အခန်း ၄၆၅

အခန်း (၄၆၅)

နိုင်ငံတော်ဆရာအိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ရှောင်မိုက ကောင်းကင်ဖွင့်လက်သီးအတွက် ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆေးညွှန်းစာကို ဝေ့ရွှန်းထံသို့ ပေးအပ်ကာ ဆေးဝါးများ သွားရောက်ယူဆောင်ခိုင်းလိုက်လေ၏။

သို့ရာတွင် ရှောင်မိုသည် ထိုဆေးညွှန်းစာထဲ၌ အခြားသော ဆေးမယ်အပိုအချို့ကို တမင်တကာ ရောနှောထည့်သွင်းထားခဲ့ပေသည်။ ဤသည်မှာ ဝေ့ရွှန်းအပေါ် ရှောင်မိုက ယုံကြည်မှုမရှိသောကြောင့် မဟုတ်ခဲ့ချေ။ အမှန်တကယ်တော့ ဤကောင်းကင်ဖွင့်လက်သီး၏ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ရေး ဆေးညွှန်းမှာ လွန်စွာမှ ထူးကဲအံ့မခန်းဖြစ်နေပြီး၊ နန်းတော်တစ်ခုလုံးတွင်လည်း ယန်ရှန်းအောက်၏ သူလျှိုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေ၏။ တစ်စုံတစ်ရာ လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားသွားမည်ကို ရှောင်မို စိုးရိမ်ပူပန်နေမိခြင်းပေတည်း။

မကြာမီမှာပင် ဝေ့ရွှန်းသည် ဆေးမယ်များကို ယူဆောင်လျက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

"မင်းတို့သုံးယောက် ထွက်သွားလို့ရပြီ။ ငါ့ဘာသာငါ လုပ်လိုက်မယ်၊" ဟု အရှင်မင်းမြတ်က မိန့်တော်မူ၏။ ရေချိုးတော်မူရန် အလုပ်အကျွေးပြုတော့မည့် နန်းတွင်းအစေခံမလေး သုံးဦးကို ရှောင်မိုက လှမ်းပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"မှန်လှပါ အရှင်မင်းမြတ်ဘုရား။"

အစေခံမလေးသုံးဦးက ရိုသေကျနာစွာ ဂါရဝပြုပြီးနောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာသွားကြလေတော့၏။

ရှောင်မိုသည် ဆေးမယ်တစ်ခုချင်းစီကို ရေချိုးစည်ပိုင်းကြီးထဲသို့ သေချာစွာ ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

ပြင်းရှမွှေးကြိုင်သော ဆေးရနံ့တို့က အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့၏။

ဆေးစည်ပိုင်းကြီးထဲတွင် လှဲလျောင်းနေရင်း၊ ရှောင်မိုက ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း နည်းစနစ်အတိုင်း လိုက်နာကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ချီစွမ်းအင်များကို တိတ်တဆိတ် လှည့်ပတ်စီးဆင်းစေပြီး စည်ပိုင်းထဲရှိ ဆေးအဆီအနှစ်များကို စုပ်ယူနေတော့သည်။

ထိုဝိညာဉ်ဆေးဝါးများ၏ အဆီအနှစ်များက သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ အရေပြား၊ အရိုးများနှင့် အသားမျှင်များကို တစ်စချင်း ကြံ့ခိုင်သန့်စင်သွားစေကြောင်း ရှောင်မို ပီပြင်စွာ ခံစားနေရပေသည်။

နံ့သာတိုင်တစ်တိုင် လောင်ကျွမ်းချိန် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ရှောင်မို၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ချွေးများ သံမှိုလို ပေါက်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ထိုချွေးစက်များထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ စစ်ထုတ်လိုက်သော စေးပျစ်သည့် အညစ်အကြေးများ ရောနှောပါဝင်နေလေ၏။

ထို့နောက် ရှောင်မိုသည် သန့်စင်ရန်အတွက် အခြားရေချိုးစည်ပိုင်းတစ်ခုဆီသို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ညအိပ်ဝတ်ရုံတော်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်လိုက်လေတော့သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ။"

သူ၏ရုပ်ခန္ဓာ တောင့်တင်းခိုင်မာမှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ရှောင်မိုမှာ အလွန်အမင်း ကျေနပ်နှစ်သိမ့်သွားခဲ့ပေ၏။

သိုင်းကျင့်ကြံသူ ရုပ်ခန္ဓာ ပါရမီစွမ်းရည်အောက်တွင် ဤဝိညာဉ်ဆေးဝါးများ၏ ဆေးရည်များကို သူက လုံးဝ အကြွင်းအကျန်မရှိသလောက် စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

စာကြည့်ဆောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှောင်မိုသည် သူ၏ အိပ်ဆောင်တော်ဆီသို့ ပြန်လာခဲ့လေ၏။

ကျန်းချင်ရီနှင့် တစ်နေ့တာလုံး ယှဉ်ပြိုင်လေ့ကျင့်ထားခဲ့ရသောကြောင့် ရှောင်မိုမှာ ပြင်းထန်စွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် အိပ်မောကျသွားတော့သတည်း။

သို့ရာတွင် ခြင်တစ်ကောင်က သူ့အား အမှောင်ထုထဲမှနေ၍ တိတ်တဆိတ် စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့ကြောင်းကိုမူ ရှောင်မို မသိခဲ့ချေ။

"ဝီ... ဝီ... ဝီ..."

ရှောင်မို အိပ်မောကျသွားသည့် အခိုက်အတန့်လေးမှာပင်၊ ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် သူ၏အနီးသို့ တိတ်တဆိတ် ပျံသန်းလာခဲ့လေသည်။

ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် ရှောင်မို၏ လက်ဖမိုးပေါ်သို့ နားခိုလိုက်ပြီး ၎င်း၏ ခြေထောက်များကို ပွတ်သပ်လိုက်ကာ၊ ရုတ်တရက်ဆိုသလို လက်ဖမိုးပြင်ဆီသို့ စိုက်ချလိုက်လေတော့၏။

သို့သော်လည်း နောက်တစ်ခဏမှာပင် ကောင်းကင်ချိုခြင်မှာ ကြက်သေ သေသွားခဲ့ရတော့သည်။

၎င်းက မည်မျှပင် အားကုန်ထုတ်၍ စိုက်သွင်းစေကာမူ၊ ဤလူသား၏ လက်ဖမိုးပြင်ကို လုံးဝ ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

ခြင်တစ်ကောင်အနေဖြင့် ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် စော်ကားခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ရှောင်မိုကို လျင်မြန်ပြင်းထန်စွာ အဆက်မပြတ် ထိုးစိုက်လေတော့သည်။

နံ့သာတိုင်တစ်ဝက် လောင်ကျွမ်းချိန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ကောင်းကင်ချိုခြင်မှာ အလွန်အမင်း မောပန်းနွမ်းနယ်သွားသဖြင့် ရှောင်မို၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ပြားပြားဝပ်နေတော့၏။

၎င်း၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ လုံးဝ ပြိုလဲသွားသည့်အလား အထက်ကောင်းကင်ပြင်ဆီသို့ ငေးမောကြည့်နေပြီး၊ ခြင်တစ်ကောင်အဖြစ် မွေးဖွားလာရသော ၎င်း၏ဘဝကိုပင် သံသယဝင်နေပုံရပေတော့သတည်း။

"ဆက်မအိပ်ကြနဲ့တော့၊ အားလုံး ထကြတော့"

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ။

နန်းတွင်းအရာရှိမတစ်ဦးက စစ်လီ နေထိုင်ရာ အခန်းထဲသို့ လျှောက်ဝင်လာပြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ဤအချက်က သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်တတ်သော ဘဝမျိုးကို ကျင့်သားရနေသည့် စစ်လီကို လွန်စွာ မနှစ်မြို့ဖွယ် ဖြစ်သွားစေသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင်မူ သူမ၏ နံနက်ခင်း ဂျီကျမကြည်လင်မှုကို ဖိနှိပ်ချုပ်တည်းရင်း ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ အဝတ်အစား လဲလှယ်လိုက်ရလေ၏။

"ဒီနေ့ကစပြီး ညည်းတို့ကို နန်းတွင်းကျင့်ဝတ်တွေ သင်ပေးပြီး အတွင်းဆောင်နန်းတော်နဲ့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်အောင် လုပ်ပေးမယ်။ စိတ်ပါလက်ပါ သင်ယူကြ၊ သေချာကြည့်ပြီး သေချာနားထောင်ကြ။ မဟုတ်ရင် နောင်တစ်ချိန် ညည်းတို့ အမှားတစ်ခုခုလုပ်မိတာနဲ့ ခေါင်းပြတ်သွားလိမ့်မယ်။ နားလည်ကြလား။"

နန်းတွင်းအရာရှိမက စစ်လီနှင့် အသစ်ရောက်လာသော အခြားမိန်းကလေးများကို ပြောလိုက်လေသည်။

"နားလည်ပါပြီ အစ်မ။" အားလုံးက ကျော့ရှင်းစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြ၏။

နန်းတွင်းအရာရှိမက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အရမ်းကောင်းတယ်၊ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ။"

စစ်လီနှင့် အခြားသူများက နန်းတွင်းအရာရှိမ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသော်လည်း၊ သူမ၏ အတွေးများမှာမူ ကောင်းကင်ချိုခြင်၏ သွေးစုဆောင်းမှုအပေါ်၌သာ အစဉ်အမြဲ ရောက်ရှိနေခဲ့ပေ၏။

ကောင်းကင်ချိုခြင် အောင်မြင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိပါ့မလားဟု သူမ စိတ်ပူနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်နေ့တာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေ၏။

ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အားလုံး အိပ်မောကျနေချိန်တွင်၊ စစ်လီသည် ကုတင်ပေါ်မှဆင်းကာ ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ အိပ်ဆောင်တော်ဆီသို့ နောက်တစ်ဖန် ဦးတည်သွားရောက်ခဲ့ပြန်သည်။

အိပ်ဆောင်တော်၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်နေရင်း စစ်လီက ကောင်းကင်ချိုခြင်ကို လှမ်း၍ ဆင့်ခေါ်လိုက်လေသည်။

အချက်ပြသံကို ရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်။

ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် အခန်းထဲမှ ပျံသန်းထွက်လာပြီး စစ်လီ၏ လက်ဝါးပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာ၏။

"သွေးက ဘယ်မှာလဲ၊" ဟု စစ်လီက မေးလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ချိုခြင်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း နစ်နာနေပုံရကာ၊ ထို့နောက် "ဝီ... ဝီ... ဝီ..." ဟူသော အသံများ ဆက်တိုက်ထုတ်လွှင့်လျက် ရှင်းပြနေတော့သည်။

"နင်ပြောတာက အဲဒီ ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်လို့မရဘူး ဟုတ်လား၊" ဟု စစ်လီက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်လေ၏။

"ဝီ... ဝီ... ဝီ..." ကောင်းကင်ချိုခြင်က ကပျာကယာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ၎င်း၏ ထုံကျင်နေသော နှုတ်သီးကို ပွတ်သပ်နေတော့သည်။

"..."

စစ်လီမှာ တစ်ခဏမျှ မှင်တက်သွားခဲ့ရပေသည်။

ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သော်ငြားလည်း။

၎င်းမှာ ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။ သာမန် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရေပြားကို ထိုးဖောက်နိုင်ရန် မည်သို့လုပ်၍ ပျက်ကွက်နိုင်ပါသနည်း။

"ထားလိုက်ပါတော့လေ။" စစ်လီက လက်ယမ်းလိုက်ပြီးနောက် ခြင်ခြေထောက်အရွယ်အစားခန့်ရှိသော ငွေအပ်ငယ်တစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

"သူ့အရေပြားကို ဖောက်ဖို့ ဒါကိုယူသွား၊ ပြီးရင် သွေးကို ငါ့ဆီ ယူဆောင်ခဲ့။ နားလည်လား၊" ဟု စစ်လီက တင်းမာစွာ ဆိုလိုက်သည်။

ကောင်းကင်ချိုခြင်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ငွေအပ်ငယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်သွားလေတော့၏။

မကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် အပြင်သို့ ပြန်လည်ပျံသန်းလာခဲ့သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ၎င်းသည် သွေးကို အောင်မြင်စွာ ရရှိလာခဲ့ချေပြီ။

စစ်လီသည် ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ သွေးစက်ကို တန်ဖိုးကြီးမားသော ပုလဲတစ်လုံးပေါ်သို့ ကျဆင်းစေလိုက်လေ၏။

ထိုပုလဲငယ်ထံမှ မှေးမှိန်သော အနီရောင်အလင်းတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ရက်အတော်ကြာ ဆက်တိုက်ဆိုသလိုပင်။

စစ်လီသည် ညစဉ်ညတိုင်း သွေးလာရောက် စုဆောင်းခဲ့လေ၏။

သူမ၏လက်ထဲရှိ ပုလဲငယ်မှာ တစ်နေ့တခြား ပိုမို ကြက်သွေးရောင် တောက်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ။

စစ်လီ၏ ရင်ထဲ၌ သိမ်မွေ့သော စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။

နောက်ထပ် နှစ်ရက်တိတိ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ရုံဖြင့်၊ ဤကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်သည် သူမ၏သခင်ဖြစ်သူ ပြန်လည်ဝင်စားလာသူ အမှန်တကယ် ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို သူမ အတိအကျ ဆုံးဖြတ်နိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

ရှောင်မို၏ သွေးကို ယူဆောင်ခဲ့သည်မှာ ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ

တာအိုမေးမြန်းခြင်း ယဇ်ပလ္လင်၌

ရှောင်မိုသည် မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ရင်း သူ၏ဓားဆန္ဒကို သွေးတင်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် မကြာမီ ပြုလုပ်မည့် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ကြိုးပမ်းမှုအတွက် နောက်ဆုံးအဆင့် ပြင်ဆင်မှုများကို ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မို၏ နံဘေးတွင် ရပ်နေကာ ကျင့်စဉ်သွေဖည်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် တာအိုအစောင့်အရှောက်အဖြစ် တာဝန်ယူပေးနေရင်း၊ သူ၏ ဓားဆန္ဒကို အာရုံခံကာ သူပြုလုပ်မိသော အမှားအယွင်းများကို ပြုပြင်ပေးနေလေ၏။

တစ်နေ့တာလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ချေပြီ။

ရှောင်မိုကို ရစ်ပတ်နေသော ဓားဆန္ဒများက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားလေ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ရှောင်မိုက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများကို နှေးကွေးစွာ ဖွင့်လိုက်လေတော့သည်။

"မဆိုးဘူးပဲ။"

ရှောင်မိုကို လှမ်းကြည့်ရင်း ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ကျောင်းတော်တစ်ရာအတွက် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ နည်းလမ်းတွေက အားလုံး အလွန် ကွဲပြားခြားနားကြတယ်။ မင်းက လောလောဆယ် ဓားသိုင်းပညာရပ်တွေကို အထူးပြုလေ့ကျင့်နေတာဖြစ်လို့၊ ဓားဆန္ဒအပေါ် အခြေခံပြီး ချိုးဖောက်တက်လှမ်းရလိမ့်မယ်။

လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဓားဆန္ဒဆိုတာ ဓားသန္ဓေသားလောင်းတစ်ခုလိုပဲ။ အဲဒီဓားဆန္ဒက ယှဉ်ပြိုင်ဖွယ်မရှိအောင် ထက်မြက်လှတဲ့ မသေမျိုးလက်နက်တစ်ခုအဖြစ် အပြီးတိုင် မပြောင်းလဲသွားမချင်း၊ ငါတို့က ၎င်းကို ထုဆစ်၊ သန့်စင်ပြီး သွေးတင်ပေးနေဖို့ လိုအပ်တယ်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က တစ်ယောက်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ဆက်လက် တည်ရှိနေမှာပဲ။ မှတ်ထားပါ... မင်း အရမ်းကြီး အလောတကြီး မဖြစ်သင့်ဘူး။

မှားယွင်းသွားတာထက်စာရင် နှေးကွေးနေတာက ပိုကောင်းပါတယ်။

အရှင်မင်းမြတ် နားလည်ရဲ့လား။"

"သင်ကြားလမ်းညွှန်ပေးမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်မိမယ်ကျန်း။" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါကို သင်ကြားလမ်းညွှန်ပေးမှုလို့တောင် ခေါ်လို့မရပါဘူး။" ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းလှည့်သွားလေသည်။ "ဒါနဲ့နေပါဦး... အရှင်မင်းမြတ်က အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို ဘယ်နေရာမှာ တက်လှမ်းဖို့ အစီအစဉ်ဆွဲထားတာလဲ။ ဒီနန်းတော်ထဲမှာလို့တော့ လာမပြောနဲ့နော်။"

"သဘာဝကျကျပဲ မဟုတ်ရပါဘူး။"

ရှောင်မိုက ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။

"နှိုင်းယှဉ်ချက်အရ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပိုမိုကြွယ်ဝတဲ့ လူသူကင်းဝေးရာ နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်ဖို့ လူတွေကို လွှတ်ပြီးသားပါ။ ကိုယ်တော် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ပြီးတာနဲ့ အဲဒီနေရာကို သွားမှာပါ။"

"အရှင်မင်းမြတ်အနေနဲ့ နောက်ထပ် သုံးလကြာမှ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊" ဟု ကျန်းချင်ရီက လေးနက်တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သုံးလ ဟုတ်လား။" ရှောင်မို သိပ်နားမလည်ခဲ့ချေ။ "သုံးလကြာမှ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို တက်လှမ်းရမယ့် အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိနေလို့လား။"

"သီးခြား အကြောင်းရင်းရယ်လို့တော့ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းမြတ်က အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို အမှန်တကယ် တက်လှမ်းချင်တယ်ဆိုရင် ငါပြောတာကို နားထောင်ပါ။"

ကျန်းချင်ရီက အေးစက်စွာ ဆိုလေ၏။

"ထပ်ပြောရရင်... အချိန်ကျလာတဲ့အခါ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ခရီးစဉ်ကို ငါ လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ ဒါမှမဟုတ် ငါက မင်းကို ဒုက္ခပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေလို့လား။"

ရှောင်မို ပြုံးလိုက်သည်။ "အကယ်၍ နတ်မိမယ်ကျန်းကသာ ကိုယ်တော့်ကို ဒုက္ခပေးချင်ခဲ့ရင်၊ အစောကြီးကတည်းက လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီးလောက်ပြီပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့ အခုချိန်ထိ စောင့်နေမှာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာဖြစ်လို့ ကိုယ်တော့်ကို အလင်းစုစည်းမှု ဓားရှည်ကို ပေးအပ်ခဲ့မှာလဲ။"

"မင်း သိထားတာ ကောင်းပါတယ်။" ကျန်းချင်ရီသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမ၏ မျက်နှာဖုံးဇာပုဝါအောက်တွင် အလွန် သိမ်မွေ့သော ပြုံးယောင်သန်းမှုလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေ၏။ "သွားကြစို့... အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အိပ်ဆောင်တော်ဆီကို"

"နတ်မိမယ်ကျန်းက ကိုယ်တော့် အိပ်ဆောင်တော်ဆီကို လိုက်မလို့လား၊" ဟု ရှောင်မိုက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အရှင်မင်းမြတ်က ကြောက်နေလို့လား။"

ကျန်းချင်ရီက သရော်လိုက်လေ၏။

"ဒါမှမဟုတ် ညဉ့်အချိန်ကြီး ငါ မင်းရဲ့အိပ်ဆောင်တော်ဆီ သွားတဲ့သတင်း ထွက်သွားရင်၊ အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ အနာဂတ် မိဖုရားငယ်နှစ်ပါးနဲ့ နားလည်မှုလွဲသွားစေနိုင်တယ်လို့ စိုးရိမ်နေတာလား။"

"ဒါမှမဟုတ်လည်း..."

ကျန်းချင်ရီက လှည့်လိုက်ပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ ရှောင်မို၏ အရှေ့တည့်တည့်ဆီသို့ ရောက်လာကာ၊ သူ့အား မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းမြတ်က ငါ့အပေါ်ကို အစောကြီးကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ အခု ငါက မင်းရဲ့အိပ်ဆောင်တော်ဆီကို လိုက်သွားမယ်ဆိုတော့၊ ရင်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေတာလား။"