အခန်း ၁၅၃
Vol. 16 Ch. 153
အခန်း (၁၅၃)
ကံကြမ္မာ ရွေးချယ်မှု
ပြန်လည်ထွက်ခွာလာသော လမ်းခရီးတွင် ကျိမိသားစု သားအဖနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြ၏။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်သော ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့နေရသဖြင့် ကျိဟွမ်၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ဖခင် ကျိကျုန်းအား အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားချိန်တွင် မည်သည့်အရာများကို ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ခဲ့သည်ကို သူ မသိရှိချေ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ့အား ချက်ချင်းခေါ်ဆောင်၍ အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ခြင်းကိုသာ သူ သိလိုက်ရပေသည်။
“အဖေ... အဖေ”
ကျိဟွမ်၏ လှမ်းခေါ်သံကြောင့် တွေးတောငေးမောနေသော ကျိကျုန်းသည် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။ ကျိဟွမ်၏ မျက်ဝန်းထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူအား နှစ်သိမ့်စကား ဆိုလိုက်၏။
“အဖေ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... ဟူး... မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီမိန်းကလေး ရှောင်လော့ကို ဖုန်းအာလေးကိုခေါ်ပြီး သူမရဲ့ မိခင်အိမ်တော်ဆီ ပြန်ခိုင်းလိုက်ချေ။ ဖုန်းအာလေးက သူ့ရဲ့ အဘိုးနဲ့ အဘွားကို မတွေ့ရသေးဘူး မဟုတ်လား။”
ကျိကျုန်း၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိဟွမ်သည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။ မိမိ၏ သားဖြစ်သူ၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ယခုမျိုးဆက်၏ ကျိမိသားစုမှ သားဦးမြေးကြီးကို အဝေးသို့ ပို့ဆောင်တော့မည်လား။
“အဖေ... ဖုန်းအာလေးက ငယ်ပါသေးတယ်၊ ခရီးဝေးရဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုတွေကို သူ ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိမှာလဲ။ အဲဒီ ဘုရင်ခံ ဝမ်က တကယ်ပဲ ဘာကို အလိုရှိနေတာလဲ။”
ကျိကျုန်းသည် ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ဟွမ်အာ... အဲဒီ ဘုရင်ခံ ဝမ်ဟာ ငါတို့ ထင်မှတ်ထားတာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီးတော့ လောဘကြီးတယ်၊ ပိုပြီးတော့ ရက်ရောတယ်၊ ပြီးတော့ ပိုပြီးတော့လည်း ရက်စက်လွန်းလှတယ်။”
“အဖေ့စကားရဲ့ အဓိပ္ပာယ်က ဘာလဲ။”
ကျိဟွမ်၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျိကျုန်း၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် ထိုခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာပြင်နှင့် တိရစ္ဆာန်အုပ်စုကို အထက်စီးမှ ငုံ့ကြည့်နေသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အေးစက်စက် ရက်စက်လှသော မျက်ဝန်းအစုံ၊ ထိုမောက်မာဝင့်ဝါသော အထက်စီးဆန်မှုတို့ ထပ်မံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လောက၌ရှိသမျှသော လူသားအားလုံးသည် သူ၏ ခံတွင်းဝမှ မြိန်ရှက်ဖွယ် အစားအစာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ လက်သည်းအောက်တွင် စိတ်တိုင်းကျ သတ်ဖြတ်ဝါးမြိုခြင်း ခံရမည့် သားကောင်များသဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။
ကျိကျုန်းသည် ယခုကဲ့သို့သော ရာထူးအဆင့်အတန်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်အထိ လူပေါင်းမြောက်မြားစွာကို တွေ့ကြုံဖူးပြီး ဒေသတွင်းမှ သူရဲကောင်းအကျော်အမော် မြောက်မြားစွာကိုလည်း မြင်တွေ့ဖူးခဲ့သော်လည်း၊ သူ့အား ယခုကဲ့သို့ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် အန္တရာယ်ကြီးမားခြင်းတို့ကို ခံစားရစေသူဟူ၍ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ကျင်းသည် သူ့အား အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သောင်းနှင့်ချီသော သက်ရှိလူသားများ၏ အသက်ဇီဝိန်သည် သူ၏ ခံတွင်းဝ၌ သဲပွင့်ကလေးများမျှသာ ဖြစ်နေတော့သည်။ အသက်ဇီဝိန်အပေါ် ဤမျှအထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ လျစ်လျူရှုထားခြင်းက ကျိကျုန်း၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ အေးစိမ့်သွားစေခဲ့သည်။
“အဲဒီ ဘုရင်ခံ ဝမ်က ရွှေငွေရတနာ၊ ရိက္ခာနဲ့ နယ်မြေတွေကိုတင် အလိုရှိတာ မဟုတ်ဘူး... သူက အသက်တွေနဲ့ တရားမျှတမှု ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ သိမ်းပိုက်ချင်နေတာ။”
“သူက ဝူချုံယွန်းကို အဓမ္မပုန်ကန်အောင် တွန်းပို့ပြီးတော့၊ ပြည်နယ်အတွင်းက ဩဇာကြီးမျိုးနွယ်စုတွေကိုပါ ပုန်ကန်မှုထဲမှာ ပူးပေါင်းပါဝင်လာအောင် မြှူဆွယ်နေတာပဲ။ ပြီးတော့မှ သူတို့ကို တစ်စစီ အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းပစ်လိမ့်မယ်။ ဒီလုပ်ရပ်ကြောင့် ရေတွက်လို့မရတဲ့ အသက်ပေါင်းများစွာဟာ မြေအောက်ကမ္ဘာဆီ ရောက်ရှိသွားကြရလိမ့်မယ်၊ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးလည်း ပျက်သုဉ်းသွားရလိမ့်မယ်။ စစ်ပွဲကြီးသာ စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့ရင် သာမန်အရပ်သားပြည်သူ ဘယ်လောက်တောင် အိုးအိမ်မဲ့ အတိဒုက္ခရောက်ကြရဦးမလဲ မသိနိုင်တော့ဘူး။”
ကျိကျုန်း၏ စကားလုံးများထဲတွင် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း ဝေဒနာများကို ခံစားရတော့မည့်သူများအပေါ် အမှန်တကယ်ပင် သနားဂရုဏာသက်မှုများ အရိပ်အယောင် ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ သူသည် လူကောင်းတစ်ဦး မဟုတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဩဇာကြီးမျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ သားသမီးပီပီ လူ့အသက်များကို မျက်စိမှိတ်၍ မြက်ပင်သဖွယ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သာမန်အရပ်သား ပြည်သူအများအပြား စုစည်းမိသွားကြသောအခါတွင်မူ သူသည် စိုးရိမ်တုန်လှုပ်မှုနှင့် ကရုဏာတရားတို့ကို ခံစားမိနေဆဲပင်။ ၎င်းမှာ လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာအရပ်၌ ကိန်းအောင်းနေသော အသက်ဇီဝိန်အပေါ် ရိုသေခန့်ညားမှုပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ကျိဟွမ်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် လွန်စွာတုန်လှုပ်သွားရသဖြင့် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ဝေခွဲမရခြင်းများနှင့် နားမလည်နိုင်ခြင်းများ လှိုင်းလုံးသဖွယ် ရိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။
“အို... ဒါ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုအရာမျိုးကို လုပ်ရက်ရတာလဲ။ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ ဘုရင်ခံတစ်ယောက် ဖြစ်ပါလျက်နဲ့ ဒီလောက်အထိ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကို အသုံးပြုတာလား”
“ဒါ့အပြင် ဝူချုံယွန်းက အမှန်တကယ် ပုန်ကန်ရဲလိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်လိုလုပ် သေချာနေတာလဲ။ စစ်လက်နက်တွေ စွဲကိုင်ပြီး တိုက်ခိုက်ကြပြီဆိုရင် သူကိုယ်တိုင်ပဲ နောက်ဆုံးမှာ အောင်နိုင်သူအဖြစ် ရယ်မောနိုင်မယ်လို့ ဘယ်လို အာမခံနိုင်မှာလဲ။ စစ်ပွဲဖြစ်ပွားလို့ ကုန်ဆုံးသွားမယ့် ရွှေငွေရိက္ခာတွေနဲ့ ဆုံးရှုံးသွားမယ့် အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို ဘယ်လို ပြန်လည်ဖြည့်တင်းမှာလဲ။ တခြားသော နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလား။”
ကျိကျုန်းသည် နောက်သို့ အသာအယာ မှီချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံကို မှေးစင်းလိုက်သည်။
“ဟွမ်အာ... ဒီမေးခွန်းတွေကို အခုအချိန်မှာ အဖြေပေးလို့ မရနိုင်သေးဘူး။ မင်း သိထားရမှာက အခြေအနေတွေ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာတာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက် ငါတို့ ကျိမိသားစုအနေနဲ့ ရှိသမျှအင်အားအားလုံးကို ပုံအောပြီး ပေးဆပ်ရမယ့် အချိန်ပဲ။ အဖေ အသေအချာ ယုံကြည်တယ်။ နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သူဟာ ဒီဘုရင်ခံ ဝမ်ကျင်းပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ငါတို့ ကြိုတင်ပြီး ပြင်ဆင်ထားကြရမယ်။”
မြန်ဆန်စွာ မောင်းနှင်နေသော ရထားလုံးအတွင်း၌ သားအဖနှစ်ဦးသည် ကျိမိသားစု၏ အနာဂတ်နှင့် ကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေပြီ။ များသောအားဖြင့် မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုတည်းကပင် မျိုးနွယ်စုတစ်ခု၏ ထွန်းကားခြင်းနှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်းကို ဆုံးဖြတ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ကြီးမားသော ခေတ်ရေစီးကြောင်းနှင့် အကျပ်အတည်းကြီးကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မှန်ကန်သော ရွေးချယ်မှုက မိသားစုတစ်ခုကို ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းစေပြီး အဆင့်အတန်းတစ်ခုသို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော်လည်း၊ မှားယွင်းသော ရွေးချယ်မှုကမူ ဆုတ်ယုတ်ပျက်စီးခြင်း သို့မဟုတ် မိသားစုတစ်ခုလုံး အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသက်ပျောက်ကွယ်ခြင်းသို့ပင် ဦးတည်သွားစေနိုင်သည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျိမိသားစု သားအဖနှစ်ဦးကို လိုက်လံပို့ဆောင်ပြီးစီးခဲ့သော ဝမ်ကျင်းသည် ယခုအခါ၌ စိုးရိမ်ပူပန်၍ ရှက်သွေးဖြန်းနေသော ကျိဝမ်အား ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် စနောက်ကျီစယ်နေခဲ့သည်။
တည်ခင်းဧည့်ခံပွဲ ကျင်းပရာ ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း၌ မည်သူမျှ မရှိတော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့ပြီး အစေခံများအားလုံးကိုလည်း ဝမ်ကျင်းက အပြင်သို့ ထွက်ခွာခိုင်းလိုက်ပြီး ဖြစ်သည်။ လင်းထိန်နေသော မီးအိမ်ရောင်အောက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်ထားသည့် ကျိဝမ်သည် ဝမ်ကျင်းအတွက်မူ အတုမရှိသော ဆွဲဆောင်မှုအပြည့် ရှိနေတော့သည်။
ကျိဝမ်၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေခဲ့သည်။ ယနေ့ လာရောက်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကျားတွင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ ဤအရာသည် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ချိုးဖောက်ရုံမျှတင် မကဘဲ၊ စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်း သို့မဟုတ် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပခြင်းမျိုး စိုးစဉ်းမျှ မရှိဘဲ မင်္ဂလာခန်းဆောင်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ရတော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။
ကျိဝမ်အနေဖြင့် ဤမျှအထိ လျင်မြန်လှသော အရှိန်အဟုန်ကို မည်သည့်အခါမျှ မဝံ့မရဲ တွေးတောဝံ့ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သူမသည် မယားငယ် (ကိုယ်လုပ်တော်) အဖြစ် တင်မြှောက်ခြင်း ခံရမည် ဖြစ်သော်လည်း မည်သည့်အမျိုးသမီးကိုမျှ ဤကဲ့သို့သော နည်းလမ်းဖြင့် သိမ်းပိုက်ခြင်းမျိုး တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။
ဒါ့အပြင် သူမ၏ ဖခင်နှင့် အစ်ကိုဖြစ်သူတို့က ဤမျှအထိ လွယ်လွယ်ကူကူ အလျှော့ပေးလိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။ မူလက ကျိဟွမ်သည် ပြန်လည်ထွက်ခွာချိန်တွင် သူမအား အတူတူ ခေါ်ဆောင်သွားရန် အလိုရှိခဲ့သော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် မဆိုဘဲ အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်သာ ကြည့်လိုက်ရုံမျှဖြင့် ကျိဟွမ်သည် လှည့်ပြန်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေခဲ့သည်။
ဝမ်ကျင်း၏ ကြီးမားလှသော လက်ဝါးကြီးများသည် ကျိဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့အပြားသို့ စိတ်တိုင်းကျ ပွတ်သပ်နှိုးဆွနေတော့သည်။ ကျိဝမ်သည် ဝမ်ကျင်းအား စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရုန်းကန်ခြင်း သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးခြင်းမျိုး အနည်းငယ်မျှ မဝံ့ရဲဘဲ ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်တိုင်းကျ ပြုမူသမျှကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ ခံယူနေမိတော့သည်။ မကြာမီပင် အတွေ့အကြုံ မရှိသေးသော ကျိဝမ်သည် နှိုးဆွမှုများကြောင့် မောဟိုက်စွာဖြင့် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌လည်း ရမ္မက်အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ကျိဝမ်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ တုံ့ပြန်မှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်အာရုံမှာမူ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။
ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းထဲမှ တောက်လောင်နေသော ရမ္မက်ဆန္ဒများကို ကြည့်ရင်း ယနေ့တွင် သူမအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ပေးအပ်ရန် လွှဲရှောင်၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း ကျိဝမ် ကောင်းစွာ သိရှိလိုက်သည်။ လွှဲရှောင်ရန် လမ်းမရှိတော့သည့်အတူတူ သူမသည် ဝမ်ကျင်းအား အကောင်းဆုံး ပြုစုယုယပြီး သူ့ကို ပျော်ရွှင်စေကာ မိမိ၏ ဂုဏ်အင်္ဂါရပ်များကို သိရှိစေရမည်။ သူမ၏ ဒေါ်လေးက တစ်ခါက သွန်သင်ဆုံးမဖူးသည်မှာ ‘အမျိုးသမီးတစ်ဦးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ တစ်ခါတစ်ရံမှာ အမျိုးသားတစ်ဦးရဲ့ စိတ်နှလုံးကို ဖမ်းစားထားနိုင်မယ့် အကောင်းဆုံး လက်နက်တစ်ခုပဲ’ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
စိတ်ပိုင်းဖြတ်ပြီးနောက် ကျိဝမ်သည် ဝမ်ကျင်း၏ နားစည်အနီးသို့ တိုးကပ်လိုက်ရာ သူမ၏ အသက်ရှူသံလေးများမှာ သစ်ခွပန်းရနံ့ကဲ့သို့ မွှေးပျံ့နေခဲ့သည်။
“သခင်ကြီးရယ်... အိပ်ဆောင်ဆီ သွားကြရအောင်နော်။ ဝမ်အာက သခင်ကြီးကို ပြုစုပေးချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာမှာတော့ မလုပ်ပါနဲ့နော်။ အိပ်ခန်းထဲကို ပြန်ကြရအောင်လားရှင်။ အသနားခံပါတယ် သခင်ကြီးရယ်။”
ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်အား သူ၏ ရင်ခွင်အတွင်းသို့ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး အနီရောင် နှုတ်ခမ်းနီများ ဆိုးစွန်းနေသော သူမ၏ ချယ်ရီသီးပမာ နှုတ်ခမ်းအစုံကို ပြင်းရှစွာ နမ်းလိုက်လေသည်။ ကျိဝမ်သည်လည်း ဝမ်ကျင်း၏ ပြင်းပြလှသော အနမ်းများကို မဝံ့မရဲဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်မိရှာသည်။ အတန်ကြာမှသာ သူတို့၏ နှုတ်ခမ်းချင်း ခွာလိုက်ကြ၏။
ဝမ်ကျင်းသည် မိမိ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လှပတင့်တယ်သော မိန်းမပျိုလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ထက်သို့ မိမိ၏ မျက်နှာကို နူးညံ့စွာ ကပ်လိုက်သည်။
“နောင်ကို ငါ့ကို သခင်ကြီးလို့ မခေါ်ပါနဲ့တော့။ လင်ယောက်ျားလို့ပဲ ခေါ်ချေ။”
ကျိဝမ်၏ မျက်နှာထက်တွင် အတိုင်းထက်အလွန် ပျော်ရွှင်မှုများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“လင်ယောက်ျားရှင့်။”
ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်အား ပွေ့ချီလျက် အိပ်ဆောင်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ရှိ ကိုယ်ရံတော်ရဲမက်များနှင့် အစေခံများသည် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်၍ ဦးခေါင်းများကို ငုံ့ချလိုက်ကြပြီး၊ ဝမ်ကျင်း ဝေးကွာသွားသည့် အချိန်ကျမှသာ မိမိတို့၏ တာဝန်များကို ဆက်လက် ထမ်းဆောင်ကြလေသည်။
အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်အား ကုတင်ပေါ်သို့ ညင်သာစွာ ချထားလိုက်ပြီး သူမ ဆင်ယန်းထားသော တန်ဖိုးကြီးမားလှသည့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ဝတ်စုံကို အကြမ်းပတမ်း ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်တော့သည်။ ရှက်သွေးဖြန်း၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ကျိဝမ်သည် မိမိ၏ အဝတ်အစားအားလုံးကို လုံးဝချွတ်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်စဉ် ဝမ်ကျင်းက သူမ၏ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်၍ တားဆီးလိုက်၏။
“ဒီအတိုင်းလေးပဲ ထားလိုက်ပါ၊ အပေါ်ယံလေးပဲ ဖွင့်ဟလိုက်ရုံပဲ။”
မိမိ၏ မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပေါ်ထွက်လာသော မို့မောက်ဝင့်ကြွားနေသည့် ရင်အစုံကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်မိသည်။ အမှန်ပင် အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ကြီးမားလှပေသည်။
အဝတ်အစားများ ကင်းမဲ့နေသော်လည်း လုံးဝဥဿုံ ဗလာကျင်းမနေသည့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေသည် ကျိဝမ်အား ပိုမို၍ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တုန်ယင်လာခဲ့ပြီး ကုတင်ထက်သို့ ပျော့ခွေကျသွားကာ ဝမ်ကျင်းအား စိတ်တိုင်းကျ ပြုမူခွင့် ပေးလိုက်လေတော့သည်။
ဝမ်ကျင်းသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်သို့ ဖိကပ်လိုက်ရာ ကျိဝမ်၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နှင့် သူ့အား စိတ်ကျေနပ်စေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းယုယမှုတို့ကြောင့် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် အတုမရှိသော သာယာမှုအပေါင်းကို အပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
တစ်ညတာလုံး ကာမဂုဏ်ခံစားမှုများ၌ နစ်မွန်းပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်၏ ရင်ခွင်အတွင်း၌ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ကျိဝမ်သည် ဝမ်ကျင်းအား ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူ၏ အိပ်ပျော်နေသော မျက်နှာပြင်ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စိုက်ကြည့်နေမိရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ ကြင်နာယုယမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ဤအမျိုးသားသည်ပင် သူမ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံးအတွက် မှီခိုအားထားရာ ဖြစ်ပေတော့မည်။
တစ်စုံတစ်ခုကို အိပ်မက်မက်နေသည့်အလား ဝမ်ကျင်းသည် ကျိဝမ်၏ ခါးသက်သက်ကို ဖက်တွယ်ထားသော လက်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်လိုက်သည်။ သူတို့၏ အရေပြားချင်း ပိုမိုထိကပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ကျိဝမ်သည် လွန်ခဲ့သော ညက သူတို့၏ ကာမစပ်ယှက်မှု အိပ်မက်ဆန်ဆန် အပြုအမူများကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်လည်တွေးတောမိသွားသည်။ သူမသည် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။
“ရှင်တစ်ယောက်တည်းပဲ လူကို ဒီလိုမျိုး နှိပ်စက်တတ်တာ... ဒီလိုမျိုး အရှက်မရှိတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ဘယ်ကနေ သင်ယူလာခဲ့လဲ မသိပါဘူး...”
စကားပြောနေရင်းနှင့်ပင် ဝမ်ကျင်း၏ နှုတ်ခမ်းအစုံ အနည်းငယ် ကွေးညွတ်သွားသည်ကို ကျိဝမ် မြင်လိုက်ရသည်။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ သတ္တိများ စုစည်းမိသွားပြီး ဝမ်ကျင်း၏ နားစည်အနီးသို့ အသာအယာ ကပ်လျက် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။
“ဒါပေမဲ့ လင်ယောက်ျားရယ်... ဝမ်အာကတော့ အရမ်းကို ပျော်ရွှင်ရပါတယ်ရှင်။”
ဝမ်ကျင်းသည် မိန်းမပျိုလေး၏ စကားကြောင့် နိုးကြားလာခဲ့ပြီး အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်တော့သည်။ ကျိဝမ်၏ ဟန်ဆောင်ရုန်းကန်မှုများအောက်တွင် သူသည် သူမ၏ အပေါ်သို့ ထပ်မံ၍ အုပ်မိုးလိုက်ပြန်သည်။
ဝမ်ကျင်းသည် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အတွင်းမှ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို မခံမရပ်နိုင်တော့သည့် အချိန်ကျမှသာ အိပ်ဆောင်အတွင်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့တော့သည်။
အမြဲတစေ ဝီရိယကောင်းလှသော ကုရန်နှင့် ကိုယ်ရံတော်ရဲမက် အဖွဲ့တစ်စုတို့သည် အိပ်ဆောင်တံခါးဝအနီး၌ ဝမ်ကျင်း၏ အမိန့်တော်ကို နာခံရန်အတွက် အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ ဝမ်ကျင်း အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကုရန်သည် ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်း၍ ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သည်။
“သခင်ကြီး... စစ်သူကြီး ချန်ကန်းက ဒီနေ့မနက်မှာ သတင်းပို့သမားကတစ်ဆင့် စာတစ်စောင် ပေးပို့ထားပါတယ်။ ကြည့်ရှုပေးပါဦး။”
စကားပြောပြီးနောက် သူသည် မိမိ၏ ရင်ခွင်အတွင်းမှ စာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ ဝမ်ကျင်းထံသို့ ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းသည် စာစောင်ကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း သူ၏ မျက်ခုံးအစုံ အနည်းငယ် တွန့်သွားခဲ့သည်။
“နောင်ကို ဒီလိုမျိုး အခြေအနေမျိုး ကြုံလာရရင် ဘာမှ တွန့်ဆုတ်မနေနဲ့၊ တံခါးအပြင်ကနေ ငါ့ကို တိုက်ရိုက် လှမ်းခေါ်ချေ။”
ဝမ်ကျင်းသည် အလှအပကို နှစ်သက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အရေးကြီးသောအရာနှင့် သာမန်အရာကို ကောင်းစွာ ခွဲခြားနားလည်ထားသည်။ ကုရန်သည် သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို နှောင့်ယှက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူ အပြင်သို့ ထွက်လာသည့် အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် မဖြစ်သင့်ချေ။ အကယ်၍ နောင်အနာဂတ်တွင် အလွန်တရာ အရေးကြီးလှသော ကိစ္စရပ်များ ဤအကြောင်းကြောင့် ကြန့်ကြာသွားခဲ့ပါက ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ လှောင်ပြောင်မိပေလိမ့်မည်။
“အမိန့်အတိုင်းပါ။”
စာစောင်ကို ဖွင့်လှစ်၍ ဖတ်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် လေးနက်တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် သူသည် ကုရန်အား အမိန့်ပေးလိုက်၏။
“သွားပြီးတော့ စီမာယီကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ချေ။”
“အမိန့်အတိုင်းပါ။”