အခန်း ၂၉၆
Vol. 30 Ch. 296
အခန်း (၂၉၆) တာဝါပေါ်တက်ခြင်း - ၃
သူတို့လေးဦးသည် အဆောက်အအုံ၏ ပင်မဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်ကြသည်။ ပထမထပ်သည် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ဧရိယာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စကျင်ကျောက်ပြားများ ခင်းထားကာ ၎င်းကို ထောက်ကန်ထားသော ကျောက်တိုင်ကြီးများမှာလည်း ပတ်ပတ်လည်တွင် စနစ်တကျ စီတန်းတည်ရှိနေကြသည် ။ မျက်နှာကျက်တွင် မြှုပ်နှံတပ်ဆင်ထားသော များပြားလှသည့် မီးလုံးဝိုင်းများက ဧည့်ခန်းမတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေလျက် ရှိ၏။
ပထမဆုံး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် နံရံလေးဖက်နှင့် ကျောက်တိုင်များမှအပ ပထမထပ်တစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည် ။ သို့သော်လည်း ပင်မဝင်ပေါက်နှင့် တည့်တည့်မျက်နှာချင်းဆိုင် အဝေးဆုံးနံရံ၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ အဖြူရောင်တံခါးတစ်ချပ် ရှိနေလေသည်။
နံရံများအားလုံးမှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသဖြင့် အဝေးက ဤအဖြူရောင်အစက်အပြောက်မှာ အထူးပင် သိသာထင်ရှားလှသည်။
“အင်း… ငါတို့ ဝင်လာပြီးတော့လည်းမှာ ဘာအရိပ်အမြွက်မှ လုံးဝပေါ်မလာပါလား…”
ချိုးဖုန်းစီက ဆိုသည်။
“အနည်းဆုံးတော့ ‘စုံထောက်ကလပ်’ ဆိုတာ ဒီအဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ အတည်ပြုလို့ရသွားပြီပေါ့”
ကျိချန်က ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်၏။
ဟုန်ဟူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။
“ဒါဆို အဲဒါက ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေတာပေါ့…”
ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ်၍ ဆိုသည်။
“ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်မလား… ‘စုံထောက်ကလပ်’ ဆိုတာ ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ တောင် ရှိမနေတာမျိုးဆိုရင်ကော၊ တခြားတစ်နေရာရာမှာ ဖြစ်နေမလား”
ဟုန်ဟူ စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“အင်း… ဒါက သေချာပေါက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့…”
ကျိချန်က ဆက်ပြော၏။
“ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်အထိတော့ အဖွင့်ဗီဒီယိုက ငါတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော သဲလွန်စပဲလေ၊ တစ်ခုတည်းသော အရိပ်အမြွက်က ဒီအဆောက်အအုံကို ညွှန်ပြနေမှတော့ ဇာတ်လမ်းကို ရှေ့ဆက်နိုင်မယ့် အရာတစ်ခုခု ဒီမှာ သေချာပေါက် ရှိနေရမယ်”
ချိုးဖုန်းစီက ဖြည့်စွက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
“စုံထောက်ကလပ်က ဒီမှာ ရှိမနေဘူးဆိုရင်တောင် တာဝန်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ သဲလွန်စတချို့တော့ ရှိနေရမှာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်… ဒါက စနစ်က ငါတို့ကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လမ်းအမှားပြတာ မဟုတ်လား၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီဂိမ်းကို ကစားလာတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ စနစ်က ကစားသမားတွေကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ နေရာတစ်ခုဆီ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ခေါ်သွားပြီး အချိန်တွေ၊ အင်အားတွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသလို ကြားလည်း မကြားဖူးဘူး”
“အိုး… ငါသိပြီ”
ဖုန်းပုကြွယ်သည် နားလည်သယောင်ဟန်ဆောင်လိုက်ရင်း တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။ ‘မဆိုးပါဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနိုင်စွမ်းက တော်တော်လေး အားကိုးရသလို၊ ယုံကြည်ချက်လည်း တော်တော်ရှိကြတာပဲ။ ဒါပေမဲ့… တကယ့်ကို ထက်မြက်တဲ့ ပဟေဠိဖြေရှင်းတဲ့ ကစားသမားလေးယောက် တစ်နေရာတည်းမှာ အတူတူဆုံမိတာက တန်းစီစနစ်ရဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုသက်သက်ပဲလား။ တကယ်လို့ အဲလိုဆိုရင်… စနစ်က “ကစားသမားရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ခက်ခဲမှုမျိုး” ဖြစ်အောင် ဘယ်လိုဇာတ်လမ်းမျိုးကို ဖန်တီးထားမှာလဲ။’
ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူတို့လေးဦး၏ နောက်မှ ထူးဆန်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့အားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကြရာ တံခါးအား အပြာရောင် အလင်းအကာအကွယ်တစ်ခုက ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
“ဒီတော့ ထွက်ပေါက်က သေချာပေါက် ချိတ်ပိတ်ခံလိုက်ရပြီပေါ့…”
ဟုန်ဟူ ရေရွတ်လိုက်၏။
ချိုးဖုန်းစီက ဆိုသည်။
“အင်း… ဒါက အခြေအနေအပေါ် သိပ်ပြီး သက်ရောက်မှုမရှိပါဘူး”
သူပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ ဗျူဟာသမားသုံးဦးလုံးသည် တည်ငြိမ်သော အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားကြပြီး လွတ်မြောက်ရာလမ်းကြောင်း ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် မည်သည့်တုန်လှုပ်မှုကိုမှ မပြသကြချေ။
ကျိချန်သည် မီတာအနည်းငယ်မျှ အနီးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားပြီး အလင်းအကာအကွယ်ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။
“ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လေဆာတန်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး”
သူသည် အလင်းအကာအကွယ်၏ အနားလေးဖက်ကို ညွှန်ပြရင်း “အပေါ်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာမှာ အလင်းတန်းတွေကို ထုတ်လွှတ်ပေးနိုင်မယ့် ကိရိယာတွေ လုံးဝရှိမနေဘူး”
ဟုန်ဟူက သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဆိုသည်။
“လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး သတ်မှတ်ထားတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ကပ်ညှိသွားတဲ့ အလင်းအတားအဆီးပေါ့…”
မျက်မှန်နောက်က သူ့မျက်လုံးများက တောက်ပသွား၏။
“ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဂုဏ်သတ္တိတွေထက် ကျော်လွန်နေတဲ့ အတားအဆီးတစ်ခုပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက မှော်စွမ်းအားလား ဒါမှမဟုတ်…”
ရုတ်တရက် တောက်ပနေသော ဖဲချပ်တစ်ချပ်သည် သူတို့မြင်ကွင်းထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာပြီး အလင်းအကာအကွယ်ဆီသို့ တည့်တည့် တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။
သေမင်းဖဲချပ်က အလင်းအကာအကွယ်၏ မျက်နှာပြင်နှင့် ထိမိသည့် အခိုက်အတန့်၌ပင် တစ်ခုခုက ဝါးမြိုပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ယင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသူ အားလုံးသည် ဖဲချပ်ကို လှမ်းပစ်လိုက်သော ထိုလူ့ထံသို့ အကြည့်များ ရွှေ့လိုက်ကြ၏။
“စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်နဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဖဲချပ်တွေကို တိုက်ရိုက် ‘ဝါးမြို’ ပစ်နိုင်တယ်ဆိုတော့… ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာမဟုတ်တဲ့ စွမ်းအင်တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“တကယ်လို့ ဒါက လေဆာ ဒါမှမဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုဆိုရင် ငါ့ဖဲချပ်တွေက ‘ပေါက်ကွဲ’ သွားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ‘လွင့်ထွက်’ သွားတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ‘ပြတ်တောက်’ သွားတာမျိုး ဖြစ်ရမှာ၊ အခုလိုမျိုး ‘ဝါးမြို’ ခံရမှာ မဟုတ်ဘူး”
“ငါပြောဦးမယ်၊ မင်း…”
ကျိချန်က ဖုန်းပုကြွယ်ကို မချိပြုံးဖြင့် ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။
“အန္တရာယ်ရှိနိုင်တဲ့ အရာတစ်ခုခုကို မလုပ်ခင် အားလုံးရဲ့ သဘောထားကို အရင်မေးသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား”
“တကယ်လို့ ဒီအလင်းတားဆီးမှုက တိုက်ခိုက်ခံရရင် ဖျက်ဆီးပစ်မယ့် လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ခုခုကို စတင်အောင် ဒါမှမဟုတ် တိုက်ကွက်ကို ပြန်တုံ့ပြန်အောင် တည်ဆောက်ထားတာမျိုးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ၊ ဒါဆိုရင် ငါတို့အားလုံး ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာပေါ့”
ချိုးဖုန်းစီဆီကလည်း ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။
“အာ… ဟားဟား… ဆောရီး၊ ဆောရီး”
ဖုန်းပုကြွယ်က ဆိုသည်။
“မင်းတို့က ဒါက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအဆင့်က အလင်းတန်းမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောနေကြလို့ ငါက စမ်းသပ်ကြည့်ချင်ရုံတင်ပါ… ပြီးတော့ ငါ့ဖဲချပ်တွေရဲ့ စွမ်းအားကလည်း အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်”
“ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်လား”
ဟုန်ဟူသည် စောစောက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် ကိစ္စအပေါ်တွင် အာရုံမထားတော့ဘဲ ဖုန်းပုကြွယ်လက်ထဲရှိ သေမင်းဖဲချပ်များကို လေးနက်စွာကြည့်ရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟင်”
ဖုန်းပုကြွယ် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးမှ ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်ပါပဲ”
ချိုးဖုန်းစီနှင့် ယွီကျန့်ကျိချန်တို့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ အမူအရာများ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကြသည်။
“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ…”
ဟုန်ဟူက ဆိုသည်။
“မင်းက စောစောတုန်းကပဲ ပဟေဠိဖြေရှင်းတဲ့ဘက်ကို ပိုအားသန်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ၊ တိုက်ပွဲကနေ စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခုကို ရထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားဘူး”
ဤကဲ့သို့သော သိသာထင်ရှားလှသည့် စမ်းသပ်မေးခွန်းမှုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသော်လည်း ဖုန်းပုကြွယ်၏ မျက်နှာတွင် မည်သည့်ဟာကွက်မျှ ရှိမနေဘဲ သူ့အမူအရာက လုံးဝသဘာဝကျနေလေသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း သို့မဟုတ် ရုတ်တရက် အမူအရာပြောင်းလဲသွားခြင်းမျိုး လုံးဝမရှိဘဲ ဟုန်ဟူ၏ စကားကို သာမန်အတိုင်းပင် ပြုံးလျက် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“အိုး၊ ဒါလား၊ ကံကောင်းသွားလို့ပါဗျာ၊ ဟားဟားဟား…”
ယင်းမှာ ဖြစ်ကတတ်ဆန်း ပြန်ပြောလိုက်သည့်စကားဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တော့ အကျိုးအကြောင်းအသင့်ဆုံး တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်၏။
စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်များကို ရရှိရန်မှာ မူလကပင် အခွင့်အရေးအပေါ်၌သာ မူတည်ခြင်းဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အတော်လေးမြင့်မားသော ကစားသမားများစွာပင် လောလောဆယ်အထိ ရရှိရန် မစွမ်းသာကြသေးချေ။ ထို့ကြောင့် “စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်း” နှင့် “ပဟေဠိဖြေရှင်းသည့် ကစားသမားတစ်ဦး ဖြစ်ခြင်း” တို့မှာ ပဋိပက္ခဖြစ်နေသည့် ကိစ္စရပ် မဟုတ်ပါချေ။
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းပုကြွယ်သာ စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက် ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းအပေါ် တစ်ခုခုကို အတင်းအဓမ္မ ရှင်းပြနေမည်ဆိုပါက ၎င်းက ပို၍ သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေပေလိမ့်မည်။
အစ်ကိုကြွယ်ကမူ ဤအချက်ကို ကောင်းစွာသဘောပေါက်ထားသည် ဖြစ်ရာ သဘာဝကျသော လေသံ၊ အနည်းငယ် ဝင့်ကြွားသော ရယ်မောသံနှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားတစ်ခွန်း… ဤတွဲဖက်မှုကသာ သာမန်လူတစ်ယောက်၏ စံပြတုံ့ပြန်မှု ဖြစ်သည်။ အခြားအဖြေများကမူ တစ်ခုခုကို ဖုံးကွယ်ထားကြောင်း ဖော်ပြနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“အင်း…”
ဟုန်ဟူ စက္ကန့်အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ဆိုသည်။
“အိုး၊ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါပဲ၊ အခု ကစားသမားတိုင်းက ကိုယ့်အိတ်ထဲက ပစ္စည်းတွေကို သုံးလို့မရတော့ဘူးဆိုတော့ တိုက်ပွဲဖြစ်ရင် ပိုခက်ခဲလိမ့်မယ်၊ မင်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက် ရှိနေတာက ပိုပြီးတော့ စိတ်ချရတာပေါ့”
သူသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားအချို့ကို ဆိုပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“ဒါဆို… အခု နောက်ပြန်လှည့်မယ့်လမ်းက ပိတ်သွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ ရှေ့ကိုပဲ ဆက်စူးစမ်းရတော့မှာပေါ့ ”
“အလင်းတားဆီးမှု ပေါ်လာတာက ငါတို့ လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်နေတယ်ဆိုတာကို အခြေခံအားဖြင့် သက်သေပြနေတာပဲ”
ချိုးဖုန်းစီက ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ‘စုံထောက်ကလပ်’ ဆိုတာ ဒီအဆောက်အအုံထဲမှာ ရှိနေတာဆိုရင် ငါတို့ တကယ်ကို အပြင်ထွက်ဖို့ မလိုတော့ပါဘူး”
ကျိချန်က ဆိုသည်။
“ပထမထပ်ကို အရင်ဆုံး သေသေချာချာ စူးစမ်းကြည့်ရအောင်၊ အဖြူရောင်တံခါးအပြင် တခြားလျှို့ဝှက်ဝင်ပေါက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ပုံစံတူအရာမျိုးတွေ ရှိနေဦးမလားဆိုတာ ရှာကြည့်ကြတာပေါ့”
ဟုန်ဟူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“စူးစမ်းနေတဲ့ အချိန်မှာ ဒီထောက်ကန်ထားတဲ့ ကျောက်တိုင်တွေရဲ့ တည်နေရာ၊ စကျင်ကျောက်ပြားတွေရဲ့ ပုံစံနဲ့ ဒီအလွှာရဲ့ အလျား၊ အနံ၊ အမြင့် စတာတွေကိုလည်း အာရုံစိုက်ထားကြဦး… အသုံးဝင်တဲ့အချက်အလက် မဟုတ်နိုင်ပေမယ့် စုဆောင်းထားတာ ဘာမှမမှားပါဘူး”
“သဘောပေါက်ပါပြီ”
“နားလည်ပါပြီ”
“ဟီးဟီး…”
ဆွေးနွေးပြီးနောက် လေးဦးသား ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို စူးစမ်းရန် နောက်တစ်ကြိမ် လူခွဲလိုက်ကြပြန်သည်။
သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ဤအလွှာတွင် ကြည့်ရှုစရာ အများကြီးမရှိကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြလေသည်။ ထို့ကြောင့် ခုနှစ်မိနစ်၊ ရှစ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သူတို့လေးဦးသည် အဖြူရောင်တံခါးကြီး၏ ရှေ့တွင် ပြန်လည်စုစည်းမိကြတော့သည်။