အခန်း ၁၆၆

အခန်း (၁၆၆)

တပ်ဖွဲ့များ စေလွှတ်ခြင်း

ညမှောင်ရီပျိုးစပြုလာသောအခါ၊ ဖူယန်စီရင်စုအတွင်း၌ ရွှေနှင့် ငွေသေတ္တာအမြောက်အမြားကို နယ်စားမင်းစံအိမ်တော်အတွင်းမှ စစ်စခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့ပြောင်းသယ်ဆောင်သွားကြတော့သည်။

ခရိုင်အတွင်းရှိ သြဇာကြီးမားသော မိသားစုကြီးများမှ တပ်မှူးများနှင့် ဝူချုံးယွန်း၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လက်အောက်ခံများသည် အောက်ခြေစစ်သည်တော်များကြားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်ကာ၊ ရွှေငွေရတနာများဖြင့် လမ်းခင်း၍ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းနှင့် သွေးဆောင်ဖျားယောင်းခြင်း နည်းလမ်းနှစ်မျိုးလုံးကို အသုံးပြုလျက် စည်းရုံးလှုံ့ဆော်နေကြသည်။

ဝူချုံးယွန်းသည် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်၍ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်လိုသော်လည်း၊ ၎င်းက လက်မောင်းကို မြှောက်၍ အမိန့်ပေးရုံမျှဖြင့် စစ်သည်တော်များက ရှေ့သို့ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာကြမည့်အရေးလောက် ရိုးရှင်းသည်မဟုတ်ပေ။ သူ၌ ထိုကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါဂုဏ်သတင်းမျိုး မရှိသကဲ့သို့၊ ပြည်နယ်၏ သြဇာကြီးမားသော မိသားစုကြီးများကလည်း သူ့အား ထိုကဲ့သို့ သြဇာအာဏာမျိုး ရှိလာစေရန် ခွင့်ပြုမည်မဟုတ်ပေ။

စစ်စခန်းအတွင်းရှိ စစ်သည်တော်များသည် နိုင်ငံရေး သို့မဟုတ် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို နားမလည်ကြသော်လည်း၊ ပြည်နယ်မြို့တော်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ပုန်ကန်ခြားနားခြင်းနှင့် အလားတူကြောင်း၊ ၎င်းမှာ ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရမည့် အပြစ်ကြီးဖြစ်ကြောင်းနှင့် မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ သူတို့အား အပြစ်မှ ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်းကိုမူ ကောင်းစွာသိရှိကြပေသည်။

ထို့ကြောင့် ဝူချုံးယွန်းသည် စစ်စခန်းအတွင်းရှိ အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများနှင့် စည်းလုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ များပြားလှသော အကျိုးအမြတ်များကို အသုံးပြု၍ အလယ်အလတ်နှင့် အောက်ခြေအရာရှိများကို စည်းရုံးကာ စစ်စခန်းတစ်ခုလုံးကို လှုံ့ဆော်စည်းရုံးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ သူသည် မည်သည့်ပြင်ဆင်မှုမျှ မပြုလုပ်ခဲ့လျှင် ထိုလူများက လူအ များ မဟုတ်ကြပေ။ ဤကဲ့သို့သော နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်မှုကြီးတွင် သူ့နောက်သို့ မည်သူက လိုက်ပါဝံ့မည်နည်း။

လူသားတို့၏ လောဘဇောကို အထိရောက်ဆုံး နှိုးဆွနိုင်သော ရွှေငွေရတနာတို့၏ သွေးဆောင်မှုအောက်တွင် ကိစ္စရပ်များသည် အတော်အတန် ချောမွေ့စွာ ပြီးမြောက်သွားခဲ့သည်။ ခေါင်းမာပြီး အညံမခံသော အချို့လူများမှာမူ ကွပ်မျက်ခြင်း ခံရလေသည်။ မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်ကြီး တည်ထောင်ခဲ့သည်မှာ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီဖြစ်ရာ သစ္စာစောင့်သိသူများ အစဉ်အမြဲ ရှိနေစမြဲပင်။ ထိုလူများသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်တိုင်အောင် အလျှော့ပေး ဒူးထောက်ခြင်း မရှိကြပေ။

သူတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုက အစစ်အမှန်လား သို့မဟုတ် အောင်ပွဲရရန် မျှော်လင့်ချက်မရှိသည်ကို မြင်ရုံမျှလား မသိရသော်လည်း၊ သူတို့သည် လူမိုက်များ မဟုတ်ကြသည်မှာ အမှန်ပင်။ အကြောင်းမူကား ယခုအချိန်တွင် ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်၍ အသတ်ခံရခြင်းက မိမိတစ်ဦးတည်း သေဆုံးခြင်းကိုသာ ဆိုလိုသော်လည်း၊ အကယ်၍ စစ်တပ်ကြီး ရှုံးနိမ့်သွားပြီး သူတို့ သွေးမြေကျ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံရလျှင်မူ သူတို့၏ တစ်မိသားစုလုံး၊ တစ်မျိုးနွယ်လုံး သေကြေပျက်စီးရမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်းတွင် စစ်စခန်းအတွင်းရှိ မငြိမ်မသက်မှုများသည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ လူအများစု၏ မျက်နှာထက်တွင်မူ သံသယနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်နည်း၊ အကြောင်းမှာ ဤစစ်ပွဲအတွက် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် မရှိခြင်းကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ “အမည်နာမနှင့် အာဏာစက် ယန္တရားများကို အခြားသူများထံ လွှဲအပ်၍မရ” ဟူသော စည်းမျဉ်း သဘောတရားအတိုင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက် ရှိပါက လက်အောက်ခံ စစ်သည်တော်များသည် မိမိတို့ မည်သည့်အတွက်ကြောင့် တိုက်ပွဲဝင်နေရသည်ကို သိရှိကြလိမ့်မည်။

ဓားပြသူပုန်များကို နှိမ်နင်းခြင်း သို့မဟုတ် ရန်သူများကို တွန်းလှန်ခြင်း စသည့် တရားသောစစ်ကို ဆင်နွှဲရသော စစ်တပ်သည် သဘာဝအတိုင်းပင် စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနှင့် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိကြသော်လည်း၊ ပုန်ကန်ခြားနားသော စစ်တပ်မှာမူကား အဘယ်သို့နည်း၊ လုံးဝ ဥဿုံ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သာမန်ရွာသားချင်း ခိုက်ရန်ဖြစ်ပွားရာတွင်ပင် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထွားကြိုင်းမှု တူညီနေပါက မတရားသောဘက်မှ လူသည် အစဉ်အမြဲ အားနည်းချက် ရှိနေတတ်စမြဲပင်။ ထို့ကြောင့် သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် စစ်တပ်ကို စတင်ဖွဲ့စည်း လှုပ်ရှားသူတိုင်းသည် မည်မျှပင် ရိုးရှင်းစုတ်ပြတ်သော ဆင်ခြေဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ စစ်ပွဲအတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို မဖြစ်မနေ ရှာဖွေကြရခြင်း ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို လှည့်စားရန်မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိလက်အောက်ရှိ စစ်သည်တော်များအား ဤတိုက်ပွဲအတွက် တရားဝင် အမည်နာမတစ်ခု ပေးအပ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

ဝူချုံးယွန်းသည်လည်း ဤသဘောတရားကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။ စစ်ဝတ်စုံကို အပြည့်အစုံ ဆင်ယင်လျက် ဝူချုံးယွန်းသည် မြင့်မားသော စစ်သေနာပတိ စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်ကာ အောက်ဘက်ရှိ စစ်သည်တော်များအား ငုံ့ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် ပြောကြားမည့် စကားလုံးများကို ကြံဆနေခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ စစ်တပ်အား တိုက်ပွဲဝင်ရန် ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်နှင့် တရားဝင် အမည်နာမတစ်ခုကို မဖြစ်မနေ ပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤစစ်သည်တော်များသည် တိုက်ပွဲထဲသို့ အတင်းအကျပ် တွန်းပို့ခြင်း ခံရသည့်တိုင်အောင် အသက်လုရမည့် အရေးကြုံလာလျှင် မည်သူမျှ အားသွန်ခွန်စိုက် တိုက်ခိုက်ကြမည် မဟုတ်ချေ။ လက်နက်ချသူများ အလုံးအရင်းနှင့် ရှိလာနိုင်သကဲ့သို့၊ ၎င်းအား ပြန်လည်လုပ်ကြံ တိုက်ခိုက်လာကြသည်ပင် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

“တပ်မှူးများနှင့် စစ်သည်တော်တို့... ငါကတော့ ဖူယန်စီရင်စုရဲ့ နယ်စားမင်း ဝူချုံးယွန်း ဖြစ်တယ်။”

“ဒီတစ်ကြိမ် စစ်စည်တော်တီးပြီး တပ်မှူးတွေကို စုဝေးစေကာ စစ်တပ်ကို စုရုံးစေတာက ငါတို့မဟာကျင်းနိုင်ငံတော်အတွင်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သောင်းကျန်းနေတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးဖြစ်တဲ့ 'သန့်ရှင်းသောနှလုံးသားဂိုဏ်း' ကို နှိမ်နင်းဖို့ ဖြစ်တယ်။”

“ဒီမိစ္ဆာဂိုဏ်းဟာ ရေတွက်လို့မရနိုင်တဲ့ ရက်စက်ယုတ်မာမှုတွေကို ကျူးလွန်ခဲ့ကြတယ်။ ငါတို့ရဲ့ ယွဲ့ပြည်နယ် ပြည်နယ်မြို့တော်က အထင်ကရ မိသားစုကြီးဖြစ်တဲ့ 'ကျိုးမိသားစု' ဟာလည်း အဲဒီ သန့်ရှင်းသောနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံခဲ့ရပြီး တစ်မျိုးနွယ်လုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ရတယ်။”

“အခုအချိန်မှာ အဲဒီ သန့်ရှင်းသောနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေဟာ ပြည်နယ်မြို့တော်ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေကြတုန်းပဲ။ ငါကိုယ်တိုင် ပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ သြဇာကြီးမားတဲ့ မိသားစုကြီးတွေဆီက လျှို့ဝှက်စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့တယ်။ အဲဒီစာထဲမှာ ပြည်နယ်ဘုရင်ခံမင်းကြီး ဝမ်ကျင်းဟာ အဲဒီလူယုတ်မာတွေရဲ့ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံထားရတယ်လို့ ဖော်ပြထားတယ်။ တို့တွေဟာ ဘုရင်ခံမင်းကြီး ဝမ်ကျင်းရဲ့ လက်အောက်ခံတွေဖြစ်တာကြောင့် သူ့ကို မဖြစ်မနေ သွားရောက်ကယ်တင်ရမယ်။”

“စစ်တပ်ကို တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ကြ။ မွန်းတည့်အချိန်ကျရင် တို့တွေ ဘုရင်ခံမင်းကြီး ဝမ်ကျင်းနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ ပြည်နယ်မြို့တော်ဆီကို ချီတက်ကြမယ်။ မည်သူမဆို တို့ရဲ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့တားဆီးဝံ့ရင် သန့်ရှင်းသောနှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်အဖြစ် သတ်မှတ်ပြီး ရှင်းလင်းပစ်မယ်။”

ဝူချုံးယွန်း၏ စကားသံများကို တပ်မတော်သုံးရပ်ကြားတွင် အပြေးအလွှား သတင်းပို့နေကြသော စာပို့စစ်သည်များက ထပ်ဆင့်ကြေညာပေးခဲ့ကြသည်။ လူအများစုသည် စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေသေးသော်လည်း၊ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားမှာမူ အတော်အတန် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လူအများအပြားက မိမိတို့ကိုယ်မိမိ ပုန်ကန်ခြားနားနေကြသည်ဟု မယူဆကြတော့ပေ။

စစ်သည်တော် အများအပြား၏ မျက်နှာထက်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်သော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ဝူချုံးယွန်းသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသော်လည်း သူ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဤသည်မှာ သူ သေချာစွာ စဉ်းစားတွေးတောပြီးနောက် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အသင့်တော်ဆုံး အကြောင်းပြချက် ဖြစ်ပေသည်။ ဤမျှ ကမူးရှူးထိုး အခြေအနေမျိုးတွင် ဤနည်းလမ်းတစ်ခုသာ ရှိပေသည်။

အကြောင်းမူကား ဝမ်ကျင်းသည် ယွဲ့ပြည်နယ်အတွင်း၌ အရှိန်အဝါဂုဏ်သတင်းနှင့် အခြေခံအုတ်မြစ်မရှိသောသူ မဟုတ်သောကြောင့်ပင်။ ဝမ်ကျင်း၏ တိုင်းတစ်ပါးသား လူရိုင်းမိသားစုများကို နှိမ်နင်းခြင်းနှင့် နယ်မြေချဲ့ထွင်ခြင်း စသည့် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သော စစ်မှုထမ်းကောင်းဆုများသည် ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုတည်းတွင်သာမက လောကကြီးတစ်ခုလုံး၌ပင် ကျော်ကြားလှပေသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ဝမ်ကျင်းအား အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ဂုဏ်သိက္ခာညှိုးနွမ်းအောင် စွပ်စွဲပုတ်ခတ်ခြင်း သို့မဟုတ် မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲခြင်းများ ပြုလုပ်၍ မရနိုင်ချေ။ သူသည် အခြားရှုထောင့်တစ်ခုမှသာ ချဉ်းကပ်နိုင်ပြီး 'မင်းဆိုးမင်းညစ်များအား ဖယ်ရှား၍ မင်းကောင်းမင်းမြတ်ကို ကယ်တင်ခြင်း' ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် စစ်တပ်ကို လှုပ်ရှားလှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့သည်။

ဤနည်းလမ်းသည် ရှေးရိုးစွဲဆန်လှသော်လည်း အမှန်တကယ်ပင် ထိရောက်မှုရှိလှပေသည်။ ၎င်းမှာ အောက်ခြေစစ်သည်တော်များကို လှည့်စားရန် လုံလောက်ပြီး၊ သူတို့ ဓားဝှေ့ယမ်းသည့်အခါတွင် တုံ့ဆိုင်းမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို လျော့နည်းစေခဲ့သည်။ ဝူချုံးယွန်း၏ အမိန့်ပေးမှုအောက်တွင် စစ်စခန်းကြီးသည် စနစ်တကျ စတင်စုရုံးပြီး ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ကြတော့သည်။

ဖူယန်စီရင်စု၏ အပြင်ဘက်ရှိ ခရီးဝေးသွား ရထားလုံးအချို့ပေါ်တွင်မူ စွန်းစုသည် လေးလံစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဖူယန်စီရင်စု၏ စစ်သည်တော်သုံးသောင်းကြား၌ သူ၏ 'စွန်းမိသားစု' မှ အင်အားစုများနှင့် မိသားစုဝင်များလည်း ပါဝင်နေသော်လည်း၊ သူတို့အား ပြန်လည်ရုတ်သိမ်း၍ မရနိုင်တော့ချေ။ သို့မဟုတ်ပါက ၎င်းမှာ ဝူချုံးယွန်းနှင့် အခြားမိသားစုကြီးများ၏ သံသယကို ဧကန်မုချ နှိုးဆွမိလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်နည်း၊ သင်တို့ စွန်းမိသားစုသည် ယခင်က အတက်ကြွဆုံး ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယခုလက်တွေ့ လှုပ်ရှားရမည့် အချိန်ကျမှ အဘယ်ကြောင့် နောက်ဆုတ်ချင်ရသနည်း၊ ၎င်းမှာ မည်သည့်သဘောနည်း။

ထို့ကြောင့် ထိုလူများကို နယ်ရုပ်များအဖြစ်သာ သဘောထားလိုက်ရတော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အကယ်၍ မည်သည့်မတော်တဆမှုမဆို ဖြစ်ပွားခဲ့လျှင် စွန်းမိသားစု တစ်စုလုံး ဘေးဒုက္ခကြုံရပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ဤကိစ္စတွင် ဆိုးကျိုးရှိသကဲ့သို့ ကောင်းကျိုးလည်း ရှိနေပေသည်။ ကြီးမားလှသော မိသားစုကြီးတစ်ခုသည် မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာပြီး လူဦးရေ ထွားကျိုင်းလာသောအခါ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများလည်း ရှိလာစမြဲပင်။ လူတိုင်းက ပါရမီထူးချွန်ခြင်း သို့မဟုတ် အမျှော်အမြင်ရှိခြင်းမျိုး မဟုတ်ကြသကဲ့သို့၊ လူတိုင်းက စွမ်းဆောင်ရည်ရှိခြင်း သို့မဟုတ် ထူးချွန်ထက်မြက်ခြင်းမျိုးလည်း မရှိကြချေ။ ထူးချွန်ထက်မြက်သော ပါရမီရှင်များ ရှိသကဲ့သို့ သဘာဝအတိုင်းပင် သစ်ပိုးကောင်များကဲ့သို့သော လူဖျင်းလူအ လူယုတ်မာများလည်း ရှိနေတတ်ပေသည်။

တူညီသော မိသားစုအမှတ်အသားနှင့် တူညီသော သွေးသားများ စီးဆင်းနေကြသူများဖြစ်ရာ၊ အကယ်၍ သူတို့သည် ကြီးမားသော အမှားအယွင်းများ ကျူးလွန်ခြင်းမရှိပါက မိသားစုအတွင်းမှ မည်သို့လျှင် မောင်းထုတ်နိုင်ပါမည်နည်း။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် ပြင်ပမှ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုများကို ဖိတ်ခေါ်ရာရောက်ပြီး၊ မိမိတို့၏ သွေးသားရင်းချာများအပေါ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည်ဟူသော နာမည်ဆိုးကို ရရှိစေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း အကယ်၍ ဤကပ်ပါးကောင်များကို မိသားစုဟူသော သစ်ပင်ကြီးကို မှီတွယ်စေပြီး သွေးစုပ်ခွင့်ပြုထားမည်ဆိုပါက၊ ၎င်းမှာ ထူးချွန်သော မိသားစုဝင်များအတွက် မတရားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များ ရှာဖွေစုဆောင်းထားသော ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များကို အဘယ်ကြောင့် ညံ့ဖျင်းသော လူဖျင်းလူအများနှင့် မျှဝေရပါမည်နည်း။ ဤသည်မှာ ကန့်သတ်ထားသော အရင်းအမြစ်များကို ဖြုန်းတီးခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

နောက်ထပ်အချက်တစ်ခုမှာ လူရှိသည့်နေရာတိုင်းတွင် အားပြိုင်မှုနှင့် ပဋိပက္ခများ ရှိနေတတ်ခြင်းပင်။ သာမန်အိမ်ထောင်စုများတွင်ပင် ညီအစ်ကိုချင်း မြေကွက်အနည်းငယ်အတွက် ရန်သူများ ဖြစ်သွားနိုင်သည်ဆိုလျှင်၊ မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာ သမိုင်းအစဉ်အလာရှိပြီး မရေတွက်နိုင်သော မိသားစုခွဲများစွာ ရှိသည့် စွန်းမိသားစုကဲ့သို့သော မိသားစုကြီးများတွင်မူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိတော့ပေ။ မည်သူက မိသားစုခေါင်းဆောင်ရာထူးနေရာတွင် မထိုင်ချင်ဘဲ နေပါမည်နည်း။ အဘယ်ကြောင့် သင်တို့အုပ်စုကသာ ဖြစ်ရမည်နည်း။ တို့အုပ်စုက အဘယ်ကြောင့် မဖြစ်နိုင်ရပါမည်နည်း။ ဤအတွေးမျိုး ရှိလာသည်နှင့်အမျှ တိုက်ပွဲများနှင့် ဂိုဏ်းဂဏကွဲပြားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ထို့ပြင် ဤစစ်ပွဲသည် အရည်အချင်းမရှိသော ကပ်ပါးကောင်များကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ရုံမျှမက၊ သူတို့နှင့် တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း မရှိကြသော မိသားစုဝင်များကိုပါ သန့်စင်ဖယ်ရှားပစ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် နောက်ထပ် မိသားစုခေါင်းဆောင် ရာထူးနေရာသည် သူတို့၏ အုပ်စုထံ၌သာ မြဲမြံစွာ တည်ရှိနေစေရန် အာမခံချက် ပေးနိုင်လိမ့်မည်။

“အင်း... နှမြောစရာကောင်းတာကတော့ အဲဒီ စစ်သည်တော်တွေပဲ။ သူတို့အားလုံးက ငါတို့စွန်းမိသားစုရဲ့ သွေးနဲ့ချွေးတွေ ရင်းပြီး ပျိုးထောင်ခဲ့ရတာ။ သူတို့ကို လေ့ကျင့်ပေးဖို့အတွက် အရင်းအမြစ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ရလဲ ဘယ်သူသိနိုင်မှာလဲ...”

“ပြီးတော့ အဲဒီ ဝူချုံးယွန်း... သူ့ကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် သံယောဇဉ်တွေနဲ့ ရွှေငွေတွေ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ကျခဲ့ရလဲ၊ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ဟူး...”

စွန်းစုသည် ထိုစစ်သည်တော်များ၏ အသက်များ ဤနေရာတွင် အလဟဿ ဆုံးရှုံးရတော့မည့်အရေးကိုသာ နှမြောတသ ဖြစ်မိသော်လည်း၊ မည်သည့် အပြစ်ရှိစိတ်မျိုးမျှ မရှိခဲ့ချေ။ သူသည် သူ၏စွန်းမိသားစုမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့သော အရင်းအမြစ်များအတွက်သာ ရင်ထုမနာ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကဲ့သို့သော လူစားမျိုး၏ မျက်စိထဲတွင် လူ့အသက်ဟူသည် ဂဏန်းတန်းစီထားမှုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့၌ အမြတ်နှင့် အရှုံး၊ ရလဒ်နှင့် ဆုံးရှုံးမှုသာ ရှိပြီး မည်သည့် ကရုဏာတရားမျှ မရှိကြချေ။ မိမိတို့၏ သွေးသားရင်းချာ မိသားစုဝင်များ ဖြစ်လင့်ကစား အသုံးမဝင်သော လူများကို စတေးပစ်ရန် သူတို့ လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် သွေးအေးမှုတို့ကြောင့်သာလျှင်၊ မိသားစုကြီးတစ်ခုသည် အချို့သော အကြပ်အတည်း အခြေအနေများကြားမှ မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တစ်ခုကို ရှာဖွေဆွတ်ခူးနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။