အခန်း ၁၅၂

အခန်း (၁၅၂)

သတ္တိ

ကျိကျုန်းသည် ကျိဟွမ်ကို ခေါ်ဆောင်၍ အိမ်တော်၏ လျှို့ဝှက်အခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ ကျောက်တုံးအခန်းတွင်း၌ မျက်စိကျိမ်းမတတ် တောက်ပနေသည့် ရတနာအမြောက်အမြားကို သူတို့ တွေ့မြင်လိုက်ရ၏။

ဤအရာများသည် ကျိမိသားစု၏ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာတစ်လျှောက် စုဆောင်းလာခဲ့သော ရတနာပစ္စည်းများဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့ထဲတွင် ဘိုးဘေးဘီဘင်များက ကံကြမ္မာအလှည့်အပြောင်း အခွင့်အလမ်းအမျိုးမျိုးမှတစ်ဆင့် ရရှိခဲ့ကြသော ရှားပါးအဖိုးတန်ရတနာများစွာ ပါဝင်လေသည်။

ကျိကျုန်း၏ အကြည့်သည် ထိုရတနာများအပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရှုနေမိသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် သွားရောက်ဂါရဝပြုခြင်း ဖြစ်သသဖြင့် သူသည် သဘာဝအတိုင်းပင် လက်တွန့်တို၍ မဖြစ်ချေ။ ရွှေငွေရတနာဟူသည် လျှို့ဝှက်အခန်းတွင်း၌ ဖုန်တက်နေသော သက်မဲ့အရာများသာ ဖြစ်ရာ စွန့်လွှတ်လှူဒါန်းရန် နှမြောတွန့်တိုနေစရာ မရှိပေ။

မကြာမီပင် သားအဖနှစ်ဦးသည် အလွန်တရာ တန်ဖိုးဖြတ်မရနိုင်သော ရတနာဆယ်ပါးကို ရွေးချယ်လိုက်ကြသည်။ ထိုရတနာများထဲမှ မည်သည့်တစ်ခုမဆို ပြင်ပလောကသို့ ရောက်ရှိသွားပါက သာမန်မိသားစုတစ်ခုအတွက် မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းရတနာအဖြစ် ထားရှိရန် လုံလောက်ပြီး နောင်လာနောက်သားများကိုပါ ချမ်းသာကြွယ်ဝစေနိုင်စွမ်းရှိသည်။

သို့သော်လည်း ဤမျှနှင့်မူ သစ္စာခံခြင်းအထိမ်းအမှတ်အဖြစ် အကြွင်းမဲ့လုံလောက်မှု မရှိသေးသည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။ ရွှေငွေရတနာများမှာ ကောင်းမွန်လှသော်လည်း ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်သော ဘုရင်ခံတစ်ဦးအတွက်မူ ရင်သပ်ရှုမောလောက်စရာ မရှိချေ။ ရေရှည်တည်တံ့သော ဝင်ငွေလမ်းကြောင်း သို့မဟုတ် မှင်တက်သွားလောက်မည့် ငွေကြေးပမာဏကို မပေးဆောင်နိုင်သရွေ့မူ အဖတ်လုပ်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော်လည်း ကျိမိသားစုသည် ကုန်သွယ်စီးပွားရေးတွင် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသဖြင့် သူတို့၏ ရွှေငွေစုဆောင်းမှုမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ရှိလေသည်။

သို့ရာတွင် ကျိကျုန်း၌ အခြားသော ပြင်ဆင်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။ ကျိမိသားစုသည် ယွဲ့ပြည်နယ်တွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ရာ သာမန်လူများ မသိရှိနိုင်သော သို့မဟုတ် မေ့လျော့နေကြပြီဖြစ်သော လျှို့ဝှက်ချက်များစွာနှင့် စီရင်စုအတွင်းရှိ အခြားသော ဩဇာကြီးမိသားစုများအကြားမှ အရှုပ်တော်ပုံ လျှို့ဝှက်ချက်အသေးအဖွဲများကိုပါ ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။ ကျိမိသားစု၏ ကျယ်ပြန့်သော လူမှုကွန်ရက်နှင့် အသေးစိတ် သတင်းအချက်အလက် စုဆောင်းမှုများကြောင့်ပင် ကျိကျုန်းသည် ဝမ်ကျင်း၏ အစွမ်းသတ္တိနှင့် သူ၏ ဩဇာအာဏာ မည်မျှအရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာ ကြီးထွားလာနေသည်ကို အခြားသူများထက် ပိုမိုသိရှိနားလည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ကျင်းကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်းသည် ကောင်းသောနိဂုံး ရှိလာမည်မဟုတ်ဘဲ မိသားစုတစ်ခုလုံး အစုလိုက်အပြုံလိုက် ပျက်သုဉ်းခြင်းသို့ပင် ဦးတည်သွားနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိသည်။ ကျိမိသားစု၏ လူမှုဆက်ဆံရေးများနှင့် သူတို့ပိုင်ဆိုင်ထားသော သတင်းအချက်အလက်များသည်သာ ကျိမိသားစုအနေဖြင့် ပေးအပ်နိုင်သည့် အဖိုးတန်ဆုံးသော လက်ဆောင် ဖြစ်ပေသည်။

ကျိကျုန်းအနေဖြင့် ဤအရာအားလုံးကို ဖွင့်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် စီရင်စုအတွင်းရှိ အခြားသော ဩဇာကြီးမိသားစုများနှင့် လုံးဝဥဿုံ လမ်းခွဲလိုက်ခြင်းကို အဓိပ္ပာယ်ရပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နောက်ဆုတ်ရန် လမ်းမရှိတော့ချေ။ သို့သော်လည်း ဤလုပ်ရပ်က သူ့အား ဝမ်ကျင်း၏ ခြေထောက်ကို မြဲမြံစွာ ဖက်တွယ်ခွင့် ရရှိစေမည် ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အရေးကြီးလှသည့် အချိန်အခါသမယတွင် ကျိကျုန်းသည် မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးနှင့် မိသားစုအကြီးအကဲတစ်ဦး၏ သတ္တိနှင့် ပြတ်သားမှုကို အပြည့်အဝ ပြသလိုက်လေတော့သည်။

နေဝင်စအချိန်သို့ ရောက်လုနီးသောအခါ ကျိဝမ်သည် မြို့တော်မှ လာသော ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် ဝတ်စုံကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ပြီး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ရွှေချည်ထိုးထားသော ပိုးသားခြုံလွှာဂါဝန်ရှည်ကြီး တစ်ထည် ဖြစ်ပေသည်။ ပန်းထိုးပညာရှင်သည် သူမ၏ ပြောင်မြောက်လှသော လက်ရာဖြင့် ပါးလွှာသော ပိုးသားစပေါ်တွင် ရွှေချည်မျှင်များဖြင့် ကနုတ်ပန်းလက်ရာများကို စေ့စပ်သေချာစွာ ပန်းထိုးမွမ်းမံထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဝတ်စုံသည် ၎င်း၏ လက်ရာပြောက်မြောက်မှုနှင့် အသုံးပြုထားသော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကြောင့်သာမကဘဲ ဖန်တီးရန်အတွက် လူအင်အားနှင့် အချိန်များစွာ ပေးဆပ်ခဲ့ရသဖြင့် အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးမားလှပေသည်။

နေ့ခင်းဘက်က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော ရိုးရှင်းသည့် အဝတ်အစားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုအခါ ကျိဝမ်သည် ဦးခေါင်းထက်၌ ကျောက်စိမ်းကြာပန်းဆံထိုးကို ဆင်မြန်းထားပြီး နဖူးပြင်ထက်တွင် တောက်ပသော အနီရောင် ပန်းပွင့်အမှတ်အသားကို ခြယ်သထားရာ အမှန်တကယ် ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး သိက္ခာရှိ၍ မြင့်မြတ်သောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါကို တိုးပွားစေသည်။

ကျိဝမ်သည် ကြေးမှန်အတွင်းမှ မိမိ၏ တောက်ပလှပနေသော ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ပြင်းပြသော စိတ်အားထက်သန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အတိတ်ကာလကဆိုလျှ ဤကဲ့သို့သော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများသည် သူမ လက်ဝယ်သို့ မည်သည့်အခါမျှ ရောက်ရှိလာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိချေ၊ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ...

ကျိမိသားစု၏ သားအဖနှစ်ဦးက ကျိဝမ်အား ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် ပြင်ဆင်နေကြစဉ် ကျိကျုန်း၏ တရားဝင်ဇနီးဖြစ်သူ အိမ်တော်သခင်မကြီး ကျန်ယွဲ့သည် သူမ၏ တရားဝင်သမီးကြီးနှစ်ဦးနှင့်အတူ တံခါးနောက်ကွယ်မှ ရပ်ကြည့်ကာ သူတို့ထွက်ခွာသွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဖခင်နှင့် မောင်ဖြစ်သူတို့နှင့်အတူ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရောက်ကာ လှပတင့်တယ်စွာ ထွက်ခွာသွားသော ကျိဝမ်၏ ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သမီးကြီးဖြစ်သူ ကျိယီသည် သူမ အောင့်အည်းသည်းခံထားရသော ဒေါသများကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မကျေမနပ်ဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“အရှက်မရှိတဲ့ မြေခွေးမလေး။”

ကျိကျုန်း၏ တရားဝင်ဇနီး ကျန်ယွဲ့သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သမီးဖြစ်သူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ငေါက်ငမ်းလိုက်သည်။

“ဝမ်အာက ညည်းရဲ့ ညီမလေးပဲ။ မယားငယ်က မွေးတဲ့ သမီးဖြစ်ပါစေဦးတော့ ညီမကတော့ ညီမပဲ။ ညည်းအနေနဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ သဘောထားကြီးမှုကို ပြသရမယ်။ နောင်ကို ဝမ်အာကို ထပ်ပြီးတော့ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းတာမျိုး မလုပ်ရဘူး။”

ကျန်ယွဲ့၏ ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုကို ကြားရသည့်အခါ ကျိယီသည် မျက်ခုံးပင့်လျက် ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“အမေရယ်... သမီးက သူ့ကို ကြည့်ရုံနဲ့တင် မုန်းနေတာကို...”

ကျိယီ၏ အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျန်ယွဲ့၏ ရင်ထဲ၌ တစ်မျိုးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်မိမိ ‘ငါ ကျန်ယွဲ့က လူအ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုမျိုး အခြေအနေကို နားမလည်တဲ့ သမီးမျိုး မွေးဖွားခဲ့ရတာလဲ’ ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးတောမိရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အတိတ်ကာလက ကျိယီသည် ကျိဝမ်အား အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခဏခဏ ဒုက္ခပေးလေ့ရှိသည်။ ကျန်ယွဲ့အနေဖြင့် ထိုကိစ္စများကို သိရှိသော်လည်း ဂရုမစိုက်ခဲ့ချေ။ သူမသည် ကျိဝမ်အား မုန်းတီးခြင်းလည်း မရှိသကဲ့သို့ အထူးတလည် ချစ်ခင်ခြင်းလည်း မရှိဘဲ မယားငယ်၏ သမီးတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သဖြင့် လျစ်လျူရှုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအကြိမ်တွင်လည်း ကျိယီက အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ မဟုတ်ပါက ကျန်ယွဲ့အနေဖြင့် ကျိဝမ်၏ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ချေ။

သို့သော်လည်း ယခုအခါတွင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိဝမ်သည် သာမန်ကာလျှံကာ နှိပ်စက်၍ ရသောသူ မဟုတ်တော့ချေ။ သူမ၏ နောက်ကွယ်တွင် ယခုအခါ ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံး၌ ဩဇာအာဏာအကြီးမားဆုံးသော အမျိုးသား ရပ်တည်ပေးနေပြီ မဟုတ်လား။

ကျန်ယွဲ့သည် သက်ပြင်းချရင်း ကျိယီ၏ နုနယ်လှပသော မျက်နှာလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“ယီအာ... သမီးလည်း ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး၊ အိမ်ထောင်ပြုရမယ့် အရွယ်ကို ရောက်နေပြီ။ နောင်လာမယ့်ရက်တွေမှာ သမီးအတွက် သင့်တော်တဲ့ ခင်ပွန်းတစ်ယောက် ရှာဖွေပေးဖို့ ဖခင်ဖြစ်သူနဲ့ ငါ တိုင်ပင်ရမယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ သမီးရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကလည်း မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ်...”

“အို... အမေရယ်...”

ကျိယီ၏ ရှက်သွေးဖြန်းသွားသော အမူအရာကို ကြည့်ရင်း ကျန်ယွဲ့၏ မျက်ဝန်း၌ တွန့်တိုနှမြောမှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မူလက သူမသည် မိမိ၏ သမီးအား မြို့တော်ရှိ မိမိ၏ မိသားစုအိမ်တော် ဖြစ်သော ကျန်မိသားစုဆီသို့ အဝေးကြီးသို့ ပေးစားရန် အလိုမရှိခဲ့ချေ။ ၎င်းမှာ မိမိ၏ မိဘအိမ်တော် ဖြစ်သော်လည်း အလွန်တရာ ဝေးကွာလှသဖြင့် ခွဲခွာရမည်ကို မရက်စက်နိုင်ခဲ့ပေ။ စီရင်စုအတွင်း၌ပင် အလားအလာရှိသော လူငယ်တစ်ဦးကို ရှာဖွေကာ အချိန်ပြည့် စောင့်ရှောက်ကြည့်ရှုနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုသို့ဖြစ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ထိုမယားငယ်၏ သမီးငယ်လေး တန်ခိုးအာဏာ ရရှိလာသည့်အခါ တရားဝင်မိခင်ဖြစ်သူ မိမိအား ကလဲ့စားမချေရဲသော်လည်း ကျိယီကိုမူ ရန်ငြိုးဖွဲ့ တိုက်ခိုက်လာနိုင်ခြေ အပြည့်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သမီးဖြစ်သူအား အဝေးသို့ ပေးစားလိုက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက နောင်တွင် သမီး၏ လင်ယောက်ျားမိသားစုပါ ဒုက္ခကြုံတွေ့ရနိုင်ပေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ သဘောထားသေးသိမ်မှုနှင့် ကလဲ့စားချေလိုသော စိတ်ဆန္ဒကို အမျိုးသမီးအချင်းချင်းသာ အမှန်ကန်ဆုံး နားလည်နိုင်ကြပေသည်။ ကံဆိုးလှစွာပင် မိမိ၏ မိုက်မဲသော သမီးကြီးမှာ ဤအရာများကို နားမလည်နိုင်ရှာဘဲ မျက်နှာပျက်လျက် မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျိယီ၏ ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရိုသေစွာ မတ်တတ်ရပ်နေသော သမီးအငယ်လေးနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲသို့ လိုက်ပါသွားသော သားကြီးတို့ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ကျန်ယွဲ့သည် အမှန်ပင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိတော့သည်။ တစ်အူထုံဆင်း ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ဖြစ်ကြပြီး မိခင်တစ်ဦးတည်းကပင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ပါလျက်နှင့် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှအထိ ကွာခြားလှရသနည်း။

မိမိ၏ သားကြီးကို တွေးမိသောအခါ ကျန်ယွဲ့သည် ပို၍ပင် စိုးရိမ်ပူပန်သွားခဲ့ရသည်။ မိမိ၏ သမီးဖြစ်သူက ကျိဝမ်၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ပြီး သားဖြစ်သူကမူ ပို၍ပင် ရက်စက်လှစွာဖြင့် သူမ၏ အသက်ကိုပါ တိုက်ရိုက် နုတ်ယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည် မဟုတ်လား...

ရထားလုံးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်လာခဲ့ပြီး မကြာမီပင် ကျိကျုန်းနှင့် သူ၏ သားသမီးနှစ်ဦးသည် အစေခံများ ခြံရံလျက် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်၏ တံခါးဝသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ပုံမှန်အတိုင်း ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ တည်ရှိနေသော အိမ်တော်တံခါးကြီးကို ကြည့်ရင်း ကျိကျုန်း၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခု တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

တံခါးဝရှိ ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဆင်ယင်ထားသော ကင်းစောင့်ရဲမက်များသည် ရှေ့သို့လှမ်း၍ ကျိကျုန်းနှင့် အဖွဲ့အား နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

“ကျိမိသားစုက ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်များ ဖြစ်ပါသလား၊ သင်က ကျိအိမ်တော်သခင်ကြီးလား။”

“ဟုတ်တယ်၊ ငါပဲ”

အတည်ပြုပြီးနောက် အစောင့်များသည် ကျိကျုန်းနှင့် အဖွဲ့အား အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ အစေခံတစ်ဦး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် သူတို့သည် တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပရာ ဧည့်ခန်းမဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် နေရာ၌ အခြေကျ ထိုင်လိုက်ရုံသာ ရှိသေးပြီး ကျိကျုန်းနှင့် အဖွဲ့ကို အစေခံက ခေါ်ဆောင်လာသည်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် မတ်တတ်ရပ်၍ စကားမဆိုမီမှာပင် ကျိကျုန်းက ရှေးဦးစွာ ဦးညွှတ်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်မျိုး ကျိကျုန်းက သားသမီးတွေကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ဘုရင်ခံ ဝမ်ကျင်းကို ဂါရဝပြုဖို့ လာရောက်ခြင်း ဖြစ်ပါတယ်၊ ပြီးတော့ ယွဲ့ပြည်နယ်ကို လာရောက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်းအတွက်လည်း ဝမ်းမြောက်ကြောင်း ဂုဏ်ပြုအပ်ပါတယ်။”

ထို့နောက် သူသည် မိမိ၏ နောက်ကွယ်၌ လက်ဆောင်သေတ္တာများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တန်းစီရပ်နေကြသော အစေခံများကို ညွှန်ပြလျက် စကားဆိုလိုက်သည်။

“ဒါက ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ စိတ်ရင်းစေတနာ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်ပါတယ်၊ ဘုရင်ခံအနေနဲ့ လက်ခံပေးပါဦး။”

ဝမ်ကျင်းသည် ဖွင့်လှစ်ထားသော သေတ္တာများအတွင်းမှ ရတနာလက်ဆောင်များကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုချင်းစီမှာ သိသာထင်ရှားစွာပင် ထူးခြားဆန်းပြားလှသော အဖိုးတန်ပစ္စည်းများ ဖြစ်နေသဖြင့် အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကျိကျုန်းအား ထရန် လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ကျိအိမ်တော်သခင်ကြီး... ယဉ်ကျေးမှုတွေ လုပ်မနေပါနဲ့တော့၊ မြန်မြန် ထိုင်ပါဦး။”

ထို့နောက် သူသည် ကျိကျုန်း၏ နောက်ကွယ်မှ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်လျက် လိုက်ပါလာသော ကျိဝမ်အား လှမ်းကြည့်ကာ မျက်ရိပ်တစ်ချက် ပြလိုက်သည်။ ကျိဝမ်၏ အကြည့်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာကတည်းက ဝမ်ကျင်းထံ၌သာ စွဲမြဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသေးငယ်သော မျက်ရိပ်ပြမှုကြောင့် ကျိဝမ်၏ စိတ်နှလုံးမှာ ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရှက်သွေးဖြန်းကာ ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်မိသည်။

ရထားလုံးပေါ်တွင်မူ သူတို့၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို မည်သူမျှ မမြင်တွေ့နိုင်သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော လူအများရှေ့၊ အထူးသဖြင့် မိမိ၏ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင်မူ ကျိဝမ်အနေဖြင့် ရိုင်းစိုင်းမှု သို့မဟုတ် မလေးစားမှု အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြသဝဲ့ချေ။

ကျိဝမ်၏ ရှက်သွေးဖြန်းနေသော အမူအရာကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဝမ်ကျင်းက သူမအား လက်ဟန်ပြ၍ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ကျိဝမ်သည် ထိုအခြင်းအရာကို မြင်သဖြင့် ကျိကျုန်းနှင့် ကျိဟွမ်တို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကျိကျုန်းသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်စိကန်းနေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေပြီး ကျိဟွမ်ကမူ အလွန်ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့်အလား စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာများကိုသာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ကျိဝမ်သည် တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးနားသို့ လျှောက်လှမ်းကာ ထိုင်လိုက်တော့သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ကျိဝမ်၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ညှစ်လိုက်ရင်း နူးညံ့သောအပြုံးတစ်ခုကို ပြသလိုက်သည်။

“ဝမ်အာလေး... ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ဟင်းတွေက မင်းရဲ့ အကြိုက်နဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လား ကြည့်ပါဦး။”

ဝမ်ကျင်း၏ ကြင်နာဂရုစိုက်မှုကို ကြားရသည့်အခါ ကျိဝမ်သည် အမှန်ပင် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်ရုံမျှမက အံ့ဩသွားမိသည်။ သူမ စိတ်ထဲမှ ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော်လည်း မျက်နှာထက်တွင်မူ ထိုအမူအရာကို မပြသဘဲ ပိုမိုတောက်ပသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ “ဟုတ်ကဲ့ပါရှင်။” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

ဤအခြေအနေကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အခါ ကျိကျုန်း၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးပေါင်းစုံ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။ ‘ဝမ်အာက ဘုရင်ခံရဲ့ အလေးပေးမှုကို အတော်လေး ရရှိထားတာပဲ...’

တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲတွင် ဝမ်ကျင်းနှင့် ကျိမိသားစု သားအဖနှစ်ဦးတို့သည် အပြန်အလှန် အရက်ခွက်မြှောက်၍ ဂုဏ်ပြုသောက်သုံးကြပြီး သာမန်နေ့စဉ်လူမှုရေးကိစ္စများကိုသာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြကာ အခြားသော ကိစ္စများကိုမူ စိုးစဉ်းမျှ မဟကြချေ။

သူတို့အားလုံး ဝလင်စွာ စားသောက်ပြီးသည့် အချိန်ကျမှသာ ဝမ်ကျင်းသည် နေရာမှ ထရပ်ကာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကျိကျုန်းအား ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“ကျိအိမ်တော်သခင်ကြီး... ရှေးလူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိတာကတော့ ‘ထမင်းစားပြီး ခြေလှမ်းတစ်ရာ လျှောက်ရင် အသက်ရာကျော် ရှည်တယ်’ တဲ့။ ဒီပြည်နယ်ဘုရင်ခံအိမ်တော်အတွင်းမှာ လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်၊ ကျွန်ုပ်နဲ့အတူ လမ်းလျှောက်ရင်း ရှုစားဖို့ စိတ်ပါဝင်စားပါသလား။”

“ဘုရင်ခံကလည်း ဟာသဉာဏ်ရွှင်လှပါတယ်၊ ဒီလိုမျိုး ဆိုရိုးစကားတောင် ရှိသေးတာပဲကိုး။”

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ နောက်ကွယ်မှ အပြင်သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် တိတ်ဆိတ်လှပသော ဥယျာဉ်ငယ်တစ်ခုဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ခြေလှမ်းကို ရပ်လိုက်ပြီး မိမိ၏ နောက်ကွယ်မှ လိုက်ပါလာသော ကျိကျုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကျိကျုန်း၏ အာရုံကြောများမှာလည်း ယခုအချိန်တွင် တင်းကျပ်နေခဲ့ပြီး အရေးအကြီးဆုံးသော အပိုင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်ထားသည်။

“ကျိအိမ်တော်သခင်ကြီး... ကျွန်ုပ်က စကားကို ကွေ့ပတ်ပြောရတာ မကြိုက်ဘူး။ ဒီကျယ်ပြောလှတဲ့ ယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်းမှာရှိတဲ့ စီရင်စုအသီးသီးက သူတို့ဘာသာသူတို့ သီးခြားအုပ်ချုပ်နေကြတာက မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်ပါသလား။”

“မမှန်ကန်ပါဘူး။”

“ဒါဆိုရင် ဘာလုပ်သင့်သလဲ။”

“မရိုးသားတဲ့ စိတ်သဘောထားရှိသူတွေကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းပစ်ရပါမယ်။ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ကျိမိသားစုတစ်ခုလုံးက ဘုရင်ခံရဲ့ အမှုတော်ကို သစ္စာရှိရှိ ထမ်းဆောင်ဖို့ အသင့်ရှိနေပါပြီ။”

“အလွန်ကောင်းတယ်၊ ဒါကို ကျွန်ုပ်အတွက် သက်သေပြစမ်း...”

“အမိန့်အတိုင်းပါ။”