အခန်း ၁၅၄

အခန်း (၁၅၄)

တိုက်တွန်းခြင်း

စာကို ကိုင်စွဲကာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေသည့် စီမာယီကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ထဲ၌ တည်ငြိမ်အေးချမ်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဤကဲ့သို့သော နိုင်ငံရေးအရ ပါးနပ်ပြီး စစ်ရေးစွမ်းရည် ပြည့်ဝသည့် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး ရှိနေခြင်းမှာ မိမိအတွက် အမှန်တကယ်ပင် ကံကောင်းလှသည်ဟု သူ တွေးမိသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ပြည်နယ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးကိစ္စရပ်များ တစ်ခုတည်းနှင့်တင် ဝမ်ကျင်းသည် တစ်နေ့ခင်းလုံး စာရွက်စာတမ်းပုံကြီးကြားထဲ၌ နစ်မွန်းနေရမည်ဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်အပန်းဖြေရန် အချိန်ဟူ၍ ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

အတန်ကြာသော် စီမာယီသည် စာစောင်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်ပြီး၊ အနည်းငယ် စိတ်အာရုံ လွင့်မျောနေသော ဝမ်ကျင်းအား ညင်သာစွာ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။

“သခင်ကြီး...”

“ရက်အနည်းငယ်မျှ စေ့စပ်သေချာစွာ စိစစ်ရွေးချယ်ပြီးနောက်မှာတော့ စစ်သူကြီး ချန်ကန်းဟာ တပ်မတော်အတွင်းက ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အန္တရာယ်တွေကို အားလုံးနီးပါး ဖယ်ရှားရှင်းလင်းပြီး သွားပါပြီ။ ချန်တောက်ဟာ လှုပ်ရှားမှုမရှိဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့ပေမယ့် တပ်မတော်ထဲကို တခြားအင်အားစုတွေ အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်မဝင်ရောက်နိုင်အောင် ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တာမို့ သူ့မှာလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သတိဝီရိယနဲ့ အမြော်အမြင် ရှိခဲ့တယ်လို့ ပြောရမှာပါပဲ။”

ဝမ်ကျင်းက သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒါက သဘာဝကျလှပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ချန်တောက်သည် လုံးဝဥဿုံ အသုံးမကျသော လူဖျင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ချေ။ မိမိ၏ အသက်ကို ကာကွယ်မည့် ဓားသွားကို မိမိ၏ လက်ထဲတွင်သာ အမြဲဆုပ်ကိုင်ထားရမည်ဟူသော အခြေခံသဘောတရားကို သူ ကောင်းစွာ နားလည်ထားခဲ့သည်။

ချန်တောက်သည် ဝမ်ကျင်းအတွက် ကောင်းမွန်သော တပ်မတော် အခြေခံအုတ်မြစ်တစ်ခုကို အမှန်တကယ်ပင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အစောင့်တပ်ဖွဲ့သည် ဒေသတွင်းရှိ ဩဇာကြီးမျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ စိမ့်ဝင်ခြယ်လှယ်မှုကို အလုံးစုံ ခံထားရပါက၊ အဆုံးသတ်ရလဒ်မှာ ပြောင်းလဲသွားမည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုထက် ပိုမို၍ အားစိုက်ထုတ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်များစွာလည်း ပိုမိုကုန်ဆုံးရပေလိမ့်မည်။

“စီမာယီ... ငါတို့ လော့နန်နိုင်ငံကို အရေးယူရမယ့်အချိန် ရောက်လာပြီထင်တယ်။ ကျိန်းအူမြို့ရဲ့ အစောင့်တပ်ဖွဲ့နဲ့ အခု ပြည်နယ်မြို့တော်တပ်ဖွဲ့ကိုပါ ပြန်လည်နေရာချထားပြီး စစ်ချီလိုက်မယ်ဆိုရင် ငါတို့အနေနဲ့ ဝူချီမြို့ကို အချိန်တိုအတွင်းမှာ သိမ်းပိုက်နိုင်မှာဖြစ်ပြီး၊ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ကိုပါ တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်နိုင်လိမ့်မယ်။”

စီမာယီက သဘောတူသည့်အလား ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။ ကျန်းလျောင်နှင့် ချန်ယွီတို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဝူချီမြို့သည် လုံးဝ တောင့်ခံနိုင်စွမ်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။ အမှန်စင်စစ် ပြည်နယ်မြို့တော်စစ်တပ်၏ ကူညီမှု မပါဝင်လျှင်ပင် ထိုမြို့ကို သိမ်းပိုက်နိုင်သော်လည်း၊ စီရင်စုတပ်ဖွဲ့ကို ပြန်လည်ရွှေ့ပြောင်းရမည့် အကြောင်းပြချက် မရှိပါက ဝူချုံယွန်းကဲ့သို့သော မရိုးသားသည့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသူများသည် ပုန်ကန်လှုပ်ရှားရန် ဝံ့ရဲကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း စီမာယီက ဆက်လက်၍ အကြံပြုစကား ဆိုလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်က တစ်ချက်တည်းနဲ့ အမြစ်ပြတ် သိမ်းပိုက်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ လော့နန်နိုင်ငံအတွင်းမှာ အချင်းချင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်အောင် အရင်ဆုံး ဖန်တီးရပါလိမ့်မယ်။ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ပထမမင်းသားရဲ့ အမွေဆက်ခံသူကို လုပ်ကြံမယ့် အစီအစဉ်ကို ပိုပြီးတော့ အရှိန်မြှင့်တင်ရပါမယ်။ လော့နန်နိုင်ငံအတွင်းမှာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုတွေ ဖြစ်ပွားတာနဲ့တစ်ပြိုင်နက် ကျွန်ုပ်တို့ဘက်က နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံ ရှောင်းကျန်းဆီ ချက်ချင်းလူလွှတ်ပြီး ရှောင်းမိသားစုကို ကျွန်ုပ်တို့ဘက်ပါအောင် စည်းရုံးနိုင်မလားဆိုတာကို စမ်းသပ်ရပါမယ်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီဘက်က ရေတပ်အင်အားစုရဲ့ တပ်မှူးဟာလည်း ရှောင်းမိသားစုဝင်တစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ အကယ်၍ ငါတို့က ရှောင်းမိသားစုကို စည်းရုံးနိုင်ခဲ့ရင် လော့နန်နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ဖို့ ခုခံမှုတွေကို လျှော့ချနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အသင့်ပြင်ဆင်ပြီးသား ရေတပ်အင်အားစုကြီးတစ်ခုကိုပါ တစ်ပါတည်း ရရှိသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်”

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် ဝေခွဲရခက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

“စီမာယီ... ရှောင်းမိသားစုကို တကယ်ပဲ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းနိုင်ပါ့မလား။ ဝေကျွယ်ဆီကရတဲ့ လျှို့ဝှက်သတင်းတွေအရ ရှောင်းမိသားစုဟာ ရာဇပလ္လင်ကို သိမ်းပိုက်ဖို့ မျက်စိကျနေတာ သေချာတယ်။ သူတို့အနေနဲ့ လက်တစ်ကမ်းအလိုကို ရောက်ရှိတော့မယ့် ရာဇပလ္လင်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ငါတို့ဆီကို လာရောက်ပူးပေါင်းပါ့မလား။ သူတို့မှာ အားကောင်းတဲ့ ရေတပ်အင်အား ရှိနေတာကြောင့် ရာဇပလ္လင်ကို စိန်ခေါ်လုယူဖို့ ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိနေကြလိမ့်မယ်။”

ရှောင်းမိသားစုသည် ကြီးမားလှသော ရာဇပလ္လင်ကို လွယ်လွယ်နှင့် စွန့်လွှတ်လိမ့်မည်မဟုတ်ဘဲ အရာအားလုံးကို ပုံအော၍ စသေချာပေါက် စွန့်စားလိမ့်မည်ဟု ဝမ်ကျင်းက တွေးတောမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဟဲဟဲ...”

စီမာယီသည် ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းလေးချောင်းကို ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

“သခင်ကြီး... လက်ရှိ လော့နန်နိုင်ငံအတွင်းမှာ အင်အားစု လေးခု ရှိနေပါတယ်၊ အဲဒါတွေကတော့ ပထမမင်းသား၊ ဒုတိယမင်းသား၊ မိဖုရားခေါင်းကြီးနဲ့ ရှောင်းမိသားစုတို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ခါက ပထမမင်းသားမှာ အမွေဆက်ခံသူ မရှိတော့ဘဲ ဒုတိယမင်းသားနဲ့ အချင်းချင်း ပြည်တွင်းစစ် တိုက်ခိုက်ကြပြီဆိုရင် မိဖုရားခေါင်းကြီးနဲ့ ရှောင်းမိသားစုတို့က ဘေးထိုင်ကြည့်နေလိမ့်မယ်လို့ ထင်ပါသလား။ သူတို့က တောင်ပေါ်ကနေ ကျားနှစ်ကောင် ကိုက်တာကို ထိုင်ကြည့်ပြီး အမြတ်ထုတ်ဖို့ ကြံရွယ်ထားရင်တောင်မှ၊ ထိုမင်းသားနှစ်ပါးက လူအတွေမဟုတ်တာကြောင့် သူတို့အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်မှုကြားကနေ တခြားသူကို အကျိုးအမြတ် ရရှိသွားခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကိုပါ ရွှံ့နွံထဲကို အဓမ္မ ဆွဲသွင်းကြမှာ အသေအချာပါပဲ။”

“လော့နန်နိုင်ငံ ပျက်သုဉ်းဖို့ဆိုတာ သေချာပေါက် သတ်မှတ်ပြီးသား ကံကြမ္မာပါပဲ။ အပြင်ဘက်မှာ အင်အားကြီးမားတဲ့ ရန်သူက စောင့်ကြိုနေပြီး၊ အတွင်းထဲမှာလည်း အဆုံးမရှိတဲ့ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခတွေ ရှိနေတာမို့ ပြန်လည်နာလန်ထူဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝ မရှိတော့ပါဘူး။ သခင်ကြီးအနေနဲ့ ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ အလံတော်ကို လွှင့်ထူပြီး ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ ရေတပ်အင်အားနဲ့ ရှောင်းမိသားစုကို ဖိအားပေး ခြိမ်းခြောက်လိုက်မယ်၊ ပြီးတော့မှ သူတို့ကို အကျိုးအမြတ်အချို့ ပေးကမ်းလိုက်မယ်ဆိုရင် ရှောင်းမိသားစုဟာ ကျွန်ုပ်တို့ဘက်ကို မလွဲမသွေ သစ္စာခံ ကူးပြောင်းလာပါလိမ့်မယ်။ အောင်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ချက် လုံးဝမရှိတော့တဲ့ အခြေအနေမျိုးမှာ မိမိကိုယ်မိမိနဲ့ မိသားစုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်လာမှာပါ။ ပျက်သုဉ်းတော့မယ့် တိုင်းပြည်ရဲ့ ရာဇပလ္လင်ကို စွန့်စားလုယူခြင်းနဲ့ မိသားစုတစ်ခုလုံး ဘေးကင်းရှင်သန်ဖို့အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ခြင်း... ဒီနှစ်ခုကြားထဲမှာ ထိုနိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံအနေနဲ့ ဘယ်အရာက ပိုပြီးတော့ မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုဖြစ်မလဲဆိုတာကို ကောင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ပါတယ်။”

ဝမ်ကျင်းသည် စီမာယီ၏ ဆန်းစစ်သုံးသပ်ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် သေချာစွာ ပြန်လည်တွေးတော လိုက်မိသည်။ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်၊ အကယ်၍ ရှောင်းမိသားစုက လက်နက်မချဘဲ တောင့်ခံနေလျှင်ပင် သူတို့အနေဖြင့် ရာဇပလ္လင်ကို သေချာပေါက် ရရှိနိုင်ပါမည်လား။ မသေချာချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့သည် တော်ဝင်မျိုးနွယ်မဟုတ်သော အပြင်လူ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုသာ ဖြစ်သသဖြင့်၊ အောက်ခြေနှင့် အလယ်အလတ် လူတန်းစားများ၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိနိုင်မည်လော ဆိုသည်မှာ အခြားကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းအပြင် အကယ်၍ သူတို့ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အောင်မြင်သွားခဲ့လျှင်ပင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်နည်း။ ပျက်သုဉ်းတော့မည့် တိုင်းပြည်တစ်ခု၏ ဘုရင်အဖြစ်သာ ခံယူရပေလိမ့်မည်။ မရေရာလှသည့်အပြင် ခဏတာမျှသာ ခံစားရမည့် ရာဇပလ္လင်တစ်ခုအတွက် မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အသက်ဇီဝိန်များကို လောင်းကြေးထပ်မည့်အစား၊ အချို့သောအရာများကို စွန့်လွှတ်၍ မိသားစုဝင်များ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ခြင်းက ပိုမိုမြတ်ပေလိမ့်မည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အသက်ဇီဝိန်ဟု အဘယ်ကြောင့် ဆိုရသနည်းဟူမူ... ဝမ်ကျင်းသည် ရှောင်းမိသားစုကို သိမ်းသွင်းရန် လူလွှတ်သည့်အခါတွင် အကယ်၍ သူတို့က ငြင်းပယ်ခဲ့ပါက တိုင်းပြည်ပျက်သုဉ်းချိန်တွင် ရှောင်းမိသားစု၏ သွေးမျိုးဆက်တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် မျိုးတုံးချေမှုန်းပစ်မည်ဟု သေချာပေါက် ခြိမ်းခြောက် ပြောဆိုမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

စိတ်ကူးအကြံအစည် ရရှိသွားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် ကုရန်အား အတွင်းသို့ ခေါ်ယူလိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် စာတစ်စောင်ကို ရေးသားကာ မိမိ၏ တံဆိပ်တုံးကို ခတ်နှိပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စစ်စခန်းအတွင်းရှိ ချန်ကန်းထံသို့ ပေးပို့စေပြီး စစ်လက်နက်ပစ္စည်းများကို အသင့်ပြင်ဆင်ကာ ကျိန်းအူမြို့ရှိ ချန်ယွီနှင့် အခြားသူများနှင့် သွားရောက်ပူးပေါင်းရန် အမိန့်ပေးစေလိုက်သည်။

ထို့အပြင် လော့နန်နိုင်ငံအတွင်း၌ ပုန်းအောင်းလှုပ်ရှားနေသော ဝေကျွယ်ထံသို့လည်း အခြားစာတစ်စောင်ကို ရေးသားပေးပို့လိုက်၏။ လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပထမမင်းသား ပိုလာ၏ အမွေခံသားတော်ကို လုပ်ကြံမည့် အစီအစဉ်ကို ပိုမိုလျင်မြန်စွာ အကောင်အထည်ဖော်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ လော့နန်နိုင်ငံအတွင်း၌ အချင်းချင်း ပဋိပက္ခများ စောစီးစွာ ဖြစ်ပွားလေလေ၊ ပိုမိုပြင်းထန်လေလေ ဝမ်ကျင်းအတွက် အခြေအနေမှာ ပိုမိုအခွင့်သာလေလေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လော့နန်နိုင်ငံ၏ အရေးကိစ္စများကို ဆွေးနွေးပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် မနေ့က ကျိကျုန်းနှင့် ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို သတိရမိပြီး စီမာယီအား အသေးစိတ် ပြန်လည်ပြောပြလိုက်သည်။

“စီမာယီ... ဒီစီရင်စုက ကျိမိသားစုက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ငါ သူတို့ကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။ မနေ့က ငါ ကျိမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ ကျိကျုန်းနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး အကြာကြီး စကားပြောခဲ့တယ်။ သူဟာ ငါ ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲဆိုတာကို ကောင်းကောင်းကြီး ခန့်မှန်းမိသွားလောက်ပြီ။”

စီမာယီက အံ့ဩခြင်းမရှိဘဲ ခပ်ဖွဖွသာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဝမ်ကျင်းတစ်ခြေက် ကျိမိန်းကလေး၏ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားသည့် အချိန်ကတည်းကပင် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို သူ ကောင်းစွာ ခန့်မှန်းမိပြီးသား ဖြစ်သည်။

“ကျိမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲက တော်တော်လေးကို ပြတ်သားပုံရတယ်၊ ဒါက အားသာချက်တစ်ခုပါပဲ။ ကျိမိသားစုဟာ စီရင်စုအတွင်းက တခြားသော ဩဇာကြီးမျိုးနွယ်စုတွေနဲ့ မတူဘူး၊ သူတို့ရဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားတဲ့ အဆက်အသွယ် ကွန်ရက်တွေဟာ သခင်ကြီးအတွက် ကြီးမားတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးကို ဖြစ်ထွန်းစေပါလိမ့်မယ်။ ရန်သူဖြစ်နေတာထက်စာရင် မဟာမိတ်အဖြစ် ရှိနေတာက အမြဲတမ်း ပိုပြီးတော့ ကောင်းမွန်တာပေါ့။ အဲအပြင် ကျိမိသားစုဟာ ဒီစီရင်စုရဲ့ အခြေအနေကို အကောင်းဆုံး နားလည်ထားတဲ့သူတွေပါ။ ဒီမုန်တိုင်းကြီး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါ ကျိမိသားစုက သက်သေအထောက်အထားတွေကို ထုတ်ပေးနိုင်ပြီး၊ အဲဒီအခါကျမှ ဆန်ပူယီက လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး ကျန်ရှိနေတဲ့ အကြွင်းအကျန် သစ္စာဖောက်တွေကို အကုန်လုံး လိုက်လံဖမ်းဆီး နှိမ်နင်းနိုင်တာပေါ့။”

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စီမာယီသည် ဝမ်ကျင်း၏ အတွေးအကြံကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ ဒေသခံအင်အားစုကို လမ်းပြအဖြစ် အသုံးချကာ သူ့ဘက်ကိုယ့်ဘက် ခွဲခြားရန်ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းသွားခဲ့ပါက ကျိမိသားစုကို အပြစ်ပုံချရန် (ဓားစာခံပြုလုပ်ရန်) ပင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါဆို သခင်ကြီးက သူတို့ကို ဘယ်လို ကတိကဝတ်မျိုး ပေးခဲ့လို့ ကျိမိသားစုက ဤမျှအထိ အစွမ်းကုန် ပေးဆပ်ဖို့ သဘောတူလိုက်တာလဲ။”

“စီရင်စုနယ်စားမင်း ရာထူးပေါ့။”

“ဒါဆိုရင်တော့ သင့်တော်ပါတယ်၊ အရှုံးမရှိပါဘူး။”

အမှန်ပင် အရှုံးမရှိချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်း၌ ထိုသူသည် ဝမ်ကျင်း၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်တွင်သာ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ယခင်က ချန်တောက်ကဲ့သို့ လွယ်လွယ်နှင့် အလျှော့ပေးကာ လွှတ်ထားမည့်သူမျိုး လုံးဝမဟုတ်ချေ။

ကျိမိသားစုအကြောင်း ပြောရင်းနှင့် စီမာယီသည် ကျိမိသားစုမှ သမီးပျိုဖြစ်သူ ကျိဝမ်ကို မနေနိုင်ဘဲ သတိရမိသွားသည်။ လင်းကွမ်းကျောင်းတော်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည့် ခရီးစဉ်အတွင်း ထိုမိန်းကလေးငယ်သည် လွန်စွာ ပါးနပ်ထက်မြက်ကြောင်း စီမာယီ သတိပြုမိခဲ့ဖူးသည်။

“သခင်ကြီးအနေနဲ့ ကျိမိန်းကလေးကို ဘွဲ့အဆင့်အတန်းတစ်ခုခု ပေးဖို့ ကတိပြုခဲ့ပြီးပြီလား။”

ဝမ်ကျင်းသည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြကာ မေးလိုက်၏။

“စီမာယီ... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ။”

“ကျွန်တော်မျိုး သတိပြုမိသလောက်တော့ ကျိမိန်းကလေးဟာ တော်တော်လေး ထက်မြက်တာမို့ သခင်ကြီးရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရမယ်လို့ ခန့်မှန်းမိရုံသက်သက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သခင်ကြီး... မင်္ဂလာအခမ်းအနားကိုတော့ အလျင်မလိုပါနဲ့ဦး၊ လီမိသားစုရဲ့ သမီးမြတ်ကို အရင်ဆုံး အကျအန လက်ထပ်ထိမ်းမြားပြီးမှသာ ကျိမိန်းကလေးကို ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် ဘွဲ့အဆင့် တင်မြှောက်တာက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။”

စီမာယီ၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ကျင်းသည် အနည်းငယ် မယိုးမယွဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် မိမိ၏ ခုတင်ထက်သို့ပင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဘယ်ကြောင့် အရင်ဆုံး ဘွဲ့အဆင့်ပေး၍ ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် မသိမ်းပိုက်နိုင်ရမည်နည်း။ သို့သော်လည်း စီမာယီက ယခုကဲ့သို့ အကြံပြုလာခြင်းကြောင့် သူ့တွင် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိမည်မှာ အသေအချာပင်။

ဝမ်ကျင်း၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သော် စီမာယီက ဆက်လက်ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... တစ်ခါတလေမှာ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ မနာလိုဝန်တိုစိတ်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပါတယ်။ အကယ်၍ ကိုယ်လုပ်တော်ကို အရင်ဆုံး အိမ်တော်ထဲ သွင်းထားမယ်ဆိုရင် နောင်အခါကျရင် ရောက်လာမယ့် ဇနီးမယားကြီးက သူမကို မျက်စိထဲက ဆူးငြောင့်ခလုတ်တစ်ခုလို မြင်လာပါလိမ့်မယ်။ ဒါ့အပြင် အိမ်တော်ထဲကို အရင်ဆုံး ဝင်ရောက်လာတဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်ဟာလည်း ထောင်လွှားမောက်မာတဲ့စိတ်တွေ ဝင်လာတတ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ အိမ်တွင်းဆောင်အတွင်း အချင်းချင်း မငြိမ်မသက်မှုတွေကို ဖြစ်ပွားစေနိုင်ပါတယ်။ ဘေးကင်းစေဖို့အတွက် ဒါမျိုးကို ကြိုတင်ရှောင်ရှားတာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ၎င်းအပြင် အကယ်၍ ကျိမိန်းကလေးက သခင်ကြီးရဲ့ ရင်သွေးတော်ကို အရင်ဆုံး ရရှိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင်...”

စီမာယီ စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် ဝမ်ကျင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ ဆိုလိုသည့် သဘောကို ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့သည်။ ကျိဝမ်သည် ကလေးမွေးဖွားနိုင်သော်လည်း ထိုကလေးမှာ အိမ်တော်၏ သားဦးဇနီးကြီးမှ မွေးဖွားသော သားကြီး မဟုတ်ပါက အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကယ်၍ မွေးဖွားလာခဲ့လျှင်ပင် ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် မည်သူနှင့်မဆို မျက်နှာပျက်ရန် ဝံ့ရဲသော ယုံကြည်ချက်မျိုး အပြည့်အဝ ရှိနေပြီးသား ဖြစ်သည်။

“ဒါ့အပြင် သခင်ကြီးအနေနဲ့ လီမိသားစုရဲ့ သမီးမြတ်နဲ့ မင်္ဂလာစေ့စပ်ကြောင်းလမ်းပြီးသား ဖြစ်တာမို့၊ အခုအချိန်မှာ လူတိုင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးကို တည်ငြိမ်ရဲရင့်စေဖို့ မင်္ဂလာရက်မြတ်ကို သတ်မှတ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပါပြီ။ သခင်ကြီးအတွက် အခုအချိန်မှာ ရင်သွေးတစ်ယောက် အမှန်တကယ် လိုအပ်နေပါပြီ။”

စီမာယီ၏ စကားလုံးများထဲတွင် အလျင်စလိုဖြစ်မှုနှင့် လောဆော်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေခဲ့သည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် လူသားတို့သည် ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်၌ပင် ဖခင်များ ဖြစ်လာကြသည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် တရားဝင် အမွေဆက်ခံမည့် သားဦးရတနာကို စောစောစီးစီး ရရှိထားမှသာ မိမိအား ထောက်ခံပံ့ပိုးသူများနှင့် သစ္စာရှိနောက်လိုက်များ၏ စိတ်နှလုံးထဲ၌ ပိုမိုခိုင်မာသော မျှော်လင့်ချက်များ ဖြစ်ထွန်းလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အင်အားစုတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်တွင် အမွေဆက်ခံမည့် ရင်သွေးမရှိပါက နောက်လိုက်များ၏ စိတ်နှလုံးမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာတတ်ပေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် စကားပင် မဆိုနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိတော့သည်။ မိမိ၏ ဘဝသက်တမ်း နှစ်ခုစလုံးတွင် အိမ်ထောင်ပြုရန် ဤမျှအထိ အတင်းအကျပ် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခြင်း ခံရသည်မှာ ယခုအကြိမ်သည် ပထမဆုံးဖြစ်ရာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေတော့သည်။