အခန်း ၁၄၅

အခန်း (၁၄၅)

မကျေနပ်နိုင်ခြင်း

ပိန်လှီသော ရှောင်ဟိုအာသည် ဖုန်မှုန့်များ ပေကျံနေသည့် ပါးပြင်ပေါ်မှ ချွေးသီးချွေးပေါက်ကြီးများ တစိမ့်စိမ့် စီးကျလာသည်အထိ အသက်လုကာ အပြင်းနှင်ပြေးလာခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကျိမိသားစုစံအိမ်တော်၏ နောက်ဘက်ဘေးတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့တော့သည်။

ဤတံခါးငယ်လေးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် စံအိမ်တော်ရှိ အစေခံများ ပစ္စည်းဝယ်ယူရန်နှင့် အပြင်ကိစ္စအဝဝအတွက် သွားလာရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသောကြောင့် အိမ်တော် အစောင့်အရှောက်များမှာ သိပ်ပြီး တင်းကျပ်မှု မရှိချေ။ သိုင်းဝတ်စုံ ဆင်မြန်းထားသည့် ထွားကျိုင်းသော အစောင့်အရှောက်အချို့သည် ရှောင်ဟိုအာကို တစ်ချက်မျှသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးလွှဲသွားကြသည်။

တံခါးအတွင်းဘက်တွင်မူ စိမ်းပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အစေခံမိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးသည် အပြင်ဘက်တွင် အသက်ပြင်းပြင်းရှူနေရရှာသော ရှောင်ဟိုအာကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်မှာ အတော်ပင် ကြာမြင့်နေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ရှောင်ဟိုအာ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လျှင် သူမသည် ဝတ်ရုံစကို ပင့်မလျက် သူ့ထံသို့ သုတ်ခြေတင်ပြေးလာပြီး သူမ၏ အိတ်ကပ်အသေးလေးထဲမှ ငွေစအချို့ကို ထုတ်ယူကာ ရှောင်ဟိုအာ၏ အဝတ်အတွင်းခံထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့နားနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

“ရှောင်ဟိုအာ... ကိစ္စ အဆင်ပြေသွားပြီလား”

စွီအာတစ်ယောက် ကပ်စေးနှဲလွန်း၍ ဤမျှသာ ပေးခြင်းမဟုတ်ပေ။ ရှောင်ဟိုအာကဲ့သို့သော လမ်းဘေးသူတောင်းစားလေးတစ်ဦးအတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမြား ပေးအပ်လိုက်ပါက ၎င်းမှာ ဆုလာဘ်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ ဘေးအန္တရာယ်ဆိုးကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်လာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ များများစားစား ပေးလိုက်မည်ဆိုပါက အစောင့်အရှောက်များထဲမှ တစ်ဦးဦးက နောက်ကွယ်မှ တောက်လျှောက်လိုက်ပါသွားပြီး သူ့ကို သတ်ဖြတ်ကာ ငွေလုယူသွားခြင်းမျိုးလည်း ဖြစ်ပွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ရှောင်ဟိုအာသည် ရင်ဘတ်ထဲရှိ ငွေစများကို လက်ဖြင့် အုပ်ကိုင်ထားရင်း အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရံဖန်ရံခါ လှမ်းကြည့်နေကြသော အစောင့်အရှောက်များကို တစ်ချက် အကဲခတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်တော့သည်။

“ဟုတ်ကဲ့... အစ်မစွီအာ၊ အစ်ကိုကြီးက လူတွေကို လင်းကွန်းကျောင်းတော်ဆီ ခေါ်သွားပြီဗျ။”

စွီအာ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ရှောင်ဟိုအာ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ “တော်တယ်။ သွား ကစားတော့။ မင်းရဲ့ မောင်နှမလေးတွေအတွက်လည်း အရသာရှိတဲ့ စားစရာတွေ ဝယ်ကျွေးလိုက်ဦးနော်။”

“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့။”

ရှောင်ဟိုအာသည် မိမိ၏ တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ရာ စိုးရိမ်ပူပန်နေရသော စိတ်အစုံမှာ လျော့ကျသွားခဲ့တော့သည်။ ထိုအခါမှသာ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာ ဆာလောင်မွတ်သိပ်လာမိသည်။ သူသည် ရင်ဘတ်ထဲရှိ ငွေစများကို စမ်းသပ်ကိုင်တွယ်ကြည့်ရင်း မျက်နှာထက်တွင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုများ လျှံထွက်လာခဲ့သည်။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့တစ်စုလုံး ရက်အတော်ကြာ ငတ်ပြတ်မနေကြရတော့ပေ။

ထွက်ခွာသွားသော ရှောင်ဟိုအာ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း စွီအာ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နွေးထွေးသော အပြုံးများမှာ ရုတ်ချည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အစောင့်အရှောက်များရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်ခက်ထန်သွားပြီး အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။

“အားလုံး ဒီဘက်ကို လာခဲ့ကြစမ်း။”

ထိုလူအနည်းငယ်သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီးနောက် အနားသို့ တိုးကပ်လာကြသည်။ စွီအာသည် သူမ၏ ခါးကြားမှ အိတ်ငယ်လေးကို ဖြုတ်ယူကာ ရွှေစေ့ကလေးတစ်ဆုပ်ကို သွန်ထုတ်လိုက်ပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်လျက် ထိုလူများအား ပြသလိုက်သည်။

“သခင်မလေးက မင်းတို့ကို ဆုလာဘ်ပေးတဲ့နေရာမှာ ဘယ်တုန်းကမှ လက်တွန့်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာကို ပြောရမယ်၊ ဘာကို မပြောရဘူးဆိုတာ ငါကပဲ သီးသန့် သင်ပေးနေရဦးမှာလား။ မဟုတ်လို့ကတော့... မင်းတို့ရဲ့ အရေခွံတွေကိုသာ အခွာခံဖို့ ပြင်ထားကြပေတော့။”

အစောင့်အရှောက်များသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ရွှေစေ့များကို ယူကာ ခွဲဝေယူလိုက်ကြသည်။

“အစ်မစွီအာ... စိတ်ချပါဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ ပါးစပ်က အလွန်လုံခြုံပါတယ်။”

“ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုတွေဟာ သခင်မလေးရဲ့ ရက်ရောတဲ့ ကျေးဇူးတရားကြောင့်ပဲ ချမ်းချမ်းသာသာ နေထိုင်ဖြတ်သန်းနိုင်တာပါ။ ဒါတွေကို ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲမှာ အမြဲ အမှတ်ရနေပါတယ်။”

ထိုလူများသည် ရိုသေကိုင်းညွတ်သော လေသံများဖြင့် ၎င်းတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသကြသည်။ အရပ်မြင့်မားထွားကျိုင်းလှသော ယောက်ျားကြီးအချို့မှာ သေးငယ်သိမ်မွေ့သော စွီအာ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ခါးကိုပင် မတ်မတ်မတ်မရပ်ဝံ့ကြချေ။

အခြားနည်းလမ်းမရှိချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတစ်ပါးကျွေးတာကို စားထားရလျှင် ပါးစပ်ပိတ်ရစမြဲဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါးပိုက်ဆံကို ယူထားရလျှင် လက်တွန့်ရစမြဲ မဟုတ်ပါလား။ အစောင့်အရှောက်များအဖြစ် ၎င်းတို့ရရှိသော လစာငွေမှာ မနည်းလှဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း မိသားစုကို လုပ်ကျွေးရမည့်အပြင် သိုင်းပညာရပ်များ ပိုမိုကျွမ်းကျင်လာစေရန် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အရင်းအမြစ်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရသဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ ငွေကြေးမလောက်ငှနိုင်ကြချေ။

ထို့အပြင် ဤအစောင့်အရှောက်များ၏ အဆင့်အတန်းမှာ သခင်ဖြစ်သူ၏ အနီးကပ် သစ္စာရှိ အစေခံဖြစ်သော စွီအာနှင့် ယှဉ်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ စွီအာ၏ သခင်မလေးမှာ မယားငယ် (ကိုယ်လုပ်တော်) မှ မွေးဖွားလာသည့် သမီးဖြစ်သော်လည်း သခင်သည် သခင်ပင် ဖြစ်ရုံမျှမက အလွန်ပင် ရက်ရောတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သခင်ကို သစ္စာဖောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကာကွယ်ရေးအပိုင်းတွင် ပေါ့ဆခြင်းကဲ့သို့သော အခြေခံစည်းမျဉ်းများကို မချိုးဖောက်သည့် ကိစ္စရပ်များအတွက်မူ ၎င်းတို့အနေဖြင့် အဆင်ပြေအောင် ကူညီပေးရန် အလွန်ပင် လိုလားကြပေသည်။

စွီအာသည် ၎င်းတို့၏ သင့်လျော်မှန်ကန်သော သဘောထားကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ တည်တင်းနေသော မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် လျော့ကျသွားပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်သို့ ပြောင်းလဲသွားကာ ဆိုလိုက်သည်။

“နင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေသာ စိတ်ချအားကိုးရမယ်ဆိုရင် နောင်အနာဂတ်မှာ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ပိုပြီး ရရှိစေရမယ်။”

အစောင့်အရှောက်များသည် 'ညီအစ်ကိုတွေ' ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာသွားကြကာ အလုအယက် ခေါင်းညိတ်ပြကြတော့သည်။ မိမိ၏ တာဝန် ပြီးမြောက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ စွီအာသည် အချိန်ဆွဲမနေဝံ့တော့ဘဲ သတင်းပို့ရန်အတွက် အလျင်အမြန်ပင် ပြန်လှည့်လာခဲ့သည်။

သီးသန့်စံအိမ်ဝင်းငယ်၏ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ခြံဝင်းအတွင်း တံမြက်လှည်းနေကြသော သန်မာထွားကျိုင်းသည့် အမျိုးသမီးကြီးနှစ်ဦးသည် ဦးစွာပထမ ၎င်းတို့၏ သန့်ရှင်းရေးကိရိယာများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် သတိကြီးစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရောက်ရှိလာသူမှာ စွီအာဖြစ်ကြောင်း သိရှိသွားကြသောအခါမှသာ ၎င်းတို့သည် စိတ်အေးသွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့အနက် ရေပုံးတစ်ပုံးစာခန့် ထူထဲသော ခါးအချိုးအစားရှိပြီး ခက်ထန်ရိုင်းစိုင်းသော မျက်နှာထားရှိသည့် အလတ်တန်းစား အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ လျှောက်တင်သည်။

“မိန်းကလေးစွီအာ... သခင်မလေးက ရေမိုးချိုးပြီး ဝတ်လဲတော် လဲလှယ်ပြီးပါပြီ။ မိန်းကလေး ရှောင်သျှဲနဲ့ အခြားသူတွေက အနီးကပ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးနေပါတယ်။”

စွီအာက ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ခြေလှမ်းများကို ပိုမိုသွက်လက်စေကာ ဘေးဘက်အခန်းငယ်၏ တံခါးဝသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် တံခါးဝတွင် ရပ်တန့်ကာ အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေသော အသက်ရှူသံများကို တည်ငြိမ်အောင် ပြုလုပ်ပြီးနောက် တံခါးကို ခပ်ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်ရင်း လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ကိစ္စအဝဝ ပြီးမြောက်သွားပါပြီ၊ အားလုံး အဆင်ပြေချောမွေ့ပါတယ်ရှင်”

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် အခန်းတွင်းမှ သာယာကြည်လင်သော အသံလေးတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဝင်ခဲ့ချေ။”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။”

ဝတ်ရုံရှည်ကို ဆင်မြန်းထားသည့် မိန်းကလေးငယ်သည် လူတစ်ရပ်စာခန့် မြင့်မားသော ကြေးမုံမှန်ချပ်ကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရပ်လျက် သူမ၏ သွယ်လျလှပပြီး အချိုးအစားကျနလှသော ခန္ဓာကိုယ်အလှကို ဘယ်ညာ ယိမ်းနွဲ့ကာ ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ကြေးမုံမှန်ချပ်ကြီး၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံးတွင် အစေခံမိန်းကလေးနှစ်တန်းက လဲလှယ်ရမည့် ဝတ်လဲတော်များနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာ လက်ဝတ်ရတနာများကို ကိုင်ဆောင်လျက် အသင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လာသော စွီအာသည် မိန်းကလေးငယ်အား ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်ရင်း သတင်းပို့လိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ထိုသူတောင်းစားလေးက ဘုရင်ခံငယ်ကို လင်းကွန်းကျောင်းတော်ဆီ တကယ်ပဲ ဦးဆောင်ခေါ်သွားပါပြီ။”

ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ မိန်းကလေးသည် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စူးရှတောက်ပပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်နှာလေးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်ခုံးအစုံအကြားတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ စွန်းထင်နေခြင်းက ကြည့်ရသူကို သနားကရုဏာသက်မိစေပေသည်။ သို့သော်လည်း စင်ကြယ်သန့်ရှင်းလှသော ထိုမျက်နှာလေးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာပင် ဝတ်ရုံရှည်အောက်ရှိ သွယ်လျသော ခါးအချိုးအစားနှင့် ကောက်ကြောင်းလှပလှသော တင်ပါးဆုံအလှတရားတို့မှာ ကြည့်ရှုသူ၏ သွေးသားကို ဆူပွက်စေလောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှု ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

မိန်းကလေးသည် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ရိုးရှင်းဖြူစင်သော ဝတ်ရုံဖြူရှည်ကို သွယ်လျဖြူဖွေးသော လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်ရင်း စွီအာအား စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးလိုက်သည်။

“လှရဲ့လား”

စွီအာက အလုအယက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရင်း “အလွန်လှပါတယ် သခင်မလေး။ သခင်မလေးက ဘာဝတ်ဝတ် လှပနေတာပါပဲ။”

မိန်းကလေးသည် ကြေးမုံမှန်ချပ်ကြီးဆီသို့ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး မှန်ထဲတွင် ပေါ်ပြနေသော အလွန်လှပလှသည့် သူမ၏ ပုံရိပ်စစ်ဆီသို့ လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆန့်တန်းကာ အသာအယာ ပွတ်သပ်နေမိသည်။ သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“လှပခြင်းဆိုတာ... တစ်ခါတစ်ရံမှာ ပြစ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလို... လက်နက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ...”

ကျိဝမ်သည် ဤကဲ့သို့ ကံကြမ္မာကို မကျေနပ်နိုင်ချေ။ သူမ၏ လှပမှုနှင့်ဆိုလျှင် ပိုမိုတောက်ပပြီး ကောင်းမွန်သော အနာဂတ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထိုက်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသည်။ သူမ၏ ကြင်ယာတော်သည် ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ကျော်ကြားလှသော ပါရမီရှင် လူငယ်တစ်ဦး မဟုတ်လျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ပါရမီစွမ်းရည် ပြည့်ဝပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသည့် ကျင့်ကြံသူ လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သင့်ပေသည်။ မိမိ၏ ဇနီးကို ကွာရှင်းပြတ်စဲပြီး ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်မည့်သူ သို့မဟုတ် မဆွံ့မအစုတ်ပဲ့ အောက်တန်းစား နောက်ခံရှိသူမျိုး မဖြစ်သင့်ချေ။

ထိုအခြင်းအရာကို တွေးမိသောအခါ ကျိဝမ်၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် နာကျည်းမုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ အမှန်စင်စစ် ဤကဲ့သို့သော အတင်းအဓမ္မ စီစဉ်ထားသည့် အိမ်ထောင်ရေး ဟူသော ခက်ခဲသည့် တတာဝန်သည် သူမအပေါ်သို့ ကျရောက်မလာသင့်ချေ။ အနွယ်တူ အဝေးအနွယ်ဝင် မိသားစုများထဲမှ သင့်လျော်သော အသက်အရွယ်ရှိသူ တစ်ဦးဦးကို ရွေးချယ်လိုက်လျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း အိမ်တော် သခင်မကြီးမှ မွေးဖွားသော အစ်မကြီးက သူမ၏ လှပမှုကို မနာလိုဖြစ်ကာ ကျိမိသားစုအတွင်း မိမိ၏ တောက်ပမှုကို လွှမ်းမိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမအား မျက်စိရှေ့မှ အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ရန် မျှော်လင့်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပြုလုပ်မှသာ သူမ ချစ်မြတ်နိုးရသော ဝမ်းကွဲမောင်လေးက သူမအပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ဤအကြံအစည်အတွက် အစ်မကြီးဖြစ်သူသည် သူမ၏ မွေးမိခင်ဖြစ်သော ကျိမိသားစု၏ သခင်မကြီးရှေ့မှောက်တွင် မဟုတ်မမှန် ကောလာဟလများကို အစဉ်တစိုက် သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဖခင်ဖြစ်သူ ကျိကျုန်းသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းအုံးနားက သွေးထိုးစကားများကြောင့် စိတ်ယိုင်သွားခဲ့ကာ သူမအား ဝူချုံယွန်းနှင့် လက်ထပ်ပေးရန် ရွေးချယ် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

သူမသည် ဆန်းပြားပြီး ရိုးရှင်းသော ဆံထိုးလေးတစ်ခုကို လှမ်းယူကာ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော သူမ၏ နက်မှောင်သည့် ဆံကေသာရှည်ကြီးအတွင်းသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

ကျိဝမ်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အလေးအနက် တည်ကြည်ပြတ်သားလာခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ကိုယ်တိုင် ပြောင်းလဲပစ်ရန် ကြိုးစားလိုသည်။ သူမသည် အခြားသူများ၏ ကြိုးဆွဲရာကရမည့် ဘဝမျိုးနှင့် မိမိ၏ အနာဂတ်ကို သူတစ်ပါး လက်ထဲသို့ အပ်နှံရမည့် ဘဝမျိုးကို လုံးဝ အရှုံးမပေးလိုချေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထပ်ရမည်ဆိုလျှင် ပိုမိုအာဏာစွမ်းရည်ကြီးမားသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ဘာဖြစ်လို့ မလက်ထပ်နိုင်ရမှာလဲ။ သူမအနေဖြင့် ဝူချုံယွန်း၏ တရားဝင်ဇနီးကြီး ဖြစ်ရမည့်အစား ဘုရင်ခံငယ်လေး၏ ကိုယ်လုပ်တော် ဘဝကိုသာ ပိုမိုရွေးချယ်လိုပေသည်။

သူမ၏ အကြည့်များသည် ဝဲယာနှစ်ဖက်ရှိ ဝတ်လဲတော်များနှင့် လက်ဝတ်ရတနာများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစေခံမိန်းကလေးများပေါ်သို့ ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းတို့အနက် နှစ်ဦးပေါ်တွင် အတန်ကြာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ ကျိဝမ်သည် မိမိအတွက် အခွင့်အရေးမှာ တစ်ကြိမ်တည်းသာ ရှိကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သူမ စံအိမ်တော်ပြင်ပသို့ ခြေလှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် မိသားစုအကြီးအကဲဖြစ်သော ဖခင်ဖြစ်သူက ဤကိစ္စကို သိရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် အရှိန်အဝါကို ပြန်လည်ဆန်းသစ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသည့် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးကလည်း ဤအကြောင်းကို သိရှိသွားပေလိမ့်မည်။ အပြင်ပန်းတွင် သိမ်မွေ့အေးချမ်းပုံရသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မောက်မာရိုင်းစိုင်းပြီး အေးစက်လှသော သခင်မကြီးကလည်း ဤကိစ္စကို မုချ သိရှိသွားမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူမ ကျရှုံးသွားခဲ့ပါက နောက်ထပ် မည်သည့်အခွင့်အရေးမျှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ကျိမိသားစုသည် မယားငယ်မှ မွေးဖွားလာသော သမီးတစ်ဦးကို ဤကဲ့သို့သော ကံကောင်းခြင်းမျိုး ရရှိရန် လုံးဝ ခွင့်ပြုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ကျိဝမ်အနေဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို အရယူရန် တိုက်ပွဲမဝင်ခဲ့ပါက ဤအခွင့်အလမ်းကောင်းကြီးမှာ အစ်မကြီးဖြစ်သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားမည် သာ ဖြစ်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အစ်မကြီး... နင်က ငယ်ငယ်ကတည်းက ငါ့ဆီက အရာအားလုံးကို လုယူခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့... နင့်ရဲ့ အရာအားလုံးကို ငါကပဲ ပြန်ပြီး လုယူပြရမှာပေါ့။”