အခန်း ၁၅၇

အခန်း (၁၅၇)

စုစည်းခြင်း

မိမိ၏ ရပ်တည်ချက်ကို ထင်ရှားစွာ ပြသခဲ့ပြီးနောက် ဆန်ပူယီသည် လူတစ်ဆယ်ကျော်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖမ်းဆီးလိုက်သည်။ ဖမ်းဆီးမှုတိုင်းကို လူအများရှေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ ပြစ်မှုများကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာခဲ့ကာ ၎င်းတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ မိသားစုများ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေရန် သရော်စာအချို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည်။

ဤလူများသည် ဆန်ပူယီမှ ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ထားသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့ကို အရေးယူခြင်းမှာ ပြည်သူများအတွက် အန္တရာယ်ကို ဖယ်ရှားပေးရန် သက်သက်သာဖြစ်ပြီး ၎င်းကြောင့် သူသည် လူထု၏ ထောက်ခံမှုကို အမြောက်အမြား ရရှိခဲ့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ယွဲ့ပြည်နယ်ကို စတင်ထိန်းချုပ်ရုံမျှသာ ရှိသေးသဖြင့် သာမန်အရပ်သား ပြည်သူများအနေဖြင့် ဤဘုရင်ခံအသစ်အပေါ် နားလည်မှုနှင့် မိမိတို့နှင့် တစ်သားတည်းကျသည်ဟူသော ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ ဝူချုံးယွန်းသာ ရုတ်တရက် ထကြွပုန်ကန်ပြီး စီရင်စုအတွင်းရှိ ဩဇာကြီး မျိုးနွယ်စုများက ပြည်သူများကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ပါက မလွဲမသွေ ပရမ်းပတာ ဖြစ်ပွားပေလိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်ရာ ဆန်ပူယီသည် ထိုသူတို့၏ ဆိုးသွမ်းမှုများကို အသုံးချကာ ၎င်းတို့အပေါ် ပြည်သူများ၏ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို နှိုးဆွပေးရန် လိုအပ်ပြီး၊ ထိုနည်းဖြင့် စီရင်စုအတွင်းရှိ ဩဇာကြီး မျိုးနွယ်စုများ၏ အရှိန်အဝါကို ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မကောင်းမှုကို နှိမ်နင်း၍ ကောင်းမှုကို မြှင့်တင်ပေးသည့် ဝမ်ကျင်း၏ ကောင်းမွန်သော ပုံရိပ်ကို စီရင်စုပြည်သူများ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်စေရန် ရည်ရွယ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် လူထု၏ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်စေခဲ့သည်။

ပြည်နယ်မြို့တော်အပြင်ရှိ ဆိတ်ငြိမ်သော အိမ်တော်တစ်ခုတွင် စီရင်စုအတွင်းရှိ ဩဇာကြီးမားသော မျိုးနွယ်စုကြီး ငါးခုဖြစ်သည့် စွန်း၊ ကျန်း၊ ရွှီ၊ ဖေးနှင့် လူမိသားစုများ၏ အကြီးအကဲများသည် လျှို့ဝှက်စွာ တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

လူအချို့သည် မြောက်မြားစွာသော အရသာရှိလှသည့် အစားအစာများ ပြည့်နှက်နေသော ကြီးမားသည့် ဝိုင်းတော်ကြီးတစ်ခုတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ တူကို မကိုင်ကြချေ။ လူတိုင်း၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး လေထုမှာလည်း လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။

ဝိုင်းတော်၏ အဓိကနေရာတွင် ထိုင်နေသော စွန်းမိသားစုအကြီးအကဲ စွန်းစုသည် တိတ်ဆိတ်နေသော လူအုပ်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း သူ၏ လက်ချောင်းများဖြင့် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အခြေအနေကို စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ပထမဆုံး စတင်စကားပြောလိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ ပြောကြပါဦး။ အဲဒီသခင်ကြီးက ဘာလုပ်ဖို့ ကြံစည်နေတာလဲ။ ငါတို့ ဘယ်လို တုံ့ပြန်သင့်လဲ”

စွန်းစုက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သူ၏အောက်တွင် ထိုင်နေသော ဖေးမိသားစုအကြီးအကဲ ဖေးရိက စကားကို ဆက်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးစွန်း... ငါတို့ကို ဒီနေရာကို ဖိတ်ကြားထားကတည်းက စကားကို ဝေ့လည်ကြောင်ပတ် လုပ်နေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး။ ငါပဲ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ့မယ်”

“အဲဒီ ဘုရင်ခံလေးက ငါတို့ကို ဦးတည်လာနေတာပဲ။ ကြီးမြတ်တဲ့ ကျိုးမိသားစုရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကို မင်းတို့အားလုံး မြင်ခဲ့ပြီးပြီ။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာ ကျိမိသားစုကလည်း ဘယ်သူ့ကိုမှ စေလွှတ်ခြင်း မရှိဘူး၊ သူတို့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကလည်း လုံးဝ ရှင်းလင်းနေတယ်။ ငါတို့တွေ မြန်မြန်ဆန်ဆန် အစီအစဉ်နဲ့ တုံ့ပြန်မယ့် နည်းလမ်းတွေကို စဉ်းစားရမယ်၊ မဟုတ်ရင်...”

စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဖေးရိက ဆက်ပြောသည်။

“ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ရတနာပစ္စည်းတွေ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ငါစိုးရိမ်မိတယ်”

အခြားသူများကလည်း သက်ပြင်းချကာ သဘောတူညီကြသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ယခုအချိန်တွင် သူတို့အားလုံး အလွန်အမင်း မတရားခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဝမ်ကျင်း ရာထူးတက်လာကတည်းက သူတို့သည် ရိုးရိုးသားသား နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်တာမျိုး ဘာမှမလုပ်ခဲ့ကြချေ။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ဘိုးဘေးများ စုဆောင်းခဲ့သော စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ရိက္ခာနှင့် လယ်ယာမြေများက ဝမ်ကျင်း၏ လောဘစိတ်ကို နှိုးဆွပေးခဲ့သောကြောင့် သူသည် သူတို့ကို အရေးယူရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒေသခံများကဲ့သို့ ကျင့်ကြံ နေထိုင်လာခဲ့ကြသူများပီပီ ယခုကဲ့သို့ သားကောင်အဖြစ် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရခြင်းဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် သူတို့ အနည်းငယ် အသားမကျ ဖြစ်နေကြသည်။

စွန်းစုသည် လူစု၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ကာ စားပွဲကို အသာအယာ တောက်လိုက်ပြီး သူတို့၏ အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်လိုက်သည်။

“အားလုံးပဲ... အခုအချိန်မှာ ငါတို့ ရှေ့ဆက်လျှောက်ဖို့ လမ်းနှစ်သွယ်ပဲ ရှိတော့တယ်”

“ပထမတစ်ခုကတော့ အဲဒီသခင်ကြီးဆီမှာ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချပြီး မိသားစုရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လွှဲပြောင်းပေးအပ်လိုက်တာပဲ။ ဒီလိုလုပ်ရင် ငါတို့အားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်လိမ့်မယ်”

“ဒုတိယတစ်ခုကတော့ ပုန်ကန်ပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ကာ ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးပိုင် ပစ္စည်းတွေကို ကာကွယ်ဖို့ အသက်နဲ့လဲပြီး စွန့်စားတာပဲ”

လူအုပ်ကြီးသည် တစ်ဖန် ထပ်မံ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားကြပြီး လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများတွင် စဉ်းစားတွေးတောမှုနှင့် တုံ့ဆိုင်းမှု အရိပ်အယောင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူတို့သည် မိသားစု၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို လုံးဝ မပေးအပ်လိုကြသော်လည်း မည်သို့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရမည်နည်း။

အတိတ်ကာလက ကျိုးမိသားစု၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သူတို့သည် ချန်တောက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ ချန်တောက်၌ စစ်မှန်သော အာဏာနှင့် ကျောထောက်နောက်ခံ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ယောက်ကမူ မည်သို့နည်း။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားသွားရှိပြီး သူ့နောက်ကွယ်တွင်လည်း လူများ ရှိနေသည်။

‘ပြန်တိုက်ခိုက်မယ် ဟုတ်လား။ ဘာနဲ့လဲ။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေနဲ့လား။’

ကျိုးမိသားစုဆိုလျှင် သူ့ကို တွေ့ပင်မတွေ့လိုက်ရဘဲ တစ်ညတည်းနှင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် မျိုးတုံးသုတ်သင်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအရာသည် သန့်ရှင်းသောနှလုံးသားဂိုဏ်း၏ လက်ချက်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသူအားလုံးမှာ လောကကြီး၏ လည်ပတ်ပုံကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားကြသော မြေခွေးအိုကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအရာသည် အဲဒီ ဘုရင်ခံလေးနဲ့ သေချာပေါက် ဆက်စပ်နေရမည် ဖြစ်သော်လည်း ခိုင်မာသော သက်သေအထောက်အထား မရှိချေ။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ မိသားစုများက ကျိုးမိသားစုထက် ပိုမိုခိုင်မာတောင့်တင်းသည် သို့မဟုတ် ထိုသခင်ကြီးကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်ဟု မယုံကြည်ကြချေ။

တစ်ချိန်လုံး တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော လူမိသားစုအကြီးအကဲ လူရှီသည် သူ့ရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အသာအယာ ရွှေ့လိုက်ပြီး စွန်းစုကို မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးစွန်း... ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြောကတည်းက မင်းရဲ့စိတ်ထဲမှာ အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေပြီးသား ဖြစ်ရမယ်။ ငါတို့ ဘယ်လို ပြန်တိုက်ခိုက်ရမလဲဆိုတာကို အားလုံးကို အသေးစိတ် ပြောပြပါဦး”

လူရှီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အခြားသူများကလည်း ခေါင်းညိတ်ကြပြီး စွန်းစု၏ အတွေးအမြင်များကို နားထောင်ရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။

စွန်းစုသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို စားပွဲပေါ်တင်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို လှမ်းကြည့်ရင်း လေးနက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အမှန်တော့ ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်ခု ရှိတယ်ဆိုပေမယ့် ငါတို့အတွက် လမ်းတစ်လမ်းပဲ ကျန်တော့တာပါ။ ငါတို့တွေဟာ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ မိသားစုလုပ်ငန်းကို ဆက်ခံပြီး မိသားစုတစ်ခုကို ဦးဆောင်နေကြတာ။ ငါတို့အနေနဲ့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်မမြှင့်တင်နိုင်ရင်တောင်မှ ဘိုးဘေးတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကိုတော့ အလွယ်တကူ အပ်နှံလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး”

“ငါတို့မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိတာ မဟုတ်ဘူး။ ဖူယန်စီရင်စုရဲ့ နယ်စားမင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ လူအင်အားနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး သုံးစွဲခဲ့တာ၊ သူက အလကား သက်သက် ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အခုက သူ့ကို အသုံးချရမယ့် အချိန်ပဲ”

ဖေးရိနှင့် အခြားသူများသည် ထိုအရာကို ကြားသောအခါ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ကြသော်လည်း ထောက်ခံကြောင်း ထုတ်ဖော်မပြောကြသေးချေ။ ဤလူများသည် အလွန်ပင် ခေါင်းအေးအေးထားနိုင်ကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးက အရေးကြီးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း ၎င်းသည် ပြင်ပပစ္စည်းသာ ဖြစ်ပြီး အသက်ဟူသည်မှာမူ တစ်ချောင်းတည်းသာ ရှိသည်။ သူတို့သည် ထိုအရာနှစ်ခု၏ အလေးအနက်ထားရမည့် အပိုင်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ကြသည်။ ဘုရင်ခံတစ်ဦးကို လုပ်ကြံခြင်းသည် ကြီးလေးသော ရာဇဝတ်မှု ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံး ပူးပေါင်းပြီး ဖိအားပေးလျှင်ပင် ဝူချုံးယွန်းက လိုက်လျောလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့အပြင် ဝူချုံးယွန်းက လောကတစ်ခုလုံးကို ဆန့်ကျင်ရန် အမှန်တကယ် ဆန္ဒရှိလျှင်ပင် သူတို့ အောင်နိုင်မနိုင်ဟူသည်မှာ အခြားကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်တွင် တပ်စွဲထားသော စစ်သည်တော် သုံးထောင်မှာ ရွှံ့ရုပ်များ မဟုတ်ကြသကဲ့သို့ ဘုရင်ခံ၏ အိမ်တော်အတွင်း၌လည်း ကျွမ်းကျင်သူ အတတ်ပညာရှင်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု ဆိုသည်မှာလည်း သူတို့၏ စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပေသည်။

သူတို့ထဲမှ အချို့မှာ ဘေးကင်းရန်အတွက် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စွန့်လွှတ်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြပြီး ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ ဆုံးရှုံးရသော်လည်း အားလုံးကို အသိမ်းခံရမည် မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့အနေဖြင့် သုံးပုံတစ်ပုံ သို့မဟုတ် ဆယ်ပုံပုံလျှင် အနည်းငယ်မျှ ချန်ထားနိုင်ရမည် ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက ထိုဘုရင်ခံလေးသည် လောကရှိ မင်းစိုးရာဇာ မျိုးနွယ်စုအားလုံး၏ ငြင်းပယ်မှုကို မလွဲမသွေ ခံရပေလိမ့်မည်။ သူတို့ ဆုံးရှုံးမှုများ ရှိနိုင်သော်လည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားမည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်မှ တုံ့ဆိုင်းမှုများကို မြင်သောအခါ စွန်းစုသည် စိတ်ပျက်မသွားသည့်အပြင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“မင်းတို့အားလုံး စွန့်စားရမှာကို အရမ်းကြောက်နေကြတာလား။ မင်းတို့တွေ စီရင်စုရဲ့ တပ်စွဲထားတဲ့ စစ်တပ်နဲ့ ဘုရင်ခံအိမ်တော်က ကျွမ်းကျင်သူတွေကို သတိထားနေကြတာ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ စစ်တပ်ကို အခြားနေရာကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်ရင်ကော ဘာဖြစ်မလဲ”

လူစုကြီးသည် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှား တက်ကြွသွားကြပြီး မမေးဘဲ မနေနိုင် ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

“ဘာလဲ။ တပ်စွဲထားတဲ့ စစ်တပ်ကို ပြောင်းရွှေ့မယ် ဟုတ်စပ်လား”

“ဒါက အမှန်ပဲလား”

“အဲဒီ ဘုရင်ခံလေးက လူအူဝူ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဘာလို့ သူ့ရဲ့ အကာအကွယ် လက်ဖွဲ့ကို ဖယ်ရှားမှာလဲ။ သူက ငါတို့မှာ ပြန်တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိဘူးလို့ တကယ်ပဲ ထင်နေတာလား”

“ဒါက နောက်ပြောင်ရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး အစ်ကိုကြီးစွန်း၊ မင်းရဲ့ သတင်းက တကယ်ပဲ တိကျသေချာရဲ့လားလို့ ငါမေးပါရစေ”

လူအုပ်ကြီးသည် မေးခွန်းများကို တပြိုင်နက်တည်း ဆူဆူညံညံ မေးမြန်းကြတော့သည်။

ဘေးအန္တရာယ်မှ ရှောင်ရှားရန် စည်းစိမ်ကို စွန့်လွှတ်ခြင်းမှာ နောက်ဆုံးရွေးချယ်စရာ နည်းလမ်းသာ ဖြစ်ပြီး ယခုအခါတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ တစ်ခု ရှိလာပြီဖြစ်ရာ မည်သူက မိမိတို့ မိသားစုများ စုဆောင်းခဲ့သော ဘိုးဘေးပိုင် ပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူ ပေးအပ်လိုပါမည်နည်း။

လူစု၏ စိတ်ဓာတ်များ ပြန်လည်နိုးထလာသည်ကို မြင်သောအခါ စွန်းစုသည် ကျေနပ်သွားပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ အာမခံလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး ငါ့ရဲ့ စရိုက်ကို သိကြတာပဲ။ ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေမှာ ငါ ဘယ်တော့မှ ဝေဝါးဝေဝါး မလုပ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ လူတွေက တိကျတဲ့ သတင်းအချက်အလက်ကို ရရှိထားပြီးပြီ။ အဲဒီ ဘုရင်ခံလေးက တောင်ပိုင်းက လူရိုင်းနယ်မြေတွေပေါ်မှာပဲ အာရုံစိုက်နေတုန်းပဲ၊ သူက တောင်ပိုင်းမှာ တိုက်ခိုက်နေတဲ့ စစ်တပ်တွေကို စစ်ကူပေးဖို့ စစ်သည်တွေကို စေလွှတ်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်”

“မင်းတို့ ငါ့ကို မယုံရင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် စောင့်ကြည့်နိုင်ပါတယ်။ မြို့ပြင်က စစ်တပ်စခန်းကို စောင့်ကြည့်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ။ သုံးရက်ကနေ ငါးရက်အတွင်းမှာ စစ်တပ်က တောင်ပိုင်းကို သေချာပေါက် ချီတက်သွားလိမ့်မယ်”

လူအချို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အပြန်အလှန် သံသယနှင့် အံ့အားသင့်မှုများကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း ဘေးကင်းရန်အတွက် ရက်အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းကာ ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ အကယ်၍ တပ်စွဲထားသော စစ်တပ်က အမှန်တကယ် ရွှေ့ပြောင်းသွားပါက ထိုအချိန်တွင် သူတို့ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လူစုသည် အကယ်၍ သူတို့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပါက မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်၊ လူအင်အားနှင့် ရိက္ခာမည်မျှ ထည့်ဝင်ရမည်၊ နှင့် ဝူချုံးယွန်းကို မည်သို့ စည်းရုံးရမည် စသည်တို့ကို စေ့စပ်သေချာစွာ စတင်စီစဉ်ကြတော့သည်။ အဆုံးတွင်မူ ဤအရာက ခေါင်းပြတ်နိုင်သော ကိစ္စရပ်ဖြစ်သဖြင့် အထူးပင် ဂရုတစိုက် စဉ်းစားရမည် ဖြစ်သည်။

ညနေဆည်းဆာ အချိန်သို့ ရောက်ရှိကာ ကောင်းကင်ယံတွင် ကျောက်စိမ်းဝိုင်းကဲ့သို့ လမင်းကြီး သာထွန်းလာချိန်မှသာ လူစုသည် စွန်းစု၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။

ထွက်ခွာသွားသော သူတို့၏ ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း စွန်းစုသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်စွာ မတ်တတ်ရပ်နေခဲ့သည်။

လူစု၏ ရထားလုံးများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသောအခါ စွန်းစု၏ ဘေးနားမှ ဝါးခမောက် ဆောင်းထားသော အရိပ်မည်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ထံသို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ရောက်ရှိလာသူကို မြင်သောအခါ စွန်းစုသည် ထိုအရိပ်မည်းကို ဦးညွှတ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“နှုတ်ခွန်းဆက်သပါတယ်... တပ်မှူးကျိုး”

“စွန်းမိသားစုအကြီးအကဲ... ရိုးရာကျင့်ဝတ်တွေ လုပ်နေဖို့ မလိုပါဘူး။ ငါးတွေ ငါးစာဟပ်ပြီလား”

“သူတို့တွေ ငါးစာညှီနံ့ကို ရသွားကြပါပြီ၊ တပ်စွဲထားတဲ့ စစ်တပ် ထွက်ခွာသွားတာနဲ့ ဒီကိစ္စက သေချာပေါက် အောင်မြင်မှာပါ”

“ကောင်းပြီ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ သခင်ကြီးက မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ချက်တွေကို မခြေဖျက်ဘဲ သတိရနေမှာပါ”

အရိပ်မည်းသည် လက်ကိုမြှောက်ကာ စွန်းစု၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

စွန်းစုသည် ထိုနေရာတွင်ပင် အချိန်အတော်ကြာအောင် ရပ်ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

“အားလုံးကို အားနာပါတယ်... ငါသာ ဘုရင်ခံရဲ့ အုပ်စုထဲကို ဝင်ရောက်ချင်ရင် ခိုင်မာတဲ့ သစ္စာခံမှု အထောက်အထားတစ်ခု ရှိရမယ်...”