပြောပြောဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ‘ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း’ ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမ၏ စာမေးပွဲတွင် ကျရှုံးခဲ့သော ဆေးဆရာ အများအပြား ရှိခဲ့သော်လည်း ၎င်းတို့သည်လည်း တစ်စုံတစ်ရာသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့ကြသေးသည်။ အချို့က ရင်ဖွင့်ဖော် တွဲဖက်များ ရရှိခဲ့ကြပြီး၊ အချို့ကလည်း အဖော်အသစ်များ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေသော မိခင်အရင်းအချို့ကို ပြန်လည်တွေ့ရှိသွားသူများပင် ရှိကြသေးသည်။

​ချန်အန်သည် မည်သူနှင့်မျှ စကားမဖက်သလို၊ ၎င်းတို့၏ စကားဝိုင်းကိုလည်း နားမထောင်ခဲ့ချေ။ သင်္ဘောကြီးသည် အပြင်ဘက်နယ်နိမိတ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ သူသည် ဒိကွန်ထျန်းအား ချက်ချင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး၊ မိမိအား ဆွဲဆောင်နေကြသော အမျိုးသမီးဆေးဆရာမများ၏ တားဆီးမှုများကို လျစ်လျူရှုကာ ဓားပျံစီးနင်း၍ အလျင်အမြန် ပျံသန်းထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

​‘ကောင်းကင်မြေကမ္ဘာဂိုဏ်း’ ဆေးဖော်စပ်ရေးခန်းမသို့ ဝင်ရောက်မည့် စာမေးပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ယခုအချိန်သည် ကျိုကျီအား သွားရောက်ကြည့်ရှုရမည့် အချိန် ဖြစ်ပေသည်။

​လူသားများကို အောက်တန်းစား သတ္တဝါများဟု သတ်မှတ်ထားသော ထိုကိုးမြီးမြေခွေးမသည် ဤမှောင်မိုက်လှသော ဂူခန်းကျဉ်းထဲတွင် မည်သို့ ဖြတ်သန်းနေရသည်ကို၊ သူမ၏ စိတ်အာရုံများ လုံးဝ ပြိုလဲမသွားဘဲ တည်ငြိမ်နေသေးခြင်း ရှိမရှိကို သူ သွားရောက် စစ်ဆေးချင်နေမိသည်။

​သူဆင်းရဲတောင်တန်းရှိ ဂူတစ်ခု၏ ရှေ့မှောက်၌...

​ချန်အန်သည် ဓားပျံပေါ်မှ သက်ဆင်းလိုက်ပြီး ‘မြေလျှိုးမန္တန်’ ကို အသုံးပြုကာ ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ ဂူအတွင်း၌ လက်ညှိုးထိုးရုံမျှဖြင့်ပင် မမြင်ရလောက်အောင် မှောင်အတိ ကျနေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ သန်မာလှသော စိတ်အာရုံစွမ်းအားကြောင့် အလွန်ထက်မြက်သော အာရုံခံစားမှုကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသည်။ မည်သည့်လင်းအားမျှ မရှိသော်လည်း ဤမှောင်မိုက်သော ဂူအတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို သူ ကွင်းကွင်းကွက်ကွက် မြင်တွေ့နေရသည်။

​၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ‘ပင်လယ်အလင်းကျောက်’ များဖြင့် ခြေချင်းလက်ချင်း ခတ်နှောင်ခံထားရပြီး ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လဲလျောင်းနေသော ကျိုကျီမှာမူ မိမိ၏ ချီစွမ်းအင် အထောက်အပံ့များ ဆုံးရှုံးထားရသဖြင့် ဤမှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် မျက်မမြင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေရှာသည်။ လက်ကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လျှင်ပင် မိမိလက်ချောင်းကို မြင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။

​ချန်အန်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလိုက်ပြီး ကျိုကျီ၏ ရှေ့တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ စိတ်အာရုံ စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးထားရသော ကျိုကျီသည် သူ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မသိရှိနိုင်ချေ။ သူမသည် အလောင်းကောင်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။

​သို့သော်လည်း ကျိုကျီ သေဆုံးခြင်းမရှိဘဲ မိန်းမောနေရုံမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း ချန်အန် သိရှိသည်။

"မင်း အသက်ရှင်သေးရဲ့လား"

ချန်အန်က အဖြေကို သိလျက်နှင့်ပင် တမင်မေးမြန်းလိုက်သည်။

​ဤရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုကျီသည် ထိတ်လန့်လွန်းလှသဖြင့် သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေး တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားပြီး မျက်ဝန်းများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ ဘာမျှ မမြင်ရချေ။

​သို့သော် ဤအသံမှာ ချန်အန် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် စိတ်အာရုံများ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ ငိုကြွေးအော်ဟစ်တော့သည်။

"သခင်လေး... ကျွန်မ မှားပါပြီ။ နောင်ကျရင် သခင်လေးအပေါ် ဘယ်လို မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်မျိုးမှ မကြံစည်ရဲတော့ပါဘူးရှင့်"

"ကျွန်မ သခင်လေးကို ကျွန်မရဲ့ သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ နောင်အနာဂတ် ကမ္ဘာအဆက်ဆက်မှာ သခင်လေးဟာ ကျိုကျီရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သခင် ဖြစ်ရပါမယ်"

"သခင်ကြီး... ကျွန်မက ရုပ်ပြောင်းရုပ်လွှဲအတတ်ပညာမှာ ကျွမ်းကျင်ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရုပ်သွင်ကို စိတ်ကြိုက် ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။ နိုင်ငံတစ်ခုရဲ့ မင်းသမီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် သခင်ကြီး နှစ်သက်တဲ့ ပုံစံမှန်သမျှ ကျွန်မ ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါတယ်"

"ဒါ့အပြင် ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်နိုင်ပါတယ်။ သခင်ကြီးအတွက်ဆိုရင် ကျွန်မ ဘာမဆို လုပ်ဆောင်ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲရှင့်"

"တောင်းပန်ပါတယ် သခင်ကြီး... တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မကို ဒီဂူထဲကနေ ခေါ်ထုတ်ပေးပါတော့။ ကျွန်မ ဒီမှာ ထပ်ပြီး မနေနိုင်တော့ဘူး၊ ကျွန်မ ရူးတော့မယ်။ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်မ တကယ် ရူးနေပါပြီ"

​ကျိုကျီ၏ လေသံထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုနှင့် အကြွင်းမဲ့ နာခံမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် ငိုကြွေးအော်ဟစ်ရင်း ချန်အန်၏ အသံထွက်ပေါ်ရာ အရပ်ဆီသို့ အတင်းအကျပ် ကူးခတ်လာရှာသည်။ ချန်အန်က မိမိအား ဤနေရာတွင် ဆက်လက်၍ ပုပ်သိုးဆွေးမြည့်သွားအောင် ထားပစ်ခဲ့မည်ကို သူမ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

​"ဂျုန်း..."

​ကျိုကျီသည် အလောတကြီး ဖြစ်လွန်းလှသဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ လိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။ မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်လောက်အောင် အားအင်ချိနဲ့နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ ကွဲအက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားရပြီး၊ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် နာကျင်မှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်သွားသည်။

​သို့သော်လည်း သူမသည် အတင်းအကျပ် ရှေ့သို့ ဆက်လက်တွားသွားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချန်အန်၏ ဖိနပ်ကို ထိတွေ့မိပြီး သူ၏ ဘောင်းဘီစကို ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်သည့်အခါ မျက်နှာထက်ရှိ နာကျင်မှုများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ထိန်းချုပ်မရသော ဝမ်းသာပီတိ အရိပ်အယောင်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

​ချန်အန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ မျက်ရည်အဝိုင်းသားဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးနေသော ကျိုကျီကို ငေးကြည့်နေခဲ့ပြီး ဘာမျှ ထပ်မပြောတော့ချေ။ သူသည် တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် ‘တောက်ပသော မီးအိမ်ကျောက်တုံး’ အချို့ကို ထုတ်ယူကာ လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တောက်ထုတ်လိုက်ရာ၊ ဖူးဖူးဟူသော အသံများနှင့်အတူ ကျောက်တုံးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂူနံရံများထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး ဂူတစ်ခုလုံး၏ ထက်ဝက်ကျော်ကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေတော့သည်။

​ကျိုကျီသည် မှောင်မိုက်ခြင်းထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ဤလင်းအားကို ခေတ္တမျှ လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် မလုပ်ဆောင်နိုင်သေးချေ။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် အလင်းရောင်၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် မသက်မသာ ဖြစ်သွားရပြီး အလိုအလျောက်ပင် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ အလင်းကို ကာကွယ်လိုက်ရသည်။

​ခဏမျှကြာသော် သူမသည် အလင်းရောင်ကို တဖြည်းဖြည်း ကျင့်သားရလာခဲ့သည်။ သူမသည် ချန်အန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အလိုက်တသိဖြင့် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလာသည်။

"သခင်ကြီး... ကျွန်မကို ဒီဂူထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပါတော့နော်"

"ကျွန်မ သခင်ကြီးရဲ့ အိမ်ကို လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်၊ သခင်ကြီး ခိုင်းသမျှ အကုန်လုပ်ပါ့မယ်"

"ကျွန်မကို ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါ... ဟုတ်ပြီလားရှင့်"

​သူမသည် ဤသို့ ပြောကြားရင်း ချန်အန် မိမိအား ထားပစ်ခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားမည်ကို စိုးရိမ်လှသဖြင့် သူ၏ ဘောင်းဘီစကို တင်းကျပ်စွာ ဖမ်းဆုပ်ထားရှာသည်။

​ချန်အန်သည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် -

"ဒီလိုလုပ်ရအောင်... မင်း တကယ်ပဲ ငါ့အပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပြီလားဆိုတာ စိတ်အေးအေးထားပြီး သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့ မင်းကို သုံးရက် အချိန်ပေးမယ်။ သုံးရက်ကြာရင် ငါ မင်းဆီကို ပြန်လာပြီး အဖြေတောင်းမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့"

"သခင်ကြီး... ကျွန်မ စဉ်းစားဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ကျွန်မ အညံ့ခံဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ၊ သခင်ကြီးအပေါ် အကြွင်းမဲ့ သစ္စာခံပါ့မယ်"

"ကျွန်မကို အခုချက်ချင်း ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးပါတော့"

"အခုပဲ သွားကြရအောင်"

"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင့်..."

​ကျိုကျီ၏ လေသံထဲတွင် နှိမ့်ချမှုနှင့် တိုးလျှိုးအသနားခံမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမသည် စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံးဝ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ ချန်အန်သည် ဤကိုးမြီးမြေခွေးမအား ပိတ်လှောင်ထားသည့် အချိန်ကို အဆုံးသတ်ရန် ရောက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံကို စိုက်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် -

"မင်းက အညံ့ခံဖို့ ဆန္ဒရှိနေပြီဆိုမှတော့ ငါ့အနေနဲ့ မင်းကို ဆက်ပြီး ပိတ်လှောင်ထားစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါဘူး။ နောင်ကျရင် ငါ့အိမ်မှာ စည်းကမ်းတကျ နေထိုင်ပြီး ဘာမကောင်းတဲ့ စိတ်ကူးမျိုးမှ မမွေးမြူမိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါဘူး၊ ကျွန်မ သခင်ကြီးအပေါ် ဘယ်လို မကောင်းတဲ့စိတ်မှ မထားပါဘူးရှင့်"

ကျိုကျီသည် မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းဆိုရန်အတွက် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းပြလိုက်သည်။

​ချန်အန်၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိချေ။ သူသည် မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ စွမ်းအားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ စုစည်းလိုက်ပြီး၊ လက်ထိပ်တွင် အသက်ဓာတ်စွမ်းအင် အလင်းတန်းလေးတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ လေထဲ၌ ငြိမ်သက်စွာ လွင့်မျောစေလိုက်သည်။

"မျိုချလိုက်... ဒါက မင်း ငါ့အပေါ် အညံ့ခံတဲ့အတွက် ပေးအပ်တဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သခင်ကြီး..."

​ကျိုကျီသည် မိမိ၏ မာန်မာနအားလုံးကို အလုံးစုံ စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုများ မြည်ဟည်းနေသော ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် ချန်အန်၏ လက်ထိပ်တွင် လွင့်မျောနေသော အသက်ဓာတ်စွမ်းအင် အလင်းတန်းလေးကို မိမိ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ စုပ်ယူရန်အတွက် မစောင့်ဆိုင်းနိုင်တော့ချေ။

...............................................................