အခန်း ၃၀၀

အခန်း (၃၀၀) တာဝါပေါ်တက်ခြင်း - ၇

ဟုန်ဟူသည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ကတည်းက ဂိမ်းလောကထဲသို့ ခြေစုံပစ်ဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး မည်သည့်စတူဒီယို၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုကိုမှ မယူဘဲ သူတစ်ယောက်တည်းဖြင့်သာ လမ်းဖောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘဝ၏ ဖိအားများ၊ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများ၏ အထင်သေးအမြင်သေး ဆက်ဆံမှုများကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်ရာ ယခုကြုံတွေ့နေရသည်များမှာ သူ ယခင်က ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်ပါချေ။

သူသည် ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုများ၊ လှည့်စားမှုများ၊ ပြင်းထန်သော ပြိုင်ဆိုင်မှုများနှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မရင်းနှီးသောသူများနှင့် ဆက်ဆံသည့်အခါတွင် အမြဲတစေ သတိကြီးစွာ ထားလေ့ရှိ၏။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် ဒုက္ခများနှင့် အခက်အခဲများကို သူသာ အသိဆုံး ဖြစ်သည်။ ဝါရင့်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးပီပီ ဟုန်ဟူသည် ငယ်ရွယ်သော်လည်း အတော်လေး ပါးနပ်သူ ဖြစ်သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဝေဝေဝါးဝါး အဖြေများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ဖက်လူသည် အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ပြောရန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆန္ဒမရှိကြောင်း သို့မဟုတ် ထုတ်ပြော၍မရကြောင်း သူ ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ဟုန်ဟူသည် ဆက်မမေတော့ဘဲ မူမမှန်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ သံသယများကိုလည်း ထုတ်မပြဘဲ ပညာရှိရှိနှင့် နေလိုက်တော့သည်။ သူသည် ဘေးနားရှိ လူသုံးဦးနှင့်အတူ အခြားအကြောင်းအရာများကို လျင်မြန်ပေါ့ပါးစွာ အစပျိုး၍ စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ့အသင်းဖော်သုံးဦးကို SCP-233 ၏ နိယာမများအကြောင်း ငါးမိနစ်ခန့် အချိန်ယူကာ သေချာစွာရှင်းပြလိုက်ပြီး SCP ဖောင်ဒေးရှင်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံကိုပါ အကျဉ်းချုပ် ပြောပြလိုက်သဖြင့် ဤစူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြနေကြသော လူများ၏ သံသယများမှာ ရှင်းလင်းသွားရတော့သည်။

ထို့နောက် သူတို့လေးဦးသည် နံရံနားသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့သည်။

နံရံအနီးရှိ ကြမ်းပြင်အပိုင်းမှာ စနစ်၏ ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းမခံရသေးဘဲ အလျားကိုးမီတာနှင့် အနံတစ်မီတာခန့်ရှိသော စတုဂံပုံစံအက်ကြောင်းကြီးတစ်ခု ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ယခင် ခပ်လှမ်းလှမ်းမှ ကြည့်စဉ်ကမူ အနက်ကို ခန့်မှန်းရခက်သော်လည်း ယခုအနားသို့ ကပ်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အက်ကြောင်းအောက်ရှိ နေရာလွတ်မှာ သိပ်မနက်လှဘဲ တစ်မီတာပင် မပြည့်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

“ခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ ဒီတိုင်နှစ်ခုကြားက အကွာအဝေးပဲ ကိုးမီတာ တိတိရှိတာ၊ တခြားတိုင်တွေ၊ နံရံတွေနဲ့ တခြားအရာတွေကြားက အကွာအဝေးတွေကတော့ စင်တီမီတာ၊ ပေ ဒါမှမဟုတ် တခြားဘယ်ယူနစ်နဲ့ပဲ တိုင်းတိုင်း ကိုးနဲ့ ဘာမှမပတ်သက်ဘူး… တကယ်လို့ ငါတို့က ဇွတ်အတင်း ဆက်စပ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ နံရံတွေ၊ တိုင်တွေနဲ့ ကြမ်းပြင်ကြားကထောင့်က ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ဖြစ်နေတာပဲ ရှိလိမ့်မယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် သူ၏ ယခင်ရှင်းပြချက်အပေါ် ထပ်လောင်းပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ပဟေဠိဖြေရှင်းတဲ့ ရှုထောင့်ကနေကြည့်ရင်တော့ တစ်ခုတည်းသော ထူးခြားတဲ့အဖြေက သေချာပေါက် မှန်ကန်ဖို့ အခွင့်အရေး ပိုများတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနေရာကပဲ အောင်မြင်မှုသော့ချက်ဖြစ်ရမယ်လို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပေါ့”

ထိုနောက် ဟုန်ဟူက စကားဆိုလာသည်။

“ငါက ရှာဖွေရေးလုပ်နေတုန်း မင်းတို့ကို အကွာအဝေး အချက်အလက်တွေကို ဂရုစိုက်ဖို့ အကြံပြုခဲ့ပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသား ပြောရရင်… ငါကိုယ်တိုင်တောင် ဒါကို သေသေချာချာ မလုပ်မိခဲ့ဘူး”

သူက ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းက ပစ္စည်းတွေကြားက တိကျတဲ့အလျားကို မျက်စိအမြင်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ဆုံးဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားဘူး၊ ညီအစ်ကိုဖုန်း… မင်းက တကယ်ကို…”

“ဒါက မျက်စိအမြင်နဲ့ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့မှာ တိုင်းတာတဲ့ စကေးရှိတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ခြောက်လတစ်ကြိမ်တိုင်းမှာ ငါလမ်းလျှောက်တဲ့အခါ ငါ့ရဲ့ ခြေလှမ်းအလျားကို ငါ တိုင်းလေ့ရှိတယ်၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ ပေကြိုးပဲ”

သူ ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း “ဒီလို ကြီးမားတဲ့ အဆောက်အအုံတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ တိုင်းတာမှုအမှားအယွင်းက အချိုးအစားအလိုက် ပိုကြီးနိုင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်အိမ်တစ်လုံးဆိုရင်တော့ ငါ အခန်းတွေထဲမှာ လမ်းလျှောက်ရုံနဲ့တင် အခန်းတစ်ခန်းချင်းစီရဲ့ အတိုင်းအတာတွေကို တိုင်းနိုင်တယ်၊ တကယ်လို့ နံရံတွေထဲမှာ လျှို့ဝှက်အလွှာတွေ ရှိနေရင် ဒါမှမဟုတ် အဆောက်အအုံ ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ထူးဆန်းတာတစ်ခုခုရှိနေရင် ငါ ချက်ချင်း သတိပြုမိမှာပဲ”

“ခြောက်လတစ်ကြိမ်တိုင်း…” ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ချိုးဖုန်းစီ၊ ကျိချန်နှင့် ဟုန်ဟူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အတော်လေး အံ့ဩသွားကြသော်လည်း အစ်ကိုကြွယ်ကမူ သူ့အသင်းဖော်များ၏ တုံ့ပြန်မှုကို လျစ်လျူရှုကာ ဆက်လက်၍ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

“တကယ်တော့ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကိုယ်တိုင်က အရမ်းအသုံးဝင်တဲ့ တိုင်းတာရေး ကိရိယာတစ်ခုပဲ၊ နှလုံးခုန်နှုန်း၊ သွေးခုန်နှုန်းနဲ့ အသက်ရှူနှုန်းတွေကို အချိန်တိုင်းဖို့ သုံးနိုင်ပြီး၊ အရပ်အမောင်း၊ ခြေလှမ်းအလျားနဲ့ လက်မောင်းအဆန့်တွေကိုတော့ အလျားတိုင်းဖို့ သုံးနိုင်တယ်၊ သေချာ လေ့ကျင့်ထားမယ်ဆိုရင် အလေးချိန်ကို ဆုံးဖြတ်တာကလည်း အရမ်းတိကျတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်နိုင်တယ်”

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ရူးသွပ်သော အမူအရာတစ်ခု တဖြည်းဖြည်း ပေါ်ပေါက်လာလေသည်။

“မင်းတို့သာ စိတ်ဝင်စားမယ်ဆိုရင် ကိရိယာတွေရဲ့ အကူအညီမပါဘဲ မစင်ပုံးတစ်ပုံးရဲ့ ပျမ်းမျှသိပ်သည်းဆကို ဘယ်လိုတွက်ချက်ရမလဲဆိုတာ ငါ သင်ပေးလို့ရတယ်…”

“ညီအစ်ကိုကြွယ်… မဟုတ်ဘူး… အစ်ကိုကြီး”

ချိုးဖုန်းစီမှာ လုံးဝ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

“မေးပါရစေဦး… မင်းက လက်တွေ့ဘဝမှာ ဘာအလုပ်လုပ်တာလဲ”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်အား အရူးသိပ္ပံပညာရှင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းနေမိလေသည်။

“အနုပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက်ပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဤစကားလုံးသုံးလုံးကို သူ့ရင်ထဲ၌ သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုကဲ့သို့ မေးမြန်းမည့်လာအချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်းသာ။

“အင်း…”

အသင်းဖော်သုံးဦးလုံးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဖုန်းပုကြွယ်ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့စိတ်ထဲတွင်မူ လုံးဝ ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိသွားရတော့သည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတာဝန်က ညွှန်ပြနေတဲ့နေရာက အပေါ်ထပ်မှာဆိုတာ ငါတို့ သိသွားပြီ”

ဖုန်းပုကြွယ်က အကြောင်းအရာကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။ သူသည် အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး

“ဒါဆို ငါတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်က ရှင်းလင်းသွားပြီ”

ကြမ်းပြင်နှင့် တည့်တည့်တွင်ပင် နံရံဘက်၌ မျက်နှာကျက်ပေါ်တွင် ကစားသမားများ ဖြတ်သန်းသွားလာနိုင်ရန် လုံလောက်စွာ ကျယ်ဝန်းသော စတုဂံပုံစံ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေလေသည်။ သို့သော် ဖုန်းပုကြွယ်သည် ဗီဇအရ အပေါ်သို့ ဇွတ်အတင်း တိုးဝင်သွားမည် မဟုတ်ချေ။ အရင်ဆုံး စမ်းသပ်ကြည့်ရမည် ဖြစ်သည်။

အစ်ကိုကြွယ်သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းထဲမှ အတော်အတန် ကြီးသော အဆောက်အအုံ အပျက်အစီး အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူသည် လက်မောင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ အပေါ်ရှိ အပေါက်ထဲသို့ လှမ်းပစ်တင်လိုက်သည်။ ထိုအပိုင်းအစမှာ အပေါ်သို့ ထောင့်ချိုးအတိုင်း ပျံတက်သွားပြီး နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ဒုတိယထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့သည်။ အသံကို နားထောင်ကြည့်ရသလောက် မည်သည့်ထောင်ချောက်မှ အသက်ဝင်လာပုံ မရချေ။

“အဆင်ပြေပုံပဲ၊ ငါ… အရင်ဆုံး သွားလိုက်မယ်”

ချိုးဖုန်းစီက ဆိုသည်။ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူသည် အမြဲတစေ ပိုမို တက်ကြွသော နည်းလမ်းကိုသာ ရွေးချယ်လေ့ရှိသည်။

ဤရွေးချယ်မှုသည် ဗျူဟာရှင်များကြားရှိ ကွာခြားချက်ကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးလုံးသည် ဉာဏ်ပညာရှိသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဉာဏ်ပညာနှင့်သတ္တိအား ကိုယ်စားပြုသူနှင့် မတုန်မလှုပ်သောဗျူဟာမှူးကို ကိုယ်စားပြုသူတို့၏ လုပ်ဆောင်ပုံစတိုင်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားလှသည်။

အကယ်၍ ပိုမိုဂရုစိုက်တတ်သော နည်းလမ်းဆိုပါက အစ်ကိုကြွယ်ကဲ့သို့ အဆိုးဆုံး အခြေအနေကို အရင်ဆုံး တွေးတောမိလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ သူသည် တတ်နိုင်သမျှ စမ်းသပ်မှုအမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်မည်ဖြစ်ပြီး ဘာမှမတတ်တော့သည့် အခါမှသာ စွန့်စားမှုကို ပြုလုပ်မည် ဖြစ်၏။

ချိုးဖုန်းစီ၏ မူဝါဒကမူ မသိရသေးသော အခြေအနေတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ မည်သည့် ဆိုးကျိုးကိုမျှ မမြင်တွေ့ရသရွေ့ ၎င်းကို ဘေးကင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချိုးဖုန်းစီ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်မှ ကြွတက်ကာ နံရံကို ဆောင့်နင်းလိုက်သည်။ ဖိနပ်အောက်ခြေနှင့် နံရံ ပွတ်တိုက်မိသံနှင့်အတူ သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ဒုတိယထပ်သို့ ခုန်တက်သွားတော့သည်။်

သူ့အသင်းဖော်များက ယင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် အတော်လေး တည်ငြိမ်နေကြသည်။ အဆင့် ၃၀ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော ဤကစားသမားများအတွက် ယခုကဲ့သို့သော လှုပ်ရှားမှုမျိုးမှာ ဘာမှမဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည်။ အဆင့် ၂၀ ကျော်ပြီးနောက် နံရံကိုနင်းကာ ငါးမီတာပင် မြင့်အောင် မခုန်နိုင်ပါက အဖွဲ့လိုက်ဇာတ်လမ်းများတွင် လူတကာကို နှုတ်ဆက်ရန်မှာ အရှက်ရစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ”

ကျိချန်က လှမ်းမေးလိုက်သည်။

“အင်း… ဘာအန္တရာယ်မှ ရှိပုံမရဘူး”

ချိုးဖုန်းစီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အပေါ်တက်လာခဲ့ကြ၊ ပြီးမှ စကားပြောတာပေါ့”

အောက်တွင် ကျန်ရှိနေသော သုံးဦးလုံး အပြန်အလှန် ကြည့်လိုက်ကြပြီး မည်သူမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိသဖြင့် ရှေ့တိုးကာ နံရံနင်းခုန်ခြင်း စကေးကို အသုံးပြု၍ ဒုတိယထပ်သို့ ခုန်တက်သွားကြတော့သည်။

ဒုတိယထပ်၏ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အခြေခံအားဖြင့် ပထမထပ်နှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ကြမ်းပြင်ကြွေပြားများ၏ စတိုင်၊ ထောက်တိုင်များ၏ တည်နေရာနှင့် အလင်းပေးသည့် ကိရိယာများမှာ လုံးဝ တူညီနေလေသည်။ အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်မှာ ပထမထပ်တွင် ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကျက်အထိအမြင့်မှာ လေးမီတာကျော်သာ ရှိသော်လည်း ဒုတိယထပ်၏ အမြင့်မှာမူ… ရှစ်မီတာနီးပါး ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအထပ်၏ အဝေးဆုံးနံရံပေါ်တွင်မူ မည်သည့်တံခါးမှ မရှိချေ။ ကစားသမားအားလုံးက ထိုနံရံ၏ အနောက်ဘက်တွင် ပထမထပ်ရှိ ၂၃x၂၃x၂၃ အခန်း ရှိနေကြောင်း သိရှိထားကြသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် သူတို့လေးဦးလုံး၏ အာရုံမှာ ဒုတိယထပ် မျက်နှာကျက်၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့သည်။ ထိုနေရာတွင် အချင်းနှစ်မီတာခန့်ရှိသော ပြည့်စုံသည့် စက်ဝိုင်းပုံစံ အပေါက်ကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိုအပေါက်ထဲမှ စတီးပိုက်လုံးကြီးတစ်ခုသည် အောက်သို့ ဆင်းနေကာ ဒုတိယထပ်ကြမ်းပြင်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားလေသည်။ ဤစတီးပိုက်လုံးကြီးကို အသုံးပြု၍ တတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

“ကြည့်ရတာ… ငါတို့က အဲဒီပိုက်လုံးအတိုင်း အပေါ်ကို တွယ်တက်ရမှာလား”

ဟုန်ဟူက တွေးတောရင်း ဆိုသည်။

“မင်းကို အဲဒီပေါ်မှာ သွားကခိုင်းဖို့တော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး”

ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ်၍ ထေ့ငေါ့လိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုဖုန်း… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိက္ခာလေး နည်းနည်းလောက် ထိန်းပါဦး…”

ကျိချန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

“အိုး နိုး၊ အခုမပြောနဲ့ဦး မင်းအဲဒီလိုပြောလိုက်တော့ ငါ့စိတ်ထဲမှာ အဲဒီမြင်ကွင်းကို မြင်ယောင်လာပြီ”

ချိုးဖုန်းစီက ဆိုသည်။

“ဒါက တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိဘဲ ခြောက်လှန့်နေတာပဲ”

ဟုန်ဟူက သူ့မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုဖုန်း… မင်းရဲ့ ဉာဏ်ပညာကတော့ ချီးကျူးစရာ ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အတွေးအခေါ်ကတော့ တကယ့်ကို…”

“အတိုင်းအဆ မရှိတာလား”

ဖုန်းပုကြွယ်က ကြားဖြတ်ပြော၍ ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

“ဟာသဉာဏ်ဆိုတာက မွေးရာပါပဲလေ၊ ပြောင်းလဲလို့ မရဘူး…”

သူ စကားပြောရင်း စတီးပိုက်လုံးကြီးဆီသို့ လမ်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။

“ငါကတော့ ‘မီးသတ်သမားတစ်ယောက်က ဒီနေရာကနေ လျှောကျလာမလား’ ဆိုတဲ့ ဟာသမျိုးကို မပြောချင်ပါဘူး”

“ဒါဆို… မင်းဆိုလိုချင်တာက မင်းမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ရှိပေမဲ့ မင်းက ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်းပဲ နေချင်တယ်ပေါ့…”

ဟုန်ဟူသည် အမှန်တကယ်ပင် ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ ဖုန်းပုကြွယ်၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်မိလိုက်သည်။

“မင်း ချီးကျူးလွန်းနေပြန်ပြီ”

ဖုန်းပုကြွယ်လည်းအရှက်မရှိ ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်၏။

“ဒါက ချီးကျူးစကား ဟုတ်လို့လား”

သူတို့လေးဦး စကားပြောနေစဉ် စက်ဝိုင်းပုံစံအပေါက်ကြီး၏ အောက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ တတိယထပ်တွင် မည်သည့်အလင်းရောင်မျှ မရှိဘဲ အပေါက်၏ ပတ်ပတ်လည်မှာ အမှောင်အတိကျနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဒုတိယထပ်မှ လာသော အလင်းရောင်ကို အသုံးချ၍ စတီးပိုက်လုံးကြီး၏ ထိပ်ပိုင်းမှာ တတိယထပ် မျက်နှာကျက်နှင့် ဂဟေဆော် ချိတ်ဆက်ထားကြောင်း မြင်တွေ့ရပြီး ၎င်းက ပိုမိုမြင့်မားသော အထပ်များသို့ ဆက်လက် တိုးထွက်နေခြင်း မရှိပါချေ။

“ငါတို့ တတိယထပ်ကို တိုက်ရိုက် သွားလို့ရတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီအထပ်ကိုလည်း အရင်ဆုံး သေချာ ရှာဖွေကြည့်ရအောင်”

ချိုးဖုန်းစီက အသင်းဖော်များကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ပြီးတော့ မင်းတို့လည်း သတိထားမိကြတယ်မလား… အပြင်ဘက်ကနေ ကြည့်ရင်တော့ ဒီအဆောက်အအုံရဲ့ အထပ်တိုင်းက အမြင့်တူတူပဲ၊ ပြီးတော့ အားလုံးမှာ ပြတင်းပေါက်တွေ ရှိပေမဲ့ မှန်ကနေတစ်ဆင့် အထဲကို လှမ်းကြည့်လို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာတော့…”

“ဒါက ရှင်းပြရ လွယ်ပါတယ်၊ အဆောက်အအုံရဲ့ အပြင်ဘက် မြင်ကွင်းက ဟန်ပြသက်သက်ပဲ ဖြစ်ဖို့ များတယ်”

ဟုန်ဟူက ဆိုသည်။

“ဒါလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ… ငါတို့ တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်လိုက်ကတည်းက တခြားနေရာလွတ်တစ်ခုထဲကို ရောက်သွားတာမျိုးပေါ့”

“အလင်းအကာအကွယ် ပေါ်လာကတည်းက ဒီပြဿနာတွေက စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ SCP-233 နဲ့ အစ်ကိုကြွယ်ရဲ့ NPC သူငယ်ချင်းအကြောင်းကို ထည့်မပြောရင်တောင်မှပေါ့…”

ကျိချန်က ဆိုသည်။

“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ဒီဂိမ်းကို ကစားခဲ့တဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ်စစ်စစ် ဇာတ်လမ်းမျိုးကို သိပ်မကြုံဖူးဘူး၊ အခြေခံအားဖြင့် ဇာတ်လမ်းတိုင်းမှာ သဘာဝလွန် အစိတ်အပိုင်းအချို့ ပါဝင်နေတာပဲ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပြောလိုက်သည်။

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… ငါ ဟိုကွန်ကရစ်တုံးကို သွားယူပြီး ဘာဖြစ်မလဲဆိုတာ သိရအောင် တတိယထပ်ကို လှမ်းပစ်ကြည့်လို့ ရမလား”

“ဟဲ…”

ချိုးဖုန်းစီ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားကာ ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူမှ မင်းကို တားမနေပါဘူး…”

သူ ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ ဖုန်းပုကြွယ်ကို တားချင်လျှင်ပင် ဘယ်သူမှ တားနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် သူတို့လေးဦးသည် စမ်းသပ်လိုစိတ်ဖြင့် လမ်းခွဲကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရှာဖွေလိုက်ကြသည်။ ဒုတိယထပ်သည် ပထမထပ်နှင့် လုံးဝနီးပါးတူညီနေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသက်သွင်းနိုင်သော မည်သည့်ကိရိယာမျှ မရှိကြောင်း သူတို့ လျင်မြန်စွာ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့ကြသည်။

မကြာမီတွင် သူတို့လေးဦးလုံး စတီးပိုက်လုံးကြီးအနားသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာကြပြန်သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ပထမထပ်မှ လှမ်းပစ်တင်ထားခဲ့သော ကွန်ကရစ်တုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး တတိယထပ်သို့ ထပ်မံ၍ လှမ်းပစ်လိုက်ပြန်သည်။ ထိုအရာဝတ္ထု ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် အသံမှလွဲ၍ တခြားမည်သည့်အသံမျှ ထွက်ပေါ်မလာခဲ့ချေ။

“မင်း အရင်ဆုံး သွားချင်သေးတယ်ဆိုရင်တော့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ယူသွားဦး”

ဖုန်းပုကြွယ်က ချိုးဖုန်းစီကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ငါက တစ်ခါပဲ စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ခဲ့တာပါ၊ မင်းကတော့ ငါ့ကို အောက်ကိုပဲ ဆွဲချချင်နေတာပဲ…”

ချိုးဖုန်းစီက အကူညီမဲ့စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါပဲ သွားလိုက်မယ်”

ဟုန်ဟူက ကြားဖြတ်ဆိုလာသည်။

“ချိုးဖုန်းစီက အန္တရာယ်တော်တော်များများကို တာဝန်ယူခဲ့ပြီးပြီ၊ အခုကစပြီး အလှည့်ကျ စူးစမ်းတာက ပိုယုတ္တိရှိလိမ့်မယ်”

သူသည် အသင်းဖော်များ ကန့်ကွက်ရန် အချိန်ပေးသည့်အနေဖြင့် စကား ခဏရပ်လိုက်သည်။

နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ခြင်းမရှိသည်ကို မြင်တွေ့သောအခါ ဟုန်ဟူက ဆက်လက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒုတိယထပ်ရဲ့ အခြေအနေကို ကြည့်ရသလောက်တော့ အထပ်တိုင်းက အန္တရာယ်ရှိနေတာ မဟုတ်သလို ဖြတ်သန်းဖို့အတွက် အထပ်တိုင်းမှာ ပဟေဠိဖြေရှင်းဖို့ မလိုဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အစောပိုင်း ခန့်မှန်းချက်အရဆိုရင်… မဂဏန်းရှိတဲ့ အထပ်တွေက ပြဿနာရှိနိုင်ပြီး စုံဂဏန်းရှိတဲ့ အထပ်တွေကတော့ နားနေဖို့နဲ့ ကြားခံနယ်မြေတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

သူသည် ဖုန်းပုကြွယ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်၍ ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုဖုန်း… မင်းရဲ့ အဝတ်အစားထဲမှာ အသုံးပြုလို့ရမယ့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ရှိတယ်မလား”

“ရှိတယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်ကဆိုကာ သူ၏ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီအိတ်ထဲမှ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို အမှန်တကယ်ပင် ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

လက်တွေ့တွင်မူ ဖုန်းပုကြွယ်က ချိုးဖုန်းစီကို “လက်နှိပ်ဓာတ်မီး ယူသွားဦး” ဟု ပြောကတည်းက ဟုန်ဟူသည် ယင်းကို ရိပ်မိပြီးသား ဖြစ်သည်။

“အိုး…”

ဟုန်ဟူသည် ဖုန်းပုကြွယ်ထံမှ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ယူ၍ အနည်းငယ် စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“တံဆိပ်နဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေက ဂျာမန်လို ရေးထားတာပဲ…”

ချိုးဖုန်းစီနှင့် ကျိချန်တို့လည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်သည်။

“အနီးနားက ကုန်စုံဆိုင်တစ်ခုကနေ ဝယ်ခဲ့တာမို့လို့လေ”

“မင်းက မုန့်တချို့ပဲ ဝယ်ခဲ့တာလို့ ပြောထားတာ မဟုတ်လား”

ချိုးဖုန်းစီက မေး၏။

“ငါက မုန့်ပဲဝယ်ခဲ့တာလို့ မပြောဖူးပါဘူး”

ဖုန်းပုကြွယ် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါ ခေါက်ဓားတစ်ချောင်း၊ မီးခြစ်တစ်ခု၊ လက်ဖဝါးအရွယ် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်၊ ဘောပင်တစ်ချောင်းနဲ့ ဘက်ထရီသုံး လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနှစ်လက်ကိုလည်း ဝယ်ခဲ့သေးတယ်”

“မင်းက မုန့်ပဲ ဝယ်ခဲ့သင့်တာ”

ချိုးဖုန်းစီ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ငါမေးပါရစေဦး… မင်းက ဂျာမန်လို နားမလည်ဘဲနဲ့ ဘယ်လောက်ပေးရမလဲဆိုတာကို ဘယ်လိုသိလဲ”

ကျိချန်က ဆိုသည်။

“ကုန်စုံဆိုင်ရဲ့ ငွေရှင်းကောင်တာမှာ အာရပ်ဂဏန်းတွေ ပြနေတာပဲလေ”

ဖုန်းပုကြွယ်က သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ယူရို ၂၀ ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ယူရိုငွေပေါ်မှာလည်း အာရပ်ဂဏန်းတွေ ရိုက်နှိပ်ထားတာပဲလေ”

“မင်း ဓားပြတိုက်လာတဲ့ ပိုက်ဆံကို ဘာလို့ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားပြနေတာလဲ”

“အိုး… ဒါနဲ့၊ ငါ လုယက်ခဲ့တဲ့ ကောင်လေးက နိုကီယာဖုန်းကို သုံးတာ”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပိုက်ဆံအိတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး တခြားဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်ပြလာ၏။

“ကြည့်စမ်း… ဒါက စစ်တပ်သုံးအဆင့်နီးပါးရှိတဲ့ ဆက်သွယ်ရေး ကိရိယာပဲ၊ ဒီနေရာမှာတောင် လိုင်းမိနေသေးတယ်”

“သူက လုယက်ခဲ့တာကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝန်ခံရုံတင်မကဘဲ ရလာတဲ့ ပစ္စည်းကိုပါ ထုတ်ကြွားနေသေးတယ်”

ချိုးဖုန်းစီမှာ ဖုန်းပုကြွယ်ကြောင့် တားမနိုင်ဆီးမရ ဝေဖန်ညည်းညူသွားရသည့် နောက်ထပ် သားကောင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရပြန်သည်။

“ရုတ်တရက် မင်းတို့ကြောင့် ငါ့ရဲ့ အရေးတကြီး ခံစားချက်တွေ အကုန် ပျောက်ဆုံးသွားရပြီ…”

ဟုန်ဟူသည် ဆက်ကြည့်မနေချင်တော့ပါချေ။ သူသည် သူ၏ ညာဘက်လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်တို့ဖြင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ညှပ်ကိုင်ထားပြီး လက်ဖဝါးဖြင့် စတီးပိုက်လုံးကြီးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ဘယ်ဘက်လက်နှင့် ခြေထောက်များကို အသုံးပြု၍ အပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားတော့သည်။

တက်ရမည့်အမြင့်မှာ မီတာအနည်းငယ်သာ ရှိသဖြင့် ဟုန်ဟူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းမှာ တတိယထပ် အဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သို့သော် သူသည် အမှောင်ထုထဲသို့ ဇွတ်အတင်း တိုးဝင်မသွားဘဲ စတီးပိုက်လုံးကြီးပေါ်တွင်သာ တည်ငြိမ်စွာနေကာ ခြေထောက်များဖြင့် ထိန်းထားရင်း လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ပိုက်ကိုကိုင်လျက် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ပတ်ပတ်လည်သို့ လှမ်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။

တတိယထပ်သည်လည်း အလွန်ကျယ်ဝန်းလှပြီး ပထမထပ်နှင့် အမြင့်တူတူပင်ဖြစ်ကာ လေးမီတာကျော် ရှိပေသည်။ ဤအထပ်တွင် မည်သည့်အလင်းရောင်မှ မရှိသလို လက်နှိပ်ဓာတ်မီး၏ အလင်းတန်းမှာလည်း အကန့်အသတ်ရှိသဖြင့် ဟုန်ဟူသည် စက်ဝိုင်းပုံစံအပေါက်ကြီး၏ ပတ်ပတ်လည် ဆယ်မီတာခန့် ဧရိယာကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

“အနည်းဆုံးတော့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီး အလင်းရောက်နိုင်တဲ့နယ်ပယ်ကတော့ ဗလာကျင်းနေတာပဲ”

ဟုန်ဟူက အောက်ရှိ အသင်းဖော်များကို လှမ်းပြောလိုက်သည်။

“အိုး… ညီအစ်ကိုဖုန်း လှမ်းပစ်လိုက်တဲ့ ကွန်ကရစ်တုံးအပိုင်းအစကလွဲလို့ပေါ့”

သူ စကားပြောရင်း ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းလှမ်းကာ တတိယထပ် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။

“အပေါ်တက်လာခဲ့ကြ၊ အဆင်ပြေပါတယ်။”

“မင်း ပတ်ပတ်လည်ကို အကြိမ်နည်းနည်းလောက် လှည့်ပတ်ပြီးရှာဖွေပြီးမှ ငါတို့ကို အပေါ်တက်ခိုင်းဖို့ မစဉ်းစားတော့ဘူးလား”

ဖုန်းပုကြွယ်က မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဟုန်ဟူသည် ထိုလူအား တဖြည်းဖြည်း အရှက်မဲ့သူတစ်ဦးဟု ပိုမို ခံစားလာရသော်လည်း သူ စိတ်မဆိုးနိုင်ချေ။

“ငါ့ခေါင်းနောက်မှာ မျက်လုံးပါရင်၊ ပြီးတော့ လက်နှိပ်ဓာတ်မီးနှစ်လက် ရှိနေရင် အဲဒီအစီအစဉ်ကို ငါ စဉ်းစားမိမှာပေါ့”

ဖုန်းပုကြွယ် ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ဒုတိယမြောက် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ နေရာလွတ်ထဲသို့ လေးမီတာကျော်အမြင့်အထိ ခုန်တက်လိုက်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စတီးပိုက်လုံးကြီးကို တွန်းကန်၍ တတိယထပ်သို့ လွယ်ကူစွာ တက်လှမ်းသွားတော့သည်။ ဖုန်းပုကြွယ်သည် ကလစ်ခနဲအသံနှင့်အတူ ဒုတိယမြောက် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တခြားလမ်းကြောင်းတစ်ခုဆီသို့ အလင်းရောင်ထိုးကြည့်လိုက်သည်။

“မင်း ကြောက်နေတာလား”

ဟုန်ဟူသည် ဤမေးခွန်းကြောင့် ဆွံ့အသွားရသည်။

မှန်ပေသည်၊ သူ ကြောက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကဲ့သို့ ကြီးမားပြီး မှောင်မည်းနေသော မရင်းနှီးသည့် ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်၍ တစ်ယောက်တည်း ရှာဖွေရန်မှာ မည်သူမဆို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မိမည်သာ ဖြစ်သည်။

“ဟီးဟီး… ဒါဆို မင်းဒီနေရာမှာပဲနေပြီး မလှုပ်ရှားနဲ့ဦး၊ သတိကြီးကြီးထားပါ၊ ငါ… ငါပဲ အရင်ဆုံး ပတ်ပတ်လည်ကို သွားကြည့်လိုက်မယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဆိုလိုက်သည်။

ယင်းက ဟုန်ဟူကို အံ့အားသင့်သွားစေ၏။ ဇာတ်လမ်းစတင်ကတည်းက ယခုအချိန်အထိ ဖုန်းပုကြွယ်သည် အခြေခံအားဖြင့် နောက်တန်းတွင်သာ နေထိုင်နေခဲ့ပြီး အန္တရာယ်များကို သူ့အသင်းဖော်များထံသို့သာ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် ထူးခြားသော သတ္တိမျိုးကို ရုတ်တရက် ထုတ်ဖော်ပြသလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ချေ။

“ဟေး… ဒါက သတ္တိပြရမယ့်အချိန်၊ သူရဲကောင်းလုပ်ရမယ့်အချိန် မဟုတ်ဘူးနော်…”

ဟုန်ဟူက စေတနာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

“မင်းက ငါ့ကို အဲဒီလိုမျိုး လုပ်မယ့်လူလို့ ထင်နေတာလား”

ဖုန်းပုကြွယ် ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ဟုန်ဟူလည်း ထိုသို့ မထင်ပါချေ။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုသည်မှာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာတစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ ကူးစက်တတ်သော ဟော်မုန်း (pheromone) တစ်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မကြောက်သလို ဟန်ဆောင်နေသူနှင့် အမှန်တကယ် မကြောက်ရွံ့သူကို ခွဲခြားရန်မှာ အတော်လေး လွယ်ကူလှသည်။

ဖုန်းပုကြွယ်သည် ရှင်းလင်းစွာပင် အမှန်တကယ် မကြောက်ရွံ့သူ ဖြစ်၏…။

သူသည် ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပတ်ဝန်းကျင်သို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ မိန်းကလေး ကဖေးဆိုင်တစ်ခုသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသူကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ယင်းမှာ သူ့ရည်းစားကို သရဲအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး မျက်မှောင်ကုပ်ကာ စိုက်ကြည့်ရင်း အော်ဟစ်ခေါ်ဝေါ်နေတတ်ပြီး ဝန်ထမ်းများနှင့် ရန်ဖြစ်တော့မည့် ပုံစံမျိုးရှိသော ယောကျာ်းများနှင့် လုံးဝကွာခြားလှသည်။

“ငါချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်”

ဖုန်းပုကြွယ်က အောက်ရှိလူနှစ်ဦးကို လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ နှစ်ယောက်လည်း အရင်တက်လာခဲ့ကြ၊ ဒီနေရာမှာပဲ ဟုန်ဟူနဲ့အတူ အပေါက်နားမှာ စောင့်ပြီး မလှုပ်ကြနဲ့ဦး၊ ငါပြဿနာတစ်ခုခုနဲ့ ကြုံတွေ့ရရင် မင်းတို့သုံးယောက်က ငါ ပြန်ဆုတ်လာနိုင်အောင် ကူညီပေးလို့ရတာပေါ့”

ကျိချန်နှင့် ချိုးဖုန်းစီတို့ စတီးပိုက်လုံးကြီးအတိုင်း အပေါ်သို့ တက်လာကြစဉ် ဖုန်းပုကြွယ်သည် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိုမိုဝေးကွာသော နေရာသို့ လျှောက်သွားခဲ့ရာ မကြာမီတွင် အမှောင်ထုထဲ၌ အလင်းစက်လေးတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဖုန်းပုကြွယ် ရှေ့တန်းမှ စူးစမ်းရန် ဆန္ဒရှိခြင်းမှာလည်း သေချာစွာ စဉ်းစားထားသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်၏။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် သူ့တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန် စိတ်ဝိညာဉ်လက်နက်လက်နက် ရှိပေသည်။ သူ့အိတ်ထဲမှ ပစ္စည်းများကို မသုံးလျှင်ပင် သူ၏ အနီးကပ်တိုက်ခိုက်ရေး စကေးမှာ ဂိမ်းထဲတွင် ထိပ်တန်းအဆင့် ရှိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူသည် ရှေ့ရှိ ဗျူဟာသမားသုံးဦးထက် ပို၍ သန်မာသည်မှာ သေချာနေပေသည်။

ဒုတိယအနေဖြင့် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို မခံရချေ။ ဖိနှိပ်နိုင်ပြီး ခြောက်ခြားဖွယ် အငွေ့အသက်များ ဖြစ်စေ၊ အမှောင်ထု၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် ခံစားချက်များ ဖြစ်စေ၊ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံများနှင့် သရဲတစ္ဆေပုံရိပ်များ ဖြစ်စေ… မည်သည့်အရာကမှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်နိုင်ပါချေ။

တတိယအနေဖြင့် သူသည် မည်သည့်အခါမျှ လမ်းပျောက်မည် မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် သူ့ခြေလှမ်းများကို စိတ်ထဲ၌ အမြဲတစေ ရေတွက်မှတ်သားထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူ၏ လမ်းကြောင်းနှင့် အကွာအဝေးခံစားချက်မှာ အလွန်အမင်း တိကျပေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအထပ်တွင် ဘာရှိနေမှန်း မည်သူမျှ မသိရှိချေ…။ အကယ်၍ တိတ်တဆိတ် ရွေ့လျားနေသော အနက်ရောင်နံရံများ ရှိနေပါက ကစားသမားသည် အကွာအဝေး အနည်းငယ်မျှ လမ်းလျှောက်သွားပြီးနောက် သူတို့ တက်လာခဲ့သော ဝင်ပေါက်ကို မြင်တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

အတိုချုပ်ပြောရလျှင် ဖုန်းပုကြွယ်အနေဖြင့် ဤအထပ်ကို တစ်ယောက်တည်း အရင်ဆုံး စူးစမ်းလေ့လာခြင်းမှာ လုံးဝ သင့်တော်ပေသည်။ သူ၏ အကဲဖြတ်မှုနှင့် တွေးတောမှုများသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် တိမ်းစောင်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးများ သို့မဟုတ် ထောင်ချောက်များကို အသက်သွင်းမိလျှင်ပင် အလွယ်တကူ သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်သလို ထိတ်လန့်သွားစရာ အကြောင်းလည်း မပါချေ…။ အသင်းဖော်သုံးဦးမှာမူ အလွယ်တကူ ရောက်ရှိနိုင်သော စက်ဝိုင်းပုံစံ အပေါက်ကြီးအနားတွင် သူ့သတင်းစကားကို စောင့်ဆိုင်းနေရန်သာ လိုအပ်ပေသည်။