အခန်း ၁၄၂

အခန်း (၁၄၂)

ထိန်းချုပ်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ရာထူးအသစ် တက်လာသော ဘုရင်ခံမင်းကြီး ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ပထမဦးဆုံး ရုံးတက်ရက်အဖြစ် ပြည်နယ်ရုံးစိုက်ရာမြို့သို့ စောစီးစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် လက်ရှိ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြသော အရာရှိအများစုကို အရေးတယူ မရှိသလို၊ သူတို့ကို အလေးအနက်လည်း မထားခဲ့ပေ။ ဤလူအများစုမှာ မကြာမီ အစားထိုးခြင်း ခံရတော့မည် ဖြစ်သည်။ ဥပဒေပြုရေးဝါဒဂိုဏ်းဝင် တပည့်များနှင့် ဝမ်မျိုးနွယ်စုဝင် အမြောက်အမြားသည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် ဝမ်ကျင်း၏ နိုင်ငံရေးအဆောက်အအုံအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။

ဇာတိနှင့် သွေးသားရင်းမြစ်အရ ဝမ်ကျင်းနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်နွှယ်နေသော ထိုထူးချွန်ထက်မြက်သည့် လူငယ်များသည် အနည်းဆုံးအဆင့် သစ္စာစောင့်သိမှုကို အာမခံချက် ပေးနိုင်ပေသည်။

ပြည်နယ်ရုံးအတွင်း၌ ဖော်ထုတ်မရသေးသော ပါရမီရှင်များ ရှိနေမလားဆိုသည်ကိုမူ ဝမ်ကျင်း ဂရုမစိုက်ပါ။ လူဦးရေ အခြေခံအင်အားသာ လုံလောက်အောင် ကြီးမားပါက မည်ကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်မျိုးမဆို ရှိနေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ပြင် ဝမ်ကျင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပါရမီထက် သစ္စာစောင့်သိမှုက ပိုမိုအရေးကြီးပေသည်။

သူသည် ကျန်းလျောင် နှင့် စီမာယီ တို့အား မဆိုင်းမတွဘဲ အာဏာကို ခွဲဝေပေးနိုင်သော်လည်း၊ ဆန်ပုယီ သို့မဟုတ် ချန်ကန်း နှင့် အခြားသူများကိုမူ ဤကဲ့သို့သော ဂုဏ်ဒြပ်ကို အပ်နှင်းရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။ 'စနစ်' ပြင်ပမှ လူများသည် အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းတွင် မည်မျှပင် ထူးချွန်ထက်မြက်ပါစေ၊ ဤအခွင့်အရေးကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

ပြည်နယ်၏ ဘဏ္ဍာတိုက်ကို စာရင်းစစ်ဆေးပြီး အခွန်အခများကို တွက်ချက်ပြီးနောက်၊ ယွဲ့ကျိုးပြည်နယ် ရုံးစိုက်ရာမြို့၏ ဘဏ္ဍာရေး အခြေအနေမှာ သူထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နေသည်ကို ဝမ်ကျင်း အံ့ဩဖွယ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်း စုဆောင်းထားသော ငွေကြေးနှင့် ရိက္ခာများမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံကြွယ်ဝလှပေသည်။

ဒါက စင်စစ်အားဖြင့် ချန်တောက်၏ အုပ်ချုပ်မှု ပုံစံနှင့် အနည်းငယ် သက်ဆိုင်နေသည်။ ယွဲ့ကျိုးပြည်နယ်သည် နယ်စပ်ဒေသတွင် တည်ရှိသော်လည်း မြောက်ဘက်ပိုင်းရှိ ယုံကျိုး၊ ပင်းကျိုး၊ လျန်ကျိုး၊ လျောင်ကျိုးနှင့် အခြားသော နေရာများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှသည်။ မြောက်ဘက် ပြည်နယ်များသည် မြောက်ပိုင်းမှ တစ်ပါးသော လူမျိုးစုမျိုးစုံနှင့် စစ်ပွဲကြီး ဆင်နွှဲနေရသော်လည်း၊ ယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်း၌မူ နန်ရန်ခရိုင်တစ်ခုတည်းသာ ယွဲ့လူမျိုးများ၏ ရေရှည်နှောင့်ယှက်မှုကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြားသော ခရိုင်များတွင်မူ ဤကဲ့သို့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျိုး မရှိကြချေ။ နန်ယန်စီရင်စုအတွင်းရှိ ငွေကြေး၊ ရိက္ခာနှင့် လက်နက်ခဲယမ်းများကိုပင် ချန်တောက်က စီမံခန့်ခွဲခြင်း မဟုတ်သဖြင့် စစ်စရိတ်မှာလည်း မြင့်မားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ပြည်တွင်းရေး အုပ်ချုပ်မှုပိုင်းတွင်လည်း ချန်တောက်သည် မည်သည့်အောင်မြင်မှုမျှ မရရှိခဲ့ဟု ပြောဆိုနိုင်သည်။ သူသည် ရေပေးဝေရေးနှင့် ဆည်မြောင်းတာတမံ စီမံကိန်းတစ်ခုမျှ မတည်ဆောက်ခဲ့ဘဲ ယခင်လူများ၏ လက်ရာအပေါ်တွင်သာ လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုခဲ့သည်။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ် ကယ်ဆယ်ရေးလုပ်ငန်းများကိုလည်း သူ ရှားရှားပါးပါးသာ ကိုင်တွယ်ခဲ့ပြီး ဆင်းရဲသားပြည်သူတို့၏ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်းအပေါ်၌သာ ပစ်ထားခဲ့သည်။

တံတားနှင့် လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး တည်ဆောက်မှုများမှာမူ ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ချေ။ လမ်းလျှောက်နိုင်လျှင် လျောက်၊ မလျှောက်နိုင်လျှင်လည်း ပုံမှန်အတိုင်း ထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ လမ်းများ ပိတ်ဆို့သွားပါက ကုန်သည်များက သူတို့ဘာသာသူတို့ ပိုက်ဆံစိုက်ထုတ်၍ ပြုပြင်ကြလိမ့်မည်။ အခွန်ကောက်ခံသည့် ကိစ္စမှအပ၊ ချန်တောက်သည် အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ ပူပန်ခြင်းမရှိသဖြင့် ပြည်တွင်းရေး သုံးစွဲမှုစရိတ်စကမှာလည်း အလွန်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။

အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် သူသည် အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်ထားသည့် ဝါဒကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ပြည်သူလူထုကို ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်းမျိုး မပြုလုပ်သော်လည်း၊ သူသည် မည်သည့်အရာကိုမျှလည်း စီမံအုပ်ချုပ်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် ဘယ်သောအခါမျှ ပိုက်ဆံမသုံးခဲ့ချေ။ ဝင်ငွေတိုးပွားအောင် လုပ်ဆောင်ရာတွင် မကျွမ်းကျင်သော်လည်း အသုံးစရိတ် လျှော့ချသည့် အတတ်ပညာကိုမူ သူ ကောင်းစွာ တတ်မြောက်ထားပေသည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်၏ ဆင်းရဲသားပြည်သူများသည် ဤကဲ့သို့သော မြို့စားမင်းနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ သူတို့၏ ကံဆိုးမှုလည်းဖြစ်သကဲ့သို့ ကံကောင်းမှုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤအဖိုးကြီးသည် မိမိ၏ အိတ်ကပ်ကို ဖြည့်ရန်အတွက် ဤရန်ပုံငွေများကို စုဆောင်းထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ သို့မဟုတ်ပါက အချို့တစ်ဝက်ကိုပင် ယူဆောင်သွားပြီး ဖြစ်နိုင်သည်။ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသော ဧကရာဇ်မင်း၏ အမိန့်တော်သာ မရှိခဲ့လျှင် သို့မဟုတ် ဆက်ခံသူမှာ ဝမ်ကျင်းကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော နောက်ခံနှင့် အင်အားကြီးမားသူတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့ပါက ချန်တောက်သည် ဤထက်မကသော ငွေကြေးများကို မတရား ဝါးမြိုသွားနိုင်ပေသည်။

ပြည်နယ်ရုံး၏ ယေဘုယျ အခြေအနေကို စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် လူများကို ခေါ်ဆောင်၍ စစ်စခန်းဆီသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို 'စစ်တပ်' ဟူသော ဤဓားဦးသည် အထူးပင် အရေးကြီးလှပြီး ဘေးကင်းလုံခြုံရန်အတွက် မိမိ၏ လက်ထဲတွင်သာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည် ဖြစ်သည်။

ယွဲ့ပြည်နယ်၏ ငါးသောင်းမျှရှိသော ပြည်နယ်စောင့်တပ်ကို ချန်တောက်က သုံးသောင်းအထိ လျှော့ချထားခဲ့သည်။

အဆင့်ဆင့်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်များနှင့် အရာရှိများ ခြံရံလျက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် စစ်စခန်းအတွင်းသို့ လျှောက်လှမ်းကြည့်ရှုခဲ့သည်။ စစ်သည်အများစု၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီများမှာ ပြည့်စုံနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် သပ်ရပ်ထက်မြက်ကာ မည်သည့် ပျင်းရိသော အမူအရာမျှ ရှိမနေခဲ့ချေ။ သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေအရ ကြည့်ရလျှင် သူတို့ကို တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ရှိသော စစ်သည်များဟု သတ်မှတ်နိုင်သေးသည်။

အဆုံးသတ်တွင်မူ ချန်တောက်သည် ပျင်းရိငြီးငွေ့ပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်သူမျှသာ ဖြစ်ပြီး လူအတစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။ သူသည် မိမိ၏ အသက်ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အကာအကွယ်ပေးမည့် ဆန်းကြယ်သော အဆောင်လက်ဖွဲ့ ဖြစ်သည့် ဤစစ်တပ်ကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အလေးထားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရိက္ခာ၊ လစာနှင့် လက်နက်ခဲယမ်း ထောက်ပံ့မှုများကို သူ ဘယ်သောအခါမျှ ဖြတ်တောက်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် အင်အားသုံး၍ ဝိုင်းကို မှောက်လှန်ရန် ဘယ်သောအခါမျှ မစဉ်းစားခဲ့သော်လည်း၊ မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက်မူ အင်အားအချို့ လိုအပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခင် စစ်သေနာပတိချုပ်မှာ ချန်တောက်၏ လူယုံဖြစ်ပြီး၊ ချန်တောက်နှင့်အတူ မြို့တော်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စင်စစ်အားဖြင့် သူသည် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့၍ ရသော်လည်း၊ ချန်တောက်သည် ဝမ်ကျင်း၏ အကြောင်းကို နားလည်သောကြောင့် မိမိ၏ လူယုံသည် ဤနေရာတွင် ဆက်လက်၍ အသုံးပြုခံရမည် မဟုတ်ဘဲ၊ ရှေ့တန်းတွင်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ၎င်းကို တပါတည်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့တော်သို့ လိုက်ပါသွားပြီးနောက် သူသည် စစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲရမည့် အာဏာကို သေချာပေါက် ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာများမူ လျော့နည်းသွားမည် မဟုတ်ချေ။ ထိုအချိန်မှစ၍ စည်းစိမ်ချမ်းသာရှိလှသော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းက ပိုကောင်းသည် မဟုတ်ပါလား။

စစ်တန်းလျားများကို ယေဘုယျအားဖြင့် စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ ဝမ်ကျင်းသည် ချန်ကန်းကို စစ်သေနာပတိအဖြစ် ရာထူးတိုးမြှင့်ပေးခဲ့သည်။ ပြည်နယ်စောင့်တပ်အတွင်းရှိ စစ်ဗိုလ်မျိုးစုံတို့သည် ဤခန့်အပ်မှုအပေါ် အံ့ဩခြင်း မရှိကြချေ။

မြို့စားမင်းအသစ်က မိမိ၏ လူယုံကို စစ်သေနာပတိအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းမှာ သဘာဝကျလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ချန်တောက်လည်း ဤကဲ့သို့ပင် ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ဆန့်ကျင်မှု သို့မဟုတ် ရုန်းကန်မှုများမှာမူ လျစ်လျူရှုနိုင်လောက်အောင်ပင် နည်းပါးလှပေသည်။

‘ဒါက ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ပြောင်းလဲသွားတာပဲ၊ ဘာကွာခြားလို့လဲ။ ချန်တောက်ကို အသုံးတော်ခံရတာလည်း အတူတူပဲ၊ ဝမ်ကျင်းကို အသုံးတော်ခံရတာလည်း အတူတူပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ မလုပ်ရမှာလဲ။’

သူတို့၏ ရာထူးနေရာများကို လုံးဝ ရုပ်သိမ်းခြင်း မခံရသရွေ့ သို့မဟုတ် သူတို့၏ ငွေကြေးနှင့် ရိက္ခာထောက်ပံ့မှုများကို ဖြတ်တောက်ခြင်း မခံရသရွေ့ သူတို့တွင် မည်သည့် မကျေနပ်ချက်မျှ ရှိလာမည် မဟုတ်ချေ။

တစ်နေ့လုံး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သော ဝမ်ကျင်းသည် နေဝင်ရိုးရီ အချိန်ကျမှသာ သူ၏ စံအိမ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ မှီထိုင်ရင်း၊ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရှိနေသော စီမာယီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"စီမာယီ... ဒါက ငါ့ရဲ့ စိတ်အာရုံမှားနေတာလား။ ဒီကျယ်ပြန့်လှတဲ့ ပြည်နယ်ကြီးကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဘာအတားအဆီးမျှ မရှိသလို ခံစားနေရတာလဲ။"

"သခင်ကြီး... ဒါက သခင်ကြီးရဲ့ စိတ်အာရုံမှားခြင်း မဟုတ်ပါဘူး၊ တကယ်ပဲ ဘာအတားအဆီးနဲ့ အနှောင့်အယှက်မှ မရှိတာပါ။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အတိတ်တုန်းက အတက်ကြွဆုံး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကျိုးမိသားစုဟာ အခုတော့ မရှိတော့လို့ပါပဲ။ အခြားသော မိသားစုကြီးတွေကလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး ဒီအချိန်မှာ မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲကြပါဘူး။ ချန်တောက်ရဲ့ လူယုံလက်အောက်ခံတွေကလည်း သူနဲ့အတူ ပါသွားကြပါပြီ။ ဘယ်လို မငြိမ်မသက်ဖြစ်စေမယ့် ပြည်တွင်း၊ ပြည်ပ အကြောင်းအရင်းမျိုးမှ မရှိတော့ပါဘူး။ ပြောရမယ်ဆိုရင်... လူမရောက်ခင် ဓားဦးက အရင်ဦးအောင် နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ မဟာဗျူဟာမြောက် ခြေလှမ်းက အလွန်ထိရောက်ခဲ့ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ ရေတိုကာလမှာ ခြိမ်းခြောက်ဟန့်တားတဲ့ အာနိသင်က အလွန်ကောင်းမွန်ပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် စီမာယီ၏ ချီးကျူးစကားကြောင့် အလွန် သဘောကျကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ။ သူတို့ဘက်က ပျော့ပြောင်းသွားပြီဆိုတော့ လောလောဆယ် သူတို့ကို လွှတ်ထားပြီးမှ နောက်မှ စာရင်းရှင်းရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခုပဲ..."

စီမာယီက သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန်မသင့်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

"သခင်ကြီး... ဒီအချိန်မှာ ဆိုင်းငံ့ထားလို့ မရပါဘူး။ သူတို့ဟာ အခုအချိန်မှာ ကြောက်ရွံ့နေပြီး ထိတ်လန့်နေရုံသက်သက်ပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ လုံးဝ နာခံကျိုးနွံသွားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ သတိပြန်ဝင်လာတာနဲ့ ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခတွေကို သေချာပေါက် ဖန်တီးကြပါလိမ့်မယ်။ သူတို့ဟာ အန္တရာယ်ရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ခံစားသိရှိသွားကြပြီဖြစ်လို့ သခင်ကြီးနဲ့ အေးအေးချမ်းချမ်း အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။"

"ဒါဆိုရင် ငါတို့ အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူတို့ကို ဆက်ပြီး ဖိအားပေးရမလား။"

"မှန်ပါတယ်။ မီးလောင်ရာ လေပင့်တဲ့အနေနဲ့ သူတို့ကို ဆက်ပြီး ဖိအားပေး နှိပ်ကွပ်ရပါမယ်၊ သူတို့အားလုံးကို ဝူချုံယွန်းဆီ ရောက်သွားအောင် တွန်းပို့ရပါမယ်။ ဒါ့အပြင် သူတို့ ဝူချုံယွန်းနဲ့ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်း ကြံစည်နေတဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကိုလည်း ငါတို့ သေသေချာချာ ထိန်းသိမ်းထားရပါမယ်။ ဝူချုံယွန်းကသာ အဲဒီပုန်ကန်တဲ့ ခြေလှမ်းကို လှမ်းလိုက်တာနဲ့၊ ဒါတွေအားလုံးဟာ သူတို့ ပုန်ကန်မှုမှာ ပါဝင်ပတ်သက်ကြောင်း ခိုင်မာတဲ့ သက်သေတွေ ဖြစ်လာပြီး၊ သူတို့ကို သေဒဏ်ပေးဖို့နဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့အတွက် လုံလောက်တဲ့ သက်သေတွေ ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။"

စီမာယီ၏ စကားလုံးများထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရိပ်အယောင်များနှင့် အေးစက်လှသော အသုံးအနှုန်းများကို ကြားရသောအခါ၊ ဝမ်ကျင်းသည် ပြုံးလျက် စီမာယီကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"စီမာယီ... မင်းက တကယ်ကို ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ ဒါကို အရမ်းသဘောကျတယ်။"

ထိုသို့ပြောရင်း ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘဇော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

"ဒါဆိုရင် သူတို့ သုံးလို့မကုန်တဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ စားလို့မကုန်တဲ့ ရိက္ခာတွေကို သူတို့ကိုယ်စား သုံးစွဲပေးဖို့ ငါ့ကိုပဲ အပ်နှံလိုက်ကြတာပေါ့။"

ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ထိုဩဇာကြီး မိသားစုများ စုဆောင်းထားသော စည်းကမ်းမဲ့ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများမှာ သေချာပေါက် မနည်းလှပေ။ 'စနစ်' ဟူသော ရွှေမျိုသည့် သားရဲကြီး ရှိနေသရွေ့ ဝမ်ကျင်းအတွက် မည်မျှပင် ငွေကြေးများပြားပါစေ သုံးစွဲရန် လုံလောက်လိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

လောဘတရားသည် ဝမ်ကျင်း၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာအရပ်တွင် ထာဝရ ကိန်းအောင်းနေသော အရည်အချင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ငွေကြေး၊ စည်းစိမ်နှင့် အလှအပတို့အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ လောဘဇောမှာ အတိတ်ဘဝနှင့် ယခုဘဝ နှစ်ခုစလုံးတွင် ဘယ်သောအခါမျှ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိခဲ့ချေ။

မဟာကျင်းအင်ပါယာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက်မှသာ သူသည် အာဏာအပေါ် တပ်မက်လိုစိတ်ကို ပြန်လည် နိုးထစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတိတ်ဘဝတွင် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် ငွေကြေးကို ရယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်စေ၊ ယခုဘဝတွင် စာရိတ္တ ကင်းမဲ့စွာ ပြုမူဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်စေ၊ နှစ်ခုစလုံးမှာ ဝမ်ကျင်း၏ အောက်တန်းကျသော စရိုက်လက္ခဏာကို ထင်ဟပ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤလောကကြီးသည် တကယ်ပင် မတရားလှပေသည်။ မိမိတို့၏ စည်းကမ်းဘောင်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သော လူကောင်းများသည် ခေါင်းပုံဖြတ်ခြင်းနှင့် နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံရတတ်ပြီး၊ ယုတ်ညံ့သော စရိုက်ရှိသူများမှာမူ ပိုမို၍ ကြီးပွားချမ်းသာလာတတ်ကြသည်။