အခန်း ၁၆၁

အခန်း (၁၆၁)

ရှောင်းကျန်း

လိုက်လံဖမ်းဆီးသူများကို မဟာဗျူဟာမြောက် နောက်ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် ဝေကျွယ်သည် သူ၏ ပုံမှန်အခြေစိုက်စခန်းဆီသို့ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် မိမိ၏ လက်အောက်ငယ်သားများနှင့် လမ်းခွဲကာ ရှောင်းမိသားစုထံသို့ တစ်ဦးတည်း သီးသန့် သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူသည် ဥအားလုံးကို ခြင်းတောင်းတစ်ခုတည်းထဲသို့ စုပြုံထည့်၍ မရမှန်း ကောင်းစွာသိရှိထား၏။ လော့နန်နိုင်ငံ၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားလှသော နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ် ရှောင်းကျန်းသည် သူ့ကို သတ်ဝံ့လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်သော်လည်း၊ အလုံးစုံ ပြည့်စုံသော ပြင်ဆင်မှုကိုမူ ပြုလုပ်ထားရပေမည်။ အကယ်၍ ဆွေးနွေးမှု ပျက်ပြားသွားပြီး ရှောင်းကျန်းသည် တိုင်းပြည်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိသော မျိုးချစ်စိတ်ဖြင့် သူ့ကို ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လာခဲ့လျှင်ပင်၊ တစ်စုံတစ်ဦးက သတင်းစကားကို ပြန်လည်သယ်ဆောင်သွားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်မှ မရှောင်ကွင်းဘဲ လက်အောက်ငယ်သားများကို လွှတ်၍ မဆွေးနွေးစေခြင်းမှာ ထိုသို့ပြုလုပ်ပါက ဆွဲဆောင်စည်းရုံးနိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့သွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ အမည်မသိ အောက်ခြေလူတစ်ဦးက လာရောက်ဆွေးနွေးလျှင် ဝမ်ကျင်း၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေရုံသာမက ရှောင်းကျန်းကိုလည်း မလေးစားရာရောက်စေသဖြင့် ဆွေးနွေးမှုရလဒ်များကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ အဆုံးစွန်၌မူ နယ်ရုပ်မျှသာဖြစ်သော လူတစ်ယောက်၏ ကတိကဝတ်များကို အလေးအနက်ထားရန် အလွန်ခက်ခဲလှပေသည်။

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို ဖုံးကွယ်လျက်၊ ဝေကျွယ်သည် ရှောင်းမိသားစု၏ စံအိမ်တော်ကြီးဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာခဲ့သည်။ လမ်းမများပေါ်တွင် လုပ်ကြံသူကို လိုက်လံရှာဖွေနေကြသော စစ်သည်တော်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် အထူးသတိပြုရန် လိုအပ်လှပေသည်။ အကယ်၍ သူ၏ သရုပ်မှန် ပေါက်ကြားသွားပါက ရှောင်းကျန်းနှင့် တွေ့ဆုံရန် အလွန်ခက်ခဲသွားပေလိမ့်မည်။ အဆုံးစွန်၌မူ ရှောင်းကျန်းသည် လော့နန်နိုင်ငံ၏ တရားဝင် အမှုထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲပင်။ မင်းသား၏ ရင်သွေးများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လုပ်ကြံသူနှင့် သူ လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းနေကြောင်း ပေါက်ကြားသွားပါက လူထု၏ ပြင်းထန်သော ဒေါသလှိုင်းလုံးကြီးကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ ပထမမင်းသား၏ စံအိမ်တော်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေကြောင့် တစ်မြို့တော်လုံး နိုးကြားတုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်အသီးသီးတွင် မီးရောင်များ လင်းထိန်လာပြီး လက်နက်စွဲကိုင်ထားသော အစောင့်တပ်သားများသည် နောက်ထပ် ဘေးအန္တရာယ်များ မဖြစ်ပွားစေရန် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လှည့်ကင်းပတ်နေကြသည်။

ရှောင်းမိသားစုသည်လည်း ကင်းလွတ်ခွင့်မရှိခဲ့ချေ။ လဲလျောင်း အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်နေသော ရှောင်းကျန်းသည် သူ၏ ဝတ်ရုံရှည်ကို အလျင်အမြန် ကောက်စွပ်လိုက်ပြီး အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် လူလွှတ်လိုက်ရတော့သည်။ ပိုလာ၏ ရင်သွေးများအားလုံး လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်ဟူသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင်၊ ရှောင်းကျန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ၏ ဖခင်ကွယ်လွန်စဉ်ကထက်ပင် သာ၍ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သွားခဲ့ရသည်။

အိုမင်းပြီး မြေခွေးကဲ့သို့ ကောက်ကျစ်သော ရှောင်းကျန်းသည် ဤသည်မှာ မည်သူ့လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ပြုလုပ်သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်နည်းဟူသည်ကို အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။ ပိုလာနှင့် တူယာရွှီတို့သည် မလွဲမသွေ ဓားချင်းခုတ်ကြတော့မည်ဖြစ်ရာ ပြည်တွင်းစစ်မီးကြီး တောက်လောင်ရန်မှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရတော့ပေ။ ရှောင်းကျန်းအတွက်မူ ဤအရာက မြန်ဆန်လွန်းနေခဲ့သည်။

သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးကို ပွတ်သပ်ရင်း၊ ရှောင်းကျန်း၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားကာ ပြည်တွင်းစစ် ဖြစ်ပွားပါက သူ၏ ရှောင်းမိသားစုအနေဖြင့် မည်သည့်လမ်းစဉ်ကို ရွေးချယ်ရမည်နည်းဟု နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေမိသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးပြင်ပမှ အစောင့်တပ်သားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“အိမ်တော်သခင်... အပြင်မှာ တစ်ယောက်က တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ်။ သူက မြောက်ဘက်က လာတာလို့ ပြောပါတယ်”

“အို... မြောက်ဘက်ကလား”

ရှောင်းကျန်း၏ မျက်ဝန်းများ လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ တောက်ပသွားပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် လာရောက်သူမှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။

“သူ့ကို အမြန်ထဲ ခေါ်ခဲ့”

“အမိန့်အတိုင်းပါ”

ဝေကျွယ်သည် အစောင့်၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး ရှောင်းကျန်းကို မြင်သည်နှင့် တလေးတစား ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“ကျုပ်က ဝေကျွယ်ပါ။ နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံမင်းကြီးကို နှုတ်ခွန်းဆက်သအပ်ပါတယ်”

ရှောင်းကျန်းက ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ဟန်ဖြင့် ညွှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“တပ်မှူးဝေ... ယဉ်ကျေးမှုတွေ လုပ်မနေပါနဲ့တော့။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထိုင်ပါ။”

ရှောင်းကျန်း၏ ခေါ်ဝေါ်မှုကို ကြားရသောအခါ ဝေကျွယ်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ထပ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။ ထို့နောက် ဝေကျွယ်ကို ဝိုင်းရံထားကြသော အစောင့်များကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းကျန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြ”

အစောင့်များသည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် တံခါးပြင်ပသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားကာ တံခါးကိုလည်း သတိကြီးစွာ ပိတ်ပေးခဲ့ကြသည်။

ရှောင်းကျန်းသည် သူ၏ ဝတ်ရုံအပြင်ဖက်ကို တင်းတင်းချည်နှောင်လိုက်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ဝေကျွယ်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“ကျုပ်ရဲ့ မသပ်မရပ် အဝတ်အစားတွေနဲ့ ဧည့်ခံရတဲ့အတွက် ရိုင်းပျရာကျရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။ အသက်ကြီးလာတော့ အရင်လို ခွန်အားတွေ မရှိတော့ဘူးဗျာ။”

ဝေကျွယ်ကမူ မည်သည့်စကားမျှ မဆိုဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငြိတ်ပြလိုက်သည်။ သူသည် အပိုယဉ်ကျေးမှု စကားလုံးများကို ပြောဆိုရသည်ကို မနှစ်သက်ချေ။ ရှောင်းကျန်းသည် သူ၏ စိတ်ရှည်မှု သို့မဟုတ် ဖားပြားမှုကို ခံယူရန် ထိုက်တန်သူ မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက ထိုအဖိုးကြီးကို လောကွတ်ပျာယာ လုပ်နေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေကျွယ်၏ တည်တင်းလှသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှောင်းကျန်းသည် စကားပတ်မနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

“ဒါနဲ့ တပ်မှူးဝေ... ဤမျှ နက်နဲလှတဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ကျုပ်ဆီကို ဘာကိစ္စများ ကြွမြန်းလာတာလဲဆိုတာ မေးပါရစေ။”

ဝေကျွယ်က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ် ပိုလာရဲ့ ရင်သွေးတွေကို သတ်ခဲ့တာ။”

ရှောင်းကျန်း၏ အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေတတ်သော မျက်နှာသည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

‘မင်းသတ်တာကို ငါ မသိဘဲ နေမလား။ မင်းအဝတ်အစားပေါ်က သွေးကွက်တွေကိုတောင် မသန့်စင်ရသေးဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီး တိုက်ရိုက်ပြောချင်ရသလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံပုဂ္ဂိုလ်လေ။ ဒီလောက် ဗြောင်ကျကျ ပြောတာမျိုးက သင့်တော်ရဲ့လား။ ငါက ဘယ်လိုပြန်တုံ့ပြန်ရမှာလဲ။ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ချီးကျူးရမှာလား။’

“အာ... တပ်မှူးဝေ... မင်း... မင်းက...”

အမြဲတမ်း အကွက်စုံလှသော ရှောင်းကျန်းပင် စကားလုံးများ ပျောက်ရှသွားခဲ့ရသည်။ ဝေကျွယ်သည် သူ၏ အိုးတိုးအမ်းတမ်း ဖြစ်နေသော အမူအရာကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံမင်းကြီး... လော့နန်နိုင်ငံဟာ ကယ်တင်လို့ မရတော့ဘူးဆိုတာ ခင်ဗျား ကောင်းကောင်း မြင်နိုင်မှာပါ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ ရှောင်းမိသားစုကို ဒီလို နစ်မြုပ်တော့မယ့် သင်္ဘောပျက်ကြီးပေါ်မှာ ဆက်ပြီး လိုက်ပါစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျုပ် ထင်မိတယ်ဗျာ။”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်းကျန်းက ကြားဖြတ်၍ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

“တပ်မှူးဝေ... အဲ့ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူးနော်။ ကျုပ်ရဲ့ လော့နန်နိုင်ငံဟာ သေးငယ်တယ်ဆိုပေမဲ့ အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးလို့ရတဲ့ တိုင်းပြည်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ လက်ရှိမှာ ဝူချီမြို့မှာ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားတဲ့ စစ်သည်တော် ၅ သောင်း တပ်စွဲထားသလို၊ မြို့တော်မှာလည်း အထူးရွေးချယ်ထားတဲ့ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင် ၅ သောင်း ရှိသေးတယ်။ အကယ်၍ တိုင်းပြည်တစ်ဝှမ်းလုံးကနေ စစ်သားစုဆောင်းမယ်ဆိုရင် တိုက်ပွဲဝင်ဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတဲ့ စစ်သည်တော် သောင်းနဲ့ချီပြီး ထပ်မံ ဖွဲ့စည်းနိုင်သေးတယ်”

ရှောင်းကျန်း၏ လေသံမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ပြတ်သားမှုများ ပေါ်လွင်နေသော်လည်း ဤအရာအားလုံးမှာ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်သာ ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ်တော့ သူ၏ စကားများသည် အလွန်အကျွံ ချဲ့ကားထားခြင်းမျိုး မဟုတ်ချေ။ လော့နန်နိုင်ငံတွင် ရိက္ခာသိုလှောင်မှုများနှင့် သံမဏိမိုင်းများ ရှိပြီး စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ လက်နက်ကိရိယာများလည်း လုံလောက်စွာ ရှိပေသည်။ သို့သော် ထိုအရာများက ဘာတတ်နိုင်မည်နည်း။

စစ်ပွဲကြီး မစတင်မီမှာပင် တိုင်းသူပြည်သား အတော်များများမှာ ပြည်တွင်းပဋိပက္ခကြောင့် အသက်ဆုံးရှုံးရဖွယ် ရှိနေသည်။ သူ၏ ယုံကြည်ချက်ရှိလှသော ပြောဆိုမှုများသည် မိမိတို့ဘက်မှ အားသာချက်များကို ချဲ့ကားပြသပြီး ဆွေးနွေးပွဲ၏ အကျိုးအမြတ် လောင်းကြေးကို မြှင့်တင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကံဆိုးစွာဖြင့် သူသည် ဝေကျွယ်ကို မလှည့်စားနိုင်ခဲ့ချေ။ ဝမ်ကျင်း၏ လျှို့ဝှက်သတင်းအဖွဲ့အစည်း၏ အကြီးအကဲတစ်ဦးအနေဖြင့်လည်းကောင်း၊ လော့နန်နိုင်ငံ၏ မြို့တော်အတွင်းသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စိမ့်ဝင်အခြေချခဲ့သူအနေဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဝေကျွယ်သည် လော့နန်နိုင်ငံအတွင်းရှိ အထက်တန်းလွှာများ၏ အာဏာလုပွဲများနှင့် ကူရာမဲ့နေသော အခြေအနေများကို အထူးနှံ့စပ်စွာ သိရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။

“နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံ... စကားတွေ အများကြီး ပြောမနေပါနဲ့တော့။ လက်ရှိ အခြေအနေကို ခင်ဗျားနဲ့ကျုပ် နှစ်ယောက်စလုံး ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ ပြင်ပမှာ သန်မာတဲ့ ရန်သူတွေ ဝိုင်းနေပြီး အတွင်းမှာလည်း ကြီးမားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်တော့မယ့်အချိန်မှာ၊ ဒီလို ပြည်တွင်းပြည်ပ ဘေးအန္တရာယ်တွေအောက်မှာ ခင်ဗျားတို့ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ စစ်သည်အင်အားဟာ နှစ်ဆတိုးလာရင်တောင် ဘာထူးခြားသွားမှာမို့လို့လဲ။”

“ဒါတင်မကသေးဘူး... ခင်ဗျားတို့ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ ရေတပ်မတော်ကြီးဟာ မကြာခင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတော့မှာဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီတပ်မှူးချုပ်ဟာ ခင်ဗျားတို့ ရှောင်းမိသားစုဝင်တစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုပါ ကျုပ် သိထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့အနေနဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။”

“ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျုပ်ရဲ့ သခင်ကြီးရဲ့ မျိုးရိုးအမည်က ‘ဝမ်’ ဖြစ်နေလို့ပဲ။ အီဇုမိုနိုင်ငံရဲ့ ဘုရင်မင်းမြတ်ကိုယ်တိုင်က သူ့ကို မွေးစားဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားရတဲ့ အရှင်ဝမ်ပဲ ဖြစ်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရေတပ်ဟာ တကယ်ကို အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပေမဲ့ ယှဉ်ပြိုင်လို့မရတဲ့ အရာမျိုးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။”

ဝေကျွယ်က သူ၏ နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲကို ဗြောင်ကျကျ ဖော်ထုတ်လိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ ရှောင်းကျန်းသည် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း ပျာယာခတ်မသွားခဲ့ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဝမ်ကျင်းသည် သံတမန်စေလွှတ်ကာ ယွီဝူမျိုးနွယ်စုကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းပြီး ကျိန်းအူမြို့ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့စဉ်ကတည်းက သူသည် အဆိုးရွားဆုံးသော အခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူ မျှော်လင့်မထားခဲ့သည်မှာ မိမိတို့ဘက်မှ အားသာချက်ဟု ယူဆထားသော ရေတပ်အင်အားမှာ ဤမျှလွယ်ကူစွာ အရေးမပါတော့ခြင်းပင်။

ယခုအခါ သူ အဓိက ဂရုပြုရမည့်အချက်မှာ လက်နက်ချခြင်း သို့မဟုတ် သစ္စာဖောက်ခြင်းတို့သည် ရွေးချယ်စရာ လမ်းစဉ်များ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် မည်ကဲ့သို့သော အကျိုးခံစားခွင့် အခြေအနေများကို ကမ်းလှမ်းနိုင်မည်နည်း ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင်... တပ်မှူးဝေအနေနဲ့ ကျုပ်ကို ဘာများ လမ်းညွှန်ပေးချင်ပါသလဲ။”

“နိုင်ငံတော်အတိုင်ပင်ခံ... ခင်ဗျားအတွက် လမ်းတစ်လမ်းပဲ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါကတော့ လက်နက်ချဖို့ပါပဲ။ ဆက်ပြီး ခုခံနေမယ်ဆိုရင်တော့ လော့နန်နိုင်ငံရဲ့ မြေပုံအဖြစ်နဲ့ပဲ အဖော်ပြုသွားရလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ဟာလည်း ကျင်းလူမျိုးတွေပဲ မဟုတ်လား။ လက်နက်ချပြီးရင်လည်း ခင်ဗျားတို့ ရှောင်းမိသားစုဟာ ကျင်းလူမျိုးတွေအဖြစ် ဆက်ရှိနေမှာပဲ။ လူရိုင်းဘုရင်တစ်ပါးအတွက် ဘာဖြစ်လို့ အသက်အသေခံမှာလဲ။”

“ကျုပ်ရဲ့ သခင်ကြီးဟာ သဘောထား အလွန်ကြီးမြတ်လှပါတယ်။ ထော့ရှန်းနဲ့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဟောင်း မေလီဇေတို့လို တခြားလူမျိုးစုတွေက ဗိုလ်ချုပ်တွေတောင်မှ ခိုလှုံလာပြီးနောက်ပိုင်းမှာ သခင်ကြီးရဲ့ အထူးယုံကြည် အားကိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရတာပဲ။ ရှောင်းမိသားစုအနေနဲ့ စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ သစ္စာစောင့်သိမယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ ကျင်းလူမျိုးတွေလည်း ဖြစ်နေတာမို့ မလွဲမသွေ မျက်နှာသာပေး ခြီးမြှောက်ခြင်း ခံရမှာပါ။”

ဝေကျွယ်၏ စကားလုံးတိုင်းသည် ရှောင်းကျန်း၏ နှလုံးသား နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု စူးဝင်သွားခဲ့သည်။ ဝေကျွယ်သည် ဆွေးနွေး ညှိနှိုင်းမှု အနုပညာတွင် အထူးကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း ရှောင်းကျန်း အကြောက်ဆုံးအရာကိုမူ ကောင်းစွာ သိရှိထား၏။ ရှောင်းကျန်းသည် သူ၏ ရှောင်းမိသားစုတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့သလို၊ လက်နက်ချပြီးနောက် ကွဲပြားခြားနားစွာ ဆက်ဆံခံရခြင်း သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ခံရခြင်းတို့ကိုလည်း ထိတ်လန့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောင်းကျန်းသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လျက် အချိန်အတော်ကြာ တွေးတောနေမိသည်။ ယခုအချိန်တွင် လော့နန်နိုင်ငံ၏ ပျက်စီးခြင်းမှာ ပြောင်းလဲ၍မရသော နိဂုံးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီဆိုသည်ကို သူ နားလည်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုလာ၏ အမွေခံ ရင်သွေးများအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားရသဖြင့် သူသည် မည်သည့် အကျိုးဆက်ကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ တူယာရွှီနှင့် စစ်ခင်းတော့မည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။ ပိုလာကိုယ်တိုင်က မတိုက်ခိုက်လိုလျှင်ပင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ ထောက်ခံသူများက သူ့ကို စစ်ပွဲအတွင်းသို့ တွန်းပို့ကြပေလိမ့်မည်။

ထိုလူများသည် လူမိုက်များ ဖြစ်နေကြ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ပြောင်းပြန်အနေဖြင့် အလွန်အမင်း ပါးနပ်လွန်းကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲစတင်ပြီး ပြည်တွင်းစစ်မီး တောက်လောင်လျှင် တိုင်းပြည်ပျက်စီးမည့် အန္တရာယ်ရှိကြောင်းကို သူတို့ ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ သို့သော် သူတို့ ဘာတတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

အကယ်၍ တိုင်းပြည် ပျက်စီးသွားလျှင် သူတို့ လက်နက်ချနိုင်သေးသဖြင့် အနည်းဆုံးတော့ လွတ်မြောက်ရာလမ်း ရှိသေးသည်။ သို့သော် ထီးနန်းလုပွဲတွင်သာ အရှုံးဘက်မှ ရပ်တည်မိပါက လက်နက်ချခွင့်ပင် ရရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။ ပိုလာနှင့် တူယာရွှီတို့သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြိုင်အဆိုင် တိုက်ခိုက်လာခဲ့ကြရာ နှစ်ဖက်စလုံး၏ ဂိုဏ်းဂဏများနှင့် နောက်လိုက်များသည် ရေတွက်မကုန်နိုင်သော ရန်ငြိုးများကို စုဆောင်းထားပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်ဖက်ဖက်က ရှုံးနိမ့်သွားပါက မည်သည့် သက်ညှာမှုကိုမျှ ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် ဆိုးရွားလှသော အခြေအနေနှစ်ခုအနက် သက်သာမည့်အရာကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အတွက် မည်သူက တိုင်းပြည်ကို အုပ်ချုပ်သည်ဆိုသည်မှာ အရေးမကြီးဘဲ မိမိတို့၏ အသက်နှင့် စည်းစိမ်ချမ်းသာ တည်တံ့ခိုင်မြဲရေးကသာ အဓိက ဖြစ်သည်။

ဤသို့ တွေးတောပြီးနောက် ရှောင်းကျန်းသည် နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပြတ်သားစွာ ချမှတ်လိုက်တော့သည်။

“ရှောင်းမိသားစု တစ်စုလုံးဟာ အရှင်ဝမ်ရဲ့ အမှုတော်ကို ထမ်းရွက်ဖို့ အသင့်ရှိပါတယ်။”

ဝေကျွယ်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းငြိတ်လိုက်သည်။

“အကောင်းဆုံးပဲ။”

“ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အနေနဲ့ တပ်မှူးဝေကို မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခုတော့ ကျန်သေးတယ်ဗျာ။”

“မေးစမ်းပါ။”

“အကယ်၍ ကျုပ်ရဲ့ ရှောင်းမိသားစုကသာ လက်နက်မချဘဲ ငြင်းပယ်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ သိပါရစေ။”

ဝေကျွယ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး

“ဒါကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ မိသားစုတစ်စုလုံး အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံရမှာပေါ့။ ကျုပ်ရဲ့ သခင်ကြီးဟာ အငြင်းခံရတာကို လုံးဝ မနှစ်သက်ဘူးဗျ။”