အခန်း ၁၆၃
Vol. 17 Ch. 163
အခန်း (၁၆၃)
ကျားသစ်မ
အဆောင်အတွင်း၌ အကောင်းဆုံး သာယာလှပသော အဝတ်တန်ဆာများကို ဆင်ယင်ထားသည့် သခင်မလေး လူယီသည် နှုတ်ခမ်းနီစက္ကူကို ကောက်ယူ၍ နှုတ်ခမ်းကြားတွင် ညင်သာစွာ ငုံလိုက်ပြီးနောက်၊ သာမန်အမျိုးသမီးများထက် ပိုမိုရဲရင့်ပြတ်သားသော အငွေ့အသက်ကို ဆောင်နေသည့် သူမ၏ မျက်ခုံးအစုံကို မျက်ခုံးဆွဲတံဖြင့် ညင်သာစွာ ပုံဖော်နေလေသည်။
မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော တောက်ပညှို့မှို့ဖွယ်ကောင်းသည့် မိမိ၏ ရုပ်သွင်ကို ကြည့်ကာ သခင်မလေး လူယီသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ငါက စွန်းကျဲထက် ဘာမှ လျော့မနေပါဘူး။”
ထို့နောက် သူမသည် လှည့်ကာ အိပ်ဆောင်ထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး အဓိကခန်းမဆောင်၏ ဝင်းခြံဆီသို့ တည့်တည့်ဦးတည် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာ၌ ဝါးခမောက်များဆောင်း၊ မျက်နှာဖုံးများစွပ်ကာ လက်နက်ကိုယ်စီ စွဲကိုင်ထားကြသည့် စစ်သည်တော် တစ်ရာကျော်က စောင့်ကြိုနေကြသည်။
လူမိသားစု၏ အထက်မြက်ဆုံးနှင့် သစ္စာအရှိဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးအင်အားစုကို ကြည့်ကာ သခင်မလေး လူယီ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး ခေါင်းဆောင် သုံးဦးကို မိန့်မှာလိုက်၏။
“ဦးလေး၄... ဒီတစ်ခေါက် နေမင်းကိုးပါးနန်းတော် ခရီးစဉ်မှာ အရာအားလုံးကို အစ်ကိုကြီးကပဲ ဦးဆောင်ရပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ ယွီချင်းချင်းကိုတော့ သတိထားပါ။ အစ်ကိုကြီး စိတ်ပျော့သွားတာမျိုး မရှိရအောင် ယွီချင်းချင်းကို အရှင်ဖမ်းဖို့ကိုပဲ အဓိကထားပြီး လုပ်ဆောင်ရပါမယ်။ အကယ်၍ အရှင်မဖမ်းမိနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ သတ်ပစ်လိုက်ပါ၊ ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ လွတ်မြောက်မသွားစေနဲ့။”
လူယီသည် ဤနေရာတွင် သူမ၏ လေသံကို ပိုမိုပြတ်သားစွာ အလေးအနက် ပြုလိုက်သည်။ ယွီချင်းချင်းကဲ့သို့ အလှအပနှင့် ပါရမီနှင့် ပြည့်စုံသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ လွတ်မြောက်သွားပါက နောင်တစ်ချိန်တွင် အဆုံးမရှိသော ဘေးဒုက္ခများ ရောက်ရှိလာနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
“အမိန့်အတိုင်းပါ။”
“ဒါဆိုရင် ထွက်ခွာကြစို့။”
သေချာအမိန့်ပေးပြီးနောက် သခင်မလေး လူယီသည် တံခါးပြင်ပသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ၊ ထိုနေရာ၌ မြင်းရထားတစ်စီးက စောင့်ဆိုင်းနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သခင်မလေး လူယီသည် မိမိ၏ ရင်ဘတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ အနည်းငယ် ရင်ခုန်လှုပ်ရှားနေသော စိတ်အခြေအနေကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းရင်း ရထားလုံးအတွင်းသို့ လှမ်းဝင်လိုက်၏။
မြင်းရထားကို မောင်းနှင်နေသော ကုရန်သည် သခင်မလေး လူယီကို ဇဝေဇဝါဖြင့် တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှမပြောဘဲ မြင်းရထားကို မြို့ပြင်သို့သာ တိတ်ဆိတ်စွာ မောင်းနှင်သွားခဲ့တော့သည်။
မြို့ပြင်ရှိ စံအိမ်တစ်ခုအတွင်း၌ ဝမ်ကျင်းသည် စီမာယီနှင့်အတူ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာ စစ်တုရင် ကစားနေလေသည်။
“စီမာယီ... မင်းအမြင်အရတော့ လူမိသားစုက ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ”
စီမာယီသည် စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုကို ညင်သာစွာ ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။
“ဒါက ဘေးကျပ်နံကျပ် အခြေအနေကို ကြိုမြင်ပြီး ရှင်သန်ခွင့်လမ်းကို ရှာဖွေချင်နေတဲ့ ထက်မြက်တဲ့လူအချို့ရဲ့ လုပ်ရပ်သက်သက်ပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ဘက်က ဆင်ထားတဲ့ ငါးမျှားကွက်ကလည်း သိပ်ပြီး နက်နဲလှတာမဟုတ်တော့ တစ်ယောက်ယောက်က ရိပ်မိသွားတာလည်း မဆန်းပါဘူး...”
ဝမ်ကျင်းက နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် မဲ့လိုက်ရင်း
“ရှင်သန်ဖို့လား။ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ငါ့ရဲ့စိတ်ကို ဘယ်လိုမျိုး လှုပ်ခတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေကြတာလဲ။ ဒီနေ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရဖို့အတွက်တင် အဲဒီမြေခွေးအို လူရှီက ရွှေပြားတစ်သောင်း ပေးဆောင်ဖို့အထိ ဝံ့ရဲခဲ့တယ်၊ ဒါကိုကြည့်ရင် လူမိသားစု ဘယ်လောက် ချမ်းသာကြွယ်ဝသလဲဆိုတာ သိသာစေတာပဲ... အကယ်၍ သူတို့က ငါ့ကို စိတ်ကျေနပ်စေမယ့် လောင်းကြေးမျိုးကို မပေးနိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါက လူမိသားစုရဲ့ စည်းစိမ်တွေအကုန်လုံးကို မလွဲမသွေ သိမ်းပိုက်ပစ်မှာပဲ။”
သူတို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ကိုယ်ရံတော်စစ်သည်တော်တစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာပြီး သတင်းပို့၏။
“သခင်ကြီး။ သူတို့ ရောက်ရှိလာပါပြီ။”
“သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လိုက်။”
“အမိန့်အတိုင်းပါ။”
လာရောက်သူသည် အန္တရာယ်ရှိသောပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝမ်ကျင်းသည် ကုရန်ကို အထူးစေလွှတ်၍ သွားရောက်ကြိုဆိုခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ကုရန်ကိုယ်တိုင် ထိုလူကို ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းကြောင့် လာရောက်သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် မည်သည့်ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။
သို့မဟုတ်ပါက ကုရန်သည် ရန်သူကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ ခြိမ်းခြောက်ခံရလျှင်ပင် ထိုလူကို ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ မိမိတစ်ဦးတည်း သေဆုံးခြင်းနှင့် မိမိ၏ ရာက္ခသဂိုဏ်းမှ ကျန်ရှိသော တပည့်အားလုံး သေဆုံးခြင်းတို့၏ ခြားနားချက်ကို ကုရန် ကောင်းစွာ တွက်ချက်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်၏။
မကြာမီ အလှပဆုံး ပြင်ဆင်ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်မလေး လူယီသည် ဝမ်ကျင်း၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သိမ်မွေ့သိက္ခာရှိစွာဖြင့် အလေးအနက် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“လူမိသားစုရဲ့ သမီးပျို လူယီက ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ ဝမ်ကို ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုပါတယ်။”
မိမိရှေ့မှောက်ရှိ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မိန်းမလှလေးကို ကြည့်ကာ ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားသော်လည်း သူက ခေါင်းကိုသာ သာမန်မျှ ငြိတ်ပြလိုက်သည်။
ဝမ်ကျင်းသည် မိန်းမလှများကို နှစ်သက်သော်လည်း အလှတရားက သူ၏ ပြတ်သားသော စိတ်ဆန္ဒကို မလှုပ်ခတ်နိုင်ချေ။ အကယ်၍ ဤအလှအပကသာ လူမိသားစု၏ နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲ ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက လူမိသားစုတစ်ခုလုံး ကပ်ဆိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။
သခင်မလေး လူယီသည် ဝမ်ကျင်း၏ တည်ငြိမ်လှသော အမူအရာကို ရိပ်မိလိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားမိသည်။ သူမ အစဉ်အမြဲ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့ရသော အလှတရားက ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ဓာတ်ကို မတုန်လှုပ်စေနိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် မိမိ၏ စိတ်အခြေအနေကို လျင်မြန်စွာ ပြလည်ထိန်းညှိလိုက်၏။ အာဏာအဆင့်အတန်း မြင့်မားသော နေရာတွင် ရှိနေသူများသည် မိမိ၏ နေရာနှင့် မထိုက်တန်သော လူမိုက်များမှလွဲ၍ သာမန် အလှတရားသက်သက်ဖြင့် စိတ်ယိုင်လဲလေ့မရှိကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ နားလည်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“အရိုအသေပေးဖို့ မလိုပါဘူး၊ ထပါ။”
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ။”
လူမိသားစုထံမှ စိတ်ကျေနပ်လောက်သော ကမ်းလှမ်းချက်ကို မမြင်ရသေးသဖြင့် စိတ်ပျက်မိသော်လည်း ဝမ်ကျင်းသည် ဒေါသမထွက်ခဲ့ဘဲ ခေါင်းကို ပြန်လှည့်ကာ စီမာယီနှင့် စစ်တုရင် ဆက်လက်ကစားနေခဲ့သည်။
ဘေးတွင် ချန်ထားခြင်းခံရသော သခင်မလေး လူယီသည် စိတ်ကူးများ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး၊ သူမ၏ တောက်ပသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် စစ်တုရင်ခုံ၏ အခြေအနေကို အကဲခတ်လိုက်၏။
“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံက စစ်တုရင်ကစားတာကို သဘောကျတာပဲ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကျွန်မက မကြာသေးခင်က 'နွေကျောက်စိမ်း' နဲ့ ထုဆစ်ထားတဲ့ စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုံ ရရှိထားတာမို့ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံကို ဆက်သချင်ပါတယ်။ ကျွန်မက စစ်တုရင်ပညာမှာ မကျွမ်းကျင်တာကြောင့် ဒီလို အဖိုးတန်လှတဲ့ ပစ္စည်းက ကျွန်မဆီမှာ ရှိနေရင် ဖုန်တက်နေရုံပဲ ရှိမှာပါ...”
သခင်မလေး လူယီသည် မိမိကိုယ်ကို ပစ်ပယ်ထားခြင်း မခံနိုင်ချေ၊ သို့မဟုတ်ပါက အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမို၍ နေရခက်စရာ အခြေအနေ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စကားပြောစရာ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို သူမ မဖြစ်မနေ ရှာဖွေရပေမည်။
“အို...”
“စာညံ့တဲ့ ကျောင်းသားက စာရေးကိရိယာ အစုံအလင် ဆောင်တတ်တယ်” ဆိုသည့် စကားပုံမှာ ဝမ်ကျင်းနှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။ စစ်တုရင်ကစားရာတွင် အလွန်ညံ့ဖျင်းသော်လည်း သူသည် ရှားပါးဆန်းပြားသော စစ်တုရင်ခုံများနှင့် စစ်တုရင်ရုပ်များကို စုဆောင်းရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်လှသည်။ ၎င်းတို့ကို အသုံးပြုရန် မလိုအပ်သော်လည်း ထိုစစ်တုရင်ခုံမျိုးစုံကို စနစ်တကျ စီရီစွာ ခင်းကျင်းထားသည်ကို မြင်တွေ့ရရုံမျှဖြင့် သူ ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေတတ်သည်။
“လာစမ်း... မင်း ငါနဲ့ တစ်ပွဲလောက် ကစားကြည့်ရအောင်။”
ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ ဝမ်သည် စစ်တုရင် မကစားတတ်သော လူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ကစားရသည်ကို အလွန် အာသီသရှိလှပေသည်။
“အမိန့်အတိုင်းပါ။”
စီမာယီသည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ထိုင်ခုံမှထ၍ နေရာဖယ်ပေးလိုက်သည်။ တစ်ညလုံး ဆက်တိုက် ရှုံးနိမ့်ထားခဲ့သော သူ၏ သခင်သည် ယခုအခါ အားနည်းသော ပြိုင်ဘက်အပေါ် ဓားထုတ်ကာ အနိုင်ယူရန် ပြင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိနေသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ စစ်တုရင်မကျွမ်းကျင်ပါဟူသော စကားမှာ အားနာ၍ ပြောသည့် ယဉ်ကျေးမှုစကား သက်သက် ဖြစ်နေနိုင်သည်ကိုမူ သူ၏ သခင် စဉ်းစားမိပုံမရချေ။
ကစားပွဲ တရွေ့ရွေ့ စတင်လာသည်နှင့်အမျှ သခင်မလေး လူယီ၏ မျက်နှာထက်မှ ပျော်ရွှင်သော အမူအရာများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ရန်သူကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ တည်ကြည်လေးနက်ကာ စိုးရိမ်ပူပန်သော အမူအရာများ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
ဤမျှ အခွင့်အာဏာကြီးမားလှသော ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ၏ စစ်တုရင်ပညာမှာ ဤမျှအထိ ညံ့ဖျင်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့မိချေ။ သူမအနေဖြင့် သက်သက်ညှာညှာ လျှော့ပေးချင်သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဝမ်ကျင်း အနိုင်ရရှိစေရန် ခြေလှမ်းတိုင်းကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ လမ်းညွှန်ပေးနေရရာ၊ ၎င်းက စစ်တုရင်ဆရာကြီးတစ်ဦးနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရသည်ထက်ပင် ပိုမို၍ စိတ်ပန်းလူပန်း ဖြစ်စေလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် နောက်ဆုံးစစ်တုရင်ရုပ်ကို ချလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် အောင်နိုင်သူအပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်သည်။
“ငါ နိုင်ပြီ။”
“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံက တကယ်ကို ထက်မြက်လှပါတယ်ရှင်...”
“အာ... မဟုတ်တာပဲ၊ သခင်မလေး လူကလည်း ကောင်းကောင်း ကစားနိုင်ပါတယ်”
စစ်တုရင်ခုံဘေးတွင် ရပ်နေသော စီမာယီသည် နှုတ်ခမ်းကို အနည်းငယ် တွန့်လိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် လုံးဝ စကားမဲ့သွားခဲ့ရသည်။ သူ၏ သခင် မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသော စကားပုံတစ်ခုအတိုင်းပင်
‘ဘာတဲ့... 'အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ နှိုးလို့မရဘူး' ဆိုတာမျိုးလား။’
“လာပါဦး... တို့တွေ နောက်ထပ် အနည်းငယ်လောက် ထပ်ကစားကြရအောင်။”
ကစားပွဲအနည်းငယ် ထပ်မံကစားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်းသည် အလွန်အမင်း စိတ်ကျေနပ်သွားပြီး စိတ်အခြေအနေလည်း များစွာ ကောင်းမွန်သွားခဲ့သည်။ မိမိအား အနိုင်ရစေရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားပေးခဲ့ရသဖြင့် နဖူးထက်တွင် ချွေးစို့နေသော သခင်မလေး လူယီကို ကြည့်ရင်း သူသည် ကိစ္စကို ဆက်လက်၍ ဆွဲဆန့်မထားတော့ချေ။
“ပြောစမ်းပါဦး... မင်း ငါ့ဆီကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာရောက်တွေ့ဆုံတာလဲ”
မိမိလာရောက်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို မေးမြန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ သခင်မလေး လူယီသည် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကျင်း၏ ဘေးသို့ လျှောက်လှမ်းကာ ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
“ကျွန်မ ဒီနေ့ မဆင်မခြင် လာရောက်ရတာပါ။ ကျွန်မတို့ လူမိသားစုအတွက် ရှင်သန်ခွင့် လမ်းစတစ်ခုကို ရှာဖွေချင်လို့ပါရှင်။”
ဝမ်ကျင်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ဆံနွယ်များကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ညင်သာလှသော်လည်း သူ၏ စကားလုံးများမှာမူ အလွန်အမင်း အေးစက်တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။
“ရှင်သန်ခွင့်လမ်းလား။ ရှင်သန်ခွင့်လမ်းအတွက် မင်းတို့ဘက်က ဘယ်လို လောင်းကြေးမျိုးကို ပေးနိုင်မှာလဲ။ ဒီလို ကြီးမားလှတဲ့ ကိစ္စရပ်အတွက် မင်းရဲ့အဖေက ကိုယ်တိုင်မလာဘဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ မင်းက လာရဲတယ်ပေါ့။”
“ကျွန်မရဲ့ အဖေက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လက်ရှိ လူမိသားစုရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အားလုံးကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ချမှတ်နိုင်ပါတယ်။ လောင်းကြေးနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့... ကျွန်မက ပြည်နယ်ဘုရင်ခံကို 'နေမင်းကိုးပါးတောင်' မှာ အမဲလိုက်ဖို့ အထူးဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်ရှင်။”
“ဟမ်... နေမင်းကိုးပါးတောင်မှာ အမဲလိုက်ဖို့ ဟုတ်လား...”
ဝမ်ကျင်း၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ နေမင်းကိုးပါးတောင်သည် ဖူယန်စီရင်စု၏ အစွန်းတွင် တည်ရှိသော နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်၏ အခြေစိုက်ဌာနချုပ် ဖြစ်ပေသည်။
သူသည် မူလက ဝူချုံယွန်းကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းပြီးနောက် စီရင်စုတစ်ခုလုံးကို သန့်စင်ရန်၊ ထို့နောက်မှ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ကို အရေးယူရန် စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် သန့်စင်သော နှလုံးသားဂိုဏ်းကို အမြောက်စာအဖြစ် အသုံးပြု၍ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်စေကာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံး အင်အားကုန်ခန်းသွားချိန်တွင် မိမိ၏ ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့ကို စေလွှတ်၍ အပြီးသတ် သိမ်းပိုက်ရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သည်။
သို့သော် အကယ်၍ လူမိသားစုသည် အတွင်းလူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ပြီး ဤပြဿနာကို ကြိုတင်ဖြေရှင်းပေးရန် ဆန္ဒရှိပါက ၎င်းက မလိုအပ်သော ထိခိုက်သေဆုံးမှုများကို ထိရောက်စွာ လျှော့ချပေးနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျင်းသည် နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်က မိမိဘက်မှ မည်သည့်အခါမျှ ရပ်တည်လိမ့်မည်မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ အကြောင်းမူကား ဒေသခံမိသားစုများ၏ ပံ့ပိုးမှုများကို လက်ခံရရှိထားသော်လည်း သူတစ်ပါးအတွက် တိုက်ခိုက်မပေးနိုင်ပါက နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်၏ သိုင်းလောကအတွင်းရှိ ဂိုဏ်းသတင်းမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုများ ပြုလုပ်ရလျှင်ပင် ဤတိုက်ပွဲမှာ မလွဲမသွေ ဆင်နွှဲရမည်သာ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျင်း၏ စိတ်ဓာတ် ယိမ်းယိုင်သွားဟန်ကို မြင်သောအခါ သခင်မလေး လူယီက အခွင့်ကောင်းကို ဆုပ်ကိုင်၍ ဆက်လက်ပြောဆိုခဲ့သည်။
“ကျွန်မတို့ လူမိသားစု အောက်ခြေကနေ အထက်အထိ တစ်မိသားစုလုံးဟာ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံအတွက် ဆူးခက်တွေကို ဖယ်ရှားပေးပြီး လမ်းခင်းပေးဖို့၊ ပြီးတော့ အမဲလိုက်ပွဲကို အောင်မြင်အောင် ကူညီပေးဖို့ အသင့်ရှိနေပါတယ်ရှင်။”
ဝမ်ကျင်းသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး သခင်မလေး လူယီ၏ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းသွားကာ သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲကိုင်၍ ပင့်တင်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ လူမိသားစုက နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လှည့်စားမနေဘူးလို့ ငါ ဘယ်လို ယုံကြည်ရမလဲ။ အကယ်၍ မင်းတို့က ပူးပေါင်းပြီး ငါစေလွှတ်လိုက်မယ့် လူတွေကို ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ လျှို့ဝှက်ကြံစည်ထားရင်ကော။”
“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို သက်သေပြဖို့အတွက် ကျွန်မတို့ လူမိသားစုဟာ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှာ ရှိနေတဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ချိတ်ဆက်ဖို့ လူစေလွှတ်ထားပြီးပါပြီ။ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံသာ သဘောတူခွင့်ပြုမယ်ဆိုရင် မနက်ဖြန်မှာ ကျွန်မရဲ့ အဖေကိုယ်တိုင် မိသားစုရဲ့ စစ်သည်တော်တွေကို ဦးဆောင်ပြီး ထွက်ခွာပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်မတို့ လူမိသားစုက ပထမဆုံး ဓားချက်ကို စတင်ပါ့မယ်။”
မိမိလက်ထဲရှိ တောက်ပသော မျက်နှာလေးနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ် ပြင်းပြနေသော မျက်ဝန်းအစုံကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ကျင်းသည် လက်ကို အနည်းငယ်ရွှေ့ကာ သူမ၏ နူးညံ့ချောမွေ့သော ပါးပြင်ကို အသာအယာ ဆိတ်ဆွဲလိုက်သည်။
“မင်းတို့ လူမိသားစုရဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီးရော အမွေဆက်ခံသူပါ နေမင်းကိုးပါးတောင်မှာ ရှိနေကြတာပဲ။ အကယ်၍ တစ်ခုခု မှားယွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့ရင် လူမိသားစုရဲ့ မျိုးဆက်အမွေကို ဘယ်လို ဆက်ခံမလဲ။”
“အကယ်၍ ကျွန်မရဲ့ အဖေ ဒါမှမဟုတ် အစ်ကိုကြီးသာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင် မောင်ငယ်လေးကို ပံ့ပိုးပေးပြီး မိသားစုရဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စအားလုံးကို ဆက်ခံ တတာဝန်ယူခိုင်းမှာပါ။”
ဝမ်ကျင်းသည် သူမကို အချိန်အတော်ကြာ စူးစိုက်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် မည်သို့မျှ လှုပ်ခတ်ခြင်းမရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေသော စီမာယီကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
“သိပြီ...”
ဝမ်ကျင်း၏ ကျောခိုင်းထွက်ခွာသွားသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း သခင်မလေး လူယီသည် ထပ်မံ၍ အရိုအသေပြုလိုက်သည်။
“ပြည်နယ်ဘုရင်ခံကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။”
ဝမ်ကျင်း၏နောက်မှ လိုက်ပါထွက်ခွာသွားသော စီမာယီသည် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။
“ဒီလူမိသားစုရဲ့ 'ကျားသစ်မ' ကတော့ တကယ်ကို နာမည်ကျော်ကြားလှတဲ့အတိုင်း ထက်မြက်လှတာပဲ...”