အခန်း ၁၄၉

အခန်း (၁၄၉)

ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော်

ကျိဝမ်၏ နုနယ်ချောမွေ့လှသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း၊ ဝမ်ကျင်းသည် ယွဲ့စီရင်စု၏ နာမည်ကျော် ဗုဒ္ဓဘုရားကျောင်းတော်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ပိုးဖဲကတ္တီပါများ ဆင်မြန်းထားသည့် သူဌေးသူကြွယ်များနှင့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်များသာမက ရိုးရှင်းသော လျှော်အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သသာမန်အရပ်သားပြည်သူများပါမကျန် ဘုရားဖူးလာသူများနှင့် အမွှေးတိုင်ပူဇော်သူများမှာ မပြတ်တမ်း စည်ကားလျက်ရှိသည်။

“လင်းကွန်းကျောင်းတော်ရဲ့ အမွှေးတိုင်မီးလျှံတွေက တကယ်ပဲ အရှိန်အဝါကြီးမားတာပဲ...”

ဝမ်ကျင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုးတိုးလေးရေရွတ်ရင်း ရှေးဟောင်း၍ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကျောင်းတော်ကြီး၏ ပင်မတံခါးဝဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

ဧည့်သည်တော်များကို ကြိုဆိုရန် တာဝန်ကျနေသော တံခါးဝမှ ကိုရင်ငယ်လေးသည် ဝမ်ကျင်းနှင့် သူ၏လူစု ချဉ်းကပ်လာသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ အဝတ်အစား ဆင်ယင်ထုံးဖွဲ့မှု၊ အရှိန်အဝါနှင့် ခါးတွင် ဓားရှည်များ ချိတ်ဆွဲထားသည့် ကိုယ်ရံတော်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူတို့သည် သာမန်ပုထုဇဉ်လူသားများ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ တံခါးဝ၌ ဧည့်ကြိုရန် တာဝန်ပေးခြင်းခံရသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် နက်နဲသော တရားဓမ္မများကို မတတ်မြောက်ထားလျှင်ပင် လူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်သည့်နေရာ၌မူ အမှန်ပင် ကျွမ်းကျင်လိမ္မာသူ ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသည့် ဝမ်ကျင်း၏ထံသို့ ပျာပျာသလဲ လှမ်းလျှောက်လာခဲ့သည်။

“အလှူရှင်...”

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ဝမ်ကျင်းက ရိုင်းစိုင်းစွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ကိုရင်လေး... ငါတို့ဘာသာငါတို့ပဲ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်မယ်။”

ကိုရင်ငယ်လေးသည် ခေတ္တမျှ စကားထစ်ငေါ့သွားသော်လည်း အမျက်ဒေါသ မထွက်ဘဲ ဝမ်ကျင်းအား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“အလှူရှင်... ကျောင်းတော်အတွင်းက အချို့နေရာတွေက ဘုရားဖူးတွေကို ဝင်ခွင့်မပြုပါဘူးဘုရား။ ကျွန်ုပ်ကပဲ လမ်းပြပေးတာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။”

ကိုရင်ငယ်လေး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး လေထဲတွင် စက်ဝိုင်းတစ်ခု ဆွဲပြလိုက်သည်။

“ကိုရင်လေး... ဒီယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးမှာ ငါသွားလို့မရတဲ့နေရာဆိုတာ မရှိဘူး။”

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် လင်းကွမ်းကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ရဲဝံ့စွာ လှမ်းဝင်ခဲ့တော့သည်။ ကိုရင်ငယ်လေးသည် တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်အချို့၏ သတိပေးသည့် အကြည့်များကြောင့် နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ရသည်။ သူသည် ငယ်ရွယ်သေးသူဖြစ်၍ ခေတ္တမျှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကာ သူ၏ စီနီယာ ဘုန်းတော်ကြီးများထံသို့ အစီရင်ခံရန် ပျာပျာသလဲ ပြေးသွားခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများနှင့် အမွမ်းတင်ပုံစံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည့် ခန့်ညားထည်ဝါသော တံခါးမကြီးကို ဖြတ်ကျော်လျက် ကျောင်းတော်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးမကြီးကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက် စိမ်းလန်းစိုပြည်သော သစ်ပင်ကြီးများဖြင့် အရိပ်ရနေပြီး ဝေဆာလှပသော ပန်းမန်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကျယ်ဝန်းလှသော ရင်ပြင်တော်ကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရင်ပြင်တော်၏ ဗဟိုတွင် တည်ရှိသော အမွှေးတိုင်အိုးကြီးမှ လိပ်ပြာခွေကဲ့သို့ စည်းချက်ကျကျ ထွက်ပေါ်နေသော မီးခိုးငွေ့များသည် စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းတည်ငြိမ်စေသည့် သင်းပျံ့သောရနံ့ကို ပျံ့လွင့်စေလျက် ရှိသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခန့်ညားဆုံးနှင့် အမြင့်မားဆုံးသော ပင်မကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်ခဲ့သည်။ ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ ရောက်သည်နှင့် တောက်ပစွာ လင်းလက်နေသော ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးများကို ဖူးမြော်လိုက်ရပြီး၊ ဆင်းတုတော်များ၏ ကရုဏာတော်ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာတော်များက စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုနှင့် သက်သောင့်သက်သာရှိမှုကို ဆောင်ကြဉ်းပေးလျက်ရှိသည်။ ကျောင်းဆောင်ကြီးအတွင်း၌ ဗုဒ္ဓဝင်ဇာတ်တော်များနှင့် တရားဓမ္မများကို သရုပ်ဖော်ထားသည့် ခမ်းနားလှသော နံရံဆေးရေးပန်းချီများနှင့် ပန်းပုလက်ရာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ပြတင်းပေါက်များမှတစ်ဆင့် ဖြာကျလာသော နေရောင်ခြည်သည် ကြမ်းပြင်ထက်တွင် စူးရှတောက်ပသော အလင်းအမှောင်ရိပ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး သန့်ရှင်းမွန်မြတ်၍ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါကို ဖန်တီးပေးနေသည်။

ဆင်းတုတော်များ၏အောက်တွင် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရင်း တရားဘာဝနာပွားများနေကြသည့် အံ့အားသင့်နေသော ဘုန်းတော်ကြီးများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ဝမ်ကျင်းသည် တောက်ပနေသော ရွှေဆင်းတုတော်ကြီးကို သူ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် နက်နဲသော စဉ်းစားတွေးတောမှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရှည်လျားသော မျက်ခုံးနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှိသည့် အရပ်ရှည်ရှည်၊ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် ဝမ်ကျင်း ဇွတ်အတင်းဝင်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြင်းထန်စွာ မာန်မဲလိုက်တော့သည်။

“မင်းက ဘယ်သူမို့လို့ ဒီလောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းရတာလဲ။ ဗုဒ္ဓမြတ်စွာဘုရားကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အထိ တည့်တည့်စိုက်ကြည့်ရဲရတာလဲ။”

ဤဝါရင့်ဘုန်းတော်ကြီးသည် ဝမ်ကျင်း၏ ကျခြေစောင်းဝင်ရောက်လာမှုကြောင့် ဒေါသထွက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဒူးမထောက်ဘဲ မြတ်စွာဘုရားအား တည့်တည့်စိုက်ကြည့်နေသည့် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော သဘောထားကြောင့် မိမိ၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှု စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အမျက်ထွက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျန်ရှိနေသော ဘုန်းတော်ကြီးများကလည်း ဝမ်ကျင်းအား ဝိုင်းဝန်းပြစ်တင် ရှုတ်ချကြတော့သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ဆူညံသံများကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ရိုင်းစိုင်းနေကြောင်း သိသည်၊ စော်ကားရာရောက်နေကြောင်းလည်း သိသည်၊ သို့သော် ဘာဖြစ်သနည်း။ သူသည် မိမိစိတ်အလိုအတိုင်းသာ ပြုမူလိုပေသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက အာဏာဟူသည် ဘာအတွက် ရှိနေသနည်း။

ဝမ်ကျင်း၏ မနှစ်မြို့သော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုရန်သည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့လှမ်းထွက်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်းနှင့် ကျိဝမ်တို့ကို သူ၏နောက်ကွယ်၌ ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ သူသည် ခါးမှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ၊ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ယူထားသည့် အခြားသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များကလည်း သူတို့၏ ဓားချက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြတော့သည်။

“ရဲတင်းလှချည်လား။ ဘုရင်ခံ ရောက်ရှိနေတာကို မင်းတို့က ဘယ်လိုတောင် ရိုသေမှုမရှိဘဲ စော်ကားရဲရတာလဲ။”

ကုရန် ဓားဆွဲထုတ်လိုက်သည့်အခါ၊ လက်သီးများကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လျက် မိမိတို့၏ အတွင်းအားများကို လှည့်ပတ်နေကြသော သိုင်းရဟန်းအချို့သည် ကုရန်၏ မာန်မဲသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဆတ်ခနဲ တုန်သွားခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ခေတ္တမျှ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ ဖြစ်သွားကြပြီး ပိန်ပိန်ပါးပါး ဝါရင့်ဘုန်းတော်ကြီးထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုဝါရင့်ဘုန်းတော်ကြီးသည်လည်း ကြားညပ်ကာ ဆွံ့အလျက် မတ်တတ်ရပ်နေမိတော့သည်။ အရေးယူဆောင်ရွက်ရန်လည်း မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့၊ ငြိမ်နေရန်လည်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ အကယ်၍ သူသာ အရေးယူဆောင်ရွက်ပြီး မဟာကျင့်နိုင်ငံတော်၏ နယ်စပ်အရာရှိကြီးဖြစ်သူ၊ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၏ အုပ်ချုပ်သူကို နေ့ခင်းကြောင်တောင် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသာ လင်းကွန်းကျောင်းတော်၌ တစ်စုံတစ်ခု ထိခိုက်ဒဏ်ရာရရှိသွားပါက၊ အနည်းဆုံးအနေဖြင့် နောက်တက်လာမည့် ဘုရင်ခံသည် လင်းကွန်းကျောင်းတော်ကြီးကို မြေလှန်ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ပထမဆုံး အမိန့်တော် ချမှတ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူက ဘာမျှမလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေမည်ဆိုပါကလည်း မိမိ၏ အတွင်းစိတ်ထဲမှ ကိုးကွယ်ယုံကြည်မှုကို သစ္စာဖောက်ရာ ရောက်မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဝါရင့်ဘုန်းတော်ကြီး၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဗျာများနေမှုကို မြင်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ကုရန်အား လက်ကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။

“အာရန်... မင်းရဲ့ဓားကို ပြန်သိမ်းလိုက်။”

“မှန်လှပါ။”

ထိုသို့ဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တင်းမာနေသော ဘုန်းတော်ကြီးများကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပန်းပုလက်ရာများနှင့် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဗုဒ္ဓအသုံးအဆောင် ပစ္စည်းများဖြစ်သည့် ပလ္လင်တော်များ၊ သုမေရုပလ္လင်များ၊ အလံတော်များ၊ ထီးချက်များ၊ ကျောက်စာတိုင်များ၊ ထို့ပြင် ဆီမီး၊ ပန်း၊ အမွှေးတိုင်၊ အမွှေးတိုင်အိုး၊ သင်္ကန်းတော်များနှင့် ရေကန်စသည့် ပူဇော်မှုဆိုင်ရာ အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

ရုတ်တရက်၊ နူးညံ့သော်လည်း ဩဇာတိက္ကမကြီးမားလှသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဘုရင်ခံ... အရှင် ရောက်ရှိလာတာ ကိုယ်တော်တို့ ကျောင်းတော်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။ ကောင်းမွန်စွာ မဧည့်ခံနိုင်ခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူပါ”

“ထုန်ဝမ်... မင်းက ဘုရင်ခံကို ဘာလို့ အမြန်မတောင်းပန်တာလဲ။”

ဝါညိုရောင် သင်္ကန်းတော်ကို ဆင်မြန်းထားသည့် အသက်ကြီးရင့်သော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် ကျောင်းဆောင်အတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လာပြီး ဝမ်ကျင်းအား ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“ဒီကိုယ်တော် ထုန်တာ က ဒီကျောင်းတော်ရဲ့ ကျောင်းထိုင် ဖြစ်ပါတယ် ဘုရား။ ဘုရင်ခံကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

ဝမ်ကျင်းသည် သူ့ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး၊ အရေပြားများ တွန့်ရှုံ့ကာ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ သာမန်လူအိုများကဲ့သို့ မှုန်ဝါးခြင်းမရှိဘဲ တောက်ပကြည်လင်လျက် ရှိနေပြီး၊ သူ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းကာ မျက်နှာတော်မှာလည်း ကရုဏာတရားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

“အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး။”

“ဘုရင်ခံကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ထုန်တာသည် ခေါင်းမော့ကာ ဝမ်ကျင်းအား ကြည့်လိုက်သည်။ ထုန်တာသည် လင်းကွန်းကျောင်းတော်၏ လျှို့ဝှက်နည်းပညာနှင့် အမွှေးတိုင်မီးလျှံများ စည်ကားရခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သော ‘ချီ’ အခြေအနေနှင့် ရုပ်လက္ခဏာကို အကဲခတ်သည့် ပညာရပ်၌ အထူးကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ထုန်တာသည် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာလက္ခဏာကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ရုပ်ရည်မှာ အနှိုင်းမဲ့ ချောမွေ့လှပသော်လည်း နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ ပါးလွှာပြီး မျက်ဝန်းများမှာ စူးရှကျဉ်းမြောင်းလှသည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အစဉ်အမြဲ ပြုံးယောင်သန်းနေတတ်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ အေးစက်ကာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ ရှိမနေချေ။ ၎င်းသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်၍ သွေးဆာတတ်သော လူတစ်ဦး၏ လက္ခဏာပင် ဖြစ်ပေသည်။

ထုန်တာသည် လုံးဝမပေါ့ဆရဲချေ။ အကယ်၍ ထိုသို့သောလူမျိုးသည် သာမန်အရပ်သားတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက ကိစ္စမရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ သူသည် ကြီးမားသောအာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ဘုရင်ခံတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်ဖြင့် ဘုရင်ခံရာထူးကို ရရှိရန်အတွက် သူ၏ မိသားစုနောက်ခံမှာ အမှန်ပင် ကြီးမားထည်ဝါလှပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် ဤကဲ့သို့သော ထင်ရှားကျော်ကြားသည့် မှူးမတ်မျိုးနွယ်စုမှ ဆင်းသက်လာသူများ၊ အထူးသဖြင့် လူငယ်များသည် ဗုဒ္ဓဘာသာအပေါ် သဒ္ဓါတရား နည်းပါးတတ်ကြသည်။ သူတို့၏ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းအတွက်မူ ရှေ့လျှောက် အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေတော့မည်။

ဗုဒ္ဓဘာသာ အဘယ်ကြောင့် ဆုတ်ယုတ်လာရသနည်းဟူမူ... အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းလှပေသည်။ ရဟန်းသံဃာများသည် လယ်ယာမစိုက်ပျိုးကြသကဲ့သို့ အခွန်လည်း မဆောင်ကြချေ၊ ထို့ပြင် ဗုဒ္ဓဘာသာသို့ ကူးပြောင်းကိုးကွယ်သူများသည် အိမ်ထောင်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် သားသမီးမွေးဖွားခြင်း မပြုနိုင်ကြချေ။ ဗုဒ္ဓဘာသာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သူ များပြားလာလေလေ၊ နန်းတော်နှင့် မှူးမတ်များအတွက် လယ်ယာစိုက်ပျိုး၍ အခွန်ဆောင်မည့်သူ နည်းပါးလာလေလေဖြစ်ပြီး လူဦးရေတိုးတက်မှုနှုန်းမှာလည်း နှေးကွေးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် တိုင်းပြည်၏ အင်အားကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် အားနည်းစေခြင်းဖြစ်ရာ၊ ထိုအရာရှိများနှင့် သူတို့၏ မျိုးဆက်များက ဗုဒ္ဓဘာသာကို နှစ်သက်ကြမည်ဆိုပါက ထူးဆန်းလှပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ အတွေးအခေါ်များနှင့် တရားဓမ္မများသည် ဒေသန္တရနယ်မြေများကို တည်ငြိမ်အေးချမ်းစေရန်အတွက် အတန်အသင့် အသုံးဝင်နေခြင်းသာ မရှိပါက၊ ဗုဒ္ဓဘာသာသည် လွန်ခဲ့သောအချိန်ကတည်းက ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို တွေးမိသောအခါ ထုန်တာသည် သိုင်းနတ်ဘုရားကို စိတ်ထဲမှ အပြစ်တင်ရင်း ထပ်မံ၍ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိပြန်သည်။ အကယ်၍ သူသာ မရှိခဲ့ပါက ဗုဒ္ဓဘာသာသည် ယခုတိုင် စည်ကားဝေဆာနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ရှေ့တွင် ရိုရိုသေသေနှင့် သတိကြီးစွာ ထားနေသော ထုန်တာကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ သူက မိမိ၏ ရာထူးအဆင့်အတန်းကို သိရှိနားလည်ထားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှလှပသော ကျောင်းတော်ကြီးသည် နောင်တွင် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားရပေလိမ့်မည်။

“ကျောင်းထိုင်ဆရာတော်... တပည့်တော်ကို ကျောင်းတော်တစ်ခွင် လိုက်လံပြသပေးပါဦး။”

“ဒီဘက်ကို ကြွတော်မူပါ ဘုရင်ခံ။”

လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် လင်းကွန်းကျောင်းတော်၏ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရှုခံစားခဲ့သည်။ မြင့်မားစွာ ပျံတက်နေသော အမိုးစွန်းများ၊ ကော့ညွတ်နေသော ထောင့်စွန်းများ၊ အနီရောင်နံရံများ၊ အဝါရောင် အုတ်ကြွပ်များနှင့် လက်ရာမြောက်လှသော သစ်သားနှင့် ကျောက်ဆစ်ဗိသုကာ လက်ရာများပင် ဖြစ်သည်။ ကျောင်းတော်၏ ထောင့်တစ်နေရာ၌ စည်တော်မျှော်စင်တစ်ခု တည်ရှိပြီး ၎င်း၏ ဟိန်းဟောင်းမြည်ဟည်းနေသော ခေါင်းလောင်းသံနှင့် စည်သံများသည် လေထုထဲ၌ ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိကာ တစ်ကျောင်းလုံးကို ဆန်းကြယ်၍ မြင့်မြတ်လှသော ဘာသာရေးအရှိန်အဝါဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

ပိဋကတ်တိုက်၊ တရားဓမ္မအားထုတ်ရာ ကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်းဆောင်များနှင့် ပန်းခြံကဲ့သို့သော အဆောက်အအုံများကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ်၊ ထုန်တာက ပိဋကတ်တိုက်တွင် ဗုဒ္ဓကျမ်းစာများနှင့် မှတ်တမ်းစာပေများစွာကို သိမ်းဆည်းထားပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာကို လေ့လာဆည်းပူးရန်အတွက် အရေးကြီးသောနေရာဖြစ်ကြောင်း၊ ဝမ်ကျင်း ပြောကြားခဲ့သကဲ့သို့ ‘ယိကျင်းသိုင်းကျမ်း’ သို့မဟုတ် ‘မပျက်စီးနိုင်သော စိန်လက်နက်’ ကဲ့သို့သော အနှိုင်းမဲ့သိုင်းပညာရပ်များ အမှန်တကယ်ပင် ရှိမနေကြောင်း ရှင်းလင်းလျှောက်ထားခဲ့သည်။

ကမ္မဋ္ဌာန်းကျောင်းဆောင်များအတွင်း၌ ရဟန်းတော်များသည် အတွင်းစိတ်တည်ငြိမ်မှုနှင့် တရားထူးရရှိရန်အတွက် ဝီရိယစိုက်ထုတ်ကာ ကျင့်ကြံအားထုတ်နေကြသည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ပန်းခြံသည် စီးဆင်းနေသော ရေစမ်းကြောင်းများအထက်ရှိ တံတားငယ်လေးများ၊ နားနေဆောင်များနှင့် ပန်းမန်သစ်ပင်မျိုးစုံတို့ဖြင့် အေးချမ်းလှပသော ရှုခင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဆိတ်ငြိမ်အေးချမ်းသည့် ခံချက်ကို ပေးစွမ်းလျက်ရှိသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ထုန်တာနှင့်အတူ ကျောင်းတော်အတွင်း လှည့်ပတ်သွားလာရင်း လောကီရေးရာများကို ကျော်လွန်သွားသည့် အရှိန်အဝါကို စစ်မှန်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ လင်းကွန်းကျောင်းတော်၏ တည်ဆောက်ပုံနှင့် ဒီဇိုင်းသည် အမှန်ပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှပေသည်။ ဝမ်ကျင်းကဲ့သို့သော လူမျိုးပင်လျှင် စိတ်ဝိဉာဉ်သန့်စင်မှုနှင့် တရားဓမ္မ အသိအမြင်ပွင့်လင်းလာမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရေကန်တစ်ခု၏ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ဝမ်ကျင်းသည် ရေပြင်ထက်ရှိ မိမိ၏ အရိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။

“လင်းကွန်းကျောင်းတော်က ကောင်းမွန်ပါတယ်။ အကယ်၍ ပျက်စီးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ နှမြောစရာပဲ။”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထုန်တာ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ပတ်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်။

“ဘုရင်ခံ... လမ်းညွှန်ပြသပေးတော်မူပါ။”

ဝမ်ကျင်းသည် လှည့်လိုက်ပြီး ထုန်တာ၏ ပုခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လျက် စကားတစ်ခွန်းသာ ချန်ထားခဲ့သည်။

“လူတွေက... များလွန်းတယ်။”

ထို့နောက် သူသည် လှမ်းထွက်သွားခဲ့ရာ၊ ထုန်တာမှာ မျက်နှာထက်တွင် ပူဆွေးဝမ်းနည်းမှု အရိပ်အယောင်များဖြင့် ထိုနေရာ၌ ဆွံ့အလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

“လူတွေက များလွန်းတယ်တဲ့... အုန်း... သက်ပြင်းချစရာပဲ...”

ထုန်တာ၏ အရှိန်အဝါ အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီးသားဖြစ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ယခုအခါတွင် ပိုမို၍ ကိုင်းညွတ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။