အခန်း ၁၆၉

အခန်း (၁၆၉)

သွေးစွန်းသော စားသောက်ပွဲ

နေမင်းကိုးပါးတောင်ခြေရှိ ခရီးသွားများနားခိုရာ ဇရပ်တစ်ခု၌၊ သခင်မလေး လူယီသည် သူမ၏ သွေးစွန်းနေသော ဓားရှည်ကို အိမ်ထဲသို့ ပြန်သွင်းလိုက်ပြီး၊ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသော ခုခံသူဆိုင်အစေခံသည် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များ၏ ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် လဲပြိုကျသွားသည်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

ဤဆိုင်သည် နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်၏ အနီးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြန့်ကြက်ထားသော ထောက်လှမ်းရေးစခန်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ သစ္စာဖောက် လူယိ ပေးအပ်ထားသော သတင်းအချက်အလဲများကြောင့် သခင်မလေး လူယီသည် သူမ၏ လူများကို ဦးဆောင်ကာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်ရှိ ၎င်းတို့၏ စခန်းများကို စနစ်တကျ သုတ်သင်ရှင်းလင်းလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများကို တစ်ချက်မျှ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သခင်မလေး လူယီသည် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များက အသက်ငင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အပြတ်ရှင်းနေသည်ကို သွေးအေးစွာဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သူမထံတွင် ထိုကဲ့သို့သော သွေးထွက်သံယို မြင်ကွင်းမျိုးကို ထိတ်လန့်တတ်သည့် မျိုးရိုးမြင့် မိသားစုမှ သခင်မလေးများ၏ နုနယ်ပျော့ညံ့သော အမူအရာမျိုး အနည်းငယ်မျှ မရှိချေ။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်၊ ရာအိမ်မှူးတစ်ဦးသည် ရှေ့သို့ လှမ်းလာကာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“သခင်မလေး လူ... တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တာ မရှိတော့ပါဘူး။”

“ကောင်းပြီ... အရှိန်မြှင့်ပြီး သခင်ကြီး ဝမ်နဲ့ သွားရောက်ပူးပေါင်းမယ်။”

“နာခံပါပြီ။”

သခင်မလေး လူယီ မထွက်ခွာမီကပင်၊ သူမသည် ဝမ်ကျင်းထံမှ ညွှန်ကြားချက်များကို ရရှိထားပြီး ဖြစ်သည်။ ထိုညွှန်ကြားချက်မှာ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ကို ဝိုင်းရံချေမှုန်းရာတွင် သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်းက ကူညီပေးလိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်၏ ဂိုဏ်းချုပ် ဖူထျန်းယန်သည် ကျယ်ပြောလှသော ယွဲ့ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးတွင် သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိသူဟု သတ်မှတ်ခံထားရသည့်၊ စစ်မှန်သော ကန်းချီအဆင့်သိုင်းပညာရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များ၏ လူအင်အားသက်သက်ဖြင့်သာ သူ့ကို အင်အားကုန်ခမ်းအောင် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုပါက အကျအဆုံး အလွန်များပြားနိုင်သဖြင့်၊ ဖူထျန်းယန်ကို ထိန်းချုပ်ဟန့်တားနိုင်ရန်အတွက် ဝမ်လျန်နှင့် သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်း၏ ထိပ်သီးပညာရှင်များကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်းဘက်မှ အကျအဆုံး မည်မျှပင် များပြားပါစေ ဝမ်ကျင်းအနေဖြင့် ဂရုစိုက်နေမည် မဟုတ်ပေ။ ခွေးများကို မွေးမြူထားခြင်းသည် ယခုကဲ့သို့ အရေးကြီးသော အချိန်များတွင် အသုံးချရန်အတွက်သာ မဟုတ်ပါလား။

သခင်မလေး လူယီနှင့် သူမ၏အဖွဲ့သည် မြင်းများကို အရှိန်ပြင်းစွာ စီးနင်းလာခဲ့ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် နေဝင်ရိုးရီ အချိန်သို့ ရောက်သောအခါ၊ လမ်းဘေးရှိ သစ်ပင်များပေါ်တွင် သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်းက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အမှတ်အသားများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် တပ်မှူးတစ်ဦးသည် မြင်းဇက်ကြိုးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ပြီး၊ ရင်ခွင်ထဲမှ ဝါးခလောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ နှုတ်ခမ်းတွင် တေးလျက် ရှည်လျားသော အသံနှစ်ချက်နှင့် တိုတောင်းသောအသံ သုံးချက်ဖြင့် အရေးပေါ် အချက်ပြသံကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အသက်ရှူသံကို ထိန်းကာ အာရုံစိုက်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

မကြာမီပင်၊ လမ်း၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်စလုံးမှ ရှည်လျားသောအသံ သုံးချက်နှင့် တိုတောင်းသောအသံ သုံးချက်စီ ရှိသော အလားတူ အရေးပေါ် အချက်ပြသံများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သခင်မလေး လူယီသည် မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းနှင်ကာ ရှေ့သို့ နှစ်လှမ်းမျှ တိုးလိုက်ပြီး

“ငါက လူမိသားစုရဲ့ သခင်မလေး လူယီပဲ၊ ဘုရင်ခံရဲ့ ကိုယ်စား လာရောက်ပြီး ရှင်တို့နဲ့ ပူးပေါင်းတာဖြစ်တယ်။ အားလုံး ထွက်လာခဲ့ကြပါ။” ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လမ်း၏ ဝဲယာနှစ်ဖက်ရှိ ထူထပ်လှသော သစ်တောအုပ်ကြီးထဲမှ သစ်ရွက်လှုပ်ခတ်သံများ တဖျတ်ဖျတ် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဝမ်လျန်သည် သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်းသားများနှင့်အတူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ မြင်းပေါ်တွင် ရဲရင့်ထက်မြက်သော အသွင်ဖြင့် ထိုင်နေသည့် သခင်မလေး လူယီကို မြင်သောအခါ၊ ဝမ်လျန်သည် ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ငါက သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ဝမ်လျန် ဖြစ်တယ်။”

သခင်မလေး လူယီသည် ရိုးရိုးဖျားဖျား မပြုဝံ့သဖြင့် မြင်းပေါ်မှ အလျင်အမြန် ဆင်းကာ ဝမ်လျန်အား ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

“စီနီယာကြီးကို ဂါရဝပြုပါတယ်။”

သခင်မလေး လူယီသည် ဝမ်လျန်ကို လျှော့တွက်ရန် လုံးဝ မဝံ့ရဲချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွဲ့ကျိုးစီရင်စု၏ အကြီးမားဆုံးသော ပထမတန်းစား မျိုးရိုးမြင့်မိသားစုကြီး ဖြစ်သည့် ကျိုးမိသားစုသည် စာပေတတ်ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သိမ်မွေ့နူးညံ့လှသော ဤအဖိုးကြီး၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် တစ်ညတာအတွင်း၌ပင် အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းခြင်း ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“အခမ်းအနားတွေ မလိုပါဘူး။ ကောင်းကင်ယံကို ကြည့်ရတာ အချိန်က တော်တော်လေး နီးကပ်နေပြီ။ တို့တွေ မြန်မြန်သွားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီ စားသောက်ပွဲကြီးကို လွတ်သွားလိမ့်မယ်။”

ဤအချိန်တွင်ကား၊ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်တစ်ခုလုံး၌ ဆီမီးများ ဝင်းထိန်စွာ ထွန်းညှိထားကြသည်။ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်၏ အဆင့်မြင့်အကြီးအကဲများနှင့် ထိပ်သီးဂိုဏ်းသား အားလုံးသည် ဂိုဏ်းချုပ် ဖူထျန်းယန်နှင့်အတူ တောင်တံခါးဝ၌ မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ လူရှီ၏ ရောက်ရှိလာမှုကို ရိုသေစွာဖြင့် ကြိုဆိုရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။

နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်၏ အဓိက ပံ့ပိုးကူညီသူ မိသားစုကြီးငါးစုထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည့် အလျောက်၊ လူရှီသည် ဤကဲ့သို့သော ခမ်းနားသည့် ကြိုဆိုမှုကို ရထိုက်သူ ဖြစ်ပေသည်။

ဖူထျန်းယန်သည် စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး လူယိအား စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်၊ တောင်တက်လှေကားထစ်များပေါ်၌ လူရှီနှင့် လူမိသားစု၏ ကိုယ်ရံတော် လက်ပါးစေများ၏ ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

လူရှီ၏ နောက်ကွယ်တွင် လိုက်ပါလာသော အစွမ်းထက် သိုင်းပညာရှင် အစောင့်အရှောက် နှစ်ရာကျော်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ ဖူထျန်းယန်၏ မျက်ခုံးအစုံသည် တွန့်ချိုးသွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲရှိ မကောင်းသော အာရုံသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ဤအခြေအနေမှာ လုံးဝ မရိုးရှင်းချေ။ လူမိသားစုသည် မည်သည့်အချိန်က ဤမျှ ရက်ရောသွားရသနည်း။ မိမိ၏ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်နှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန်အတွက် ဤမျှများပြားသော ထိပ်သီးသိုင်းပညာရှင်များကို စေလွှတ်ရက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

လူရှီ၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း၊ ဖူထျန်းယန်သည် မိမိ၏ စိတ်ခံစားချက်များကို အလျင်အမြန် ထိန်းချုပ်ကာ မျက်နှာထက်တွင် ရင်းနှီးဖော်ရွေသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလျက် လူရှီထံ လက်ဝါးချင်းရိုက်၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ညီနောင်လူ... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။”

“ဟားဟားဟား... မတွေ့တာ ကြာပြီ ညီနောင်ဖူ။ ဒီနေ့တော့ တို့ညီနောင်နှစ်ယောက် မူးတိုင်အောင် သောက်ကြရမယ်။”

“ဒါပေါ့... လာပါ၊ အထဲကို ကြွပါ။ ဟင်းလျာတွေနဲ့ ဝိုင်ကောင်းတွေကို ပြင်ဆင်ထားတာ ကြာပါပြီ၊ ညီနောင်လူကိုပဲ စောင့်နေတာ။”

လူရှီသည် မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတစ်ဦးနှင့် ပြန်လည်ဆုံတွေ့ရသည့်အလား ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အမူအရာဖြင့် ဖူထျန်းယန်၏ နောက်မှ ဂိုဏ်းတံခါးအတွင်းသို့ လိုက်ပါဝင်ရောက်ခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ပါးစေများသည်လည်း ရိုသေစွာ အပြန်အလှန် နှုတ်ဆက်ကြပြီး၊ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှ ဂိုဏ်းသားများကလည်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဆီးကြိုကြသဖြင့် တစ်ခဏအတွင်း ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး ပျော်ရွှင်ချမ်းမြေ့စရာ အနံ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

လူရှီသည် မျက်လုံးတောင့်မှတဆင့် လူယိအား အသာအယာ ကြည့်လိုက်ရာ၊ လူယိကလည်း သူ့အား ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် အဖေနှင့်သားနှစ်ဦးအကြား တိတ်တဆိတ် နားလည်မှု ရရှိသွားကြလေသည်။

အားလုံး နေရာတကျ ထိုင်မိကြပြီးနောက်၊ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှ ဂိုဏ်းသားငယ်လေးများ၏ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်စားနေသော အကြည့်များအကြား၊ ဖူထျန်းယန်က အမိန့်ပေးလိုက်ရာ စားသောက်ပွဲကြီးကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

တစ်ခဏချင်းတွင်ပင်၊ လူတိုင်းသည် အပြန်အလှန် ခွက်ချင်းတိုက်၍ သောက်စားကြသဖြင့် အလွန် စည်ကားသိုက်မြိုက်သွားခဲ့သည်။ ဖူထျန်းယန်သည် လူရှီအား စကားဖြင့် စမ်းသပ်လိုသော်လည်း လူအများအပြား ရှိနေပြီး နားမျက်စိများလှသဖြင့် နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ဝူချုံယွင်၏ ပုန်ကန်မှုနှင့် စီရင်စုအတွင်းရှိ ဘုရင်ခံစံအိမ်တော်၏ တုံ့ပြန်မှုများအကြောင်းကိုသာ လူရှီအား စကားစပ်၍ မေးမြန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမေးခွန်းအားလုံးကို လူရှီက ပါးနပ်စွာဖြင့်ပင် ရှောင်လွှဲဖြေဆိုသွားခဲ့သည်။

အခြေအနေများ အလွန်အမင်း စည်ကားသိုက်မြိုက်နေစဉ်မှာပင်၊ လူမိသားစုမှ လက်ပါးစေတစ်ဦးသည် လူရှီထံသို့ အပြေးအလွှား လာရောက်ကာ လက်ကို မသိမသာ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရာ၊ လူရှီကလည်း သူ့အား ခေါင်းအသာ ညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ညီနောင်ဖူ... ငါ စပျစ်ဝိုင်အချို့ သောက်မိပြီးတာနဲ့ ခေတ္တအပေါ့အပါးသွားဖို့ ခွင့်ပြုပါဦး။”

“ညီနောင်လူ... သဘောအတိုင်း ကြွပါ။”

လူရှီသည် ထိုင်ရာမှထကာ အဝေးသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ ဖူထျန်းယန်နှင့် ဝေးကွာသွားသောအခါ၊ သူသည် စားပွဲများပေါ်တွင် အစီအရီ မူးယစ်မှောက်ခုံနေကြသော နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှ ဂိုဏ်းသားများစွာကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ သူ၏ မျက်နှာထက်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

လူရှီကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ဖူထျန်းယန်သည် လူရှီ၏ မျက်နှာအမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲတွင် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်လံကြည့်ရှုရာတွင် မှောက်ခုံလဲကျနေသော ဂိုဏ်းသားများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖူထျန်းယန်သည် ထိုင်ရာမှ ရုတ်ခြည်း ထရပ်လိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လူရှီနှင့် ဖူထျန်းယန်တို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

“သတ်ကြ။”

“သတိထားကြ။”

အသင့်ပြင်ဆင်ထားသော လူမိသားစု၏ လက်ပါးစေများသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်းပင် ၎င်းတို့၏ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ၊ ခုနတင်ကပင် အတူတကွ သောက်စားနေခဲ့ကြသော နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှ ဂိုဏ်းသားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ကြလေတော့သည်။

စားသောက်ပွဲကြီးသည် တစ်ခဏချင်းအတွင်း သွေးပင်လယ်ဝေသွားခဲ့ပြီး၊ ဆူညံလှသော အော်ဟစ်ညည်းတွားသံများနှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သံများသည် ကောင်းကင်ယံအထိ ပျံနှံ့သွားခဲ့သည်။

မိမိ၏ ဂိုဏ်းသားများ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲပြိုသေဆုံး ဒဏ်ရာရနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ ဖူထျန်းယန်၏ မျက်လုံးအစုံသည် ဒေါသကြောင့် ပြဲထွက်မတတ် နီမြန်းလာခဲ့သည်။

“မလုပ်နဲ့။။”

ထို့နောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကန်းချီအကာအကွယ်အရှိန်အဝါသည် ရုတ်ခြည်း စုစည်းလာပြီး၊ မြေပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ နင်းခြေလျက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လူရှီထံသို့ ဒေါသတကြီး ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။

“ဉာဏ်များတဲ့ အဖိုးကြီး... မင်းက ငါတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ကတိကို ဖျက်စီးဝံ့တယ်ပေါ့။ သေပေတော့။။”

လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူ့အား ဟန့်တားရန် ဝံ့ရဲသော လူမိသားစု၏ လက်ပါးစေများအားလုံးသည် ဖူထျန်းယန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်များ စုတ်ပြတ်အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်ကုန်ကြပြီး၊ မည်သူမျှ သူ၏ တစ်ချက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် မခံနိုင်ကြချေ။

ဒေါသအမျက်ချောင်းချောင်း ထွက်နေသော ဖူထျန်းယန်သည် အမျက်ပွါးနေသော ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လူရှီထံသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ဖူထျန်းယန်သည် လူရှီ၏ အနီးသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင်၊ ခါးတွင် ဓားနှစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသော အဖိုးကြီးတစ်ဦးသည် လူရှီ၏ နောက်ကွယ်မှ ရုတ်တရက် ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

“လာစမ်း... ဒီအဖိုးကြီးက မင်းနဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ပေးမယ်။”

ဖူထျန်းယန်၏ နီရဲသော ကန်းချီအကာအကွယ်ဝန်း လွှမ်းခြုံထားသည့် လက်ဝါးနှစ်ဖက်သည် အလားတူ ကန်းချီစွမ်းအင်များ ရစ်ပတ်ထားသော ဓားနှစ်လက်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားရာ၊ နားကွဲမတတ် စူးရှလှသော သတ္တုချင်းရိုက်ခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖူထျန်းယန်သည် နောက်သို့ နှစ်လှမ်းမျှ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ပြီး၊ လူရှီ၏ ရှေ့တွင် ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူကို စိုက်ကြည့်ကာ သွားများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ကြိတ်လိုက်မိသည်။

“သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်း... ဝမ်... လျန်။ မင်းတို့လို မြောင်းပုပ်ထဲက ကြွက်စုတ်တွေ။”

ဝမ်လျန်သည် သူ၏ ဓားနှစ်လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ ဖူထျန်းယန်၏ ဒေါသကြောင့် ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ်မျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ခပ်ပြုံးပြုံးသာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

“ဒီနေ့ပြီးရင်... နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ဆိုတာ သိုင်းလောကမှာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”

“ဟားဟားဟား... ရူးမိုက်လိုက်တာ။ မင်းတို့အင်အားလောက်နဲ့လား။”

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူအမြောက်အမြားသည် ဆက်တိုက်ဆိုသလို ပေါ်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် အတွင်းအားစွမ်းအင်များ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်ခတ်နေကြသဖြင့် အားလုံးသည် သိုင်းပညာထိပ်သီးများ ဖြစ်ကြကြောင်း သိသာလှသည်။

၎င်းတို့ကို ဦးဆောင်လာသော သခင်မလေး လူယီသည် သူမ၏ ဓားဖြင့် နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှ ဂိုဏ်းသားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်လိုက်ပြီး အလောင်းကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်ကာ ဖူထျန်းယန်အား စိန်ခေါ်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့တွေကိုပါ ပေါင်းလိုက်ရင်ကော ဘယ်လိုလဲ။”

“မင်းတို့တွေက တကယ်ကြီး ဘုရင်ခံနောက်ကို ခိုလှုံသွားကြတာပဲ။”

ဖူထျန်းယန်သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းများ ဖြတ်သန်းလျက် ရှေ့သို့ အပြင်းနှင်ခဲ့သော်လည်း ဝမ်လျန်၏ ဟန့်တားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝမ်လျန်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော သန့်ရှင်းသော နှလုံးသားဂိုဏ်း၏ တမန်တော်များနှင့် တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော် တပ်မှူးများသည် ဖူထျန်းယန်အား လာရောက်ကူညီလိုသော နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှ သိုင်းပညာရှင် အချို့ကို ပိတ်ဆို့တားဆီးထားလိုက်ကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော တော်ဝင်ကိုယ်ရံတော်များသည်လည်း နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်မှ အခြားသော ဂိုဏ်းသားများကို စတင် တိုက်ခိုက် ချေမှုန်းကြလေတော့သည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်းမှာပင်၊ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်အတွင်း၌ သွေးချောင်းစီးကာ သွေးပင်လယ်ဝေသွားခဲ့တော့သည်။