အခန်း ၁၆၄

အခန်း (၁၆၄)

အကြံအစည်

ဝမ်ကျင်းသည် မြင်းရထားပေါ်သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး နူးညံ့သော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်ကာ၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော စီမာယီကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

“စီမာယီ... ဒီ စွန်းမိသားစုနဲ့ လူမိသားစုက တကယ်ကို လိမ္မာပါးနပ်ကြတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ငါတို့ မူလက စီစဉ်ထားတဲ့ အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးကျရင် ရရှိမယ့် အကျိုးအမြတ်က အနည်းငယ် နည်းပါးသွားနိုင်တယ်...”

သို့သော်လည်း စီမာယီသည် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

“သခင်ကြီး... စွန်းမိသားစုနဲ့ လူမိသားစုက ကျွန်ုပ်တို့ဘက်ကို ဘက်ပြောင်းပူးပေါင်းလာတာကြောင့် နောက်ပိုင်း စာရင်းရှင်းလင်းတဲ့အခါ ရိတ်သိမ်းရရှိမယ့် အကျိုးအမြတ်က အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားမှာ အမှန်ပဲဖြစ်ပေမဲ့၊ အများကြီး လျော့ကျသွားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် အကဲခတ်ရသလောက်တော့ စွန်းစုနဲ့ လူရှီတို့ဟာ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ အသက်ဘေးကြားမှာ ဘယ်အရာကို ရွေးချယ်ရမလဲဆိုတာ မသိလောက်အောင်အထိ မိုက်မဲတဲ့လူတွေ မဟုတ်ကြပါဘူး။ သူတို့ ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်း သိကြပါတယ်...”

စီမာယီသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ဆက်လက်၍ လျှောက်တင်လိုက်၏။

“ဒါ့အပြင် ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ဖို့ပဲ မဟုတ်ပါလား။ စွန်းမိသားစုနဲ့ လူမိသားစုရဲ့ အညံခံပူးပေါင်းလာမှုက သခင်ကြီးရဲ့ ဓားသွားအောက်မှာ သွေးမြေကျမှု နည်းပါးသွားစေတာကြောင့် ကောင်းတဲ့အချက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ပုန်ကန်မှုအပြီး သုတ်သင်ရှင်းလင်းရေးရဲ့ သက်ရောက်မှုကလည်း များစွာ သေးငယ်သွားမှာ ဖြစ်သလို၊ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းအပေါ် ထိခိုက်မှုလည်း အကန့်အသတ်ပဲ ရှိပါလိမ့်မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကျိမိသားစုအပြင် စွန်းမိသားစုနဲ့ လူမိသားစုကိုပါ အလံထောင်ခိုင်းပြီး ကျန်တဲ့ မိသားစုကြီး သုံးခုနဲ့ ဝူချုံယွန်းတို့အပေါ် စွပ်စွဲချက်တွေ လုပ်ကြံဖန်တီးခိုင်းလိုက်ရုံပါပဲ၊ ဒါက ပိုပြီးတော့တောင် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိစေနိုင်ပါသေးတယ်...”

ဝမ်ကျင်းသည် ထိုစကားကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်၊ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

“ငါက အဓိကနဲ့ သာမညကို မှားယွင်းနေခဲ့တာပဲ။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကိုသာ အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် စည်းစိမ်ဥစ္စာ အနည်းငယ် လျော့နည်းသွားတာက အရေးမကြီးပါဘူး...”

ဝမ်ကျင်းသည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပသို့ လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရင်း တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုအေးစက်လာသော လေပြေညင်းကို ခံစားလိုက်သည်။

“ဝေကျွယ်ဆီက သတင်းရောက်လာပြီ၊ ကိစ္စအားလုံး အောင်မြင်သွားပြီတဲ့၊ ပြီးတော့ ရှောင်းမိသားစုကလည်း သစ္စာခံဖို့ ဆန္ဒရှိနေကြတယ်။ ကြည့်ရတာ လော့နန်နိုင်ငံက ငါတို့လက်ခုပ်ထဲကရေ ဖြစ်နေပြီပဲ။”

စီမာယီက စကားစကို ဆက်လက်ပင့်ယူလိုက်၏။

“လက်ရှိ အခြေအနေကို ကြည့်ရရင် လော့နန်နိုင်ငံဟာ သခင်ကြီးရဲ့ အသက်နှစ်ဆယ်ပြည့် မွေးနေ့မတိုင်ခင်မှာ အကောင်းဆုံး မွေးနေ့လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။”

“ဟားဟား... ဒါက တကယ်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှတဲ့ လက်ဆောင်ပဲ။ နိုင်ငံတစ်ခုလုံးရဲ့ နယ်မြေဒေသကို မွေးနေ့လက်ဆောင်အဖြစ် ရရှိတာ... ဒါက ငါ့ဘဝသက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ ရရှိဖူးသမျှ အဖိုးတန်ဆုံး မွေးနေ့လက်ဆောင်ပဲ။”

မြင်းရထားဘီးများက တရွေ့ရွေ့ လိမ့်ပါသွားကာ မြင်းရထားကြီးသည် ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။ သခင်မလေး လူယီသည် ဝေးကွာသွားသော မြင်းရထားကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ်မျှ လျှော့ချရဲခြင်း မရှိရှာပေ။

လူမိသားစုအနေဖြင့် အခွင့်အရေးတစ်ခုကိုသာ ရရှိသေးခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းကို မိမိတို့လက်ထဲသို့ အမိအရ ဆုပ်ကိုင်နိုင်မလား ဆိုသည်မှာမူ နေမင်းကိုးပါးတောင်ပေါ်၌ အသက်သွေးချွေးရင်းပြီး ပြင်းထန်စွာ တိုက်ပွဲဝင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ပြည်နယ်အတွင်းရှိ ဩဇာကြီးမားလှသော မိသားစုမှ ဤအမျိုးသမီးပျိုသည် ဝမ်ကျင်း၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို မည်သို့ရယူရမည်ကို ကြံစည်နေချိန်၌၊ ဖူယန်စီရင်စု၏ နယ်စားမင်းစံအိမ်အတွင်းရှိ ဝူချုံယွန်းသည်လည်း ပြည်နယ်၏ ထိပ်သီးမိသားစုကြီး ငါးခုမှ စေလွှတ်လိုက်သော တမန်များ၏ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းခြင်းကို ခံနေရလေသည်။

အပြင်ပန်းအားဖြင့် ဖျောင်းဖျနားချနေသော်လည်း အတွင်းသဘောအရ သွယ်ဝိုက်ခြိမ်းခြောက်နေသော ထိုအသံမျိုးစုံကို နားထောင်ရင်း ဝူချုံယွန်း၏ စိတ်အစဉ်တို့သည် ရုတ်တရက် ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေ၏။

ဝူချုံယွန်းသည် လက်ရှိ အခြေအနေကို အလွန်ကောင်းစွာ နားလည်ထားသည်။ သူသည် လုံးဝ ညံ့ဖျင်းသူတစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သာမန်လူတန်းစားတစ်ဦး၏ တရားမဝင် လျှို့ဝှက်မွေးဖွားခဲ့သော သားဘဝမှ ယခုကဲ့သို့သော နယ်စားမင်း ရာထူးအဆင့်အတန်းအထိ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် သူ၏ စွမ်းရည်ကို သက်သေပြနေပေသည်။

သူသည် ယခုအခွင့်အရေးသည် တစ်သက်တွင် တစ်ခါသာ ကြုံရမည့် အခွင့်အရေးကောင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိနေသည်။ ပြည်နယ်မြို့တော်၏ အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ ရွှေ့ပြောင်းသွားသဖြင့် မြို့စောင့်ကာကွယ်ရေး အားနည်းနေချိန်တွင် အကယ်၍ သူသာ ဝမ်ကျင်းကို အောင်မြင်စွာ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လျှင် ရာထူးအဆင့်အတန်း ပိုမိုတက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤအခွင့်အရေးကိုသာ လက်လွှတ်လိုက်ပါက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် မည်သည့်အခါတွင် ပြန်လည်ကြုံတွေ့ရမည်ကို မသိနိုင်ချေ။

မူလက ပြည်နယ်မြို့တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့များ မရွှေ့ပြောင်းမီအချိန်၌ သူသည် မိမိကို ပံ့ပိုးပေးခဲ့သော ယွဲ့ပြည်နယ်၏ ထိပ်သီးမိသားစုကြီးများကို သစ္စာဖောက်ဖျက်ကာ ဝမ်ကျင်းထံ တည့်တည့်မတ်မတ် အညံခံသစ္စာခံရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းက အာဏာအားလုံး ဆုံးရှုံးရမည်ဖြစ်ပြီး နောင်တစ်ချိန်တွင် အရာရှိအဖြစ် ထမ်းဆောင်ရန် အခွင့်အရေး ရှိတော့မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ သူ၏ ဘဝနောက်ဆုံးအရွယ်တွင်မူ စည်းစိမ်ဥစ္စာနှင့် အေးချမ်းတည်ငြိမ်မှုကို ရရှိခံစားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမူကား ဤအရာများမတိုင်မီက သူသည် နောက်ခံအင်အားတွင် ဖြစ်စေ၊ အစစ်အမှန် စစ်အင်အားတွင် ဖြစ်စေ ဝမ်ကျင်းကို ခုခံတော်လှန်ရန် မည်သို့မျှ မျှော်လင့်ချက်မရှိကြောင်း မြင်တွေ့ထားခဲ့၍ ဖြစ်၏။

နောက်ခံအာဏာအဆင့်အတန်းအရ ကြည့်လျှင် ဝမ်ကျင်းတွင် ယခင် အမတ်ကြီးချုပ် သုံးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သော ဆရာသခင် ရှိပြီး၊ လက်ရှိ နန်းတွင်းအမတ်ကြီးဖြစ်သော ညီအကို ရှိကာ၊ ဩဇာကြီးမားလှသော ဝမ်မိသားစု၏ မိသားစုခွဲတစ်ခုမှ ဆင်းသက်လာသူဖြစ်သည့်အပြင် လီမိသားစု၏ သမက်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ယွဲ့ပြည်နယ်၏ ထိပ်သီးမိသားစုကြီးများ မြှောက်စားထားသော သာမန်တရားမဝင်သားတစ်ဦးဖြစ်သည့် သူက မည်သို့ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

အစစ်အမှန် စစ်အင်အားပိုင်းတွင်လည်း ကွာခြားချက်က ကြီးမားလှပေသည်။ ဖူယန်စီရင်စုတွင် စစ်သည်တော် သုံးသောင်း အမှန်တကယ် ရှိနေသော်လည်း၊ ယွဲ့လူမျိုးစုများကို အကြိမ်ကြိမ် အကျော့ကျော့ အနိုင်ယူခဲ့သော ဝမ်ကျင်း၏ ကွပ်ကဲမှုအောက်ရှိ အင်အားတောင့်တင်းလှသော တပ်မတော်ကြီးနှင့်မူ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရချေ။ သူသည် ဝမ်ကျင်း၏ လက်အောက်သို့ မရောက်ရှိမီအချိန်က နန်ယန်စစ်သည်တော်များကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိမည်ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ချက်မရှိခဲ့ချေ။ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ကြာမြင့်စွာ ခံစားရပြီး စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု အားနည်းနေသော စစ်တပ်သည် တိုင်းတပါးသားတို့၏ ကျူးကျော်မှုကို အစဉ်မပြတ် ခုခံကာကွယ်ရင်း အမြဲတစေ စစ်မက်ဆင်နွှဲနေရသော တပ်မတော်ကြီးနှင့် မည်သို့မျှ ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ အခြေအနေက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝမ်ကျင်းသည် ပြည်နယ်အစောင့်တပ်ဖွဲ့များကို ရွှေ့ပြောင်းစေခဲ့သဖြင့် မြို့စောင့်ကာကွယ်ရေး အင်အား ကင်းမဲ့နေစေခဲ့ပြီ။ အကယ်၍ စစ်တပ်ကြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိမလာမီ အချိန်အတွင်း သူသည် ဝမ်ကျင်းကို ဖမ်းဆီးနိုင် သို့မဟုတ် သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့လျှင် ပြည်နယ်ကို ယာယီအားဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် အကျိုးအမြတ်များနှင့် လဲလှယ်ရန် အခွင့်အရေးနှင့် ဖဲချပ်များ ပိုမိုရရှိလာမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ စနစ်တကျ ကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့လျှင် ပိုမို၍ ရာထူးတက်လှမ်းနိုင်မည့် အလားအလာပင် ရှိနေသည်။ ဝမ်မိသားစု၊ ဥပဒေပြုရေးဝါဒဂိုဏ်းနှင့် လီမိသားစုတို့က အင်အားကြီးမားသည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ သူတို့တွင်လည်း ရန်သူတော်များ ရှိကြသည်သာ ဖြစ်၏။

ဝူချုံယွန်းသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရည်မှန်းချက် အာသီသနှင့် လောဘဇောများက နိုးထလာခဲ့ပြီ။ ၎င်းက ကြီးမားလှသော လောင်းကစားပွဲကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏ တစ်မိသားစုလုံးနှင့် အသက်အိုးအိမ်စည်းစိမ်ကို ရင်းနှီးရမည့် ပွဲကြီး ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ အနိုင်ရခဲ့လျှင် သူ၏ မိသားစုသည် တက်လူဖြစ်လာမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါက သူ၏ တစ်မိသားစုလုံး ကြီးငယ်မကျန် မရဏလမ်းသို့ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းရမည်ဖြစ်ကာ မည်သူမျှ လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ဤအချိန်တွင် ဝူချုံယွန်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းရန် ရောက်ရှိနေသော လူအုပ်ကြီးထဲမှ အပြာရောင် ပညာရှိဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အလတ်တန်းစားအရွယ် လူတစ်ဦးက ရှေ့သို့ လှမ်းထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

“မြို့စားမင်း ဝူ... ဘာကိုမှ ထပ်ပြီး တွန့်ဆုတ်မနေပါနဲ့တော့။ ဒီလို ထူးခြားကောင်းမွန်တဲ့ အခွင့်အရေးမျိုးက အနှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ကြိမ်သာ ကြုံနိုင်တာပါ။ အကယ်၍ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင် မြို့စားမင်း ဝူရဲ့ ရာထူးသက်တမ်းဟာ ဒီနေရာတင် လမ်းဆုံးသွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိပါတယ်။”

ဝူချုံယွန်း၏ မျက်ဝန်းများက ထိုစကားကြောင့် ဝင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ထိုလူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“သခင်ကြီး စွန်းဇီ... ကျွန်တော့်မှာ လောင်းကြေးထပ်ရဲတဲ့ သတ္တိမရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မိတဲ့ အချက်တစ်ချက် ရှိနေတယ်။”

“အို... မြို့စားမင်း ဝူ ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲဆိုတာ သိခွင့်ရှိမလားခင်ဗျာ”

ဝူချုံယွန်းက လူအုပ်ကြီးကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း

“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နယ်ခြားစောင့် မြို့စားမင်းက နက်နဲလှတဲ့ နောက်ခံအာဏာ ရှိနေတာပဲ။ အကယ်၍ အရာအားလုံးက အဆင်ပြေချောမွေ့သွားခဲ့ရင် ဒီသခင်လေးကို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ကြမလဲ။ သတ်ပစ်မှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အသက်ချမ်းသာပေးမှာလား၊”

“မလုပ်ပါနဲ့။”

“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

“သတ်လို့မရဘူး။”

ဝူချုံယွန်း စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကန့်ကွက်သံများ ဆူညံစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ဝူချုံယွန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပေါ်လာသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဒေါသအဟုန်တို့ အလိပ်လိုက် ထွက်ပေါ်လာရသည်။

သူသည် နိမ့်ကျလှသော ဘဝနောက်ခံ၏ ခါးသီးမှုများကို အံတုရင်း ဤနေရာအထိ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများစွာနှင့် သေရေးရှင်ရေး အကျပ်အတည်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးမှသာ သူ၏ အသက်အရွယ် အလတ်ပိုင်းရောက်မှ မြို့စားမင်းတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်သူငယ်လေးကမူ ရာထူးစတင်ထမ်းဆောင်ချိန်ကတည်းက နယ်စားမင်းဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုကဲ့သို့ ပုန်ကန်ရန် ကြံစည်နေသည့် အချိန်မှာတောင် ထိုဩဇာကြီးမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော သခင်လေး၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးနေရသေးသည်။

‘မသတ်ရဘူးဟုတ်လား၊ မသတ်ဘဲ ချန်ထားပြီး ဝမ်ကျင်းက နောက်နောင်ကျမှ ကလဲ့စားချေ တုံ့ပြန်လာတာကို စောင့်နေရမှာလား။ ‘

သူနှင့် ဝမ်ကျင်း လက်ထဲရှိ ဝှက်ဖဲများမှာ မညီမျှပေ။ အကယ်၍ ဝူချုံယွန်း ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါက သူ၏ တစ်မိသားစုလုံး မျိုးဖြုတ်သုတ်သင်ခံရမှာဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်ကျင်း ရှုံးနိမ့်သွားလျှင်မူ အရာအားလုံးကို အစမှ ပြန်လည်စတင်ရန်သာ ရှိသည်။ ၎င်းကို ဝူချုံယွန်း လုံးဝ မကျေနပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

“ဟမ်... လူကြီးမင်းတို့၊ ကျွန်ုပ်တို့တွေ အခုလုပ်တော့မယ့် ကိစ္စက နောက်ပိုင်း အရက်သုံးခွက် သောက်ပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေး စာရင်းရှင်းရုံနဲ့ ပြီးသွားမယ့် ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်ုပ်တို့တွေ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရင် တစ်မိသားစုလုံး ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သွားရလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ အဲဒီသခင်လေးကို အသက်ချမ်းသာပေးထားမယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ နောင်တစ်ချိန် ကလဲ့စားချေမှုကို မင်းတို့ မကြောက်ကြဘူးလား။”

“နယ်စားမင်း ဝူ မှားနေပြီ။ အကယ်၍ ကျွန်တော်တို့သာ ဘုရင်ခံ ဝမ်ကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် အဲဒီအချိန်ကျမှ တကယ့်ကို ကပ်ဆိုးကြီးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမှာပါ။ သူ့ကို အရှင်ဖမ်းဆီးထားနိုင်သရွေ့တော့ လုံလောက်တဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေနဲ့ လဲလှယ်နိုင်မှာဖြစ်ပြီး ပြင်းထန်တဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လူငယ်တွေ ကျရှုံးတတ်တာက သဘာဝပဲ၊ သူ့ရဲ့ မိသားစုနဲ့ ဆရာတွေ စိတ်ဆိုးနိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့နဲ့ ရန်သူတော်ကြီးတွေ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ဒါဆိုရင် တောင်ဘက်မှာ ရှိနေတဲ့ စစ်တပ်ကြီးကော၊ သူတို့ သတိပြုမိသွားတဲ့အခါ ကလဲ့စားချေ တိုက်ခိုက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဒါကိုလည်း စိုးရိမ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ အကယ်၍ အဲဒီစစ်တပ်ကို ကွပ်ကဲနေတဲ့ စစ်သူကြီးက မြို့စားမင်း ဝမ်ရဲ့ ယုံကြည်ရတဲ့ လက်ရုံးအဖွဲ့ဝင် ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် သူ့ကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချလို့ရပါတယ်။ အကယ်၍ သူက အမိန့်အရပဲ လုပ်ဆောင်တာဆိုရင်တော့ စည်းရုံးသိမ်းသွင်းပြီး သွေးခွဲပစ်လို့ရပါတယ်။”

နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အပြင်းအထန် အချေအတင် ငြင်းခုံခဲ့ကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ဝူချုံယွန်းသည် ထိုပြည်နယ်၏ ထိပ်သီးမိသားစု ကိုယ်စားလှယ်များကို မဖျောင်းဖျနိုင်ခဲ့ဘဲ ဒေါသတကြီး တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

သို့သော်လည်း ဝူချုံယွန်း တံခါးပြင်ပသို့ လှမ်းထွက်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်နှာထက်မှ ဒေါသရိပ်များ ကွယ်ပျောက်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်ရိပ်များ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ခုနက လူအုပ်ကြီး၏ ပြတ်သားလွန်းသော အမူအရာများကြောင့် ဤကိစ္စကို မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားမိသော်လည်း၊ သူ၏ အတွင်းစိတ် အာရုံကမူ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိပေးနေသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ဘာကြောင့် ပြည်နယ်မြို့တော် အစောင့်တပ်ဖွဲ့များကို ရွှေ့ပြောင်းစေခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို သူ အခုထိ နားမလည်နိုင်သေးချေ။ မည်မျှပင် သွယ်ဝိုက်၍ စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့ပါစေ၊ ရရှိသော အဖြေမှာ ဝမ်ကျင်းသည် ငယ်ရွယ်ပြီး မဆင်မခြင် စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ဆောင်တတ်၍သာ ဖြစ်သည်ဟူ၍သာ ရရှိခဲ့ရာ၊ သူသည် ဤအချက်အပေါ် အလွန်အမင်း သံသယဝင်နေမိသည်။

သူသည် ရက်အနည်းငယ်လောက် ဆိုင်းငံ့ပြီး သေချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးချင်သော်လည်း၊ သူ၏ လက်အောက်ရှိ အဆင့်ဆင့်သော အရာရှိများနှင့် ဖူယန်စီရင်စု၏ စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ခေါင်းဆောင်များသည် ထိပ်သီးမိသားစုကြီးများ၏ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်မှုကြောင့် အသည်းအသန် တိုက်တွန်းလာကြသည်။ သူတစ်ပါး၏ ထောက်ပံ့မှုကို ယူထားရလျှင် သူတစ်ပါး၏ ချုပ်ကိုင်မှုကိုလည်း ခံရမည်ဟူသော စကားအတိုင်း ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိပေ။

ဤသို့ တွေးတောရင်း ဝူချုံယွန်း၏ မျက်ဝန်းများတွင် ရက်စက်ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ငါ့အသက်ကို ရင်းပြီး နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် လောင်းကြေးထပ်ရုံပေါ့”

သို့သော် ဤကစားပွဲ၏ ရလဒ်မှာ အစကတည်းက သတ်မှတ်ပြဋ္ဌာန်းပြီးသား ဖြစ်နေသည်ကိုမူ သူ လုံးဝ မသိရှိခဲ့ချေ။