အခန်း ၁၅၁

အခန်း (၁၅၁)

အံ့ဩတုန်လှုပ်ခြင်း

ရထားလုံးသည် ကျိအိမ်တော်၏ တံခါးဝသို့ ဆိုက်ရောက်လာသောအခါ၊ တံခါးဝတွင် တာဝန်ကျနေသော အစောင့်များသည် ရထားလုံးဘေးတွင် ခါး၌ ဓားများကိုယ်စီ ဆွဲကိုင်ထားကြသည့် ကုရန်နှင့် အခြားသူများကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ချက်ချင်းပင် နိုးနိုးကြားကြား ရှိသွားကာ လက်များကလည်း လက်နက်များဆီသို့ လှမ်းကိုင်လျက် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားနိုင်ခြေအတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော်လည်း လူအုပ်ထဲတွင် ရောနှောပါဝင်လာသော စွေအာနှင့် အိမ်တော်မှ အခြားကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူတို့ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်၊ ကျိမိသားစုတွင် လူဦးရေ သိပ်မများလှသဖြင့် အစေခံအလုပ်သမားလည်း အများကြီးမရှိချေ၊ ကျိအိမ်တော်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့သည် အိမ်တော်တွင်းရှိ လူများကို သဘာဝအတိုင်း မှတ်မိကြပေသည်။

သူတို့ ရှေ့သို့လှမ်း၍ မေးမြန်းခြင်း မပြုမီမှာပင်၊ ရထားလုံး၏ လိုက်ကာပိတ်စ မြှင့်တက်သွားပြီး ကျိဝမ်က ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်၊ အထူးသဖြင့် လိုက်ကာနောက်ကွယ်မှ အမျိုးသားတစ်ဦး၏ လက်တစ်ဖက် ထွက်ပေါ်လာကာ ကျိဝမ်အား နှုတ်ဆက်သည့်အနေဖြင့် ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်ကိုလည်း မြင်လိုက်ရ၏။

အစောင့်များ၏ စိတ်အာရုံမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားတော့သည်၊ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း သခင်မလေးက အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ရထားလုံး အတူစီးလာပြန်သည်လား။ ဤကိစ္စကို အိမ်တော်သခင်ကြီး သိထားသည်လား။ ထိုအမျိုးသားကလည်း သတ္တိကောင်းပြီး သူတစ်ပါးမျက်စိကိုတောင် မရှောင်ပေ။

ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းသက်ပြီးနောက်၊ ကျိဝမ်သည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ဝတ်စုံကို အသာအယာ သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် ချိုသာသော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ဝမ်ကျင်းနှင့် အခြားသူများ ထွက်ခွာသွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရထားလုံးသည် မျက်စိအောက်မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့် တိုင်အောင်ပင် ကျိဝမ်၏ အပြုံးသည် မှေးမှိန်မသွားခဲ့ဘဲ နက်နဲသော စဉ်းစားတွေးတောမှု အမူအရာတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်၊ ခေတ္တမျှကြာသော် သူမသည် ခေါင်းကိုမတ်မတ်ထားကာ ရင်ကိုမတ်လျက် အိမ်တော်တံခါးဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူကား ယခုအချိန်မှစ၍ သူမ ကျိဝမ်သည် အတိတ်က ကျိဝမ် မဟုတ်တော့သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိဝမ်နှင့်အတူ အပြင်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသော ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးသည် ကျိအိမ်တော်အတွင်းသို့ သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာပြီးနောက် ကျိဝမ်အား ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။

“သခင်မလေး... ကျွန်တော်မျိုးတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် အိမ်တော်ထိန်းနဲ့ အိမ်တော်သခင်ကြီးထံကို ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမျိုး ပြန်လည်အစီရင်ခံရမလဲ။”

“အမှန်အတိုင်းသာ ပြောလိုက်ကြစမ်း။”

သူမသည် မိမိအလိုရှိသောအရာကို ရရှိခဲ့ပြီး ရည်မှန်းချက်ကိုလည်း အောင်မြင်စွာ အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စရာ သို့မဟုတ် ဖုံးကွယ်ထားစရာ တစ်စုံတစ်ရာ မျှမရှိတော့ချေ။

ကျိဝမ်သည် သူမ၏ သီးသန့်အိပ်ဆောင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် အခန်းထဲတွင် လူနှစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်၊ ကျိဝမ်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်အဝါတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ကာ တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်နေကြသော အစေခံမလေး အနည်းငယ်ကိုမူ သူမ တစ်စုံတစ်ရာမှ မပြောခဲ့ချေ။

သူမသည် ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လှမ်းကာ ထိုင်လိုက်ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်လျက် စဉ်းစားခန်း ဝင်နေခဲ့သည်၊ ‘ဖခင်ဖြစ်သူကတော့ ရှင်းလင်းချက်တောင်းဖို့ လမ်းမှာ ရောက်နေလောက်ပြီ’ ဟု သူမ တွေးတောမိကာ ဖခင်ဖြစ်သူအနေဖြင့် အကြောင်းရင်းမှန်ကို သိရှိသွားသည့်အခါ မည်ကဲ့သို့သော မျက်နှာအမူအရာမျိုး ဖြစ်သွားမည်ကို အမှန်ပင် မြင်တွေ့ချင်လှသဖြင့် ကျိဝမ်၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း စွေအာကမူ အလွန်တရာ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်နေသည့် အသွင်ရှိပြီး ကျိဝမ်၏ နားရွက်အနီးတွင် မရပ်မနား တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်နေခဲ့သည်။

“သခင်မလေး... အဲဒီ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်က တကယ့်ကို သစ္စာမရှိတာပဲ။ နောင်ကျရင် သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်၊ ကျွန်မအထင်တော့ သူတို့ကို သစ်သားပြားတွေနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ ရိုက်နှက်ဆုံးမရမယ်။ သင်ခန်းစာရသွားအောင်လို့၊ မဟုတ်ရင် သူတို့က...”

သူမ စကားမဆုံးမီမှာပင် ကျိဝမ်၏ အေးစက်လှသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် စွေအာသည် ဆက်လက်၍ မပြောဝံ့တော့ချေ။

“စွေအာလေး... သူတို့အတွက် လာပြီးတော့ ဆင်ခြေပေးမနေနဲ့၊ သူတို့မှာ နောင်အနာဂတ် ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”

“သခင်မလေး... သူတို့မှာလည်း သူတို့ရဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိလို့ပါ...”

“ဆိတ်ဆိတ်နေစမ်း၊ ဘာမှ ထပ်ပြောဖို့ မလိုတော့ဘူး။”

စွေအာသည် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်လျက် ထပ်မံ၍ မပြောဝံ့တော့ချေ၊ ကျိဝမ်သည်လည်း ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်နှလုံးတွင်းမှ ဝမ်းနည်းမှုကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။

ဤအနီးကပ်အစေခံမလေးများသည် သူမနှင့်အတူ အချိန်အတော်ကြာ ရှိနေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့အကြားတွင် သံယောဇဉ် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှိခဲ့ပေသည်၊ ထိုလူနှစ်ဦးမှာ အစပိုင်းတွင် အဓမ္မစေခိုင်းခြင်း ခံခဲ့ရသည်ကိုလည်း သူမ သိရှိထားသဖြင့် အတိတ်က ကိစ္စများကို အတိတ်မှာပင် ထားခဲ့ကာ သူတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်၊ သူမ ပြန်ရောက်လာသည့် အချိန်အထိ သူတို့သာ အခန်းထဲတွင် ရှိနေသေးပါက အရာရာကို ဘာမျှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ပေးရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ပြင်းထန်သော တားမြစ်ပိတ်ပင်မှုက ထိုလူနှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားခြင်းကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ၊ ၎င်းသည် သူတို့အနေဖြင့် မိမိတို့၏ ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး သူမ၏ အစ်ကိုကြီးဘက်သို့ ကူးပြောင်းသွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင်မူ သူမအနေဖြင့် ရက်စက်သည်ဟု အပြစ်တင်၍ မရတော့ချေ၊ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှကျယ်ပြောလှသော ကျိအိမ်တော်ကြီးအတွင်း၌ မိမိအပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့သူများ ဘေးကင်းရန်ကင်း ရှိနေသည်ကို လူတိုင်း မြင်တွေ့သွားကြပါက မည်သူက ကျိဝမ်၏ စကားကို အလေးအနက် ထားတော့မည်နည်း။

အခန်းတွင်းရှိ အခြေအနေမှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဖိနှိပ်မှုများပြည့်နှက်ကာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီး အခန်းထဲရှိ အမျိုးသမီးအနည်းငယ်၏ အသက်ရှူသံများကိုသာ ကြားနေရတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်ပြီး အလျင်စလိုဖြစ်နေသော ခြေသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသော တံခါးချပ်ကြီးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တွန်းဖွင့်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်အမူအရာအတိုင်း ဖြစ်နေသော ကျိကျုန်းနှင့် မျက်နှာပျက်လျက် မှုန်မှိုင်းနေသော ကျိဟွမ်တို့သည် အခန်းထဲသို့ အလောတကြီး ဝင်ရောက်လာကြသည်။

ကျိဟွမ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျိကျုန်း၏ လက်ဝှေ့ယမ်း၍ တားမြစ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်၊ ထို့နောက် ကျိကျုန်းသည် သူ၏ သမီးဖြစ်သူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး သူမအား အတန်ကြာ စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ စတင်၍ စကားဆိုလိုက်သည်။

“ဝမ်အာ... သမီးအနေနဲ့ ဝူချုံယွန်းနဲ့ လက်မထပ်ချင်ဘူးဆိုရင် ဖခင်ကို အသိပေးလို့ ရတာပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး ပြုမူရတာလဲ။”

ကျိဝမ်သည် ထိုစကားများကြောင့် အစပိုင်းတွင် အချက်အလက်မရှိ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ထို့နောက်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခုကို အနည်းငယ် ပြသလိုက်သည်။

“ဖခင်... အကယ်၍ သမီးသာ ဖခင်ကို ပြောခဲ့ရင် ဖခင်က သဘောတူမှာမို့လို့လား။ အစ်မကြီးကလည်း ဒီကိစ္စအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းပေးခဲ့တာပဲ။ ပြီးတော့ အိမ်တော်သခင်မကြီးကလည်း ဖခင့်ထံမှာ ဒီအကြောင်းကို မနည်းပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။”

ကျိကျုန်းသည် သူမ၏ စကားများကြောင့် ဒေါသထွက်မသွားခဲ့ဘဲ သူ၏ မေးစေ့အောက်ရှိ မုတ်ဆိတ်မွှေးကို အသာအယာ သုံးသပ်နေခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့လည်း သမီးအနေနဲ့ ဒီလောက်အထိ အဆင်အခြင်မဲ့ မလုပ်သင့်ဘူး၊ ဒီလိုပြုမူတာက ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်။ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှု ပြုလုပ်ထားပြီးသား အပျိုစင်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး ပြုမူနိုင်ရတာလဲ။ ဒီလုပ်ရပ်က ငါတို့ ကျိမိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေရုံတင်မကဘူး၊ နောက်ပြီးတော့ အကယ်၍ ဘုရင်ခံ ဝမ်ကျင်းကိုသာ ပြစ်မှားမိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ကျိကျုန်း၏ မျက်ဝန်းများသည် စူးရှသွားပြီး ပြစ်တင်မောင်းမဲသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်၊ သူ၏ နောက်ကွယ်ရှိ ကျိဟွမ်ကလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ လိုက်ဖက်အောင် ပြုမူလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဖခင်... ဘုရင်ခံ ဝမ်ကျင်းက ဝမ်အာကို အလွန်သဘောကျတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ ဝမ်အာကို သူ၏ မယားငယ်အဖြစ် သိမ်းပိုက်ချင်တယ်လို့တောင် မိန့်ကြားခဲ့တယ်၊ သမီး မေးပါရစေဦး ဖခင်... အဲဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုမျိုး ဖြေရှင်းရမလဲဟင်။”

ကျိဝမ်သည် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ခက်ခဲနေသည့် အသံနေအထားဖြင့် ကျိကျုန်း၏ မေးခွန်းကို ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ မျက်နှာထက်မှ သရော်လှောင်ပြောင်မှုကိုမူ ဖုံးကွယ်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ကျိဝမ်၏ ပြန်လည်ဖြေကြားချက်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိကျုန်း၏ မျက်နှာထက်မှ တင်းမာမှုများသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ကျိဟွမ်သည်လည်း သူ၏ ဟန်ဆောင်ဒေါသများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်တော့သည်၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ကျိဝမ်၏ မျက်နှာထက်မှ လှောင်ပြောင်မှုကို ဂရုမစိုက်ကြချေ။

“ဒါ အမှန်ပဲလား။”

“ညီမလေး... ဒါက ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူးနော်။ မဟုတ်ကဟုတ်ကတွေ လျှောက်မပြောနဲ့။”

“ဒါက တကယ့်အမှန်တရားပဲပေါ့ရှင်၊ ပြီးတော့ သူက ဒီညမှာ သူ့ရဲ့ အိမ်တော်၌ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပမယ်လို့လည်း ပြောခဲ့သေးတယ်၊ ဖခင်အနေနဲ့ မလွဲမသွေ တက်ရောက်ပေးဖို့ ဝမ်အာကို သေချာမှာကြားလိုက်ပါသေးတယ်။”

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျိဝမ်၏ အကြည့်မှာ ကျိဟွမ်ထံသို့ ရွှေ့လျားသွားခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီး... သူက ဝမ်အာကိုလည်း မလွဲမသွေ လိုက်ခဲ့ရမယ်လို့ အတင်းအကျပ် ပြောနေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပုံမှန်ဆိုရင် ဝမ်အာမှာ အပြင်ထွက်ဝတ်ဖို့ ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ ဝတ်စုံတွေ မရှိဘူးလေ၊ အကယ်၍ ဝမ်အာရဲ့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ရိုးရှင်းလွန်းနေရင် သူက သမီးကို စော်ကားတယ်လို့ ထင်သွားမလားမသိဘူး။”

ကျိဝမ်သည် အစ်ကိုဖြစ်သူကို ချွဲနွဲ့နေသော ညီမငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ချိုသာပြီး ရိုးသားဖြူစင်လှသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျိဟွမ်က ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက မြို့တော်ကနေ ခမ်းနားတဲ့ ဝတ်စုံအချို့ ယူလာပေးထားတာ ရှိတယ်၊ အစ်ကိုကြီး ခဏနေရင် လူလွှတ်ပြီး လာပို့ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ညီမလေး စိတ်ကြိုက် သေချာရွေးချယ်ပြီး ကြိုက်တဲ့အထည်ကို ဝတ်ဆင်သွားပေါ့။”

ထိုအခါ ကျိဝမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် ခက်ခဲနေသည့် အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အဲဒါတွေက အစ်မကြီးအတွက် လို့ ကြားထားတာ၊ အကယ်၍ ဝမ်အာကို ပေးလိုက်ရင် အစ်မကြီးက စိတ်ဆိုးမနေဘူးလားဟင်...”

“ကိစ္စမရှိဘူး၊ အစ်ကိုကြီးပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်။”

“ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုကြီး”

ဝမ်ကျင်းက သူ့အား တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲသို့ ဖိတ်ကြားလိုကြောင်း ကျိဝမ်ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် အချိန်မှစ၍ ကျိကျုန်းသည် နက်နဲစွာ စဉ်းစားတွေးတောနေခဲ့သည်၊ သူသည် သူ၏ သားသမီးများအကြား စကားပြောဆိုမှုကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ၊ အကြောင်းမူကား သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုသို့သော သေးငယ်သည့် အငြင်းပွားမှုများမှာ အရေးမကြီးသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သားအဖနှစ်ဦးသည် သတင်းကို အတည်ပြုပြီးနောက် အပြင်ပန်းအားဖြင့် မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြသခဲ့သော်လည်း၊ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေခဲ့ကြသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် အဘယ်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ပြုမူရသည်ကို သူတို့ အမှန်တကယ်ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြရသည်၊ ဝူချုံယွန်းနှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းပြီးသား ဖြစ်သော ကျိဝမ်အား မယားငယ်အဖြစ် အဘယ်ကြောင့် ကောက်ယူလိုရသနည်း။ ဤလုပ်ရပ်က ဝူချုံယွန်းကို ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်းထွက်စေပြီး သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်အုပ်စုဆီသို့ လုံးဝ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းမှတစ်ပါး အခြားမည်သည့် အကျိုးအမြတ်ကို ရရှိနိုင်မည်နည်း။

ကျိမိသားစု၏ ထောက်ခံမှုကိုလား။ မယားငယ်၏ သမီးတစ်ယောက်အတွက်ကြောင့်နှင့် ကျိမိသားစုက သူ့ဘက်က ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူက မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ယုံကြည်နေရသနည်း။ သို့မဟုတ် ဘုရင်ခံသည် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်မြင်နိုင်စွမ်းရှိပြီး သူတို့၏ ကျိမိသားစုက သူ့အပေါ်တွင် လောင်းကြေးထပ်တော့မည်ကို သိရှိနေသည်လား။

သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းသည် ငယ်ရွယ်သူတို့၏ ရမ္မက်သက်သက်ဖြစ်ပြီး ဝမ်အာ၏ သဘာဝအလှတရားအပေါ် သက်ဝင်စွဲလမ်းသွားခြင်းမျှသာလား။

ကျိကျုန်းနှင့် ကျိဟွမ်တို့သည် ဝမ်ကျင်း၏ လုပ်ရပ်ကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုရပေမည်။

သို့သော်လည်း ဤအရာက ကျိမိသားစု၏ မူလဆုံးဖြတ်ချက်ကို မထိခိုက်စေခဲ့ချေ၊ အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် ကျိဝမ်၏ ပါဝင်ပတ်သက်မှုကြောင့် သူတို့အကြား ဆက်နွှယ်မှုမှာ ပိုမို၍ပင် ခိုင်မာနီးကပ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ တွေးတောမိသောအခါ ကျိကျုန်းက ကျိဝမ်အား ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ ပိုမို၍ နွေးထွေးကြင်နာသော အရောင်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ဝမ်အာ... သမီး ရေမိုးချိုးပြီး ဝတ်စားဆင်ယင်လိုက်တော့၊ ဖခင်က လက်ဆောင်အချို့ ပြင်ဆင်ပြီးတော့ ဒီညမှာ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်ဆီကို သွားရောက်လည်ပတ်ရမယ်။”

“မှန်လှပါ ဖခင်။”

သားအဖနှစ်ဦးသည် တံခါးဝဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြပြီး တံခါးခုံကိုပင် မကျော်ရသေးမီမှာပင် ကျိဝမ်က ကျိဟွမ်အား ရုတ်တရက် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

“အို... အစ်ကိုကြီး... ဝမ်အာရဲ့ အစေခံမလေးနှစ်ယောက်က ဝမ်အာရဲ့ ဆံထိုးတွေကို ခိုးယူပြီးတော့ အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားကြပုံရတယ်၊ အစ်ကိုကြီးအနေနဲ့ အဲဒီ သစ္စာမရှိတဲ့ အစေခံတွေကို ဝမ်အာအတွက် အပြစ်ပေးပေးလို့ ရမလားဟင်။”

ကျိဟွမ်သည် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး နူးညံ့သောအမူအရာဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“သူတို့ကို ဖမ်းမိတဲ့အခါ ညီမလေးအနေနဲ့ ဘယ်လိုမျိုး အပြစ်ပေးချင်လို့လဲ။”

ကျိဝမ်၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် အမူအရာတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ရိုက်သတ်ပစ်လိုက်ပါ။”

“ကောင်းပြီ၊ အခြား ဘာရှိသေးလဲ။”

“အခြား ဘာမှမရှိတော့ပါဘူး၊ ဒုက္ခပေးမိတဲ့အတွက် အစ်ကိုကြီးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။”

ကျိဟွမ်သည် မျက်တောင်တစ်ချက်မျှပင် မခတ်ဘဲ သဘောတူလိုက်သည်၊ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အစေခံမလေးနှစ်ဦး၏ အသက်မှာ ဖုန်မှုန့်ကဲ့သို့ တန်ဖိုးမရှိလှသဖြင့် သူသည် ထည့်ပင်မစဉ်းစားခဲ့ချေ။

အမှန်စင်စစ်အားဖြင့် သူသည် ပိုမို၍ပင် ရက်စက်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်၊ မြက်ပင်ကို နှိမ်နင်းလျှင် အမြစ်ပါမကျန် တူးပစ်ရမည် မဟုတ်လား။ မည်သည့်အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပင် ဖြစ်စေ အစ်ကိုဖြစ်သူက မိမိ၏ ညီမကို သတ်ဖြတ်လိုသည့် လုပ်ရပ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အရှက်သိက္ခာမဲ့လှပေသည်၊ သတင်းပေါက်ကြားမှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သက်ဆိုင်သူအားလုံး၏ နှုတ်ကို ပိတ်ပစ်ရန်သာ ရှိတော့သည်။

ရှေ့က လျှောက်လှမ်းနေသော ကျိကျုန်းသည် ခေါင်းကိုပင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ချေ၊ ယခုအချိန်မှစ၍ ဝမ်အာသည် သူ၏ သားကြီးမှလွဲလျှင် အရေးအကြီးဆုံးသော သားသမီး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ၊ မိမိ၏ သမီးကို စိတ်ချမ်းသာစေရန်အတွက် လူအနည်းငယ်ကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခြင်းက ဘာများ မှားယွင်းနေသနည်း။