အခန်း ၁၄၄

အခန်း (၁၄၄)

မတရားမှု

ဝမ်ကျင်းသည် ရိုးရှင်းသော စိမ်းပြာရောင် နေ့စဉ်ဝတ် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းလျက် စံအိမ်တော်ပြင်ပသို့ ခြေလှမ်းထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ကာ မိမိ၏မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော နေရောင်ခြည်၏ နွေးထွေးမှုကို ခေတ္တမျှ သက်တောင့်သက်သာ ဇိမ်ခံခံစားနေမိ၏။

ယခုကဲ့သို့ ဆောင်းရာသီအချိန်တွင် ယွဲ့ပြည်နယ်သည် နွေးထွေးသော ရာသီဥတုရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း အအေးဓာတ်ကတော့ ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ နေပူစာလှုံရခြင်းမှာ အတော်ပင် ဇိမ်ရှိလှပေသည်။

ရက်အတော်ကြာ ရုံးလုပ်ငန်းစာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးခြင်းနှင့် အခွန်အတုတ်များကို စာရင်းဇယားကိုင်တွယ်တွက်ချက်ခြင်းတို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်းနှင့် စီမာရီ နှစ်ဦးစလုံး အတော်ပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ရာသီဥတု သာယာလှသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ပြည်နယ်မြို့တော်သူ မြို့တော်သားတို့၏ လူနေမှုဘဝနှင့် စားဝတ်နေရေးကို လေ့လာသိရှိနိုင်ရန်အတွက် မြို့ထဲတွင် လမ်းလျှောက်လှည့်လည်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ရထားလုံးမပါဘဲ ခြေကျင်လျှောက် ထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏လုံခြုံရေးကိုမူ အနည်းငယ်မျှ ပေါ့ဆထားခြင်း မရှိချေ။

ကုရန်နှင့် အခြားသူများက အနီးကပ် စောင့်ရှောက်ပေးနေပြီး တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်အင်အား ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကလည်း မလှမ်းမကမ်းမှ တိတ်တဆိတ် အကာအကွယ်ပေးလျက် လိုက်ပါလာကြသည်။ အကြောင်းမူကား ဝမ်ကျင်းနှင့် စီမာယီတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာ အနည်းငယ် အားနည်းလှသဖြင့် လမ်းဘေးလူမိုက်များကို ဖိအားမရှိ ကိုင်တွယ်နိုင်သော်လည်း အကယ်၍ ထိပ်တန်းလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက အခက်တွေ့သွားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိမိအား လာရောက်လုပ်ကြံခြင်းဖြင့် မိသားစုတစ်ခုလုံး အမြစ်ဖြတ် အသတ်ခံရမည့် ဘေးအန္တရာယ်ကို စွန့်စားဝံ့လောက်အောင် မည်သူမျှ ရဲတင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ဝမ်ကျင်း တွေးမိသော်လည်း နောင်တရမည့်အစား ကြိုတင်ကာကွယ်ထားခြင်းက ပို၍စိတ်ချရပေသည်။ ခဏတာ ပေါ့ဆမိခြင်းကြောင့် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းခံရပြီး အသက်ဆုံးရှုံးရပါက အလွန်ပင် ရင်နာစရာကောင်းလှပေလိမ့်မည်။

ထိုလူစုသည် ပြည်နယ်မြို့တော်၏ လမ်းမများအတိုင်း အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းမပေါ်ရှိ လမ်းသွားလမ်းလာများနှင့် ဈေးသည်များသည် ဝမ်ကျင်းနှင့် သူ၏အခြံအရံများကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဘေးသို့ကပ်၍ လမ်းဖယ်ပေးကြသဖြင့် ဝမ်ကျင်းမှာ အနည်းငယ် ပျင်းရိငြီးငွေ့လာမိသည်။

‘ဘာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အထင်သေးတဲ့အကြည့်နဲ့ လာရောက်ရန်စတာမျိုး မရှိရတာလဲ။ အဲဒီအခါကျမှ ငါက ငါ့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ဂုဏ်ဒြပ်အဆင့်အတန်းကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး လူယုတ်မာကို နှိမ်နင်းကာ လူအများရဲ့ တစ်ခဲနက် ချီးကျူးထောက်ခံသံတွေကြားထဲကနေ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ထွက်ခွာသွားရမယ့် ဇာတ်ကွက်မျိုးပေါ့။ ဒီလို ရိုးအီနေတဲ့ ဇာတ်ကွက်ဟောင်းကြီးက အပြင်ကမ္ဘာမှာတော့ ခေတ်မမှီတော့ဘူးလို့ ဆိုနိုင်ပေမဲ့ ငါကတော့ သဘောကျနေဆဲပဲ’

သို့သော်လည်း လက်တွေ့လက်ရှိဘဝတွင် လူဆိုးများသည် လူဆိုးများဖြစ်ကြသော်လည်း အုန်းနှောက်မရှိကြသူများတော့ မဟုတ်ပေ။

ဥပမာအားဖြင့် သူ၏ရှေ့မှောက်ရှိ ဆန်းပြားလှပသော ပိုးထည်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သန်မာထွားကျိုင်းသော အိမ်စေအစောင့်အရှောက်များစွာ ခေါ်ဆောင်လာသည့် မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ သခင်လေးတစ်ဦးသည် ဝမ်ကျင်း၏ အကဲခတ်စူးစိုက်ကြည့်နေသော အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသောအခါ ရိုသေစွာဖြင့် ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးပြီး လမ်းဘေးတွင် ငုံးငှက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ကပ်ရပ်ရပ်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်း စိတ်ကူးယဉ်ထားသည့် လေလွင့်သရမ်းစာသော သခင်လေးများ၏ မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး ဗိုလ်ကျစိုးမိုးလိုသည့် အမူအရာမျိုး အစအနမျှပင် မရှိချေ။

ဝမ်ကျင်း မသိရှိခဲ့သောအရာမှာ သူ ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည့် မိနစ်ပိုင်းကတည်းကပင် မြို့တော်အတွင်းရှိ သူဌေးကြီး၊ မျိုးရိုးကြီးမိသားစုအသီးသီးမှ လူကြီးမိဘများက ၎င်းတို့၏ သခင်လေးများကို ဝမ်ကျင်း၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်အား အလွတ်မှတ်သားထားရန်နှင့် လမ်းတွင်တွေ့ပါက လုံးဝ မရိုမသေမပြုမိစေရန် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ပြင်းထန်စွာ သတိပေးဆုံးမထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤအရှိန်အဝါကြီးမားသော ဒုတိယမျိုးဆက် သခင်လေးများ၏ မျက်စိထဲတွင် ၎င်းတို့ ဗိုလ်ကျအနိုင်ကျင့်လို့ရမည့်သူများကို မမှတ်မိလျှင်ပင် ထားနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ လုံးဝ မပြစ်မှားဝံ့၊ မစော်ကားဝံ့သောသူများကိုမူ အသေအချာ မှတ်သားထားကြစမြဲပင်။

လမ်းထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူတောင်းစားလေးအချို့က ဝမ်ကျင်းနှင့် သူ၏လူစုကို သေသေချာချာ စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ၎င်းတို့အနက် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အသက် ရှစ်နှစ်၊ ကိုးနှစ်ခန့်ရှိ ပိန်လှီပြီး သပ်ရပ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် သူတောင်းစားလေးက သူ၏ဘေးနားရှိ အရပ်အနည်းငယ်ပုသော သူတောင်းစားလေးအား တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်ဟိုအာ... မင်း ငါ့ကိုပဲ ကြည့်နေ။ ငါသာ အောင်မြင်သွားရင် အစ်မ စွေအာကို ချက်ချင်းသွားပြီး သတင်းပို့ချေ။"

ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ခါယမ်းကာ သပ်ရပ်အောင်ပြင်ဆင်ပြီး သတ္တိကို မွေးလျက် ဝမ်ကျင်းရှိရာဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။

လမ်းလျှောက်ရသည်မှာ ငြီးငွေ့လာပြီဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် လမ်းသလားချင်စိတ် ကုန်ဆုံးသွားကာ အိမ်သို့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူ လှည့်အပြန်တွင်ပင် ထိုသူတောင်းစားလေးက သူ့အနီးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သူ နောက်ထပ်ခြေတစ်လှမ်း ထပ်မံတိုးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထွားကျိုင်းသော လက်မောင်းတစ်ဖက်က သူ၏လမ်းကို ပိတ်ဆို့တားဆီးလိုက်သည်။ သန်မာထွားကျိုင်းသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦးက အေးစက်သော မျက်ဝန်း၊ တည်တင်းသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

"သူတောင်းစားလေး... မြင့်မြတ်တဲ့ အရှင်သခင် ခရီးလှည့်လည်နေတာမို့ သွားပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိမိ၏ ခါးကြားထဲသို့ နှိုက်ကာ ငွေစတစ်စကို ထုတ်ယူပြီး သူတောင်းစားလေး၏ လက်ထဲသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "သွား... စားစရာတစ်ခုခု ဝယ်စားချေ။"

ငွေစကို လက်ခံရရှိလိုက်သော သူတောင်းစားလေးမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး ခပ်တံတံ အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲဖြစ်သည့် ကိုယ်ရံတော်ကြီးကို မော့ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တောင်းပန်မိလိုက်သည်။ 'ဦးလေးကြီး... အားနာပါတယ်နော်။' ထို့နောက် သူသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး လှမ်းပြောလိုက်တော့သည်။

"သခင်ကြီး။ ဘုရင်ခံအရှင်ကြီး။ ကျွန်တော်မျိုး ဘုရင်ခံအရှင်ကြီးကို ဖူးမြော်ချင်လို့ပါဗျာ။ ကျွန်တော်... အု... အု..."

"ဟေ့... မဟုတ်သေးပါဘူး၊ မင်းကလည်း ကလေးရယ်..."

ကိုယ်ရံတော်ကြီးသည် ဝမ်ကျင်းအား အနှောင့်အယှက် ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတောင်းစားလေး၏ ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန်ပင် လှမ်းပိတ်လိုက်ရတော့သည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ထိုကလေးငယ်၏ အသံကို ကြားရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ရုန်းကန်နေသော သူတောင်းစားလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် မေးခွန်းထုတ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ကိုယ်ရံတော်ကြီးသည် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ရင်း "သခင်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုး ပေါ့ဆမိသွားပါတယ်။ အပြစ်ပေးတာကို ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ။" ဟု လျှောက်တင်သည်။

ဝမ်ကျင်းက သူ့ကို လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး "သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်၊ ဒီဘက်ကို လာခိုင်းလိုက်ပါ။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လွတ်မြောက်သွားသော သူတောင်းစားလေးသည် ဝမ်ကျင်းရှိရာဆီသို့ သုတ်ခြေတင်ပြေးလာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းကနဲ ဒူးထောက်ချကာ ပြားပြားဝပ် ဦးတိုက် အရိုအသေပြုလိုက်တော့သည်။

"နှိမ့်ချလှတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးက ဘုရင်ခံအရှင်ကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် ပိန်လှီပြီး သပ်ရပ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့်အပြင် ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း ဖွေးဖွေးလှုပ်အောင် လျှော်ဖွတ်ထားသည့် ထိုသူတောင်းစားလေးကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကလေး... ငါက ဘုရင်ခံဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုလုပ်သိတာလဲ။"

သူတောင်းစားလေးသည် ခေါင်းကိုမော့ကာ ဝမ်ကျင်းအား တိတ်တဆိတ် ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ဘုရင်ခံအသစ်ကြီးဟာ ထူးထူးခြားခြား ခန့်ညားလွန်းလှတယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။ အရှင်ကတော့ ဤပြည်နယ်မြို့တော်တစ်ခုလုံးမှာ ကျွန်တော်မျိုး မြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အခန့်ညားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အရှင်ဟာ ဧကန်မုချ ဘုရင်ခံကြီးပဲ ဖြစ်ရပါမယ်။" ဟု ဖြေကြားသည်။

အားနည်းချက်၊ ဟာကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အလွန်ပင် တိုက်ရိုက်ကျလှသည့် ဤမြှောက်ပင့်စကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးညွတ်ကာ ပြုံးမိသွားတော့သည်။

"အော်... ဒါဆိုရင် မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို တွေ့ချင်ရတာလဲ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတောင်းစားလေးသည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့တော့သည်။

"သခင်ကြီး။ ကျွန်တော်မျိုးဟာ ကျူးယီခန်းမက လူကောင်းတွေကို ဗိုလ်ကျနှိပ်စက်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့ကို တိုင်တည်အပြစ်ပေးဖို့ အသက်စွန့်ပြီး လာရောက်လျှောက်တင်တာပါ။"

"အို..."

ဝမ်ကျင်း၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပို၍လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။ ဤသူတောင်းစားလေး၏ စကားပြောဆိုပုံမှာ ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး အစီအစဉ်တကျရှိလှရာ သာမန်လမ်းဘေးသူတောင်းစားလေးတစ်ဦးနှင့် လုံးဝမတူချေ။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ၊ ပြီးတော့ ကျူးယီခန်းမက မင်းရဲ့ မိသားစုကို ဘယ်လိုမျိုး ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာလဲ။"

"ဘုရင်ခံအရှင်ကြီးကို လျှောက်တင်ရရင်... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမည်က 'ကျန်ဖေး' ဖြစ်ပါတယ်။ ကျူးယီခန်းမက ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကျန်မိသားစုပိုင်ဆိုင်တဲ့ သမိုင်းဝင် မြေကွက်ကောင်းတွေနဲ့ ကျွန်တော့်အစ်မရဲ့ အလှအပကို မက်မောလိုချင်တက်မက်ကြတာကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူကို လောင်းကစားဝိုင်းထဲ လှည့်ဖြားဆွဲသွင်းပြီး အကြွေးနွံနစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဖခင်ဖြစ်သူဟာ မိသားစုပိုင် ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့အပြင် ပြင်ပမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ အကြွေးမြီတွေ တင်ရှိသွားခဲ့ရပါတယ်။"

"ကျွန်တော့်ဖခင်ဟာ အရှက်ရလွန်းတာကြောင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်သွားခဲ့ပြီး မိခင်ကလည်း သူ့နောက်ကို လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်မကတော့ ကျူးယီခန်းမရဲ့ အဓမ္မခေါ်ဆောင်သွားပြီး စော်ကားမော်ကားပြုလုပ်တာကို မခံယူနိုင်တာကြောင့် ရေတွင်းထဲ ခုန်ချပြီး အသက်စွန့်သွားခဲ့ရပါတယ်။ တစ်ချိန်က သာယာအေးချမ်းခဲ့တဲ့ ကျွန်တော်တို့ အိမ်လေးထဲမှာ အခုတော့ လမ်းပေါ်မှာ လေလွင့်နေရတဲ့ ကျွန်တော်မျိုးတစ်ယောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်။ သခင်ကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးအတွက် တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးဖို့ အနူးအညွတ် တောင်းပန်ပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် နာကျည်းကြေကွဲမှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် ကျန်ဖေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကလေးငယ်၏ Ngိုယိုသံကြောင့် ဝိုင်းအုံလာကြသော လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ သနားကရုဏာသက်မိသည့် အမူအရာကို ပြသလိုက်သည်။

"ကျူးယီခန်းမက တကယ်ပဲ ဒီလို ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းတဲ့ ကိစ္စတွေကို လုပ်ဝံ့သလား။ တကယ့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကောက်ကျစ်မှုပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် ဒီကိစ္စကို အစအဆုံး သေသေချာချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပေးမယ်။"

သူ၏စကားလုံးများသည် ပြတ်သားဟိန်းထွက်နေပြီး တရားမျှတမှုများ လျှံထွက်နေခဲ့သည်။ ပြည်သူကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး အားနည်းသူများဘက်မှ တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးမည့် သူ၏ ထည်ဝါလှသော ရပ်တည်ချက်ကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးထံမှ တစ်ခဲနက် ချီးကျူးထောက်ခံသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။

ကျူးယီခန်းမက အမှန်တကယ် ယုတ်မာပတ်စက်ခြင်း ရှိ၊ မရှိကို အပထား၍ ဝမ်ကျင်းကတော့ ၎င်းတို့ကို စိတ်ထဲတွင် ပြစ်ဒဏ်စီရင်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျူးယီခန်းမကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသည် သေချာပေါက် မနည်းလှသည့် စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို မတရားသိမ်းပိုက် စုဆောင်းထားပြီးသား ဖြစ်ရပေမည်... ပြည်နယ်မြို့တော်သူ မြို့တော်သားများကို လူယုတ်မာများ၏ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုဘေးမှ ကာကွယ်ရန်အတွက် ဒေသခံ လူမိုက်ဂိုဏ်းများနှင့် ဒုစရိုက်အမှောင်ထုကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန်မှာ အလွန်ပင် အရေးကြီးလှသော ကိစ္စရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ကျန်ဖေးသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ ဦးတိုက်ကျေးဇူးတင်ရှာသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ မတရားမှုကို ဖြေရှင်းပေးဖို့ ကရုဏာသက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအနန္တတင်ရှိပါတယ်။ သခင်ကြီးက ပြည်နယ်မြို့တော်ကို ရောက်ခါစမို့ နယ်မြေဒေသ အကျွမ်းတဝင် မရှိသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးကတော့ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒီမှာပဲ ကြီးပြင်းခဲ့တာမို့ သခင်ကြီးအတွက် လမ်းပြအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးပါရစေ၊ သခင်ကြီးကို မြို့ပြင်က 'လင်းကွန်းကျောင်းတော်' ဆီ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး သခင်ကြီး ဘေးကင်းလုံခြုံဖို့ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု သွားရောက်တောင်းခံပေးပါရစေ။ ဒါဟာ သခင်ကြီးရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို ဆပ်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်။"

ဝမ်ကျင်းသည် ရိုးသားဖြူစင်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသည့် ကျန်ဖေးကို ကြည့်ကာ နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ။ လင်းကွန်းကျောင်းတော်က အလွန်စွမ်းထက်တယ်လို့ ငါလည်း ကြားဖူးတာ ကြာပြီ။ ထတော့... လမ်းကနေ ဦးဆောင်လိုက်ပါဦး။"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ သခင်ကြီး။"

ကိုယ်တိုင်လမ်းပြအဖြစ် လာရောက်လုပ်ဆောင်ပေးသော ကျန်ဖေးက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လမ်းလျှောက်သွားပြီး သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ဝမ်ကျင်းနှင့် စီမာယီတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ သဘောတကျ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

လမ်းထောင့်တွင် စောင့်ကြည့်နေသော ရှောင်ဟိုအာသည် အခြေအနေအားလုံးကို မျက်ဝါးထင်ထင် တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ ယခုအခါ ကျန်ဖေးက ဝမ်ကျင်းအား မြို့ပြင်သို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ သူသည် အဝေးဆီသို့ အလျင်အမြန်ပင် ဒုန်းစိုင်းပြေးထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ရှေ့မှ လျှောက်လှမ်းနေသော ကျန်ဖေးရှိရာဘက်သို့ မေးထိုးပြကာ ဘေးနားရှိ စီမာယီကို ပြောလိုက်သည်။ "ကျုန်တာ... ဒီကောင်လေးက ငါ့ကို လင်းကွန်းကျောင်းတော်ဆီ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပြီး ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတယ်လို့ မင်းထင်လဲ။"

စီမာယီက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ "သေချာပေါက်... တစ်စုံတစ်ယောက်က သခင်ကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံချင်နေတာ နေမှာပါ။" ဟု လျှောက်တင်သည်။

"ဒါဆိုရင် ငါ သူတို့နဲ့ တွေ့သင့်တယ်လို့ မင်းထင်လား။"

"ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အမြင်အရတော့ တွေ့ဆုံတာက အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်ပါတယ်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က ကနဦး လက်ဆောင်ကိုတောင် ပေးအပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီပဲ ဥစ္စာ။"

ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။ အမှန်ပင်... ကျူးယီခန်းမကဲ့သို့သော ဒေသခံဂိုဏ်းမျိုးသည် ပြည်နယ်မြို့တော်အတွင်း အခြေစိုက်ရပ်တည်နိုင်ခြင်းဖြစ်ရာ အတော်အတန် များပြားလှသော စည်းစိမ်ဥစ္စာများကို စုဆောင်းထားပြီးသား ဖြစ်ရမည်။ ၎င်းတို့က ကနဦး ဂါရဝလက်ဆောင်အဖြစ် ဆိုလျှင်တော့ လုံလောက်သည်ထက် ပိုပေသည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျူးယီခန်းမ၏ ရာဇဝတ်မှုဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထား အားလုံးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က စနစ်တကျ ပြုစုစုဆောင်းပြီးသား ဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်၏။