အခန်း ၂၉၄

အခန်း (၂၉၄) တာဝါပေါ်တက်ခြင်း - ၁

အဖွင့်ဗီဒီယိုမှာ ရှင်းပြချက်တစ်လုံးတစ်ပါဒပင် ပါမလာဘဲ ရုတ်တရက်ကြီး ပြီးဆုံးသွားလေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ချက်ချင်း ပြန်လည်လှုပ်ရှားနိုင်စွမ်း ရရှိလာပြီး သူပထမဆုံး လုပ်သည့်အလုပ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို သဘာဝအတိုင်း အကဲခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် အခြားကစားသမားသုံးဦး ထွက်ပေါ်လာကြသည် (သူ့ဘယ်ဘက်တွင် တစ်ဦး၊ ညာဘက်တွင် နှစ်ဦးဖြစ်ပြီး လေးဦးစလုံးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြင့် တူညီသောဘက်သို့ မျက်နှာမူလျက် တန်းစီရပ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်)။ သုံးဦးလုံးမှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသားများ ဖြစ်ကြသည်။

ကစားသမားလေးဦးလုံးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ထိမိခြင်းမရှိဘဲ အတော်လေး စနစ်တကျ စီတန်းမိနေသဖြင့် သူတို့အားလုံးမှာ တစ်ကိုယ်တော်ရှင်သန်ခြင်းမုဒ်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာကြသူများ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။

သူတို့၏ အရှေ့တည့်တည့် ၁၀ မီတာခန့်အကွာတွင်မူ အဖွင့်ဗီဒီယိုထဲ၌ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အဆောက်အအုံကြီး ရှိနေလေသည်။

စနစ်၏ အကြောင်းကြားချက်ဖြစ်သော "အဓိကတာတန် စတင်ပါပြီ" ဟူသော အသံက ကြေညာလိုက်ပြီး မရှေးမနှောင်း ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

မည်သည့် ဇာတ်ကွက်အကျဉ်းချုပ်မျှ မပါဘဲ တာဝန်က ချက်ချင်းပင် အသစ်ပြောင်းလဲသွား၏။

ဖုန်းပုကြွယ် မီနူးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ တာဝန်မှတ်တမ်းတွင် "ရှင်သန်ကျန်ရစ်သူ ကစားသမားအားလုံး 'စုံထောက်ကလပ်' ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပါ" ဟု ပြသနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

“ဟား… တစ်ယောက်တည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားတဲ့ပွဲမှာ ဒီလို ကြယ်ပွင့်ကစားသမားတွေနဲ့ ဆုံလိမ့်မယ်လို့ ငါလုံးဝမမျှော်လင့်ထားမိဘူး”

အဖွဲ့၏ ဘယ်ဘက်အစွန်ဆုံးတွင် ရှိနေသော ကစားသမားက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ပြောလိုက်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူ့အကြည့်ကို လှည့်လိုက်ရာ…

စကားပြောသူ၏ အိုင်ဒီမှာ ချိုးဖုန်းစီ(ဆောင်းဦးလေညင်း၏ သက်ပြင်းသံ) ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂၈ဖြစ်ကာ ဘွဲ့အမည်မှာ ဉာဏ်ပညာနှင့် သတ္တိ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရပ် ၁.၇ မီတာကျော်ခန့် ရှိပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါးဖြင့် အနက်ရောင်ဆံပင်တိုနှင့် အတော်လေး ချောမောခန့်ညားပေသည်။ သူသည် အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ တံဆိပ်အရ သူ့ဂိုဏ်းမှာ “တောင်တန်းနှင့်မြစ်ပြင်” ဖြစ်ကြောင်း သိနိုင်သည်။

ချိုးဖုန်းစီ စကားပြောပြီးနောက် ဖုန်းပုကြွယ်၏ ညာဘက်ရှိ အခြားကစားသမားတစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဟဲ… ဘာကြယ်ပွင့်ကစားသမားလဲဗျာ၊ နာမည်အလွတ်ကြီးပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ‘တောင်တန်းနှင့်မြစ်ပြင်’ ဂိုဏ်းက ချိုးဖုန်းစီဆိုရင်တော့ လူတိုင်းသိကြပါတယ်နော်”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုလူ့ထံသို့ အကြည့်ကို ထပ်မံရွှေ့လိုက်ပြန်သည်။

ထိုလူ၏ အိုင်ဒီမှာ ဟုန်ဟူ(ငန်းဖြူ) (စာလုံးနှစ်လုံးတည်းရှိသော ဤနာမည်ပြောင်ကပင် အများကြီး သက်သေပြနေသည်) ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂၉၊ ဘွဲ့အမည်မှာ စစ်ဗျူဟာမှူး ဖြစ်၏။ သူသည် ချိုးဖုန်းစီထက် အနည်းငယ် ပိုမြင့်ကာ ပိန်ပါးပြီး ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားလေသည်(အဝတ်အစားပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားခြင်း)။ သူ့ရုပ်သွင်မှာ သန့်စင်ယဉ်ကျေးလှပြီး အဖြူရောင်စိတ်ကူးယဉ်စတိုင် ဝတ်စုံမျိုးကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ သူသည် အလယ်ခေတ် မှော်ဆရာတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်မျိုး ရှိပြီး အဝတ်အစားပေါ်တွင် မည်သည့်တံဆိပ်မှ မရှိပေ။ ယင်းက သူသည် မည်သည့်ဂိုဏ်းမျှ မရှိဘဲ အလွတ်တန်း ကစားသမားတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

ဟုန်ဟူ စကားမဆုံးသေးမီမှာပင် ညာဘက်အစွန်ဆုံးမှ လူက ဝင်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“အစ်ကိုဟုန်ဟူကလည်း အရမ်းနှိမ့်ချလွန်းနေပါပြီ… ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းလောကမှာ ‘စစ်ဗျူဟာမှူး’ ဟုန်ဟူ ဆိုတဲ့ နာမည်ကို မသိတဲ့လူ ရှိလို့လား”

ဖုန်းပုကြွယ် ခေါင်းစောင်းကာ ထိုလူကို ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် စကားပြောလိုက်သူ၏ အမည်မှာ ယွီကျန့်ကျိချန်( ဉာဏ်ပညာနှင့် စစ်ဗျူဟာစကား) ဖြစ်ပြီး အဆင့် ၂၈၊ ဘွဲ့အမည်မှာ မတုန်မလှုပ်သောဗျူဟာမှူး ဖြစ်ကာ ဖုန်းပုကြွယ်ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပိုမြင့်သည်။ သူက ယခင်နှစ်ဦးထက် အနည်းငယ် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်တောင့်ကာ ကတုံးဆံတောက်ကေနှင့် လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောပျောက်ကွယ်သွားနိုင်မည့် ရုပ်ရည်မျိုး ရှိ၏။ ဝတ်စုံအနေဖြင့်မူ သူက အထူးချုပ်လုပ်ထားသော အပြာရင့်ရောင် စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထား၏။ ၎င်းက သူ၏ ဂိုဏ်းဝတ်စုံ ဖြစ်ပုံရပြီး ရင်ဘတ်ရှိ တံဆိပ်ပေါ်တွင် “ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး”ဟူသော စာလုံးများ ပါရှိလေသည်။

“ဟီးဟီး… ငါက ‘ကြယ်ပွင့်ကစားသမား’ လို့ ပြောလိုက်တာ ဟုန်ဟူတစ်ယောက်တည်းကို ရည်ညွှန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး”

ချိုးဖုန်းစီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အစ်ကိုကျိချန်ရဲ့ နာမည်ကိုလည်း ကြားဖူးပါတယ်”

“ဟမ်း…”

သူတို့သုံးဦးလုံး အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးလိုက်ကြပြီး အပြန်အလှန် မြှောက်ပင့်ပေးရသည်ကို သဘောကျနေကြလေသည်။

သူတို့သည် ဤခံစားချက်မျိုးကို အလိုရှိနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူတို့၏ စကားဝိုင်းကို နားထောင်နေရင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရင်းဖြင့် သူ့ကိုယ်သူ စာရေးဆရာအသင်း၏ ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုထဲသို့ မှားယွင်းရောက်ရှိသွားပြီး မည်သို့ စကားစရမှန်းမသိဖြစ်နေသည့် ဝဘ်နိုဗယ်စာရေးဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်…။ သူသည် “တောင်တန်းနှင့်မြစ်ပြင်” နှင့် “ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး” ဆိုသည့် ဂိုဏ်းများ၏ နာမည်ကိုတော့ သိပါသည်။ ထိုဂိုဏ်းနှစ်ခုစလုံးမှာ အလုံးစုံ စွမ်းဆောင်ရည် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွင် ထိပ်တန်း ၁၀ ဝန်းကျင်၌ ဝေ့ဝဲနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤကစားသမားသုံးဦး၏ အမည်ကိုမူ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းလောကသားတစ်ဦး မဟုတ်ချေ။ ယခုတွင် သူသည် နာမည်ကြီးသူအချို့ကို သိထားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူသိထားသည့်လူဦးရေမှာ အလွန် အကန့်အသတ် ရှိနေသေးသည်။ ၎င်းက သာမန်ဘောလုံးပရိသတ်တစ်ဦးနှင့် တူပေသည်။ မက်ဆီ၊ ရော်နယ်ဒို သို့မဟုတ် ဗန်ပါစီ ဟု ပြောလိုက်ပါက သူတို့အားလုံး သိကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း “အယ်လ်ဘာ” ဟူသော နာမည်ကို ပြောလိုက်ပါက သူတို့သည် စပိန်နောက်ခံလူကို မဟုတ်ဘဲ ဟောလိဝုဒ် မင်းသမီးတစ်ဦးကိုသာ သေချာပေါက် တွေးမိကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

မူလအကြောင်းအရာသို့ ပြန်သွားရလျှင် ဖုန်းပုကြွယ်ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည့် လူသုံးဦးလုံးမှာ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းမာများ ဖြစ်ကြပြီး အမှန်တကယ်ပင် နာမည်ကျော်ကြားသူများ ဖြစ်သော်လည်း သည်းထိတ်ရင်ဖို သုခဘုံ၏ အဆင့်နှင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ဦးဆောင်သူစာရင်းတွင် မြင့်မားသော အဆင့်၌ ရှိမနေကြချေ။

သူတို့ထဲတွင် နာမည်အကြီးဆုံးမှာ “စစ်ဗျူဟာမှူး” ဟု လူသိများသည့် ဟုန်ဟူ ဖြစ်သည်။ ဤနာမည်ပြောင်က သည်းထိတ်ရင်ဖိုသုခဘုံကို ကစားခြင်းမှ ရလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဟုန်ဟူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သူ့ “အဆင့်အတန်း” ကို တည်ဆောက်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ သူသည် အချိန်နှင့်တစ်ပြေးညီ စစ်ဗျူဟာဂိမ်းများ၊ အလှည့်ကျစစ်ဗျူဟာဂိမ်းများနှင့် ပုံရိပ်ယောင်စစ်ဗျူဟာဂိမ်းများစွာတွင် ထိပ်တန်းကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထို့အပြင် ဟုန်ဟူသည် မည်သည့် စတူဒီယို၏ အထောက်အပံ့ သို့မဟုတ် အရင်းအမြစ် ခွဲဝေမှုမှ မရှိဘဲ သူ၏အရည်အချင်းသက်သက်ဖြင့်သာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းပြုသည့် အလွတ်တန်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းမာတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ ငယ်စဉ်က သူ့မိသားစုမှာ အတော်လေး ဆင်းရဲခဲ့သော်လည်း အသက်၁၈နှစ် အရွယ်တွင် ဂိမ်းကစား၍ ငွေရှာခြင်းဖြင့် ဆင်းရဲမွဲတေမှုမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။

ကျောက်ရင်းဝမ် အပါအဝင် အလွတ်တန်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းကစားသူတိုင်းနီးပါး ဟုန်ဟူ၏ နာမည်ကို သိကြပြီး အများစုမှာ သူ့ဇာတ်လမ်းကြောင့်ပင် ဤလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ချိုးဖုန်းစီ အနေဖြင့် သူသည် “တောင်တန်းနှင့်မြစ်ပြင်” ဂိုဏ်း၏ ဗျူဟာသမားဖြစ်ပြီး စတူဒီယိုပိုင်ရှင်၏ သူငယ်ချင်းလည်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကုမ္ပဏီတွင် အခြားရာထူးများကို တာဝန်ယူထားပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ဂိမ်းများတွင် တိုက်ရိုက်ပါဝင်လေ့မရှိသော်လည်း သူပါဝင်ခဲ့သည့် ဂိမ်းတိုင်းတွင် ချွင်းချက်မရှိ ချန်ပီယံအဆင့်ရလဒ်များကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

ချိုးဖုန်းစီ၏ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ စစ်ပွဲနောက်ခံ စစ်ဗျူဟာဂိမ်းများ၊ အထူးသဖြင့် ခေတ်သစ်စစ်ပွဲများ ဖြစ်သည်။ သူသည် သုံးပြည်ထောင်ခေတ်နောက်ခံ ဂိမ်းဖိုရမ်တစ်ခုတွင် ကျော်ကြားသော ပို့စ်တစ်ခုကို ရေးသားခဲ့ဖူးသည်။

“ခေတ်သစ်လူသားတွေအနေနဲ့ အလယ်ခေတ် စစ်ပွဲဂိမ်းတွေကို ကစားတဲ့အခါ အလယ်ခေတ်က စစ်ဗျူဟာအတွေးအခေါ်တွေကိုပဲ အသုံးပြုသင့်ပါသလား”

ထိုပို့စ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် အငြင်းပွားမှုများနှင့် ဆွေးနွေးမှုများက ယနေ့တိုင် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အမှန်တော့ ချိုးဖုန်းစီသည် အလွန်ရိုးရှင်းသော အချက်တစ်ချက်ကို ထောက်ပြချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲဆိုင်ရာ အယူအဆများသည် ခေတ်ကာလနှင့်အမျှ ပြောင်းလဲတိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။ အချို့လူများက ပထမကမ္ဘာစစ် သို့မဟုတ် တရုတ်ပြည်တွင်းစစ်အတွင်းက စစ်ဗိုလ်ချုပ်များသည် အရှေ့ဟန်ခေတ်နှောင်းပိုင်းက စစ်ဗျူဟာမှူးများထက် ကွပ်ကဲမှုစွမ်းရည် ပိုညံ့ဖျင်းသည်ဟု ယုံကြည်နေကြခြင်းမှာ လုံးဝကို အဓိပ္ပာယ်မရှိသောကိစ္စရပ် ဖြစ်သည်။

တတိယမြောက်လူဖြစ်သည့် ယွီကျန့်ကျိချန်သည်လည်း အတော်လေး ထူးခြား၏။ သူသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းကစားသူများထဲတွင် ရှားရှားပါးပါး မြင့်မားသော ပညာအရည်အချင်း ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည် (ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စနစ် ရင့်ကျက်လာသည်နှင့်အမျှ ဂိမ်းကစားသူများသည် အားကစားသမားများနှင့် ဆင်တူသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်၊ ဤလောက၏ ထူးခြားသောသဘာဝကြောင့် ဝင်ရောက်လာသူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ငယ်ရွယ်ကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ၁၄ နှစ်မှ ၁၈ နှစ်အတွင်း ဖြစ်ကာ အချို့မှာ ၁၂ နှစ်မျှသာ ရှိသေးသည်၊ ထို့ကြောင့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဂိမ်းကစားသူများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အလယ်တန်း သို့မဟုတ် အထက်တန်း ပညာအရည်အချင်းသာ ရှိကြသည်)။ သူသည် ပြည်ပရှိ နာမည်ကြီးတက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဥရောပတွင် ပညာသင်ကြားနေစဉ်အတွင်း အင်တာကွန်တီနန်တယ် ချန်ပီယံဆုကိုပင် ဆွတ်ခူးခဲ့ဖူးသည်။

အသက်အရွယ်အရ ယွီကျန့်ကျိသည် ယခုနှစ်တွင် ၂၅ နှစ် ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် အခြားနှစ်ဦးထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသော်လည်း ပရော်ဖက်ရှင်နယ်ဂိမ်းလောက အတွေ့အကြုံအရမူ သူ ဤလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်မှာ နှစ်နှစ်မျှသာ ရှိသေးသည့် ဂျူနီယာတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ဤဂျူနီယာသည် ကြီးမားသော ဂိမ်း “ချန်ပီယံဆု” အချို့ဖြင့် လောကအတွင်း၌ လျင်မြန်စွာ နာမည်ရလာခဲ့ပြီး လူသိများသည့် စစ်ဗျူဟာ ကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ထိုလူများမှာ… အားလုံး ထိပ်တန်းအရည်အချင်းရှိသူများ ဖြစ်ကြသည်။

သူတို့သုံးဦးလုံး အပြန်အလှန် လေးစားစွာနှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူတို့အားလုံး၏ အကြည့်များက ဖုန်းပုကြွယ်ထံသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

“အဲ… ငါက နာမည်မရှိတဲ့ သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ၊ နာမည်မရှိပါဘူး၊ ငါ့ကို ထည့်တွက်မနေပါနဲ့”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် မျက်လုံးများကို မှေးစင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ထိုလူသုံးဦးက မည်သူမည်ဝါမှန်း လုံးဝမသိသော်လည်း သူတို့၏ စကားပြောပုံအရ အတော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းနေပုံရသဖြင့်…

ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် တိတ်ဆိတ်မှုတစ်ခု စတင်ပြန်သည်…။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ယွီကျန့်ကျိချန် က အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။

“အာ… ဒါက… အစ်ကိုဖုန်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲဒီလောက်အထိ နှိမ့်ချနေဖို့ မလိုပါဘူးဗျာ၊ ငါတို့က တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေတာဆိုတော့ လူတိုင်းက ကိုယ်တတ်နိုင်တဲ့ဘက်က ကူညီပေးနိုင်တာပဲလေ”

ဟုန်ဟူက သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ရင်း ကြားဖြတ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အစ်ကိုဖုန်း၊ မေးပါရစေ… မင်းက ခွန်အားကို အသုံးပြုတဲ့ ကစားသမားအမျိုးအစားလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပဟေဠိဖြေရှင်းတဲ့ဘက်ကို ပိုအားသန်တဲ့သူလား”

သူ ခဏ ရပ်လိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းရဲ့ ဘွဲ့အမည်က နည်းနည်းဝေဝါးနေလို့ စိတ်ချရအောင် အတည်ပြုချင်လို့ပါ”

“ငါက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကစားတဲ့သူပါပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“ငါက တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ တော်တော့်ကို ညံ့ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ ပဟေဠိဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းကလည်း အတော်လေး သာမန်ပါပဲ”

သိသာထင်ရှားလှသော ပေါက်ကရစကား ဖြစ်သည်…။

မှန်ပေသည်၊ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ထိုလူများနှင့် မည်သည့်ရန်ငြိုး သို့မဟုတ် မည်သည့်အကျိုးစီးပွား ပဋိပက္ခမျှ မရှိသဖြင့် သူဤသို့ပြောဆိုရခြင်းမှာ “သူတစ်ပါးကို လှည့်စားရန် အရူးလုပ်နေခြင်း” မဟုတ်ချေ။ အမှန်တော့ သူတို့၏ အမည်များကို သိရှိပြီးနောက် သူသည် ရင်ထဲ၌ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခင်က သူသည် ဗျူဟာအတွက် ဖုန်းပုကြွယ်အပေါ်တွင်သာ အဓိက အားကိုးခဲ့ရသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဤကဲ့သို့ ဗျူဟာသမားသုံးဦးနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည် (သူတို့၏ ဘွဲ့အမည်များကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် သိနိုင်သည်)။ ပြီးလျှင် သူတို့အားလုံးသည် အတော်လေး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြပြီး ပျော်ရွှင်နေကြပုံရသည်။ ဤ “အမည်မသိ” ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အခါအားလျော်စွာ အခြားလူများကို ဦးဆောင်ခိုင်းထားပြီး သူကတော့ အေးအေးလူလူ အနားယူနေရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘေးလူတစ်ယောက်အဖြစ်သာ နေလိုက်ရုံပင်။

“အဲလိုလား… ဒါက တော်တော်လေး ထူးဆန်းတာပဲ…”

ဟုန်ဟူသည် စဉ်းစားရင်းဖြင့် သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

“အိုး… ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိလို့လား”

ချိုးဖုန်းစီကလည်း တစ်ဖက်လူဆိုလိုသည့် “ထူးဆန်းသည်” ဆိုသည့်အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားရင်း မေးလိုက်၏။

“ဒီဇာတ်လမ်းက ဘာမိတ်ဆက်မှ မရှိဘူး၊ ငါတို့ကို အလုပ်တစ်ခုပဲ တန်းပေးလိုက်တယ်”

ဟုန်ဟူက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ဒါက… ‘အားလုံးကို မင်းတို့ဘာသာ ရှာဖွေတွက်ချက်ကြ’ ဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးနေတယ်လေ”

သူ့အကြည့်က ဂိမ်းမီနူးကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် ရွေ့လျားသွား၏။

“ပြီးတော့ တာဝန်ထဲမှာ ဖော်ပြထားတဲ့ ‘စုံထောက်ကလပ်’ ဆိုတာကလည်း တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက် ပြနေသလိုပဲ”

“ငါသဘောပေါက်ပြီ…”

ယွီကျန့်ကျိချန် က ဆက်ပြောသည်။

“ချိုးဖုန်း၊ ဟုန်ဟူနဲ့ ငါတို့အားလုံးက စစ်ဗျူဟာဘက်ကို ပိုအားသန်တဲ့ ကစားသမားတွေ ဖြစ်တယ်၊ တကယ်လို့ ဒီဇာတ်လမ်းက ‘ပဟေဠိဖြေရှင်းရုံနဲ့ ဂိမ်းပြီးမြောက်အောင်’ တည်ဆောက်ထားတာဆိုရင် ငါတို့ လေးယောက်စလုံးက ဗျူဟာမြောက်ကစားသမားတွေ ဖြစ်သင့်တာပေါ့…”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သုံးဦးလုံးက ဖုန်းပုကြွယ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ကောင်းပါပြီ၊ တကယ်လို့ တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုရင်တော့… ငါက တိုက်ခိုက်တာထက် ပဟေဠိဖြေရှင်းရတာကို ပိုသဘောကျပါတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က အနည်းငယ် ကိုးရိုးကားရားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူ ငြင်း၍ရသော်လည်း မှားယွင်းသော အချက်အလက်များက ဇာတ်လမ်းတစ်လုံးအပေါ် သူ့အဖွဲ့ဝင်များ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သက်ရောက်မှုရှိသွားမည်စိုးသဖြင့် သူဝန်ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူက နောက်ဆုံးတွင် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သေးသည်။

“ငါ့အပေါ်ကိုတော့ အများကြီး မျှော်လင့်ချက် မထားပါနဲ့ဦး… အကောင်းဆုံးပြောရရင် ငါက သာမန်လူတစ်ယောက်ပါပဲ၊ တကယ့်စိန်ခေါ်မှုတွေအတွက်ကတော့ မင်းတို့လို ကျွမ်းကျင်သူ သုံးယောက်ကိုပဲ အားကိုးရမှာပါ”

“ဟဲဟဲ… အစ်ကိုဖုန်းက အရမ်းကြင်နာတတ်တာပဲ”

ချိုးဖုန်းစီက ဆိုသည်။

“ပဟေဠိဖြေရှင်းတဲ့နေရာမှာ လူများလေ ပိုကောင်းလေပဲ၊ အဓိကကတော့ ဉာဏ်ပညာကို စုစည်းဖို့ပဲ”

သူ ထိုသို့ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူတို့သုံးဦးလုံးသည် ဖုန်းပုကြွယ်အား အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ထဲ အလေးအနက် မထားကြချေ။ သူတို့ရင်ထဲတွင် ‘တကယ်လို့ ဒါက ပဟေဠိဖြေရှင်းတာ သက်သက်ပဲဆိုရင် ငါတစ်ယောက်တည်းနဲ့ အားလုံးကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်၊ ငါ့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ကိုသာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ ဟု ကိုယ်စီတွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ စိတ်နေစိတ်ထားက မောက်မာသည်ဟုတော့ ပြော၍မရပါချေ…။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် “ဗျူဟာသမားများ” သည် အမြဲတမ်း ဤသို့ပင်ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဉာဏ်ပညာရှိသူများဖြစ်ကြပြီး ဆယ်ကြိမ်တွင် ကိုးကြိမ်ခန့် မှန်ကန်လေ့ရှိသူများဖြစ်ကြသဖြင့် အရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်များတွင် သူတို့သည် ရင်ထဲ၌ မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ အယုံကြည်ဆုံး ဖြစ်ကြသည်။

အိုး… ဟုတ်သားပဲ၊ ဒီနေရာမှာ ဖုန်းပုကြွယ်က အဲ့လိုအုပ်စုထဲတွင် မပါဝင်တာကို ငါရှင်းလင်းထားရမယ်၊ ဒီကောင်ကတော့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ မောက်မာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမွှမ်းတင်လွန်းပြီး ကယ်လို့မရအောင် ဖြစ်နေတာလေ။

“အင်း… ပဟေဠိဖြေရှင်းတဲ့ ကစားသမားလေးယောက်အတွက် တည်ဆောက်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းပေါ့…”

ဟုန်ဟူက ဆိုလိုက်ပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ခပ်ယဲ့ယဲ့ အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ…”

“ငါတို့ ဇာတ်လမ်းထဲကို ဝင်လာတဲ့ အခိုက်အတန့်ကစပြီး ငါတို့ရနိုင်တဲ့ အချက်အလက်ပမာဏက အနည်းဆုံးအထိ လျော့နည်းသွားခဲ့တယ်”

ကျိချန်က ဆက်ပြောသည်။

“နောက်ထပ် ငါတို့ ဘယ်လို စိန်ခေါ်မှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမလဲ…”

ချိုးဖုန်းစီကလည်း အလားတူ တည်ကြည်ပြီး အနည်းငယ်ကလေးဆန်သော လေသံဖြင့် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ စစ်နည်းဗျူဟာတွေနဲ့ပဲ အားလုံးကို ရှင်းလင်းပစ်လိုက်မယ်”

နောက်ဆုံးတွင်မူ ဖုန်းပုကြွယ်ခမျာ သူတို့နောက်မှနေ၍ အားနည်းသော လေသံဖြင့် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ငါတော့ မင်းတို့ကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပဲ အားပေးပါတော့မယ်…”