အခန်း ၁၆၂

အခန်း (၁၆၂)

လူရှီ

ချန်ကန်းသည် သူ၏တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်၍ တောင်ဘက်သို့ ချီတက်သွားပြီးနောက်၊ တစ်မြို့တော်လုံး၏ လေထုမှာ ရုတ်တရက် ဆန်းကြယ်လှိုက်မောဖွယ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး နေ့စဉ် မြို့ထဲသို့ ဝင်ထွက်သွားလာသူ အရေအတွက်မှာလည်း သိသိသာသာ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

သန်မာထွားကျိုင်းသော 'အရပ်သား' အချို့သည် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးဖြင့် မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ 'ကုန်စည်များ' အပြည့် တင်ဆောင်ထားသည့် အရွယ်အစားစုံ မြင်းရထားများသည်လည်း ဖူရန်စီရင်စုဆီသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်သွားကြတော့သည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ဤအခြင်းအရာကို လုံးဝ သတိမပြုမိသကဲ့သို့ ရှိနေပြီး၊ အစိုးရအရာရှိများကလည်း လွှတ်ထားသော သဘောထားကိုသာ ပြသခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ချောမွေ့လွန်းလှသည်ဟု ထင်ရသော အစီအစဉ်များကြောင့် လူရှီသည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်းတို့ကို ခံစားနေရရှာသည်။

အရာအားလုံး ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်ပျက်နေခြင်းကြောင့်သာ ဤအရာ၏ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သူ အသေအချာ ယုံကြည်မိခြင်း ဖြစ်၏။ စွန်းစုသည် ထိုပြည်နယ်ဘုရင်ခံလေးနှင့် မပြောကောင်းသော လျှို့ဝှက်သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို မလွဲမသွေ ပြုလုပ်ထားခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက လူရှီ သိထားသော စွန်းစု၏ စိတ်ဓာတ်အရ၊ သူသည် မြို့တော်၏ ဩဇာကြီးမားလှသော မျိုးနွယ်စုကြီးများကို ဝူချုံယွန်းနှင့် ပူးပေါင်းကာ ပုန်ကန်ရန် ဤမျှအသည်းအသန် လှုံ့ဆော်နေလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုသဘောတူညီချက်၏ လောင်းကြေးမှာ သူတို့၏ ကျန်ရှိသော မျိုးနွယ်စုကြီးလေးခု၏ အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်များ ဖြစ်ရပေမည်။ ယခုအချိန်တွင် လူရှီသည် ဝေဝေဝါးဝါးနှင့် မိုက်မဲလှသော ကျန်မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင် သုံးဦးကို စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် နာကျည်းနေမိသော်လည်း သူတို့ကို သတိပေးရန် သို့မဟုတ် စွန်းစု၏ ကြံစည်မှုကို ဖော်ထုတ်ရန်မူ မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ ထိုသို့ ပြုလုပ်လိုက်ပါက သူတို့က သူ့ကို ယုံကြည်ခြင်း ရှိ၊ မရှိမှာ တစ်ကြောင်း၊ သူ၏ လူမိသားစုသည် ထိုမြို့စားလေး၏ ပြင်းထန်သော ကလဲ့စားချေမှုကို မလွဲမသွေ ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ရာ သူ ဤအန္တရာယ်ကို မစွန့်စားဝံ့ချေ။

ဤအချိန်တွင် မြို့တော်၏ အခြေအနေမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိမိသားစု၏ သဘောထားမှာ ဝေခွဲမရနိုင်အောင် ရှိနေပြီး၊ သူတို့သည် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံစံအိမ်တော်၏ လှေပေါ်သို့ တက်စီးပြီးလောက်ပြီ ဖြစ်သလို ထိုမြေခွေးအိုကြီး စွန်းစုသည်လည်း ဘက်ပြောင်းသွားခဲ့လေပြီ။ သူတို့၏ ကျန်ရှိသော မိသားစုအနည်းငယ်ကိုသာ အားကိုးပြီး ဝူချုံယွန်းနှင့် ပူးပေါင်းလျှင်ပင် အရာရောက်လိမ့်မည် မဟုတ်တော့ချေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် လူရှီသည် လမ်းပိတ်နေသော ချောက်ကမ်းပါးဝသို့ မောင်းထုတ်ခြင်းခံထားရသည့် တစ်ကောင်တည်းသော ဝံပုလွေကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများနှင့် ကောင်းကင်တမျှ ကြီးမားသော ဒေါသလှိုင်းလုံးများ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မိမိ၏ အသက်နှင့် ကံကြမ္မာကို သူတစ်ပါး၏ လက်ထဲတွင် အပ်နှံထားရသည့် ခံစားချက်မျိုးကို သူ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ချေ။

မိမိ၏ ဆွေးမျိုးသားချင်းများ၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန်နှင့် မိသားစု၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာများကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သူသည် ဤပိတ်ဆို့နေသော အခြေအနေကို ဖောက်ထွက်ရပေမည်။ မကြာသေးမီရက်များအတွင်း လူရှီသည် အစားအသောက်စားချိန်မှလွဲ၍ သူ၏ စာကြည့်တိုက်ခန်းထဲတွင်သာ အချိန်ပြည့် အောင်းနေပြီး နက်နက်နဲနဲ တွေးတောနေခဲ့ရာ အတော်ပင် အိုမင်းရင့်ရော်သွားခဲ့ရသည်။ ဤအရာက လူရှီ၏ ဇနီးမယားများ၊ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် သားသမီးများကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့ပြီး၊ သူ၏ သမီးကြီးဖြစ်သူ သခင်မလေး လူယီသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို မေးမြန်းရန် အကြိမ်ကြိမ် လာရောက်ခဲ့သည်။

လူရှီ စာကြည့်တိုက်ခန်းထဲတွင် အောင်းနေသည့် တတိယမြောက်နေ့၌ သခင်မလေး လူယီသည် အေးစက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အစားအသောက်ခြင်းတောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။

“အဖေ... မနေ့က ဂျင်ဆင်းစွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကလွဲလို့ အဖေ ဘာမှမစားမသောက်ရသေးတာ တစ်ရက်ရှိပါပြီ။ ဘယ်လောက်ပဲ ကြီးမားတဲ့ကိစ္စဖြစ်ပါစေ၊ အဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကိုတော့ ငဲ့ညှာရပါမယ်”

စာကြည့်တိုက်ခန်းအတွင်းမှ လူရှီ၏ အက်ရှရှနှင့် တိုးညှင်းသော အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ယီအာ... မင်းရဲ့အဖေက အစားအသောက်ပျက်နေလို့ ပြန်ယူသွားလိုက်ပါတော့”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူယီသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အစားအသောက်ခြင်းတောင်းကို ဘေးရှိ အစေခံမလေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစောင့်အကြပ်များကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်သွားကြ”

“အမိန့်အတိုင်းပါ သခင်မလေး”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အစေခံများသည် အမိန့်အတိုင်း ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် စူးစမ်းမည့် မျက်လုံးများနှင့် နားများ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ လူယီက စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။

“အဖေ... အဖေ စိုးရိမ်နေတာက အဲဒီစွန်းမိသားစုနဲ့ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအကြောင်းကိုလား...”

ဝုန်းခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ တံခါးမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေသော လူရှီသည် လူယီကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“ယီအာ။ မင်း တစ်စုံတစ်ရာ ကောလာဟလတွေ ကြားလို့လား။ ဒါကို မင်းကို ဘယ်သူပြောတာလဲ”

လူရှီ၏ လေသံမှာ အလွန်အမင်း အရေးတကြီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အကယ်၍ မိသားစုအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးများပင် ဤမျှကြီးမားသော ကိစ္စရပ်ကို သိရှိနေပြီဆိုပါက၊ သူတို့၏ လူမိသားစုနှင့် အခြားသော ဩဇာကြီးမျိုးနွယ်စုများအတွက် အမှန်တကယ်ပင် လွတ်မြောက်ရာလမ်း ရှိတော့မည်မဟုတ်ချေ။

လူရှီ၏ ပျာယာခတ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ လူယီသည် အလောတကြီး ဖြစ်မှုကြောင့် အနည်းငယ် ယိုင်ထိုးနေသော လူရှီ၏ ခြေလှမ်းများကို လှမ်း၍ ဖေးမလိုက်သည်။

“အဖေ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ဒီကိစ္စကို လူတိုင်းသိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါက သမီးရဲ့ တွေးဆချက်သက်သက်ပါ”

လူရှီသည် သူ၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ တိုးဝှေ့တက်လာသော အသက်ရှူနှုန်းနှင့် သွေးလေများကို ပြန်လည်တည်ငြိမ်စေပြီးနောက် လေပူတစ်ချက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ပြောစမ်း။ မင်း ဒါကို ဘယ်လို တွေးဆမိတာလဲ”

“သမီးက ထိုစွန်းမိသားစုရဲ့ သခင်မလေးနဲ့ အမြဲတမ်း ရင်းနှီးခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးခင်က သူမကို မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဒါကြောင့် သမီးက လူတစ်ယောက်ကို အကူအညီတောင်းပြီး စုံစမ်းခိုင်းခဲ့ရာမှာ အားထုတ်မှု အတော်များများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူမကို ပြည်နယ်ဘုရင်ခံစံအိမ်တော်မှာ တွေ့ခဲ့ရတယ်လို့ သိရပါတယ်။ ပြီးတော့ လက်ရှိ အခြေအနေတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်ပြီး သမီး တွေးဆမိတာက...”

လူရှီသည် သူ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် နာကျင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

“စွန်းစု အဖိုးကြီး။ မင်းကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းလှပြီ။ အခုဆို ဟန်တောင် မဆောင်တော့ဘူးပေါ့လေ။ မျိုးဆက်သစ် လူငယ်တွေတောင် စုံစမ်းလို့ သိနိုင်တဲ့အထိ ဖြစ်နေပြီ”

“ခမည်းတော်။ ကျွန်မတို့ လူမိသားစုလည်း အမှောင်ထုကို စွန့်ပယ်ပြီး အလင်းရောင်ကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်တာပဲ”

“ဟဲဟဲ... ယီအာ... ကျိမိသားစုက အရင်ဆုံး ဦးဆောင်သွားခဲ့လို့ လေညှင်းနဲ့အတူ မြင့်တက်ခွင့် ရခဲ့တယ်။ စွန်းမိသားစုကလည်း ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်သွားခဲ့လို့ သူတို့ရဲ့ မိသားစုစည်းစိမ်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တို့လူမိသားစုကကော၊ တို့လူမိသားစုအတွက် အခုအချိန်မှာ သစ္စာခံဖို့ ဆိုတာ အချိန်နှောင်းသွားပြီ”

“ခမည်းတော်။ ကျွန်မတို့ လူမိသားစုအတွက် အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်”

သခင်မလေး လူယီ၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“အစ်ကိုကြီးက နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှာ ရှိနေတုန်းပဲ မဟုတ်လား။ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်က မြို့တော်ရဲ့ ဩဇာကြီးမားတဲ့ မျိုးနွယ်စုတွေရဲ့ ပံ့ပိုးမှုကို ခံထားရတာမို့ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံနဲ့ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ရှိမှာ မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် ဝူချုံယွန်း လှုပ်ရှားလာတဲ့အခါ မကောင်းတဲ့ အကြံအစည်ရှိသူတွေရဲ့ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်က ပြည်နယ်ဘုရင်ခံကို အန္တရာယ်ပြုလာနိုင်ပါတယ်...”

“ယီအာ... မင်း ဆိုလိုတာက တို့တွေက အရင်ဦးဆုံး ထိုနေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်မယ်ဆိုရင်...”

လူရှီသည် ရုတ်တရက် အမှန်တရားကို သဘောပေါက်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဤအရာမှာ သူ တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့သော အချက်ဖြစ်၏။ သူသည် ဝမ်ကျင်းထံ သစ္စာခံမှုပြသရန်အတွက် မည်သည့်အရာကို ပေးအပ်ရမည်နည်းဟူသော အတွေးပတ်လမ်းထဲ၌သာ အမြဲ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သမီးဖြစ်သူ လူယီ၏ အရိပ်အမြွက်ကြောင့် ဝမ်ကျင်းအတွက် အဟန့်အတားများကို ဖယ်ရှားပေးခြင်းသည်လည်း သစ္စာရှိမှုကို ပြသရာရောက်ကြောင်း သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့လေသည်။

နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်သည် နန်ယန်စီရင်စု၏ လျိုဟယ်ဂိုဏ်းကဲ့သို့ပင် ဒေသခံ ဩဇာကြီးမျိုးနွယ်စုများ၏ ပံ့ပိုးမှုကို ခံယူကာ သူတို့၏ တပည့်များကို သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ တပည့်အများစုမှာ ပညာစုံလျှင် မိသားစုအသီးသီးတွင် အမှုထမ်းကြသည်။ ဤနှစ်ဖက်စလုံးသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အပြန်အလှန် အကျိုးပြုလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

လူရှီ ခဏမျှ တွေးတောလိုက်သည်။ အကယ်၍ ဝူချုံယွန်းသာ လှုပ်ရှားလာပါက မြို့တော်၏ ဩဇာကြီးမျိုးနွယ်စုများ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်သည် ဝူချုံယွန်းဘက်မှ ရပ်တည်နိုင်ခြေ ရှိပြီး ၎င်းက ဝမ်ကျင်းကို မလွဲမသွေ သက်ရောက်မှု ရှိစေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ လူမိသားစုသာ ဝမ်ကျင်းအတွက် ဤလျှို့ဝှက်အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့လျှင်... ဤသို့ တွေးတောရင်း လူရှီ၏ မျက်ဝန်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း တောက်ပလာပြီး ရှင်သန်ခွင့် မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်ကလေး ပြန်လည်လင်းထိန်လာခဲ့သည်။

လူရှီ၏ စိတ်ကူးကို မြင်သောအခါ လူယီက မီးလောင်ရာလေပင့်သည့်အလား ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။

“ဒါ့အပြင် သမီး ကြားတာကတော့ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ရဲ့ ဂိုဏ်းတူအမကြီးဖြစ်တဲ့ ယွီချင်းချင်းဟာ ယွဲ့ကျိုးပြည်နယ်ရဲ့ ထိပ်တန်း အလှပိုင်ရှင်တစ်ဦး ဖြစ်တယ်တဲ့။ အကယ်၍ သူမကိုပါ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံထံ ဆက်သလိုက်မယ်ဆိုရင်...”

လူရှီ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် လှည့်၍ စာကြည့်တိုက်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ စာပွဲပေါ်ရှိ စက္ကူနှင့် စုတ်တံကို ကောက်ကိုင်၍ သူ၏ သားကြီး လူယိထံသို့ မိသားစုလျှို့ဝှက်စာတစ်စောင် အလျင်အမြန် ရေးသားလိုက်ပြီး မိသားစုအစေခံတစ်ဦးကို အမြန်ဆုံး သွားရောက်ပေးပို့ရန် စေလွှတ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ ညဉ့်အချိန်တွင် လူယိသည် အိမ်မှ ပေးပို့လိုက်သော ဤမိသားစုလျှို့ဝှက်စာကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ စာအိတ်အတွင်းရှိ တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် စာသားများကို ကြည့်ရင်း လူယိသည် နာကျင်ဖွယ် ကောင်းသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲတစ်ခုထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့ရသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ သူ့အား ပညာသင်ကြားပေးခဲ့သည့် ဂိုဏ်းတော်၏ ကျေးဇူးတရားနှင့် သူ အစဉ်အမြဲ စွဲလန်းနှစ်သက်ခဲ့ရသော ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး ရှိနေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ သူ၏ မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ ရှင်သန်ရေးနှင့် ဘေးကင်းလုံခြုံရေးတို့ ရှိနေလေသည်။

လူယိ၏ နာကျင်ပူဆွေးကာ ရုန်းကန်နေရသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ စာလာပို့သည့် မိသားစုအစေခံသည် ဒူးထောက်၍ ဝုန်းခနဲ လဲကျသွားခဲ့သည်။

“တောင်းပန်ပါတယ် သခင်လေး... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေအတွက် ငဲ့ညှာပေးပါဦး”

ဤကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်စာမျိုးကို သယ်ဆောင်ရန် ယုံကြည်စိတ်ချရသော မိသားစုအစေခံသည် လူမိသားစုအပေါ် သစ္စာစောင့်သိသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် စာ၏ အကြောင်းအရာကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားရုံသာမက လိုအပ်ပါက သခင်လေးကို ဖျောင်းဖျနားချရန် တာဝန်ကိုပါ ထမ်းဆောင်လာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက လူမိသားစု ပျက်စီးသွားလျှင် သူကဲ့သို့သော အစေခံတစ်ဦးသည်လည်း သေဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲလိမ့်မည် ဖြစ်သောကြောင့် ဤကိစ္စကို အထူးအလေးအနက်ထားခြင်း ဖြစ်၏။

လူယိသည် စာစောင်ကို စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ရှေ့ရှိ စာရေးခုံကို ကန်ချလိုက်ကာ ဒူးထောက်နေသော အစေခံကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ငါတို့ ဘယ်တော့ စရမှာလဲ”

သူ နာကျင်ပြီး အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရသော်လည်း လူယိသည် နောက်ဆုံးတွင် ရွေးချယ်မှု ပြုလုပ်ခဲ့လေပြီ။ ဂိုဏ်းတော်၏ ကျေးဇူးတရားက ကြီးမားလှသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ လူမိသားစုထံမှ ရရှိသော အရင်းအမြစ်များပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်၏။ ဂိုဏ်းသူအစ်မကြီးက လှပသည်ဆိုသော်လည်း သူမက သူပိုင်ဆိုင်သောအရာ မဟုတ်ချေ။ မိသားစု၏ စည်းစိမ်ချမ်းသာနှင့် ယှဉ်လျှင် မိန်းမလှတစ်ဦးက ဘာမို့လို့လဲ။

လူယိကဲ့သို့သော မိသားစုကြီးများ၏ မိသားစုဝင်များအတွက်မူ သူတို့သည် အလွန်အမင်း အမြင်ကျယ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ မိသားစုထက် အရေးကြီးသောအရာ ဘာမျှမရှိချေ။ မိသားစု၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကြောင့် ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရသဖြင့် သူတို့သည် မိသားစုကို ပြန်လည်ဦးမော့စေရန်နှင့် စည်းစိမ်များကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် ကြီးမားသော တာဝန်ကို သဘာဝကျကျ ထမ်းဆောင်ရပေမည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိသားစုအစေခံသည် လေးနက်စွာဖြင့် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

“သခင်လေးက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်းနားလည်ပေးနိုင်လို့ လူမိသားစုတစ်ခုလုံးက ဂုဏ်ယူပါတယ်”

“နောက်ထပ် သုံးရက်အကြာမှာ သခင်လေးအနေနဲ့ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တွေကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုဝေးစေပြီး သူတို့ရဲ့ အစားအစာထဲကို ‘အမွှေးအကြိုင်’ အချို့ ထည့်ပေးလိုက်ရုံပါပဲ...”

ဤသို့ပြောရင်း မိသားစုအစေခံသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းငယ် သုံးလုံးကို ထုတ်ယူကာ လူယိထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒီဆေးက အရောင်မရှိ၊ အနံ့မရှိပါဘူး။ ဒါကို သုံးစွဲမိရင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ပျော့ခွေပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားစေမှာပါ...”

လူယိ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ ဤဆေး၏ အစွမ်းမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ ၎င်းက ခန္ဓာကိုယ်ကိုသာ အားနည်းစေပြီး အတွင်းအားရှိသူများအပေါ် သက်ရောက်မှု အကန့်အသတ်သာ ရှိသည်။

လူယိ၏ မကျေနပ်သော အမူအရာကို သတိပြုမိသဖြင့် မိသားစုအစေခံက ဆက်လက်ရှင်းပြခဲ့သည်။

“သခင်လေး... အတွင်းအားကို ပျက်စီးစေတဲ့ ဆေးမျိုးတွေက ဖော်စပ်ရခက်ခဲသလို အချိန်တိုအတွင်းမှာ ရှာဖွေဖို့လည်း မလွယ်ကူပါဘူး။ ဒါ့အပြင်... ဒါက ကျွန်တော်တို့တွေရဲ့ သစ္စာခံမှု သဘောထား ပြသရုံသက်သက်ပါပဲ...”

လူယိ ခေါင်းငြိတ်လိုက်ပြီး ကြွေပုလင်းများကို လှမ်းယူကာ အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။

“ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်... ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး...”