အခန်း ၄၆၆

အခန်း (၄၆၆)

"နတ်မိမယ်ကျန်းက ကိုယ်တော့်ကို ဒီလောက်တောင် ကူညီပေးထားခဲ့တာ ကိုယ်တော်က မသင့်တော်တဲ့ အတွေးမျိုးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရင်ထဲမှာ ပိုက်ထွေးထားဝံ့မှာလဲ။ ဒီလို နောက်ပြောင်တာမျိုး မလုပ်ပါနဲ့ နတ်မိမယ်ရယ်" ဟု ရှောင်မိုက လုပ်သာကိုင်သာမရှိသည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်လေ၏။

"အခုက ညဉ့်လည်း အတော်လေး နက်နေပြီလေ ပြီးတော့ ကိုယ်တော့်ရဲ့အိပ်ဆောင်တော် အပြင်ဘက်မှာလည်း နန်းတွင်းအစေခံမလေးတွေက အမြဲတမ်း သွားလိုက်လာလိုက် ဖြစ်နေကြတာ။ နတ်မိမယ်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်သွားစေမှာကို စိုးရိမ်လို့ပါ"

"မိန်းမသားတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်မတောင်မှ မပူပန်ဘူးဆိုတော မင်းကြီးက ဘာတွေကိုများ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြနေရတာလဲ" ဟု ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မိုကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်လေသည်။

"သွားကြစို့"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီသည် တာအိုမေးမြန်းခြင်း ယဇ်ပလ္လင်ထဲမှ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာသွားလေတော့၏။

ရှောင်မိုကို ကျောခိုင်းထားစဉ် ကျန်းချင်ရီ၏ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးများမှာ အနည်းငယ် စူပွသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပြင်ထက်၌ မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရီဝေဝေ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။

"ငါ့အပေါ်ကိုတောင် မကောင်းတဲ့အတွေးမတွေးရဲဘူးပဲ သတ္တိနည်းတဲ့ ငကြောက်လေး" မိန်းကလေးမှာ သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ကြားနိုင်လောက်သော ညင်သာသည့် လေသံလေးဖြင့် တိတ်တဆိတ် ရေရွတ်လိုက်ပေ၏။

နာရီဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်းချင်ရီသည် ရှောင်မို၏ အိပ်ဆောင်တော်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ချေပြီ။

ကျန်းချင်ရီက သူမ၏ ကျော့ရှင်းလှသော နှာတံလေးကို အနည်းငယ် ရှုံ့ကာ အနံ့ခံကြည့်လိုက်လေ၏။

အိပ်ဆောင်တော်အတွင်း၌ ရှောင်မို၏ ရနံ့သင်းသင်းလေးသာ ပြည့်နှက်နေပြီး အခြား မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အာရုံခံစွမ်းအင် အရိပ်အယောင်ကိုမျှ မတွေ့ရချေ။ ကြည့်ရသည်မှာ ဤနေရာတွင် အခြား မည်သည့်မိန်းကလေးမျှ ညအိပ် နေထိုင်သွားခဲ့ခြင်း မရှိပုံရပေသည်။

ဤသည်မှာလည်း ယုတ္တိတန်လှပေ၏။ မယ်တော်ကြီးယန်၏ အသည်းနှလုံးဖြစ်သော မြေးမလေးပင်လျှင် ရှောင်မို၏ တော်ဝင်မျိုးစေ့ကို ကိုယ်ဝန်မဆောင်ရသေးမီ အချိန်အတွင်း ရှောင်မိုကို နန်းတွင်းအစေခံမလေးများနှင့် ရှုပ်ပွေပျော်ပါးနေစေရန် မည်သို့လုပ်၍ ခွင့်ပြုနိုင်ပါမည်နည်း။

"တော်ဝင်မျိုးစေ့" ထိုစကားလုံးနှစ်ခွန်းကို ရင်ထဲ၌ တွေးတောမိလိုက်သောအခါ ကျန်းချင်ရီမှာ အေးစက်စက် မပြုံးဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူက တကယ့်ကို တော်ဝင်မျိုးစေ့လေး တစ်ခုပါလား

"ကိုယ်တော့်ရဲ့အိပ်ဆောင်တော်မှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေလို့လား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်၏။ သူသည် ကျန်းချင်ရီက သူ၏အခန်းကို အရေးပါလှသော ရှေးဟောင်းအဆောက်အအုံ ပျက်ကြီးတစ်ခုအား စစ်ဆေးနေသည့်အလား လေးနက်တည်ကြည်လှသော အကြည့်များဖြင့် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုနေသည်ကို ငေးမောကြည့်နေမိခြင်းပေတည်း။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ မင်းကြီးရဲ့အခန်းက ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့တာနဲ့ ကွဲပြားနေလို့ပါ အရမ်းကို ရိုးရှင်းလွန်းနေတယ်" ဟု ကျန်းချင်ရီက အခြေအနေကို ဖုံးကွယ်ရန် ဆင်ခြေတစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။

သို့သော်လည်း ကျန်းချင်ရီ ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ မမှားခဲ့ချေ။ ရှောင်မို၏ အခန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုးရှင်းလွန်းနေခဲ့ပေ၏။

အိပ်ဆောင်တော်အတွင်း၌ တာအိုကျမ်းစာများ ယင်နှင့်ယန် ငါးပုံဖော်ပန်းချီများ ပဂွါးအစီအရင်ပုံများနှင့် အခြားသော တာအိုရေးရာ ပစ္စည်းအသုံးအဆောင်များဖြင့်သာ အဓိက ပြည့်နှက်နေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော အလှဆင်ပစ္စည်းများကိုမူ မြင်တွေ့ရခဲလှပေသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးထောင်ခန့်က ထိုသစ်သားတဲငယ်လေးကို ကျန်းချင်ရီ ပြန်လည် မအောက်မေ့ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ သူသည် ဂုဏ်သတင်းကြီးမားလှသော ဂိုဏ်းအကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်ငြားလည်း ထိုတဲငယ်လေးထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံးနှင့် စားပွဲတစ်လုံးမှလွဲ၍ မည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

"ကိုယ်တော်က တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်တာဖြစ်ပြီး သီးခြား ဝါသနာကြီးကြီးမားမားလည်း ရှိမနေဘူးလေ ဒါကြောင့် ကိုယ်တော့်ဆီမှာ ပစ္စည်းအသုံးအဆောင် ဘယ်လောက်များများ ရှိနေနိုင်မှာလဲ" ဟု ရှောင်မိုက ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်လေ၏။

ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မိုကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အခုတော့ မင်းကြီးက တစ်ယောက်တည်း နေတာပေါ့ ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ ယှဉ်ပြိုင်ဖွယ်မရှိအောင် လှပတဲ့ မိဖုရားငယ်နှစ်ပါး နန်းတော်ထဲ ရောက်လာတော့မှာ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှည်လျားလှတဲ့ ညဉ့်ယံတွေမှာ အလှပန်းလေးတွေရဲ့ အဖော်ပြုမှုနဲ့အတူ မင်းကြီးက အတော်လေး ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေလိမ့်မယ်။ အဲဒီကျမှ မင်းကြီးရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မလုပ်မိစေနဲ့နော်"

ရှောင်မိုက သက်ပြင်းတေတောင်းလေးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ "အကယ်၍သာ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ကိုယ်တော်က တစ်ယောက်တည်း နေရတာကိုပဲ ပိုနှစ်သက်ပါတယ်။ မိန်းမသားတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ကျင့်ကြံခြင်းက များစွာ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်"

"ဟက်" ကျန်းချင်ရီထံမှ အေးစက်သော ရယ်မောသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး ရှောင်မို၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို လုံးဝ ယုံကြည်ပုံမရချေ။ "ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ မင်းကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စပါပဲ။ ကိုယ်ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာကို ကိုယ်တိုင် သိနေသရွေ့တော့ ပြီးတာပါပဲလေ"

ကျန်းချင်ရီက သူမ၏ စိတ်အာရုံကို ပြန်လည်စုစည်းလိုက်ပြီးနောက် သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဓားရှည်ကိုးလက်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။ ထိုဓားကိုးလက်ကို မြင်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ၎င်းတို့၏ ထူးကဲလှသော အဆင့်အတန်းကို အထင်းသား သိမြင်နိုင်ပေ၏။ ဓားတစ်လက်စီတိုင်းတွင် နက်နဲရှုပ်ထွေးသော မှော်စာလုံးများကို ထွင်းထုထားလေသည်။

"ကျဆင်းစမ်း"

သူမ၏ လက်ကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဓားရှည်ကိုးလက်သည် လေဟာပြင်သို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး အိပ်ဆောင်တော်၏ ပတ်လည်ရှိ မတူညီသော အရပ်မျက်နှာ ကိုးခုဆီသို့ အသီးသီး စိုက်ဝင်သွားကြတော့၏။

ထို့နောက် ကျန်းချင်ရီသည် စာလိပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

သူမက စာလိပ်ကို ဖြန့်ကျက်ကာ ဂါထာမန္တန်တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်လေ၏။ စာလိပ်အတွင်းရှိ မှော်ဝင်္ကပါပုံလွှာသည် ကွာကျသွားပြီး အိပ်ဆောင်တော်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ဓားရှည်ကိုးလက်နှင့်အတူ လေဟာပြင်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သတည်း။

"ဒီမှော်ဝင်္ကပါက ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားခဲ့တာပါ။ ၎င်းထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဓားဆန္ဒတစ်မျှင်နဲ့ ဓားချီကိုးမျှင် ပါဝင်တယ်။ ၎င်းက သွေးကျောက်တုံးတစ်တုံးလိုပဲ လုပ်ဆောင်ပေးလိမ့်မယ်။ ညဉ့်အချိန် မင်းကြီး အနားယူလှဲလျောင်းတဲ့အခါ မှော်ဝင်္ကပါက အလိုအလျောက် ပွင့်လာပြီး မင်းကြီးရဲ့ ဓားချီနဲ့ ဓားဆန္ဒတွေကို သွေးတင်ပေးလိမ့်မယ်။

မင်းကြီးအနေနဲ့ ကျွန်မ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဒီဓားဆန္ဒကိုလည်း သေချာ ဂရုတစိုက် လေ့လာဆင်ခြင်နိုင်ပါတယ်။ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ မင်းကြီး နားလည်သဘောပေါက်မှုအချို့ကို ရရှိလာနိုင်ပြီး ၎င်းက မင်းကြီးရဲ့ အနာဂတ် အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့် ခရီးစဉ်အတွက် ကြီးမားတဲ့ အထောက်အကူ ဖြစ်လာစေလိမ့်မယ်" ဟု ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မိုကို ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

"သဘောပေါက်ပါပြီ" ဟု ရှောင်မိုက လက်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်ပေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နတ်မိမယ်ကျန်း"

"ကျွန်မကို ကျေးဇူးတင်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အဓိက အားကိုးရတာပါ။ ပြင်ပက အကူအညီဆိုတာ ပန်းပန်လျက် အဆင်းလှစေရုံလောက်ပါပဲ။ အကယ်၍ မင်းကြီးကသာ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ကို အမှန်တကယ် ချောချောမွေ့မွေ့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မင်းကြီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အရည်အချင်းကြောင့်သာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"အဲဒါကတော့ ဟုတ်ပါတယ်လေ ဒါပေမဲ့ နတ်မိမယ်ကျန်းက မကြာသေးခင်က ကိုယ်တော့်ကို တကယ်ပဲ အရမ်းကို ကူညီပေးလွန်းခဲ့ပါတယ်"

ရှောင်မိုက လှိုက်လှဲသော ခံစားချက်အချို့ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူ ပြောဆိုခဲ့သည်မှာ အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေ၏။ ဤနတ်မိမယ်ကျန်း၏ လမ်းညွှန်ပြသမှုသာ မပါဝင်ခဲ့ပါက သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းသည် ဤမျှအထိ လျင်မြန်လာလိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်းကို ရှောင်မို ခံစားသိရှိနေပေသည်။ သူသည် တစ်နေရာရာတွင် ယောင်ချာချာနှင့် လမ်းပျောက်နေဆဲပင် ဖြစ်နေလောက်ပေသတည်း။

"အရမ်းကို ကူညီပေးလွန်းခဲ့တယ် ဟုတ်လား"

ကျန်းချင်ရီ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အတိတ်ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတသွားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားလေ၏။

"ဖြစ်နိုင်တာကတော့... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အကြာကြီးတုန်းက တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်မကို ဒီလိုမျိုး ကူညီပေးခဲ့ဖူးလို့ နေမှာပေါ့။ သူသာ မရှိခဲ့ဘူးဆိုရင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းပေါ်ကို လျှောက်လှမ်းဖို့ဆိုတာကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်ဦး ကျွန်မ တစ်နေရာရာမှာ ငတ်မွတ်ပြီး သေဆုံးသွားခဲ့လောက်ပြီလို့ ထင်မိတယ်"

"နတ်မိမယ်ကျန်းကို ကူညီပေးခဲ့တဲ့ ထိုစီနီယာက သေချာပေါက်ကို သဘောမနောကောင်းတဲ့ သူတော်ကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ရမယ်" ဟု ရှောင်မိုက ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။ "အကယ်၍ အခွင့်အရေးသာ ရှိခဲ့မယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီ့စီနီယာကို ကိုယ်တော် တွေ့ဆုံဖူးချင်မိတယ်"

ရှောင်မို စကားပြောဆိုပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်းချင်ရီ၏ လှပလှသော မျက်လုံးများက သူ့အား တိုက်ရိုက် စူးစိုက်ကြည့်လာခဲ့ပေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ နတ်မိမယ်ကျန်း"

ရှောင်မိုက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။ သူ တစ်ခုခု မှားယွင်းပြောဆိုမိလိုက်သလော။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ကျန်းချင်ရီက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေသည် "အဲဒီလို လူမျိုးကို တွေ့ဆုံပြီးတော့ကော ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ။ အရူးတစ်ယောက်ကပဲ သူ့ကို တွေ့ချင်နေလိမ့်မယ်"

"..."

ရှောင်မိုမှာ တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားခဲ့ရပြီး စကားကို မည်သို့ ဆက်လက်ပြောဆိုရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။

အိပ်ဆောင်တော်အတွင်းရှိ သူတို့နှစ်ဦးသား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် အမှောင်ထုထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သော ခြင်တစ်ကောင်သည် ၎င်း၏ အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကျက်ကာ ရှောင်မိုရှိရာဆီသို့ ပျံသန်းလာခဲ့လေ၏။

ကောင်းကင်ချိုခြင်သည် ရှောင်မို၏ လက်ဖမိုးပြင်ထက်သို့ ကျဆင်းနားခိုလိုက်ပေသည်။ ၎င်း၏ ခြေထောက်များက အလွန်အမင်း ပါးလွှာသော ငွေအပ်ငယ်တစ်ချောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ၏ လက်ဖမိုးထဲသို့ ထိုးစိုက်သွင်းရန် ပြင်ဆင်နေတော့၏။

ကောင်းကင်ချိုခြင် အောင်မြင်တော့မည့် အခိုက်အတန့်လေးမှာပင် ကျန်းချင်ရီသည် သူမ၏ ခေါင်းကို ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းချင်ရီ၏ အကြည့်များက ထိုခြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ဝိုက်ရှိ ဓားချီများသည် သိမ်မွေ့သော အပ်ချည်မျှင်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ခြင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်းပင် ဖောက်ထွင်းသွားလေတော့သတည်း။

ကောင်းကင်ချိုခြင်မှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ၎င်း၏ အမြင်အာရုံများ မှောင်မိုက်သွားခဲ့ပြီး ရှောင်မို၏ လက်ဖမိုးပေါ်မှနေ၍ ကြမ်းပြင်ထက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့၏။

ကောင်းကင်ချိုခြင်၏ သွယ်လျသော ခြေထောက်လေးများမှာ အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ တုန်ခါသွားခဲ့ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားချေပြီ။

"နတ်မိမယ်ကျန်း"

မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်သွားမှန်းကို ရှောင်မို မသိခဲ့သော်ငြားလည်း သူမ၏ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်ကို သူ ခံစားလိုက်မိပေသည်။

ကျန်းချင်ရီက ရှောင်မို၏ နံဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွားရာ သူမ၏ စကတ်စလေးမှာ သူ့အား ပွတ်တိုက်သွားခဲ့ပြီးနောက် သူမက နှေးကွေးစွာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ချိုခြင်၏ အလောင်းကို ကောက်ယူလိုက်လေ၏။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ကျန်းချင်ရီသည် ကောင်းကင်ချိုခြင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်များက ပြတင်းပေါက်ကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး မျက်လုံးအစုံမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့ပေသည်။

"အိမ်ထဲကို ခြင်အချို့ ဝင်လာလို့ပါ"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အနောက်ဆောင်နန်းတော်ရှိ အိမ်တော်တစ်ခုအတွင်း၌ တစ်နေ့တာလုံး လေ့ကျင့်ထားခဲ့ရသော နန်းတွင်းအစေခံမလေးများ အားလုံးမှာ အိပ်မောကျနေကြပြီ ဖြစ်၏။ စစ်လီသည် သူမ၏ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေရင်း လက်ထဲရှိ ပုလဲငယ်တစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုစစ်ဆေးနေလေသည်။

ဤဝိညာဉ်ပုလဲသည် ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ သွေးကို ငါးရက်ဆက်တိုက် စုပ်ယူပြီးနောက်တွင် သွေးလမင်းတစ်စင်းကဲ့သို့ နီရဲတောက်ပြောင်နေခဲ့ချေပြီ။

ယနေ့ညနှင့် မနက်ဖြန်ညမှ သွေးများကိုသာ ထပ်မံ ရရှိလိုက်မည်ဆိုပါက ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ အစစ်အမှန် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်းကို စစ်လီ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်တော့မည် ဖြစ်ပေသတည်း။

ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရင်း စစ်လီက ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ လရောင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သွားရောက်ရမည့် အချိန်ကျရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရလေ၏။

သို့သော်လည်း စစ်လီက ကုတင်ပေါ်မှဆင်းရန် လှည့်ထွက်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော ခြေဖဝါးလေးက ပန်းထိုးဖိနပ်ထဲသို့ တက်နင်းမိလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌။ စစ်လီ၏ စိတ်အာရုံမှာ ရုတ်တရက် ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့တော့သည်။

သူမသည် ကျိုးတိုင်းပြည်ရဲ့ဘုရင်၏ အိပ်ဆောင်တော်ရှိရာဘက်သို့ ရုတ်ခြည်း မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမ၏ ကောင်းကင်ချိုခြင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သူမ ပီပြင်စွာ အာရုံခံသိရှိလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်ချိုခြင် သေဆုံးသွားခဲ့လျှင်လည်း သေသွားပါစေတော့လေ။ စစ်လီက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

သို့ရာတွင် ကောင်းကင်ချိုခြင်ကို ဖောက်ထွင်းသွားခဲ့သော ထိုဓားချီတစ်မျှင်ကမူ စစ်လီကို ကြီးမားလှသော ရန်သူတော်ကြီးတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည့်အလား ခံစားသွားရစေပေသည်။

"တကယ်ကြီး သူမ ဖြစ်နေတာပဲ" ထိုညက သူမနှင့် ဝမ်ရှင်းကို လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခဲ့သော ထိုအရူးမကို ပြန်လည် သတိရမိလိုက်သောအခါ စစ်လီသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလျက် သူမ၏ နူးညံ့သော လက်သီးဆုပ်လေးများကို တင်းတင်းဆုပ်ထားလိုက်မိတော့၏။ "ဒီအရူးမက ဘာဖြစ်လို့ နန်းတော်ထဲမှာ ရောက်နေရတာလဲ"