အခန်း ၁၆၀

အခန်း (၁၆၀)

ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ပွားခြင်း

ချန်ကန်းသည် သူ၏စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင်၊ ဝမ်ကျင်းထံမှ လျှို့ဝှက်စာကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ကင်းထောက်တစ်ဦးသည် လော့နန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်တွင် လျှို့ဝှက်ပုန်းအောင်းနေသော ဝေကျွယ်ထံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်...”

ကင်းထောက်က စကားကို ဆက်မပြောနိုင်သေးမီမှာပင် ဝေကျွယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြစ်တင်မောင်းမဲလိုက်လေသည်။

“ငါ့ကို တပ်မှူးလို့ ခေါ်စမ်း။ ယခုအချိန်ကစပြီး ‘ကွန်ရက်’ ထဲမှာ တပ်မှူး ဝေကျွယ်ပဲ ရှိတယ်၊ ရာက္ခသဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဝေကျွယ်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။”

“ဟုတ်ကဲ့...”

ကင်းထောက်သည် နာခံသောအားဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ခါးတွင် ချည်နှောင်ထားသော အရက်ဘူးသီးခြောက်ကို ဖြုတ်ကာ လက်ဖြင့် ညှစ်ခြေလိုက်လေသည်။ သင်းပျံ့လှသော အရက်နံ့များ ပျံ့လွင့်သွားပြီးနောက် မီးဖယောင်းချိပ်ဖြင့် ပိတ်ထားသော ဝါးကျည်တောက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာရာ ၎င်းကို ဝေကျွယ်ထံသို့ ရိုသေစွာ ကမ်းပေးလိုက်၏။

ဝေကျွယ်သည် လက်လှမ်း၍ ၎င်းကို ယူလိုက်ပြီး မီးဖယောင်းချိပ်တံဆိပ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝါးကျည်တောက်ကို ဖွင့်ကာ လျှို့ဝှက်စာကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ဝမ်ကျင်း၏ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်အမိန့်စာဖြစ်သဖြင့် အလွန်အမင်း သတိကြီးစွာ ကိုင်တွယ်ရပေမည်။ ဝမ်ကျင်း၏ လက်ရှိရာထူးအာဏာအရ သူ၏ နှုတ်ထွက်စကားနှင့် လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုချင်းစီသည် လူပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင်၏ အသက်ရှင်သေဆုံးမှုကို ဆုံးဖြတ်ရန် လုံလောက်ပေသည်။ အကယ်၍ မီးဖယောင်းချိပ် ပျက်စီးနေပြီး လျှို့ဝှက်ချက် ပေါက်ကြားနိုင်ခြေ ရှိခဲ့လျှင် စာပါးသူသည် ဧကန်မုချ သေဒဏ်ကျခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဝေကျွယ်ကိုယ်တိုင်လည်း တတာဝန်ယူရမည်ဖြစ်ကာ စာပါ အကြောင်းအရာများသည်လည်း အကျုံးဝင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

လျှို့ဝှက်စာကို သေချာစွာ ဖတ်ရှုပြီးနောက် ဝေကျွယ်၏ တည်တင်းလှသော မျက်နှာထက်တွင် မချောက်ချိမရဲသော ဝမ်းမြောက်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု မပေါ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။ လော့နန်နိုင်ငံကို ချေမှုန်းရမည့်အချိန် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ ဤနေရာတွင် လျှို့ဝှက်ပုန်းအောင်းနေရသော သူ၏တာဝန်သည်လည်း ပြီးဆုံးလုနီးပြီ ဖြစ်ပေသည်။

လော့နန်နိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်ပြီးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဝမ်ကျင်း၏ အာဏာအင်အားသည်လည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာမည် ဖြစ်သည်။ လော့နန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်တွင် ဤမျှကြာအောင် လျှို့ဝှက်နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ဝေကျွယ်သည် ထိုနိုင်ငံ၏ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ ၎င်းသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝလွန်းလှပြီး အထူးသဖြင့် မြေဆီလွှာကောင်းမွန်ကာ ရာသီဥတုမျှတသဖြင့် ကောက်ပဲသီးနှံ ရိက္ခာများ ကောင်းစွာထွက်ရှိလှပေသည်။

ဝေကျွယ်၏ အမြင်တွင် လော့နန်နိုင်ငံ၏ နယ်မြေကို မိမိ၏ပိုင်နက်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းနိုင်ခဲ့လျှင် ဝမ်ကျင်းသည် လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးရန် ဗိုလ်လုနိုင်သော ခွန်အားအင်အားကို ပိုင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။ သူ၏ နောက်လိုက်များဖြစ်ကြသော သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် မြင့်မားလာပေလိမ့်မည်။ လုံလောက်သော အဆင့်အတန်းနှင့် အာဏာအင်အား ရှိမှသာလျှင် ကွယ်လွန်သွားသော ဆရာသခင်၊ ဂိုဏ်းတူညီမငယ်နှင့် မတရားသဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသော ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုအားလုံးအတွက် ကလဲ့စားချေပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ငါတို့လူတွေကို စုစည်းလိုက်တော့၊ ဒီညပဲ ငါတို့ စတင်လှုပ်ရှားမယ်။ ပထမမင်းသားရဲ့ စံအိမ်တော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အတွင်းလူဆီ သတင်းပို့လိုက်၊ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အောင်မြင်မှုရအောင် လုပ်ရမယ်။”

“အမိန့်အတိုင်းပါ”

ညမှောင်ရီပျိုးစပြုလာသောအခါ၊ ပထမမင်းသား ပိုလာ၏ စံအိမ်တော်ဝင်းအတွင်း၌ ပထမမင်းသားသည် သူ၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မကျေနပ်ချက်များကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် ကျင်းအင်ပါယာ၏ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရှုနေခဲ့သည်။

တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လော့နန်နိုင်ငံ၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး ပညာရေးကို သင်ကြားခဲ့ရသည့်အပြင် ခမည်းတော်၏ သေချာစွာ သွန်သင်ပြသမှုကိုလည်း ခံယူခဲ့ရသဖြင့် ပါရမီထူးချွန်လှသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ လူမိုက်တစ်ယောက် မဟုတ်ချေ။

ပိုလာသည် လော့နန်နိုင်ငံ လက်ရှိရင်ဆိုင်နေရသော ဘေးအန္တရာယ် အကျပ်အတည်းကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ သို့သော်လည်း အခြေအနေများ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ဆိုးရွားလာသည်ကို သိမြင်သော်လည်း သူကိုယ်တိုင် ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ချေ။

မကြာသေးမီက သူသည် ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းကို အစဉ်တစိုက် စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ကျိန်းအူမြို့သည် ဝမ်ကျင်း၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီးနောက် ပြန်လည်ပေးအပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည့်အချိန်မှစ၍ တိုင်းပြည်ပျက်စီးမည့် အန္တရာယ်မှာ လက်တစ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပိုလာ ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

သို့သော် သူ ဘာတတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

ပထမနည်းလမ်းမှာ တတိယမင်းသား တူယာရွှီနှင့် စစ်ခင်းရန် ဖြစ်သော်လည်း စစ်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးနောက် တိုင်းပြည်သည် ပြည်တွင်းစစ်နှင့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်မှုများကြား နစ်မွန်းသွားပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် မိဖုရားခေါင်းကြီး လာကျန့်နှင့် ရှောင်းမိသားစုတို့သည်လည်း အခြားအကြံအစည်များ ရှိလာနိုင်ပြီး သူတို့၏ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခသည် အခြားသူများအတွက်သာ အကျိုးအမြတ် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ဒုတိယနည်းလမ်းမှာ ရှောင်းမိသားစုနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ တူယာရွှီကို ပူးတွဲတိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သော်လည်း ရှောင်းမိသားစုသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသူများ မဟုတ်ချေ။ ရှောင်းမိသားစုက သူ့ကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တစ်ခဲနက် ထောက်ခံခဲ့လျှင်ပင် မိဖုရားခေါင်းကြီး လာကျန့်သည် နှစ်ဖက်အင်အားမျှခြေကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် တူယာရွှီဘက်မှ မလွဲမသွေ ရပ်တည်လိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ပြောင်းပြန်အနေဖြင့် သူသည် မိဖုရားခေါင်းကြီး လာကျန့်နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ပါက ရှောင်းမိသားစုသည်လည်း တူယာရွှီဘက်သို့ မလွဲမသွေ ဘက်ပြောင်းသွားပေလိမ့်မည်။

တတိယနည်းလမ်းမှာမူ အတိတ်မှ ရန်ငြိုးများကို ဘေးဖယ်ထားကာ တူယာရွှီနှင့် အင်အားချင်းပူးပေါင်းပြီး မိဖုရားခေါင်းကြီး လာကျန့်ကို နားချကာ မဟာကျင်းပြည်နယ်မှ လာသော ပြင်ပလူဖြစ်သည့် ရှောင်းမိသားစုကို ဦးစွာ မောင်းထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှ မိဖုရားခေါင်းကြီး လာကျန့်ကို ဆက်လက်ရင်ဆိုင်ရမည်။ ပြင်ပရန်သူကို နှင်ထုတ်ပြီးမှသာ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကြားမှ ပြဿနာများကို ရှင်းလင်းကြရန် ဖြစ်သည်။

ဤနည်းလမ်းသုံးခုအနက် အကောင်းဆုံးသော အစီအမံမှာ တတိယနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ၎င်းသည် လော့နန်နိုင်ငံ၏ ခွန်အားကို အမိအရ ထိန်းသိမ်းနိုင်ကာ ပြင်ပရန်သူကို အပြည့်အဝ ရင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ရှိ အခက်အခဲမှာ လာကျန့်ကို မည်သို့ နားချရမည်နည်း ဟူ၍ ဖြစ်၏။

တူယာရွှီနှင့် ပတ်သက်၍မူ ပိုလာသည် သူ၏ညီဖြစ်သူကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ တူယာရွှီသည် သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ငြင်းပယ်မည်မဟုတ်ချေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ထီးနန်းကို လုပိုင်ခွင့်အတွက် ပြိုင်ဆိုင်နေကြသော်လည်း ပျက်စီးသွားသော နိုင်ငံပျက်ကြီး၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင်မူ မထိုင်လိုကြချေ။

သူ ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် နောက်ဖေးဝင်းအတွင်းမှ အော်ဟစ်သံများနှင့် တိုက်ခိုက်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပိုလာသည် ထိတ်လန့်သွားကာ အသံလာရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဗြုန်းခနဲ ကျုံ့ဝင်သွားတော့သည်။ သူ၏ သားငယ်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိနေသည်မဟုတ်ပါလား။ ရိုးတွင်းခြင်ဆီတိုင်အောင် အေးစိမ့်သွားသော အေးမြမှုတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို အသက်ရှူကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ကြာအောင် တောင့်တင်းသွားစေခဲ့သည်။

အစောင့်တပ်သားများသည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သံကို ကြားရသဖြင့် ပိုလာ၏ ဘေးပတ်လည်တွင် အလျင်အမြန် စုရုံးလာကြသည်။ အစောင့်တစ်ဦးသည် ပိုလာ၏အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်

ပိုလာသည် ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ အစောင့်၏ခါးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများနှင့်အတူ သွေးရူးသွပ်ရူး အော်ဟစ်ရင်း နောက်ဖေးဝင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

“မြန်မြန်၊ မြန်မြန်၊ မြန်မြန်လုပ်ကြ။ ငါ့နောက်ကလိုက်ပြီး လုပ်ကြံသူတွေကို သတ်ကြစို့။”

အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ နုနယ်သော ငိုကြွေးသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် ပိုလာ၏ ခြေလှမ်းများသည် သာ၍ပင် သွက်လက်မြန်ဆန်သွားခဲ့သည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူ ရောက်ရှိသွားသောအခါ သူ၏ ချစ်လှစွာသော သားငယ်လေးသည် ထွားကျိုင်းသန်မာလှသော အရပ်မြင့်မြင့် လူတစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် လည်ပင်းမှ အကိုင်ခံထားရသည်ကိုသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ နဖူးထက်တွင်မူ ဒေါင်လိုက်နီမြန်းသော အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေပေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပိုလာသည် ခြေဖျားလက်ဖျားများ တုန်ရီမောလျက် ခဏမျှ မတ်တတ်ပင် ကောင်းစွာမရပ်နိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ နောက်ကွယ်မှ အစောင့်များ၏ တွဲထူးမှုဖြင့် သူသည် ဝေကျွယ်ကို ကြည့်ကာ ဟစ်အော်လိုက်တော့သည်။

“သူ့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ သူ့ကို ချမ်းသာပေးပါ။ မင်း လိုချင်တာ အကုန်ပေးမယ်။ ငွေကြေးလား၊ မိန်းမလား။ ဘာမဆို ရစေရမယ်။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူ့ကို မထိခိုက်ပါနဲ့။”

ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော ပိုလာကို ကြည့်ကာ ဝေကျွယ်သည် သွားများကို ဖြဲလျက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကောက်ကျစ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် လက်ကို ရုတ်တရက် အားစိုက်လိုက်ရာ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ငိုသံကလေးသည်လည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သူ၏ သားငယ်ကို ဝေကျွယ်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ပစ်ချလိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ပိုလာ၏ မျက်လုံးများသည် ဒေါသကြောင့် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“မလုပ်နဲ့”

“လူယုတ်မာ။ သူ့ကိုသတ်ကြ။ သူ့ကိုသတ်ကြ။ မြန်မြန်သတ်ကြစို့။ ငါ့သားနဲ့အတူ သူတို့ကို အသေချင်းလဲစေရမယ်။”

“ငါ... ငါ... အင့်... ဖူး...”

ပိုလာသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ လျှံထွက်လာသော သွေးစိမ်းများကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။ သတိမေ့မြောမသွားမီ အချိန်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပင် ပိုလာသည် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူလည်း ပျက်စီးသွားပြီ၊ လော့နန်နိုင်ငံသည်လည်း အပြီးတိုင် ပျက်စီးသွားပြီ ဖြစ်ပေသည်။

ဝေကျွယ်သည် မိမိထံသို့ ဓားလှံများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ပြေးဝင်လာကြသော အစောင့်များကို ကြည့်ပြီး အထင်အမြင်သေးစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူသည် နောက်လိုက်များကို ဦးဆောင်ကာ ဝိုင်းရံမှုကို ဖောက်ထွက်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သူသည် ဤအသုံးမကျသော အစုအဖွဲ့ကို အနိုင်တိုက်နိုင်သော်လည်း အကယ်၍ အချိန်ဆွဲမိ၍ စစ်တပ်ကြီး ရောက်ရှိလာပါက သူ ဤနေရာတွင် ပိတ်မိသွားပေလိမ့်မည်။

အစောင့်များက အသက်နှင့်ရင်း၍ တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသော်လည်း ဝေကျွယ်သည် အောင်မြင်စွာ ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ အတွင်းလူ၏ ကူညီမှုကြောင့် ဝေကျွယ်နှင့် သူ၏လူများသည် လျင်မြန်လွန်းလှသဖြင့် ပထမမင်းသား၏ စံအိမ်တော်တစ်ခုလုံးရှိ အစောင့်တပ်ဖွဲ့များမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်ချိန်တွင် ခုခံမှု အလွန်နည်းပါးခဲ့ပြီး အလောင်း ခုနစ်လောင်း၊ ရှစ်လောင်းမျှသာ ချန်ထားခဲ့ကာ ဝေကျွယ်သည် အောင်မြင်စွာ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ဝေကျွယ်သည် ထွက်ပြေးနေစဉ် သွေးကွက်ထဲတွင် လဲလျောင်းကျန်ရစ်ခဲ့သော သူ၏ နောက်လိုက်များကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း သူ၏ ခြေလှမ်းများသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမသွားခဲ့ချေ။ အကြောင်းမူကား စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံရခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍မရကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

အစောင့်များက ပိုလာကို သူ၏ ခုတင်ပေါ်သို့ ထမ်းစင်ဖြင့် သယ်ဆောင်သွားပြီးနောက် သူသည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်လည်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခုတင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေကြသော အစောင့်တန်းကြီးနှင့် ငိုကြွေးနေကြသော မိသားစုဝင်များကို ကြည့်ကာ ဒေါသတရားများ ထပ်မံ၍ လှိုင်းထလာခဲ့သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ အောင့်တက်လာသော ဝေဒနာကို အောင့်အည်းးသည်းခံကာ လူးလဲထလိုက်ပြီး အသနားခံနေသော အစောင့်တပ်မှူးကို ခြေကန်လိုက်ကာ သူ၏ အင်္ကျီကော်လာကို ဆွဲယူ၍ အနားသို့ ဆွဲကပ်လျက် သွေးရူးသွပ်ရူး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ။ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ။ မင်းတို့ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးတာလဲ။ ဟမ်။ လုပ်ကြံသူတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ငါ့သားကို သတ်သွားတဲ့ လုပ်ကြံသူ ဘယ်မှာလဲ။”

တပ်မှူး၏ မျက်နှာမှာလည်း ပြာနှမ်းနေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် “သူတို့... သူတို့ ထွက်ပြေးသွားကြပါပြီ...” ဟု ဆို၏။

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တပ်မှူးသည် မျက်လုံးများကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ကာ သေဒဏ်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေတော့သည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူကိုယ်တိုင်အတွက်လည်း မည်သည့် လွတ်မြောက်ရာလမ်းကိုမျှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ချေ။

တပ်မှူး၏ မရေရာသော အဖြေကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သတိရကာစ ဖြစ်သော ပိုလာသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားပြီး သူ့ကို ညွှန်ပြနေသော လက်မောင်းများမှာလည်း တုန်ရီနေခဲ့ကာ နှုတ်ခမ်းများ တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေသော်လည်း စကားပင် ကောင်းစွာ မဆိုနိုင်တော့ချေ။

ထိုအချိန်တွင် ထိတ်လန့်နေကြသော အမျိုးသမီးများသည် သူ့ကို ဝိုင်းအုံလာကြပြီး တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆိုးရွားလှသော သတင်းဆိုးများကို ပြောပြကြတော့သည်။ သူ၏ သားငယ် သေဆုံးသွားရုံသာမက သူ၏ သမီးငယ် အများအပြားလည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပိုလာတွင် ဆက်ခံမည့် သားသမီး အမွေခံ တစ်ဦးမျှ မကျန်ရှိတော့ချေ။

ပိုလာသည် ခေါင်းတစ်ခုလုံး မူးဝေနောက်ကျိသွားကာ နားထဲတွင်လည်း ဝူးဝူးဝါးဝါး အသံများ ကြားနေရတော့သည်။ သတိရကာစသာ ရှိသေးသော ပိုလာသည် ဤကဲ့သို့သော မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား သတင်းဆိုးကြောင့် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားကာ နောက်သို့ ပြန်လည် လဲကျသွားတော့သည်။