အခန်း ၁၄၇

အခန်း (၁၄၇)

မာနကို နှိမ့်ချခြင်း

အလျင်စလို ဖြစ်မနေသော ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်နှင့် အေးအေးလူလူပင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ သဘာဝရှုခင်းပန်းချီကားများမှသည် ပန်းမန်များ၊ ငှက်များ၊ ငါးများနှင့် ပိုးမွှားကောင်များအကြောင်းအထိ စကားစပ်မိကြရာ၊ ကျိဝမ်သည် ယွဲ့ပြည်နယ်၏ တောင်ဘက်အရပ်တွင် ခိုအောင်းနေသော လူရိုင်းမျိုးနွယ်စုများကို နှိမ်နင်းရန် စစ်တပ်ကို မည်သို့ကွပ်ကဲရမည်နည်းဟု ဝမ်ကျင်းအား ရံဖန်ရံခါ မေးမြန်းလေ့ရှိပြီး၊ သူမ၏ ကြည်ညိုလေးစားမှုနှင့် မြတ်နိုးမှုကိုလည်း ပွင့်လင်းစွာ ထုတ်ဖော်ချီးမွမ်းလေ့ရှိသည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦး စကားပြောဆိုနေကြစဉ် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအားလုံးသည် ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေကြပြီး နှောင့်ယှက်မိမည်စိုးသဖြင့် မည်သူမျှ အသံပင် မပြုဝံ့ကြချေ။ ကျိဝမ်သည် သူမ၏ မျက်လုံးထောင့်မှ တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်းအား တောက်ပသော အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။

“ဘုရင်ခံ... ဒီနေရာကနေ လင်းကွန်းကျောင်းတော်ကို ရောက်ဖို့ အလှမ်းဝေးပါသေးတယ်။ ဒီမိန်းကလေးငယ်ရဲ့ မြင်းရထားထဲမှာ အတူတူ လိုက်ပါစီးနင်းဖို့ ဘယ်လိုလဲရှင်။”

ဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏ စကားကြောင့် မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်မိသည်။ မဟာကျင့်နိုင်ငံတော်သည် သူ၏ ယခင်ဘဝက မင်နှင့် ချင်းမင်းဆက်များလောက် အရိုးစွဲဖိနှိပ်မှု မရှိသော်လည်း၊ လူမှုရေးထုံးတမ်းစဉ်လာများမှာ အတန်ငယ် တင်းကျပ်လှသဖြင့် အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး၊ အထူးသဖြင့် အထက်တန်းလွှာမျိုးနွယ်စုမှ သခင်မလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် အခြားသော ယောက်ျားတစ်ဦးနှင့် မြင်းရထားတစ်စီးတည်း အတူစီးနင်းခြင်းမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။

သို့သော်လည်း မိန်းမလှလေးတစ်ဦးက ဖိတ်ခေါ်နေမှတော့ မသွားဘဲ နေစရာအကြောင်း ရှိပါမည်နည်း။ ဝမ်ကျင်းသည် ကုရန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကုရန်က ကျိဝမ်သည် သိုင်းပညာ အခြေခံမရှိသော သာမန်မိန်းကလေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်အား သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့သည်။

“ဒါဆိုရင် မိန်းကလေးကျိကို အားနာရတော့မှာပဲ။”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် မြင်းရထားဆီသို့ သုတ်ခြေတင် လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ စီးနင်းခွင့်ရရှိနေမှတော့ သူသည် နောက်ထပ်တစ်လှမ်းမျှပင် ပင်ပန်းခံ၍ မလျှောက်လိုတော့ချေ။

၎င်းတို့နှစ်ဦး မြင်းရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားကြသောအခါ မြင်းရထားဘေးရှိ ကျိစံအိမ်တော်မှ အစောင့်နှစ်ဦးမှာ ဦးနှောက်များ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။ အခြားသူများ မသိနိုင်သော်လည်း ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကမူ မိမိတို့၏ သခင်မလေးသည် နယ်စားမင်းဝူနှင့် လက်ထပ်ရတော့မည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။ သို့ဖြစ်ရာ ယခုမှ အသစ်ခန့်အပ်ခံရသော ဘုရင်ခံငယ်အား မြင်းရထား အတူစီးရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်နည်း။

သို့မဟုတ်ရင်... ၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ရင်း စကားပင် မဟဝံ့ကြချေ။ ယခုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ စကားတစ်ခွန်း ဝင်ပြောဝံ့ပါက ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ အလောင်းမှာ ကျုံးအောက်ခြေတွင် အဆုံးသတ်သွားနိုင်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်း၏နောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကုရန်သည် ထိုအစောင့်နှစ်ဦးအနားသို့ လှမ်းလျှောက်လာပြီး စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ရဲ့ မြင့်မြတ်တဲ့ ဧည့်သည်တော်တွေ စကားပြောနေကြတာဆိုတော့ ငါတို့တွေ ရှောင်ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား။”

သူ စကားပြောလိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ အတွင်းအားများက သိသိသာသာ လှုပ်ခတ်လာပြီး ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များကလည်း ထိုအစောင့်နှစ်ဦးကို စူးရှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ မိမိတို့အနေဖြင့် တွန်းလှန်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း သိရှိသဖြင့် ထိုအစောင့်နှစ်ဦးသည် မြင်းရထားနှင့် ဝေးရာသို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာပေးလိုက်ရတော့သည်။

၎င်းတို့နှစ်ဦးကို မောင်းထုတ်ပြီးနောက် ကုရန်သည် ရထားမောင်းသမားအား တိတ်တဆိတ် အချက်ပြလိုက်သည်။ ရထားမောင်းသမားသည်လည်း ဖျတ်လတ်သူပီပီ ကုရန် စကားပင် မဆိုရသေးမီ မြင်းရထားပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်ပေးလိုက်ပြီး သူ၏နေရာကို ကုရန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်တော့သည်။

မြင်းရထားအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသော ဝမ်ကျင်းသည် နူးညံ့သော ဖျာကော်ဇောအပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်သည်။ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်မြင်းရထားကဲ့သို့ ကျယ်ဝန်းခမ်းနားခြင်း မရှိသော်လည်း ဤရထားမှာလည်း အတော်အတန် သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှပေသည်။

ဝမ်ကျင်း ထိုင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျိဝမ်သည်လည်း သူ၏ဘေးနားတွင် တိုက်ရိုက်ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် ဝမ်ကျင်းအား နက်ရှိုင်းသော သံယောဇဉ်တို့ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ့ကိုသာ ငေးမောကြည့်နေမိသည်။

ကျိဝမ်၏ အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ၎င်း၏နေရာတွင် မောက်မာရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာတစ်ခု အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို တိုက်ရိုက်ဆန့်ထုတ်ကာ ကျိဝမ်၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ သွယ်လျသော ပါးလေးကို ဖက်တွဲလိုက်သည်။ ကျိဝမ်၏ အာမေဍိတ် အသံလေးနှင့်အတူ သူမကို မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲသွင်းလိုက်တော့သည်။

“အို... ဘုရင်ခံ...”

ကျိဝမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် ရှက်သွေးဖြာမှုတို့ ရောယှက်ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဤအရာမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ယခုအချိန်တွင် သူမ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမ၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဝမ်ကျင်းနှင့် စကားပြောဆိုရန်နှင့် သူ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန်အတွက် သီးသန့်ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးရန်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဝမ်ကျင်းက ဤနေရာတွင်ပင် သူမအား ဤကဲ့သို့ စနောက်ကျီစယ်လိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးတောခဲ့မိချေ။

เธอအနေဖြင့် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝမ်ကျင်းထံ ပေးအပ်ရန် လိုလားသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ သူနှင့် လက်ထပ်ပြီးမှသာ ဖြစ်ရပေမည်။ သူမအနေဖြင့် တရားဝင် ဇနီးကြီးအရာကို မမျှော်လင့်ဝံ့သော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်အဆင့်ကိုမူ ရရှိနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ အကယ်၍ ဤနေရာတွင်ပင် တိုက်ရိုက် ဖြစ်ပွားသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်... သူမ ကျိဝမ်သည် တန်ဖိုးနည်းလှသော မိန်းမပျက်တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

ကျိဝမ်သည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသော ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ဘတ်ကို အသာအယာ တွန်းတိုက်လိုက်သည်။

“ဘုရင်ခံ... မလုပ်ပါနဲ့... ဒီလိုမျိုး မလုပ်ပါနဲ့ရှင်...”

သူမ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာလည်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။

မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ မိန်းမလှလေး၏ သနားစဖွယ် ထိတ်လန့်နေသော အမူအရာကို မြင်သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် သနားဂရုဏာ မဖြစ်မိသည့်အပြင်၊ သူမအား ငိုကြွေးအောင် ပြုလုပ်လိုသော မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည့် အလိုဆန္ဒတစ်ခုသာ စိတ်ထဲတွင် တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ ကျိဝမ်၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်ထားသော လက်သည် သူမ၏ လည်ပင်းနောက်ဘက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် ကျိဝမ်၏အနားသို့ ပိုမိုနီးကပ်စွာ တိုးကပ်လိုက်ပြီး သူမထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ရှူရှိုက်ကာ သူမ၏ နားရွက်အနားသို့ နှုတ်ခမ်းကို ကပ်လျက် တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“မိန်းကလေးကျိ... မင်းက ဘယ်လိုအကြောင်းကိစ္စမျိုးကြောင့် ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးစုံသုံးပြီး ငါနဲ့ လာတွေ့ရတာလဲ။”

နားရွက်နားရှိ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ကျိဝမ်၏ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထောင်ထသွားခဲ့သည်။ ထိုယောက်ျား၏ ကိုယ်နံ့နှင့် နီးကပ်လွန်းသော ခန္ဓာကိုယ်တို့ကြောင့် ကျိဝမ်သည် တစ်ကိုယ်လုံး အင်အားချည့်နဲ့သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး သူမ၏ စိတ်အစုံမှာလည်း ဗလာဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။

“ဘု... ဘုရင်ခံ... ဒီမိန်းကလေးငယ်က အရာရှိမင်းကို ကြည်ညိုလွန်းလို့ ရိုးရိုးသားသား လာရောက်တာပါ... ကျွန်မ... ကျွန်မက...”

ကျိဝမ် စကားပင် မဆုံးသေးမီ ဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏ ကြည်လင်တောက်ပသော နားသီးလေးကို နှုတ်ခမ်းဖြင့် ငုံခဲလိုက်တော့သည်။

“အာ... ဘုရင်ခံ...”

ဝမ်ကျင်းသည် မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နွေးထွေးနူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းတုံးလေးမှာ ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီးနောက် အနည်းငယ် တုန်ရင်သွားသည်ကို အထင်အရှား ခံစားလိုက်ရသည်။ မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျိဝမ်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်များ စီးကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကြည်လင်သော မျက်ရည်စက်များသည် သူမ၏ ဖြူစင်နူးညံ့သော ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးဆင်းနေသော်လည်း သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားလျက် ငိုသံထွက်မလာအောင် ထိန်းချုပ်ထားခဲ့သည်။

ကျိဝမ်၏ သနားစဖွယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ထဲရှိ မကောင်းသော စိတ်အာရုံများ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်း၏ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျိဝမ်၏ တင်းအိနေသော တင်ပါးကို အသာအယာ ရိုက်ပုတ်လိုက်ကာ သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

“ကဲ... ဒါက မင်းလို မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက် ငါ့နားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဉ်းကပ်လာတဲ့အတွက် ပေးတဲ့ ပြစ်ဒဏ်ပဲ။ မငိုပါနဲ့တော့။”

ကျိဝမ်သည် ဝမ်ကျင်းကို မကြည့်ဝံ့ဘဲ အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များကို လက်ဖြင့် အသာအယာ သုတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လုံးဝ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

‘ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်... တကယ်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီခံစားချက်က ထူးဆန်းလွန်းတယ်... ယားယံသလိုလို... တုန်ရင်သလိုလို...’

ကျိဝမ်၏ စီးကျနေသော မျက်ရည်များကို မြင်သောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ထူးဆန်းစွာပင် သူမအပေါ် စိတ်ရှည်မှုနှင့် သံယောဇဉ်တို့ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဤကဲ့သို့ပင် လူများကို ငိုအောင် ပြုလုပ်ပြီးမှ ပြန်လည် ချော့မြှူရခြင်းကို နှစ်သက်သူ ဖြစ်ပြီး ထိုဖြစ်စဉ်ကို သဘောကျနေခဲ့သည်။

“ကဲ... မငိုနဲ့တော့။ ပြောစမ်းပါဦး... မင်း ငါ့ဆီကနေ ဘာကို အလိုရှိနေတာလဲ။”

ကျိဝမ်သည် ဝမ်ကျင်း၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို မော့ကြည့်ကာ သူမ၏ ငွေသွားလေးများကို တင်းတင်းကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမိန်းကလေးငယ်က ဘုရင်ခံကို ကြည်ညိုလွန်းလို့ ကျွန်မရဲ့ ဒီခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အလုပ်အကျွေးပြုဖို့ လိုလားပါတယ်ရှင်။”

အခြေအနေများမှာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ကျိဝမ်သည် အရာခပ်သိမ်းကို စွန့်လွှတ်ကာ သူမ၏ စိတ်ရင်းအမှန်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။ ယခု ကြုံတွေ့မှုအပြီးတွင် သူမအနေဖြင့် ဤဘုရင်ခံဝမ်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သာမန်လူတစ်ဦး မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ နားလည်သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။

သူမ အစောပိုင်းက စိတ်ကူးထားခဲ့သော အစီအစဉ်မှာ သူရဲကောင်းကို ကြည်ညိုသော မိန်းကလေးတစ်ဦးအဖြစ် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံမှုမှာပင် အချစ်ဦးအဖြစ် စွဲလမ်းသွားဟန်ပြကာ၊ သံယောဇဉ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း တည်ဆောက်ပြီးမှ၊ သင့်တော်သော အချိန်တွင် မိမိ၏ မိသားစုက အတင်းအဓမ္မ အိမ်ထောင်ချပေးရန် ကြိုးပမ်းနေကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြသကာ ဝမ်ကျင်း၏ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် သနားဂရုဏာကို နှိုးဆွရန် စိတ်ကူးထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် ထိုအစီအစဉ်မှာ မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

ဤယောက်ျားသည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲကာ၊ စိတ်အလိုအတိုင်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြုမူတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူမ ယခင်က သိကျွမ်းခဲ့ဖူးသော အထက်တန်းလွှာ သခင်လေးများနှင့် လုံးဝ ကွာခြားလှပေသည်။ ခွေးတစ်ကောင်ကို ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်သည့် နည်းလမ်းမျိုးသည် သူ၏အပေါ်တွင် အသုံးတည့်မည် မဟုတ်ချေ။

ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်အား ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်ကာ အထက်အောက် အကဲခတ်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် ဆိုးသွမ်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

“အလုပ်အကျွေးပြုမယ် ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင် အခုကတည်းက စပြီး မလုပ်ပါ့မလား။ ငါကိုယ်တိုင်လည်း ‘မြင်းရထားပေါ်က ကာမစည်းစိမ်’ ကို တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးဘူး။”

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်ထံသို့ လက်လှမ်းလိုက်ရာ သူမမှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ ၎င်းကို မြင်သော်လည်း ဝမ်ကျင်းက အလျင်စလို ဖြစ်မနေခဲ့ပေ။

“ကြည့်ရတာ မိန်းကလေးကျိက ငါ့ကို အလုပ်အကျွေးပြုချင်ရုံတင်မကဘဲ အခြားအရာတစ်ခုကိုလည်း လိုချင်နေပုံပဲ။ တိုက်ရိုက်ပဲ ပြောစမ်းပါ၊ ငါက စကားကို ကွေ့ပတ်ပြောနေတာမျိုးကို မနှစ်သက်ဘူး။”

ဝမ်ကျင်း၏ ပွင့်လင်းလှပြီး အနည်းငယ် စော်ကားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော စကားလုံးများကို ကြားရသောအခါ ကျိဝမ်၏ နောက်ဆုတ်နေသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ တိုးဝင်လိုက်တော့သည်။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဝမ်ကျင်း၏ လည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ဖက်တွဲလိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ခွထိုင်ကာ သူမ၏ တင်းအိမို့မောက်သော ရင်သားအစုံဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်လိုက်သည်။

ကျိဝမ်သည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရှက်သွေးဖြာကာ တုန်လှုပ်မှုများနှင့်အတူ ဝမ်ကျင်းကို ငုံ့ကြည့်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ... ကျွန်မက အဆင့်အတန်းတစ်ခုကို လိုချင်တာပါရှင်။”

ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်၏ ရဲတင်းလှသော အပြုအမူကြောင့် ခေတ္တမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျိဝမ်ကို ပြန်လည်ဖက်တွဲလိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို သူမ၏ ရင်ခွင်ကြားထဲသို့ တိုက်ရိုက် မြှုပ်နှံလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တင်ဟာနဲ့တော့... မလုံလောက်သေးဘူး...”

ကျိဝမ်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဝမ်ကျင်း၏ ဗလုံးဗထွေး အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော ဝမ်ကျင်း၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံကို ခံစားလိုက်ရစဉ် ဝမ်ကျင်း၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွဲထားသော ကျိဝမ်၏ လက်ကလေးများမှာ တုန်ရင်နေခဲ့သည်။

“ဘုရင်ခံ... ကျွန်မမှာ အဲဒီလောက် တန်ဖိုးရှိပါတယ်ရှင်။”

ယခုအချိန်တွင်မူ ကျိဝမ်အတွက် နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။ ကျိဝမ်၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း ရူးသွပ်သော လောင်းကစားသမားတစ်ဦးကဲ့သို့ စွန့်စားလိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ တရားမဝင်သော မွေးဖွားခြင်း သဘာဝသည် သူမ၏ ဘဝအတားအဆီးကို ကန့်သတ်ထားခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် မကျေမနပ်နိုင်ချေ။ မည်မျှပင် နိမ့်ကျစေကာမူ ဤချုပ်နှောင်မှုများမှ ရုန်းထွက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကို ရရှိရန်အတွက် သူမ အစွမ်းကုန် တိုက်ပွဲဝင်သွားရပေမည်။