အခန်း ၈၉၂

အခန်း (၈၉၂) - ကြောက်မက်ဖွယ် ငရဲမိစ္ဆာကမ္ဘာကပ်ဘေးနှင့် အားနည်းသော လူသားမျိုးနွယ်စု (၂)

သူမသည်လည်း လူသားများ၏ မှတ်တမ်းများတွင် ငရဲမျိုးနွယ်စုအကြောင်းကို ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးပြီး၊ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ်မျိုးနွယ်စုထက်ပင် ပိုမို ကြောက်စရာကောင်းသော မျိုးနွယ်စု ဖြစ်လေသည်။

သူတို့အားလုံးသည် တိုက်ခိုက်ရသည်ကို ရူးသွပ်သူများ ဖြစ်ကြပြီး သေရမည်ကို မကြောက်ရွံ့ကြသည့်အပြင်၊ သေဆုံးရသည်ကိုပင် နှစ်သက်ကြသေး၏။

ငရဲမျိုးနွယ်စု သက်ရှိတစ်ကောင်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက်ပင် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများကို ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ကမ္ဘာကြီးနှစ်ခု တွေ့ဆုံသွားရင်တောင် စစ်ပွဲတွေ သေချာပေါက် ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူးလေ..."

"ကျွန်မတို့ ဝိညာဉ်လောကရဲ့ စွမ်းအားကလည်း ငရဲမိစ္ဆာကမ္ဘာထက် မလျော့လောက်ပါဘူး..."

"သူတို့က ဘာလို့ အမြဲတမ်း စစ်ပွဲတွေ ဖန်တီးချင်နေကြတာလဲ..."

ပိုင်စုကျဲ့က အလွန်တရာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ဆိုရသော် ကမ္ဘာကြီးနှစ်ခု၏စွမ်းအား တူညီနေပါက ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြမည်သာ ဖြစ်၏။

စစ်ပွဲများ ဖန်တီးလေ့ သိပ်မရှိကြပေ။

ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာကြီးနှစ်ခုမှ သက်ရှိများ သေဆုံးရမည့် အခြေအနေကို ရှောင်ရှားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤမျှ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့ကြပြီးနောက်၊ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ အသက်ကို တန်ဖိုးထားကြသည်သာ ဖြစ်၏။

မလိုအပ်ဘဲ မည်သူက အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ကြမည်နည်း။

"အဲဒါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနဲ့ ငရဲမျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ အမြင်တွေက ငါတို့နဲ့ လုံးဝမတူလို့ပဲ..."

"ငါတို့မှာရှိတဲ့ ခံစားချက်မျိုးစုံကို သူတို့က လုံးဝ နားမလည်နိုင်သလို၊ ကိုယ်ချင်းလည်း မစာနာနိုင်ကြဘူး..."

"ဥပမာဆိုရရင်၊ ငါတို့က မျိုးနွယ်တူတွေ သေဆုံးသွားရင် ဝမ်းနည်းကြမယ်၊ ကိုယ်ချင်းစာကြမယ်၊ ဒေါသထွက်ကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး။ ဘေးနားက အဖော်တွေ အကုန်သေသွားရင်တောင် မျက်ရည်တစ်ပေါက် ကျမှာမဟုတ်ဘူး။ အဖော်တွေ သေသွားလို့ ကိုယ်တိုင် အကျိုးအမြတ် ပိုရမယ်လို့တောင် ထင်နေကြဦးမှာ..."

"ငါတို့အတွက်ကတော့ မလိုအပ်တဲ့ စစ်ပွဲတွေကို မစတင်သင့်ဘူး။ မျိုးနွယ်စုဝင်တွေ အများကြီး သေကျေဒဏ်ရာရတာမျိုး မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ မတူဘူး…”

“သူတို့က သတ်ဖြတ်ရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်။ သေဆုံးရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်။ အောင်နိုင်ရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်။ အဖော်တွေ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းအထက် သေသွားရင်တောင်၊ ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင်တစ်ယောက် မွေးဖွားလာနိုင်မယ်ဆိုရင် အားလုံးက တန်တယ်လို့ ယူဆကြတာပဲ..."

"ငရဲမိစ္ဆာကမ္ဘာအတွက်ကတော့ ကမ္ဘာနှစ်ခု တွေ့ဆုံတဲ့ အကြိမ်တိုင်းက ထိပ်တန်းစွမ်းအားရှင်တွေ မွေးဖွားဖို့ အရမ်းကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးကြီးပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်လွှတ်ခံနိုင်မှာလဲ။ အဲဒီအစား မစောင့်နိုင်တော့လောက်အောင်တောင် ပါဝင်လာကြဦးမယ်..."

"အားနည်းတဲ့သူတွေက သေဆုံးပြီး၊ အားကောင်းတဲ့သူတွေက နောက်ဆုံးမှာ ရှင်သန်နိုင်မှာပဲလေ..."

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်က လေးနက်သောအသံဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါ..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပိုင်စုကျဲ့နှင့် စစ်ယွီရှီးတို့ နှစ်ယောက်မှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။

သူမတို့အနေဖြင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုနှင့် ငရဲမျိုးနွယ်စုများအပေါ် လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြောင်းကိုသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

တစ်ဖက်လူက မည်ကဲ့သို့ တွေးနေသည်ကိုလည်း လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။

နှစ်ဖက်စလုံးမှာ မူလကတည်းက မျိုးနွယ်စုတစ်ခုတည်း မဟုတ်သောကြောင့် တစ်ဖက်လူ၏ ခံစားချက်များကိုလည်း နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် နှစ်ဖက်စလုံး တွေ့ဆုံသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူသေကိုယ်သေ တိုက်ခိုက်ကြရမည်သာ ဖြစ်၏။

တစ်ဖက်ဖက်က အနိုင်အရှုံးပေါ်လာသည်အထိ တိုက်ခိုက်ကြရပေမည်။

"ဒါကြောင့် ငရဲမျိုးနွယ်စုနဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုတွေကို တွေ့တဲ့အခါ စကားအပိုတွေ ပြောနေစရာမလိုဘူး… တိုက်ရိုက် သတ်ပစ်လိုက်ရုံပဲ..."

"သုံ့ပန်းအဖြစ်တောင် ထားထားစရာ မလိုဘူး..."

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။

"ဖုန်းရှီးအစ်မ... အကယ်လို့ ငရဲမိစ္ဆာကမ္ဘာက ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရှင်သန်နိုင်ခဲ့တာလဲ..."

ပိုင်စုကျဲ့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူသားမျိုးနွယ်သည်လည်း ရှည်လျားလှသော အချိန်ကာလတစ်ခုအထိ တည်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် ဤကဲ့သို့သော ကပ်ဘေးကြီးများကို အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးရမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့ရာတွင် ထိုသို့ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်တိုင် ရှင်သန်နိုင်ခဲ့ဆဲပင်။

ဤကဲ့သို့သော ကပ်ဘေးကြီးများကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရာတွင် အတွေ့အကြုံ များစွာရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။

"ဒါကတော့ အကြောင်းရင်း နှစ်ချက်ရှိတယ်..."

"ပထမအကြောင်းရင်းက ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေက အားနည်းပြီး အသေးအမွှားလေး ဖြစ်နေတာကြောင့်မို့ တည်ရှိမှုက အရမ်းကို သေးနုပ်လွန်းတယ်..."

"အဲဒီ ငရဲမျိုးနွယ်တွေနဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် သက်ရှိတွေက ပိုသန်မာချင်တယ်ဆိုရင် သဘာဝကျကျပဲ စွမ်းအားကြီးတဲ့ သက်ရှိတွေကို ဝါးမြိုဖို့ လိုအပ်တာပေါ့... သူတို့က ထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စုကြီးတွေ၊ အစစ်အမှန်ဝိညာဉ် မျိုးနွယ်စုတွေကိုပဲ ပစ်မှတ်ထားကြတာဆိုတော့ ငါတို့လို အားနည်းတဲ့ မျိုးနွယ်စုလေးတွေကို ဘယ်မှာလာပြီး အထူးတလည် ပစ်မှတ်ထားကြပါ့မလဲ..."

"ဒါကြောင့် ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေကို သူတို့က အရေးမလုပ်ကြဘူး... သဘာဝကျကျ လျစ်လျူရှုခံလိုက်ရပြီး အခြေခံအားဖြင့် တမင်သက်သက် ပစ်မှတ်ထားမခံရတာပဲ..."

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်က ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒါ..."

ပိုင်စုကျဲ့နှင့် စစ်ယွီရှီးတို့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့ပြီး မည်သို့ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ လူသားမျိုးနွယ်သည် ဤမျှကြီးမားသော ကပ်ဘေးကြီးကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အလွန်အားနည်းလွန်းသဖြင့် ရန်သူများ၏ လျစ်လျူရှုခြင်းကို ခံရသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤသည်မှာ လူသားများအကြား စစ်ပွဲဆင်နွှဲနေစဉ် လမ်းဘေးရှိ ပုရွက်ဆိတ်များကို မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်းဆိုသည့် သဘောတရားနှင့် တူပေသည်။

ထိုထိပ်တန်းမျိုးနွယ်စုကြီးများအတွက်မူ လူသားဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပုရွက်ဆိတ်အုပ်တစ်အုပ်သာ ဖြစ်ပြီး ထည့်သွင်းပြောဆိုနေရန်ပင် မတန်ချေ။

"ဒုတိယအကြောင်းရင်းကတော့ ငါတို့ လူသားမျိုးနွယ်တွေက ပုန်းအောင်းနေကြလို့ပဲ..."

"ကပ်ဘေးကြီး ပေါ်လာတာနဲ့တပြိုင်နက် လူသားမျိုးနွယ် ဧကရာဇ်မြို့တော်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပိတ်ချလိုက်ပြီး ကပ်ဘေးကို ရှောင်တိမ်းဖို့ အပြင်မထွက်ကြတော့ဘူး..."

"အခြား လူသားမြို့တော်တွေကလည်း တစ်နေရာရာမှာ လုံးဝပုန်းအောင်းသွားကြပြီး ကပ်ဘေးကြီး ပြီးဆုံးမယ့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကြတယ်..."

"ကံကောင်းမယ်ဆိုရင် ငရဲမိစ္ဆာကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ မဆုံတွေ့သရွေ့ လူသားမြို့တော် တစ်မြို့မှ ပျက်စီးမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ကံမကောင်းရင်တောင်မှ လူသားမြို့တော် တချို့ကတော့ ရှင်သန်ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပဲ..."

"သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင် လူသားမျိုးနွယ်ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအရ ဒီနေ့ဒီအချိန်အထိ မြို့တော် (၁၀၈) မြို့တည်း ရှိနေဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ညီမတို့ သိထားရမယ်..."

"အမှန်တကယ် သမိုင်းမှာ အနည်းဆုံး မြို့တော်ပေါင်း ထောင်နဲ့ချီပြီး တည်ဆောက်ခဲ့ဖူးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ရတဲ့ ကပ်ဘေးကြီးတွေကြောင့် မြို့တော်တွေရဲ့ ကိုးဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကျော်က ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်..."

"အဲဒီလိုနဲ့ ဒီနေ့လက်ရှိအချိန်မှာ တစ်ရာ့ရှစ်မြို့ပဲ ကျန်တော့တာ..."

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းသော မျိုးနွယ်စုများ၏ ကံဆိုးမှုပင်။

ဝိညာဉ်ကမ္ဘာထဲတွင် မြို့တော်တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့လျှင်ပင် မကာကွယ်နိုင်ပါက မည်သို့မျှ အသုံးဝင်မည် မဟုတ်ချေ။

ရန်သူအနည်းငယ် ရောက်လာရုံဖြင့် မြို့တော်မှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

လူသားများသည်လည်း အပျက်အစီးများကြားတွင် မြို့တော်များကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ကြရမည် ဖြစ်၏။

မီးလျှံများထဲမှ တစ်ဖန်ပြန်လည် မွေးဖွားလာခြင်းဆိုသလိုပင်။

"ဖုန်းရှီးအစ်မ... အကယ်လို့ ဒီလိုဆိုရင် ဒီတစ်ကြိမ် ကပ်ဘေးကြီးက အချိန်ဘယ်လောက်ကြာအောင် ဆက်ဖြစ်နေမှာလဲ..."

ပိုင်စုကျဲ့က မေးလိုက်သည်။

"ဒါကတော့ သမိုင်းအတွေ့အကြုံအရ ကြည့်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံး နှစ်တစ်သိန်းလောက် ဆက်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်..."

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အဖြေတစ်ခု ပေးလိုက်လေသည်။

"ဘာ..."

ပိုင်စုကျဲ့တို့မှာ လုံးဝ ကြက်သေသေသွားကြပြီး မျက်လုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သွားကြ၏။

ဤကဲ့သို့သော ကပ်ဘေးကြီးသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြီးဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု အစောပိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း အနည်းဆုံး နှစ်တစ်သိန်းခန့် ကြာမြင့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားမိမည်နည်း။

ဤမျှ ရှည်လျားလွန်းသော အချိန်ကာလဆိုလျှင် ခန္ဓာပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကြီးများပင် အိုမင်းရင့်ရော်ကာ သေဆုံးသွားနိုင်‌သည်။

ကပ်ဘေးကြီး ပြီးဆုံးမည့်အချိန်အထိ အသက်ရှင်နိုင်မည့်သူမှာ လက်တွေ့တွင် များစွာရှိမည် မဟုတ်ချေ။

နောင်လာမည့် နှစ်တစ်သိန်းလုံး ကပ်ဘေးကြီးထဲတွင် ရှိနေရမည်ကို တွေးမိလိုက်ရုံဖြင့် လူတိုင်းကို မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားစေရန် လုံလောက်နေပေသည်။

ဤသည်မှာ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော ခေတ်ကာလတစ်ခုပင် ဖြစ်ချေ၏။

"ဒီလိုဆိုရင် ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်သင့်လဲ..."

ပိုင်စုကျဲ့က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်၏။

"ဘာမှလုပ်လို့ မရဘူး... ငရဲမိစ္ဆာကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရအောင် ပုန်းအောင်းနေဖို့ပဲ တတ်နိုင်တယ်..."

"တကယ်လို့ အာရုံစိုက်ခံရမယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်..."

"မြို့တစ်မြို့လုံးက လူတွေကို ခေါ်ပြီး ထွက်မပြေးနိုင်ပေမဲ့ လူဆယ်ဂဏန်း ဒါမှမဟုတ် ရာဂဏန်းလောက်ကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး..."

"ဒီလိုဆိုရင် တခြား လူသားတွေ အကုန်သေသွားရင်တောင် လူတစ်ရာလောက် ကျန်နေသေးသရွေ့ အချိန်လုံလုံလောက်လောက် ရမယ်ဆိုရင် ကြီးမားတဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကို ပြန်လည်ပျိုးထောင်နိုင်မှာပါ..."

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါ..."

ပိုင်စုကျဲ့နှင့် စစ်ယွီရှီးတို့မှာ ဆွံ့အသွားကြပြီး မည်သို့ပြောရမည်ကိုပင် မသိတော့ချေ။ လူတစ်ရာခန့်ဖြင့် မျိုးနွယ်စုတစ်ခုကို ပြန်လည်ပျိုးထောင်ရမည်ဆိုလျှင် အောင်မြင်ရန်အတွက် လူမည်မျှပင် မွေးဖွားရမည်နည်း။

ဖုန်းရှီးတာအိုအရှင်သည် သာမန်လူများကို အမှန်တကယ် ကာကွယ်ပေးလိုသော်လည်း မတတ်နိုင်သည့် အခြေအနေမျိုးတွင် လူသားမျိုးနွယ် မျိုးသုဉ်းသွားမည့် အန္တရာယ်ကို စွန့်စားကာ ရန်သူများနှင့်အတူ အသေခံမည် မဟုတ်ချေ။

အနည်းဆုံးအနေဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်များ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်ရန် မျိုးစေ့အချို့ကို ချန်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤလုပ်ရပ်သည် အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ရွေးချယ်စရာမရှိသည့်အဆုံးတွင် လုပ်ရမည့် နည်းလမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

ဖုန်းရှီးကျွန်းကို ငရဲမိစ္ဆာကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူများ မတွေ့ရှိဘဲ နှစ်တစ်သိန်းကြာ ကပ်ဘေးကြီးကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန်သာ မျှော်လင့်ရပေတော့မည်။