အခန်း ၄၆၃

အခန်း (၄၆၃)

စစ်လီသည် သူမ၏အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာမှာ ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ အိပ်ဆောင်ပင်ဖြစ်လေ၏။

လူတစ်ဦး၏နတ်ဘုရားဝိညာဉ်သည် မိမိတို့ရှာဖွေနေသော ပြန်လည်ဝင်စားသူ ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို စုံစမ်းထောက်လှမ်းရန်မှာ ရိုးရှင်းသောကိစ္စတစ်ရပ် မဟုတ်ပေ။

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် ကောင်းကင်ဘုံတက်လှမ်းခြင်းအဆင့်သို့ရောက်ရှိနေပြီး နတ်ဘုရားဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ ပညာရပ်များကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ တတ်မြောက်ထားသည့်အပြင်၊ တစ်ဖက်လူ၏အတိတ်ဘဝနှင့် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဆက်နွယ်မှုများရှိမနေခဲ့လျှင် မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် သိရှိနိုင်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

သို့မဟုတ်ပါက အခြားသောနည်းလမ်းများကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့သောနည်းလမ်းများစွာ တည်ရှိလေ၏။

စစ်လီအသုံးပြုခဲ့သောနည်းလမ်းမှာ အနောက်ဘက်ဒေသမှ ရိုးရာသွေးပညာရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ရှောင်မို၏သွေးကို ခုနစ်ရက်ဆက်တိုက် စုဆောင်းနိုင်ရန် မှော်ရတနာတစ်ခုကို အသုံးပြုခြင်းပင် ဖြစ်ပေတည်း။

ထိုမှော်ရတနာထဲတွင် အတိတ်က ရှောင်မို၏သွေးအချို့ ပါဝင်နှင့်ပြီးဖြစ်လေသည်။

ခုနစ်ရက်ကြာပြီးနောက်၊ ဤကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သူမ၏ ဂိုဏ်းချုပ် ပြန်လည်ဝင်စားလာသူ အမှန်တကယ်ဖြစ်နေခဲ့ပါက မှော်ရတနာက တုံ့ပြန်မှုကို ပြသပေလိမ့်မည်။

သို့ရာတွင် ရှောင်မို၏သွေးကို မည်သို့ရယူရမည်ဆိုသောအချက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စဉ်းစားဆင်ခြင်ရန် လိုအပ်နေပေ၏။

ရှေးဟောင်းမဟာချင်မင်းဆက်မှစ၍ ခေတ်အဆက်ဆက်သောဧကရာဇ်များသည် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ကျော်လွန်တက်လှမ်းခွင့်မရှိဟု ဆိုကြသော်ငြားလည်း။

ထိုမဟာချင်၏အရှင်သခင် ချမှတ်ထားခဲ့သော စည်းမျဉ်းများအောက်တွင် ခေတ်အဆက်ဆက်သောဧကရာဇ်များသည် နန်းတော်အတွင်း၌ရှိနေသရွေ့၊ ၎င်းတို့၏စိတ်ဝိညာဉ်များကို မည်သူကမျှ ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် စစ်လီက ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ပညာများကို အသုံးပြု၍မရနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင် ထိုကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ကို သူမ၏ဖိနပ်များအား လိုလိုလားလား ဒူးထောက်သုတ်သင်ပေးလာစေရန် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း သူမကိုယ်သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်ထားလေ၏။

မကြာမီမှာပင် စစ်လီသည် ရှောင်မိုနေထိုင်ရာ အိပ်ဆောင်တော်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

စစ်လီက လမ်းခရီးကို သိရှိနေရခြင်း၏အကြောင်းရင်းမှာ ယနေ့ ၎င်းတို့ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာချိန်တွင်၊ နန်းတွင်းအရာရှိမတစ်ဦးက ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၊ မယ်တော်ကြီးနှင့် အနာဂတ်မိဖုရားငယ်နှစ်ပါးတို့၏ နေထိုင်ရာအဆောင်တော်များကို အထူးတလည် ရှင်းပြထားခဲ့သောကြောင့်ပေတည်း။

၎င်းတို့အနေဖြင့် နေရာမှားယွင်းသွားရောက်မိကာ အရှင်မင်းမြတ်ကို စော်ကားမိမည်ကို (သို့မဟုတ်) မိဖုရားငယ်များအပေါ် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်၊ ထိုနန်းတွင်းအရာရှိမက ၎င်းတို့အား လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက် တစ်ခေါက်တိတိ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သေး၏။

"တခြားဟာတွေ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ရင်တောင်၊ ဒီလူသားဧကရာဇ်က တကယ့်ကို သက်တောင့်သက်သာရှိတဲ့ ဘဝလေးကို စံစားနေရတာပဲ။"

ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ အိပ်ဆောင်တော်နှင့် အနီးအနားရှိ မြင့်မြတ်သော မိဖုရားငယ်နှစ်ပါးအတွက် ရည်ရွယ်သော ခြံဝင်းနှစ်ခုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း၊ နောင်အနာဂတ်တွင် ဤကျိုးဧကရာဇ်က ညစဉ်ညတိုင်း ကာမဂုဏ်စည်းစိမ်များထဲ၌ နစ်မွန်းပျော်ပါးနေမည့် မြင်ကွင်းကိုပင် စစ်လီ မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်ပေ၏။

"သွားစမ်း။"

စစ်လီသည် သူမ၏ဝိညာဉ်သားရဲအိတ်ထဲမှ ကောင်းကင်ချိုခြင်တစ်ကောင်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သခင်ဖြစ်သူ၏အမိန့်ကို ရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် အိပ်ဆောင်တော်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့၏။

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် စစ်လီ၏အနီးသို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာပြီး သူမ၏လက်ဖမိုးပေါ်၌ နားခိုလေ၏။

"ဝီ... ဝီ... ဝီ..." ကောင်းကင်ချိုခြင်က ၎င်း၏အတောင်ပံများကို တုန်ခါစေရင်း အဆက်မပြတ် မြည်ဟည်းနေတော့သည်။

"သူ မရှိဘူးလား။" စစ်လီ၏မျက်လုံးများထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ဤကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်မှာ တိုင်းပြည်ရေးရာများကို စီမံခန့်ခွဲရန် မလိုအပ်သကဲ့သို့၊ မည်သည့် မိဖုရားငယ်မျှလည်း နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိသေးချေ။

ထို့အပြင် အနာဂတ်မောင်းမငယ်များ ကိုယ်ဝန်မဆောင်မီအချိန်အတွင်း၊ မယ်တော်ကြီးက သူ့အား နန်းတွင်းအစေခံမလေးများကို မျက်နှာသာပေးခွင့်ပြုရန် ပို၍ပင် မဖြစ်နိုင်ရာ၊ သူသည် ညဉ့်အချိန်ကို မည်သည့်နေရာ၌ ကုန်ဆုံးနေနိုင်ပါသနည်း။

"ဒီမှာပဲ နေခဲ့တော့။ ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင် ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ၊ ငါ့အတွက် နေ့တိုင်း သွေးလတ်လတ်ဆတ်ဆတ် နည်းနည်းစီ ယူပေးရမယ်။ နားလည်လား။"

ကောင်းကင်ချိုခြင်ကဲ့သို့သော အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်သားရဲများသည် ဉာဏ်ရည်နိမ့်ပါးကြပြီး လမ်းကြောင်းရှာဖွေမှု အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာလည်း အလွန် ဆိုးရွားလှပေရာ၊ သွေးယူပြီးနောက် သူမကို ပြန်လည်ရှာတွေ့နိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့ကြောင့် စစ်လီက ကောင်းကင်ချိုခြင်ကို ဤနေရာ၌သာ ချန်ထားခဲ့ပြီး ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်တိုင် လာရောက်ယူဆောင်ရန် အစီအစဉ်ဆွဲလိုက်လေ၏။

"ဝီ... ဝီ... ဝီ..." ကောင်းကင်ချိုခြင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အိပ်ဆောင်တော်ဆီသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ပျံသန်းသွားလေတော့သတည်း။

စစ်လီသည် သူမ၏အိပ်ဆောင်ဆီသို့ပြန်၍ အနားယူရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် လှည့်ထွက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်၊ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံလိုက်မိသဖြင့် အရပ်မျက်နှာတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

စစ်လီ၏မျက်ခုံးများ အနည်းငယ် ပင့်တွန့်သွားလေသည်။

သူမသည် ထက်မြက်လှသော ဓားချီတစ်မျှင်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ၎င်းက သူမကို အလွန်အမင်း သက်တောင့်သက်သာမရှိ ဖြစ်သွားစေပေ၏။

ထိုခံစားချက်က ထိုညကအခြေအနေနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေပေသည်။

ထိုအကျိုးအကြောင်းမသင့်သောမိန်းမ။

ကျိုးနိုင်ငံ၏ နိုင်ငံတော်ဆရာအိမ်တော်အတွင်း၌။

ရှောင်မိုနှင့် ကျန်းချင်ရီတို့၏ ဓားချီများက ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ပြည့်နှက်လွှမ်းခြုံထားလေ၏။

လရောင်အောက်တွင် ၎င်းတို့၏ဓားရှည်များက အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေကြပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ယှက်နွယ်သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကွဲကွာသွားကြပေသည်။

မိန်းကလေး၏စကတ်စလွင့်လွင့်လေးမှာ ဓားရေးနှင့်အတူ ကခုန်နေတော့၏။

သူမ၏ခုတ်ချက်တိုင်းက ပြတ်သားသပ်ရပ်ကာ ယှဉ်ပြိုင်ဖွယ်မရှိအောင် ထက်မြက်လှသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ အကအခုန်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင်တွေ့ရပြီး ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော အလှတရားတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေပေသည်။

ဟာကွက်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသောအခါ ကျန်းချင်ရီ၏လက်ထဲမှ ဓားရှည်သည် အလှပန်းလေးတစ်ပွင့်၏ သွယ်လျသောခါးအလား၊ ရှောင်မို၏ဓားရှည်ကို ရစ်ပတ်နွယ်ယှက်သွားလေ၏။

ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မို၏ဓားရှည်ကို ရှေ့သို့ထိုးသွင်းရန် လမ်းကြောင်းပေးလိုက်သဖြင့်၊ ရှောင်မိုမှာ ဟန်ချက်ပျက်ကာ ရှေ့သို့ ယိုင်ထွက်သွားခဲ့ရပေသည်။

သို့ရာတွင် တစ်ချက်လှည့်လိုက်ခြင်းနှင့်အတူ၊ ကျန်းချင်ရီ၏နူးညံ့သောကျောပြင်လေးက ရှောင်မို၏ရင်အုပ်ကို ဖိကပ်သွားပြီး သူမ၏ဓားရှည်ကို နောက်ကျောဘက်သို့ လွှဲယမ်းလိုက်လေ၏။ ရှောင်မို၏ခန္ဓာကိုယ်ဟန်ချက်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပေးလိုက်စဉ်မှာပင်၊ ဓားသွားထက်ထက်က သူ၏လည်ပင်းပေါ်သို့ နောက်တစ်ဖန် ရောက်ရှိနေပြန်တော့သတည်း။

"ငါ ရှုံးပြန်ပြီ။"

ရှောင်မိုက သက်ပြင်းချလိုက်လေ၏။ သူ၏ရုပ်ခန္ဓာမှာ သိသိသာသာ အားကောင်းလာပြီးနောက် ယနေ့တွင် သူမနှင့် တန်းတူညီမျှ ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ထင်မှတ်ထားခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း တစ်နေ့တာလုံး ယှဉ်ပြိုင်လေ့ကျင့်ပြီးနောက်တွင်ပင်၊ သူသည် လုံးဝကို အပြတ်အသတ် သာလွန်ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

"ကျွန်မကိုရှုံးတာက ရှက်စရာမလိုပါဘူး၊" ကျန်းချင်ရီက သူမ၏ဓားရှည်ကို အောက်ချလိုက်ရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

ကျန်းချင်ရီသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်ကို သောက်သုံးလိုက်၏။

ရှောင်မိုသည်လည်း သူမ၏နံဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးများကိုမှိတ်၍ တရားထိုင်ကာ၊ သူ၏ဓားဆန္ဒကို ပိုမိုချောမွေ့သန့်စင်လာစေရန် ယနေ့ သူမနှင့် ဖလှယ်ခဲ့သော တိုက်ကွက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေလေသည်။

ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ့အား အနှောင့်အယှက် မပေးခဲ့ပေ။

သို့ရာတွင် ကျန်းချင်ရီ၏ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် အံ့သြနေမိလေ၏။

ရှောင်မို၏တိုးတက်မှုအရှိန်အဟုန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာကြောင်းကို သူမ ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်ရသောကြောင့်ပေတည်း။

သူ၏စွမ်းအင်များက ယခင်ကထက် ပိုမို ကြွယ်ဝပြည့်စုံနေပြီး၊ သူသည် များစွာ ပို၍ ခံနိုင်ရည်ရှိလာပေသည်။

ယနေ့တွင် သူသည် သူမနှင့် ဆယ့်နှစ်ကြိမ်ထက်မက ယှဉ်ပြိုင်ကစားခဲ့ပြီး၊ နံနက်မှ ညအထိ အနားယူချိန် အလွန် နည်းပါးခဲ့လေ၏။

ထို့အပြင် တိုတောင်းသောအနားယူမှုတစ်ခုစီပြီးတိုင်း၊ ရှောင်မို၏ဓားသိုင်း၊ ဓားချီနှင့် ဓားဆန္ဒတို့သည် သိသာထင်ရှားသော တိုးတက်မှုများကို ပြသနေခဲ့ပေသည်။

သာမန်အခြေအနေအောက်တွင်ဆိုပါက ရှောင်မိုသည် အလွန်အမင်းပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက တူညီသောကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်၌ ရှိနေစဉ် သူ့အား ဖိနှိပ်ထားနိုင်ရန် သူမအတွက် တဖြည်းဖြည်း ပိုမို ခက်ခဲလာလိမ့်မည်ဟု ကျန်းချင်ရီ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားမိသောအခါ ကျန်းချင်ရီမှာ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်မိသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မကျေမနပ်လည်း ဖြစ်နေမိတော့သည်။

သူမကို ပျော်ရွှင်စေသောအရာမှာ သူ၏တိုးတက်မှုပင် ဖြစ်၏။

သူမကို မကျေမနပ်ဖြစ်စေသောအရာမှာမူ နောင်အနာဂတ်တွင် သူ၏ဖိနှိပ်ခြင်းကို ခံရမည့်အတွေးကို သူမ မနှစ်သက်သောကြောင့်ပေတည်း။

သို့သော်လည်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် သူ၏ရှေ့တွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သောရွေးချယ်စရာများ ရှင်းလင်းစွာ ရှိနေပါလျက်နှင့်၊ သူက နန်းတော်အတွင်း၌သာ နေထိုင်ရန် အခိုင်အမာ တောင်းဆိုနေပြီး သူမနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားရန် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ လက်မခံခဲ့ချေ။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက်၊ ရှောင်မိုက နောက်ကျိနေသောလေများကို အပြင်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မှုတ်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် လွင့်စင်မသွားမီ ရှောင်မို၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်တွင် လှည့်ပတ်စီးဆင်းနေခဲ့၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက သူ၏မျက်လုံးများကို နှေးကွေးစွာ ဖွင့်လိုက်လေတော့သတည်း။

"မဆိုးဘူးပဲ။"

ရှောင်မို၏စွမ်းအင်များ တည်ငြိမ်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ကျန်းချင်ရီက နှေးကွေးစွာ စကားဆိုလေ၏။

"မင်းကြီးက ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်၏ဆယ့်နှစ်ဆင့်မြောက်ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ။ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်ကို စတင်လျှောက်လှမ်းခဲ့တဲ့ အချိန်ကနေ အခုအထိဆိုရင် တစ်နှစ်တောင် မပြည့်သေးဘူး။ မင်းကြီးရဲ့ပါရမီက တကယ်ကို အထင်ကြီးလောက်စရာပဲ။"

စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့်၊ ကျန်းချင်ရီ၏မျက်လုံးများက ဓားသွားများအလား ရှောင်မိုကို စူးစိုက်ကြည့်လာခဲ့လေသည်

"ကျွန်မ မင်းကြီးကို နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် မေးမယ်။ ကျွန်မနဲ့အတူ ဂိုဏ်းကို တကယ် ပြန်မလိုက်ဘူးလား။ ရှေးခေတ်ကာလတွေတုန်းက မဟာချင်အရှင်သခင်က တော်ဝင်အမိန့်ပြန်တမ်းကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ၊ လူသားဧကရာဇ်တွေအတွက် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ချိုးဖောက်တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ခက်ခဲသွားခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ မဟာချင်အရှင်သခင်က အဲဒီအမိန့်ပြန်တမ်းကို မထုတ်ပြန်ခဲ့ဘူးဆိုရင်တောင်မှ၊ ရှေးဟောင်းခေတ်ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာ ရွှေအမြူတေအဆင့်ကို ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ ဧကရာဇ်တွေဆိုတာ သနားစရာကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးလွန်းတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ကင်းကင်းနဲ့ ကြည်လင်တဲ့စိတ်နှလုံးရှိဖို့ လိုအပ်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ နန်းတွင်းထဲက အကောက်ကြံမှုတွေနဲ့ အာဏာလုပွဲတွေကြားမှာ၊ ဘယ်သူကများ ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် အမှန်တကယ် အာရုံစိုက်ထားနိုင်မှာလဲ။ ဘယ်သူက ကြည်လင်တဲ့စိတ်နှလုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မှာလဲ။ လူသားမင်းဆက်တွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်၊ တောင်ပေါ်ဂိုဏ်းတွေက ဂိုဏ်းချုပ်အများစုတောင်မှ နာမည်ခံရာထူးလောက်ပဲ ယူထားကြတာ။ သူတို့က ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ဂိုဏ်းကိုစောင့်ရှောက်ဖို့လောက်ပဲ အာရုံစိုက်ကြပြီး၊ ကိစ္စရပ်အများစုကိုတော့ ဒုတိယဂိုဏ်းချုပ်က စီမံဆောင်ရွက်ပေးရတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီမှာဆက်နေတာက မင်းကြီးရဲ့ပါရမီတွေကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်နေတာပဲ။"

"နတ်မိမယ်ကျန်းရဲ့စေတနာအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှောင်မိုက ပြုံးလျက် ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ကိုယ်တော် တကယ်ပဲ ထွက်သွားဖို့ အစီအစဉ်မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ရှေ့ဆက်သွားဖို့ နည်းလမ်းဆိုတာ အမြဲတမ်း ရှိနေစမြဲပါ။ ကိုယ်တော့်ဘာသာအုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို အရင်ရောက်အောင် ကြိုးစားကြည့်ချင်သေးတယ်။"

"ခေါင်းမာပြီး ပြင်မရတဲ့ကောင်။"

ကျန်းချင်ရီက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက်၊ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် လှည့်ထွက်သွားလေတော့သည်။

"တစ်နေ့ကျလို့ အရှင်မင်းမြတ် သေဆုံးသွားတဲ့အခါ၊ အရှင်မင်းမြတ်ကို ကြည့်ဖို့ ငါ တစ်ချက်လေးတောင် ပြန်လာခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး။"