နတ်ဆိုး အငွေ့အသက်များ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခြင်း
Vol. 20 Ch. 217
အိပ်မက် ကုန်းပြင်မြင့် တွင် အချိန် အတန်ကြာအောင် လှည့်လည်သွားလာ နေပြီးနောက်... နောက်ဆုံး တွင်တော့ လီယွမ် သည် ဂူ တစ်ထောင် နှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံ ခဲ့၏။
ပါးလွှာသော မြူခိုးများကို ဖြတ်သန်း ကာ လူသား နှင့် နတ်ဆိုး တို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် အဝေး မှ စူးစိုက် ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ သတ်ဖြတ် လိုသော အရှိန်အဝါများမှာ လေထဲတွင် သိသာ ထင်ရှားစွာ ပျံ့နှံ့ နေတော့သည်။
ဓားနတ်သမီး သည် နောက်တစ်ကြိမ်ကိုယ်ပျောက်သွားပြီး နောက်မှ အကာအကွယ် ပေးရန် အတွက် ခပ်လှမ်းလှမ်း တွင် နေနေ ခဲ့၏။
လီယွမ် သည် သူ့ကိုယ်သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိသော်ငြားလည်း ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများ တွင် လုံးဝ ပေါ့ဆ ၍ မရကြောင်းကို သူ ကောင်းစွာ သိရှိ ထား၏။
နတ်ဆိုးကိုးပါး ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက် ရောက်လာ မယ် ဆိုတာ ဘယ်သူ က သိနိုင်မှာလဲ...။
အကယ်၍ လူ အရေအတွက်များပြား နေမည် ဆိုပါက သူ အနေဖြင့် အားလုံးကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင် နိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။
“မင်း က ကူလမ်းစဉ် ရဲ့ ပါရမီရှင် ချီလင် လား”
နတ်ဆိုး အခွံမာ မျိုးနွယ်စု မှ ဂူ တစ်ထောင် က စတင် ပြောဆိုလိုက်ပြီး သူ၏ အရပ်ပု ပြီး ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ် မှကြီးမားလှသော စွမ်းအားများ ဖြာထွက် နေကာ မြေကြီး နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ပင်။
သူ က အရှေ့ သို့ လျှောက်လှမ်း လာရင်း
“ကြည့်ရတာ သိပ်ပြီး ထူးခြားတဲ့ ပုံစံ မရှိပါဘူး”
“မင်းကိုယ် မင်း ဘာကောင် လို့ ထင်နေတာလဲ... ငါ့အကြောင်းကို မင်း ကများ မှတ်ချက် ပေးရဲ သေးတယ် ပေါ့လေ...”
လီယွမ် က ချက်ချင်း ပင် ဆဲဆိုလိုက်၏။
“မင်း ရုပ်ထွက် က ငါ ကူကောင် တွေ သန့်စင် တဲ့ အခါ သုံးတဲ့ အနက်ရောင် အိုးကြီး နဲ့ တောင် တူနေသေးတယ်... ဒါ ကများ နတ်ဆိုးကိုးပါး ရဲ့ အဆင့်အတန်း လား... မင်းကို သတ်ရတာ ငါ့ အဆင့် အတန်း တောင် ကျသေးတယ်...”
“မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မှ ယုံနိုင်စရာ ဖြစ်တာပဲ... ချီလင် ဘယ်လောက်တောင် မာနကြီးလဲ ဆိုတာ ငါကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ...”
ကျူးယန် တံခါးဝ တိုက်ပွဲ တွင် ချီလင် သည် သိုင်းတာအို၏ ခေါင်းကို နင်းကာ အာဏာ တည်ဆောက် ခဲ့ပြီး သိုင်းတာအို နှင့် သူရဲကောင်းများကို စကားလုံးများဖြင့် မကြာခဏ စော်ကား ခဲ့ကြောင်း ဂူ တစ်ထောင် ကြားဖူး ထားသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။
သို့သော် ချီလင်၏ စွမ်းဆောင်ရည် မှာ အစ ကတည်းက ဤမျှ တိကျ လိမ့်မည် ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့် ထားခဲ့ပါချေ။
“ယဲ့ကျင်းဟုန် လည်း မင်း လိုပဲ စကား အရမ်းများခဲ့တာ... သူ လည်း သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် သေသွား ခဲ့ပြီ... စန်းယောင် က သူ့ရဲ့ ဓားကို ချိုးပစ် ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ ပါးစပ်ကို လည်း အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲ ပစ်ခဲ့တာလေ... မင်း သေတဲ့ အချိန်ကျရင် သူ့ထက် ပိုပြီး တောင့်ခံ နိုင်မယ် လို့ ငါ မျှော်လင့် ပါတယ်...”
ဂူ တစ်ထောင် က ကောက်ကျစ်စွာ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
လီယွမ် က သရော်လိုက်ပြီး
“မင်း က ယဲ့ကျင်းဟုန် ရဲ့ နာမည်ကို အဲဒီ လောက်တောင် ပြောချင် နေမှတော့... အခု ချက်ချင်း ပဲ သူ့ဆီကိုသွားတွေ့ ဖို့ ငါ မင်းကို ပို့ပေးလိုက်မယ်...”
စကား ပြောနေစဉ် မှာပင်... ဆန်းကြယ်ပုံရိပ်ကူ၏ အကာအကွယ် အောက်တွင် သွေးပေါက်ကွဲကူ အမြောက်အမြား သည် မြေအောက် ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး နေရာ အနှံ့ အပြား သို့ ယှက်ဖြာသွားတော့၏။
“မင်း ဘာလို့ သူ့ကိုသွားပြီး အဖော် မပြုပေး တာလဲ...”
ဂူ တစ်ထောင် သည် ရုတ်တရက် သူ၏ လက် နှစ်ဖက်ကို ယှက်လိုက်သည်။
“ပေါက်ကွဲ စမ်း...”
လူသား နှင့် နတ်ဆိုး တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း နီးပါး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။
လီယွမ် ရပ်နေသော နေရာ မှ ကျောက်တုံး ကျောက်စွယ် အမြောက်အမြား လွင့်စင် ထွက်လာပြီး မြေကြီး ထဲမှ မြေဆီလွှာများ က ဧရာမ လက်ဝါးကြီး နှစ်ဖက် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ သူ့ အပေါ် သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ရိုက်ချ လာတော့သည်။
ဂူ တစ်ထောင် ရပ်နေသော နေရာ တွင်လည်း... သွေးပေါက်ကွဲကူ အမြောက်အမြား က အဆက်မပြတ် ပေါက်ကွဲ ထွက်သွား တော့၏။
ယခုလေးတင် ဖြစ်ပွား ခဲ့သော အချေအတင် စကားများမှာ ဟန်ဆောင် မှု သက်သက် သာ ဖြစ်ပြီး လူသား ရော နတ်ဆိုး ပါ နှစ်ဦး စလုံး မှာ အလွန် ကောက်ကျစ် စဉ်းလဲ ကြသည်။
“ရစ်ပတ် နတ်ဘုရား... ပေါင်းစပ် မယ်...”
ရစ်ပတ် နတ်ဘုရားကူ သည် သူ့ကိုယ်သူ မထိန်းချုပ် နိုင်တော့ဘဲ လီယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ထဲသို့ မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်း ဝင်ရောက် ပေါင်းစပ်သွားတော့၏။
“ကူအိမ်တော် ရဲ့ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်...”
“အာဏာရှင် နှလုံးသား၊ မြွေဆိုး...”
လီယွမ် သည် ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော် ပြသလိုက်ပြီး ဧရာမ နှလုံးသား ပုံစံ ရှိသော ထူးဆန်းသည့် ဖြစ်စဉ်ကြီး တစ်ခု က ကောင်းကင်ယံ တွင် ပေါ်ထွက် လာကာ ကုန်းပြင်မြင့် ပေါ်ရှိ မြူခိုးများကို သွေးနီရောင် အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားစေတော့သည်။
“ဝရော”
ပါးလွှာသော မြူခိုးများ ကြားတွင် လှိုင်းဂယက် တစ်ခု မြင့်တက်လာပြီး လီယွမ် သည် သွေးနီရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အဟုန်ပြင်းစွာ တိုးဝင်သွား၏။
“သလင်းကျောက် နတ်ဆိုး အခွံမာ...”
ဂူ တစ်ထောင် ကလည်း နတ်ဆိုး၏ ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး မရေမတွက် နိုင်သော သေးငယ်သည့် ခရမ်းရောင် သလင်းကျောက် အစအနများဖြင့် ရက်လုပ် ထားသော စစ်ဝတ်စုံ တစ်စုံကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။
“တောင်တန်း ခွဲ လက်သီး...”
နတ်ဆိုး အခွံမာ မျိုးနွယ်စု သည် ကာကွယ်ရေး တွင် အလွန် ထူးချွန် ကြပြီး သူတို့၏ တိုက်ခိုက်ရေး နည်းလမ်းများမှာ တောင်တန်းများနှင့် ကမ္ဘာမြေကြီး အပေါ် တွင် မှီခို နေကြ၏။ ဂူ တစ်ထောင်၏ လက်သီး ပေါ်တွင် ကျောက်တုံးများ အလွှာလိုက် အလွှာလိုက် စုစည်းသွားပြီးနောက် အဟုန်ပြင်းစွာ ထိုးချလိုက်တော့၏။
လီယွမ်၏ ရှည်လျားသော ဆံကေသာများက လေထဲတွင် လွင့်မျော နေပြီး သူ၏ သွေးချီများက မီးတောက်များ အလား တောက်လောင် ကာ ပြိုင်ဘက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
“ဝုန်း…”
လူသား နှင့် နတ်ဆိုး တို့ နှစ်ဦး စလုံး အနောက် သို့ တစ်လှမ်း စီ ဆုတ်လိုက် ရပြီး သန့်စင်သော ခွန်အား ဖြင့် သာ ယှဉ်ပြိုင် ရမည် ဆိုပါက သူတို့ နှစ်ဦး မှာ အကြမ်းဖျင်း အားဖြင့် တန်းတူ ညီတူ ဖြစ်နေ၏။
“အကယ်၍ မင်းရဲ့ စွမ်းအား က ဒီလောက်လေး ပဲ ဆိုရင်တော့... ယခုလေးတင် မင်း ကြွားလုံး ထုတ်နေတဲ့ မာန နဲ့ လုံးဝ မလိုက်ဖက် ဘူး...”
ဂူ တစ်ထောင်၏ အပြင်ပန်း တွင် တည်ငြိမ် အေးဆေး နေပုံ ရသော်ငြားလည်း အတွင်းစိတ် ထဲတွင်မူ သက်ပြင်း ရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်မိ၏။
အမှန်တကယ် တွင် သူ သည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ် ထိတ်လန့် နေခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကျန်းလင်း က သာ သူ၏ အဆင့်အတန်း နှင့် စွမ်းအားကို အသုံးပြု ကာ သူ့ကို ရှေ့တန်း မှ နေ၍ ဦးဆောင် ရန် အတင်းအကြပ် ဖိအားပေး မခိုင်း ခဲ့ပါက... တာ့ယန် လူငယ် မျိုးဆက်၏ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပါရမီရှင် နှင့် ရင်ဆိုင် တိုက်ခိုက် ရန် မည်သူ က ဆန္ဒ ရှိမည် နည်း။
ကံကောင်း ထောက်မ စွာဖြင့် ချီလင် မှာ သူ တွေးထား ခဲ့သလောက် အစွမ်း မထက် ခဲ့ဘဲ ကျန်းလင်း ပေးစွမ်း နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည့် ဖိအား မျိုး နှင့် နှိုင်းယှဉ် ပါက လုံးဝကို ကွာခြား လွန်းလှ၏။
လူသား နှင့် နတ်ဆိုး တို့ နှစ်ဦး စလုံး မှာ ရုပ်ပိုင်း ဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ် တိုက်ခိုက်ရေး နည်းစနစ်များ တွင် ကျွမ်းကျင် သူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ယောက် နှင့် တစ်ယောက် အဆက်မပြတ် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက် နေကြ၏။
လီယွမ် သည် တိုက်ပွဲကို အလွန် သဘောကျ နေပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက် လိုစိတ်များနှင့် အရာအားလုံးကို အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ဆွဲဖြဲ ပစ်ချင်သော ဆန္ဒများကို ဖွင့်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြင့် တားမြစ်နယ်မြေ တွင် သွေးမြစ်ကို စုပ်ယူ ခဲ့ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးများကို လျော့ပါးသွားစေရန် ပြုလုပ် နေသည်။
သူ သည် ဂူ တစ်ထောင်ကို သတ်ဖြတ် ရန် အလောတကြီး မရှိပါချေ။
ဂူ တစ်ထောင် သေဆုံးသွားပါက ကျန်ရှိ နေသော နတ်ဆိုး ရှစ်ပါး မှာများစွာ ပိုမို သတိထား လာကြမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့ကို သတ်ဖြတ် ရန်မှာ လည်း အလွန် ခက်ခဲသွားမည်ဖြစ်၏။
သူရဲကောင်း လေးယောက် ထဲမှ ယဲ့ကျင်းဟုန် လိုမျိုး ပင် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူသာ လှည့်စားမခံခဲ့ရပါက ဤမျှ လွယ်လွယ် ကူကူ နှင့် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ မနိုင်လျှင် ပင် ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားနိုင်စွမ်း ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။
“ဝူး ဝူး ဝူး”
ကောင်းကင်ယံတွင် အာဏာရှင် နှလုံးသားကြီး က အဆက်မပြတ် ခုန်ပေါက် နေတော့၏။
လီယွမ် မှာ ပို၍ ပို၍ ရူးသွပ် လာတော့သည်။
တဖြည်းဖြည်း နှင့် သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုများက အနည်းငယ် ဆင်ခြင်တုံ တရား ကင်းမဲ့လာပြီး သွေးစွန်း နေသော ရစ်ပတ် နတ်ဘုရား သည် ပို၍ ပို၍ အစွမ်းထက် လာကာ နောက်ဆုံး တွင် ဂူ တစ်ထောင်၏ သလင်းကျောက် စစ်ဝတ်စုံကို အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ခွဲပစ် နိုင်ခဲ့သည်။
လက်သီး တစ်ချက် ပြီး တစ်ချက်... ချပ်ဝတ် မှသည် အရိုး နှင့် အသားများ အထိ ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။
ဂူ တစ်ထောင်၏ သလင်းကျောက် ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ်များ အားလုံး အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားတော့သည်။
“ဈာပန ထုံးစံ... မင်း ဘာလို့ ဝင်မပါ သေးတာလဲ...”
သေမင်း၏ နီးကပ် လာမှုကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ဂူ တစ်ထောင်၏ နှလုံးသား မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်လှုပ်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။
“ဝှီး... ဝှီး... ဝှီး…”
မျက်တောင် တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လေထု၏ လှိုင်းဂယက်များ ကြားမှ အဆိပ်ရည်များ သုတ်လိမ်း ထားသော ဆူးချွန် အမြောက်အမြား... လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
လီယွမ် မှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင် ထားပြီး ဖြစ်၏။ သူ၏ ညာဘက် လက်သီး တစ်ချက် ဖြင့် ဂူ တစ်ထောင်ကို အနောက် သို့ လွင့်စင်သွားအောင် ထိုးချလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်း မှာပင် ဘယ်ဘက် လက်ချောင်း ငါးချောင်းကို ဖြန့်ကားလိုက်ကာ ပင့်ကူမျှင် အမြောက်အမြားကို ပစ်လွှတ်ပြီး ဆူးချွန်များ အားလုံးကို တားဆီးလိုက်သည်။
ခပ်လှမ်းလှမ်း တွင် လှပ ကျော့ရှင်း သော ပုံရိပ် လေး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဂူ တစ်ထောင်၏ ဘေးသို့ ရောက်ရှိ လာတော့၏။
သူမ သည် ဆူး မျိုးနွယ်စု မှ ဈာပန ထုံးစံ ဖြစ်ပြီး ရှားပါးလှသော အပင် အခြေခံ နတ်ဆိုး တစ်ကောင် ပင် ဖြစ်သည်။
ဈာပန ထုံးစံ မှာ အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး ကောက်ကြောင်း အလှများဖြင့် ပြည့်နှက် နေကာ သူမ၏ အရေပြားများကို ဖော်ပြ ထားပြီး အရေးအကြီးဆုံး သော လျှို့ဝှက် နေရာများကို သာ သစ်ကိုင်းများနှင့် သစ်ရွက်များဖြင့် ဖုံးအုပ် ထားကာ လေထဲတွင် ယိမ်းနွဲ့ နေတော့၏။
သူမ၏ မျက်လုံးအိမ်များက ပို၍ပင် ထူးဆန်း လှပြီး သစ်ပင်၏ သက်တမ်း ရစ်ဝိုင်းများ အလား လည်ပတ် နေသည်။
“ဈာပန ထုံးစံ လား... မင်း က သူ့အတွက် အသုဘ လာချ ပေးမလို့လား...”
လီယွမ် က ဈာပန ထုံးစံကို စူးစိုက် ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များ ထဲတွင် အထင်သေး မှုများ ပါဝင် နေ၏။
“ကူလမ်းစဉ် ရဲ့ အစွမ်းအထက်ဆုံး ပါရမီရှင်... တကယ့်ကို တစ်ခုခု ပဲ...”
ဆွဲဆောင်မှု ရှိပြီး လှပ လှသော အပြုံး လေး ဖြင့် ရယ် ကာ ယီကျန်း က ပြောလိုက်သည်။
“ဒီနေ့ ငါ လာတာ မင်းကို စမ်းသပ် ဖို့ သက်သက် ပဲ... မင်း နဲ့ သေရေးရှင်ရေး တိုက်ဖို့ လုံးဝ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး... ဒီလောက် နဲ့ပဲ ကျေအေးလိုက်ကြရအောင်...”
လီယွမ် က မျက်ခုံး ပင့်လိုက်ပြီး
“မင်းသွားချင်တဲ့ အချိန်သွား လာချင်တဲ့ အချိန် လာလို့ ရမယ် လို့ ထင်နေတာလား...”
“ဒါမှမဟုတ် ဘယ်လို လုပ်ချင် သေးလို့လဲ...”
ယီကျန်း က လက် နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး
“ငါတို့ နှစ်ယောက်ကို မင်း တစ်ယောက်တည်း တားနိုင်မယ် လို့ ထင်နေတာလား... စန်းယောင် က ယဲ့ကျင်းဟုန်ကို သတ်တုန်း က အများကြီး အားထုတ် ခဲ့ရတာနော်...”
“စမ်းကြည့်လိုက်လေ... ပြီးရင် မင်း သိသွားလိမ့်မယ်...”
စကား ပင် မဆုံး သေးမီ မှာပင် လီယွမ်၏ ပုံရိပ် က ထို နေရာ မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။
သူ သည် လေပြင်း တစ်ခု အလား ပြောင်းလဲသွားပြီး သူ၏ အမြန်နှုန်း က ယခင် ကထက်များစွာ ပိုမို လျင်မြန် လာတော့၏။ ပင့်ကူမျှင် အမြောက်အမြား က ကောင်းကင်ယံ တွင် ကခုန် နေကြပြီး သူ၏ သွေးစွန်း နေသော အဝတ်အစားများ ပေါ်တွင် ကပ်တွယ် ကာ သူတို့ နှစ်ဦး ရှိရာ သို့ ဧရာမ ပိုက်ကွန်ကြီး တစ်ခု အလား လွှမ်းခြုံ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။
ပင့်ကူမျှင် တစ်ချောင်း စီ တိုင်း တွင် သွေးပေါက်ကွဲကူ အမြောက်အမြား... ပုန်းကွယ် နေကြ၏။
ပင့်ကူအိမ်များ ကဲ့သို့ ယှက်နွယ် နေသော ကောင်းကင်ကြီး၏ အထက် တွင် ဓားများ နှင့် ဓား ချီ အလင်းတန်းများ က တစ်ပြိုင်နက်တည်း တဝီဝီ မြည်ဟည်း နေတော့သည်။
ယီကျန်း၏ မျက်နှာ အမူအရာ မှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ ဒီ ကောင်၏ အထူး ကျွမ်းကျင်မှု မှာ ကာကွယ်ရေး သက်သက် သာ ဖြစ်ပြီး လက်သီး တိုက်ပွဲ မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ လုံးဝ မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ဆူးပင် တွေကြီးထွား လာစမ်း...”
“နွယ်ပင် တွေ ရစ်ပတ် စမ်း...”
ယီကျန်း သည် သူမ၏ လက် နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ကားလိုက်ရာ တစ်ချိန်တည်း မှာပင် ကောင်းကင်ဖြစ်စဉ် တစ်ခု ပေါ်ထွက် လာတော့၏။ သူမ၏ ခြေလက်များမှာ နွယ်ပင်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရိုင်းဆန်စွာကြီးထွား လာသော ဆူးပင်များနှင့် ချိတ်ဆက်သွားကာ ဧရာမ ဆူး တောအုပ်ကြီး တစ်ခု အဖြစ် ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။
“ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း…”
သွေးပေါက်ကွဲကူ အမြောက်အမြား သည် ပင့်ကူမျှင်များနှင့် အတူ ပေါက်ကွဲ ထွက်သွား ပြီး ဆူး တောအုပ်ကြီးကို အတင်းအကြပ် ဖြိုခွဲလိုက်ကာ မရေမတွက် နိုင်သော ဓားများ နှင့် ဓား ချီ အလင်းတန်းများ က ရေတံခွန် အလား ရွာကျ လာတော့၏။
ဈာပန ထုံးစံ သည် တရကြမ်း တိုက်ခိုက် ခံလိုက် ရပြီး အဆက်မပြတ် သွေးများ အန်ထွက် လာတော့သည်။
ဒဏ်ရာ ရထားပြီး ဖြစ်သော ဂူ တစ်ထောင်၏ အခြေအနေ မှာလည်း ပိုမို ဆိုးရွား နေ၏။
နတ်ဆိုး နှစ်ကောင် စလုံး မှာ လုံးဝ အံ့အားသင့် ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။ ဤကဲ့သို့သော သာမန် နည်းလမ်းများ က သူတို့ကို လုံးဝ အန္တရာယ် ပေးနိုင်မည် မဟုတ်သော်ငြားလည်း မိမိကိုယ်ကို ဖောက်ခွဲသည့် ကူကောင်များ၏ အရေအတွက် မှာ အလွန်အမင်း များပြားလွန်းနေသဖြင့် တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှ၏။
ချီလင်၏ စိတ်စွမ်းအား မှာ အဆုံး မရှိသကဲ့သို့ ပင် ဖြစ်၏။
အာဏာရှင် နှလုံးသား ကလည်း ကောင်းကင်ယံ တွင် ဆက်လက် ခုန်ပေါက် နေဆဲ ပင် ဖြစ်သည်။
ဂူ တစ်ထောင် သည် သူ၏ အသိစိတ်များ လွှမ်းမိုး ခံနေရ ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားလိုက်ရပြီး ချီလင် နှင့် အသေခံ တိုက်ခိုက် ချင်သော စိတ်ဆန္ဒ တစ်ခု သူ့ ရင်ထဲတွင် ပြင်းပြစွာ ဖြစ်ပေါ် လာတော့၏။
“အဲဒီ ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ နှလုံးသား က ငါတို့ရဲ့ သွေးတွေကို စုပ်ယူ နေပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ ဆန္ဒ တွေကို လွှမ်းမိုး နေတာပဲ...”
ဈာပန ထုံးစံ ကလည်း ဤ အချက်ကို သတိပြု မိသွားသည်။
ဂူ တစ်ထောင် က မျက်ခုံးများ တွန့်လိုက်ပြီး...
“ငါတို့ ဘယ်လို လုပ်ကြမလဲ... ကျန်းလင်း ဆီက အကူအညီ တောင်းရမလား...”
“မလုပ်နဲ့...” ယီကျန်း က ခေါင်းခါ ယမ်းလိုက်သည်။
“သူ က သတ္တိ ကြောင်ပြီး သေရမှာကို ကြောက်တဲ့ ကောင်ပဲ... လုံးဝ သေချာ တဲ့ အခြေအနေ မဟုတ်ရင် သူ လှုပ်ရှား မှာ မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဉ် အသွင်ပြောင်း ခြင်း နည်းစနစ်ကို အသုံးပြု ပြီး ငါတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် တွေကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြရအောင်...”
“ကောင်းပြီ...”
ဂူ တစ်ထောင်၏ အသွင်အပြင် မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလာတော့၏။ မူလ က လူသား နှင့် ဆင်တူသော သူ၏ ခြေလက်များမှာ အခု အခါ အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းလာပြီး အဆက်မပြတ်ကြီးထွား လာတော့သည်။ သူ၏ ဦးခေါင်း နှင့် ခန္ဓာကိုယ် ပင်လျှင် တွန့်လိမ် ကွေးကောက်လာပြီး ပြောင်းလဲသွား၏။
ထူးခြားသော ချီ စွမ်းအင် တစ်မျိုး က သူ၏ နှလုံး သွေးကြော ထဲတွင် အမြစ် တွယ်လာပြီး အညှောက် ပေါက် လာကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး ဆင့်ကဲ ပြောင်းလဲ မှုကို ထောက်ပံ့ ပေးနေတော့သည်။
ထွက်သက် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ဂူ တစ်ထောင် သည် ပေဆယ်ချီ ရှည်လျားသော ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင် အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့၏။
ဤ သည်ကား နတ်ဆိုး မျိုးနွယ်စု၏ နတ်ဘုရား က ပေးသနား ထားသော အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် ပင် ဖြစ်သည်။
သင်းခွေချပ် ချပ်ဝတ်...
ဈာပန ထုံးစံ လည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံး မှာ အရပ် မျက်နှာ အသီးသီး သို့ ပြန့်ကျဲသွားသော နွယ်ပင်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ဆူးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်း နေသော ဧရာမ သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင် အဖြစ် အမြစ်တွယ် လာတော့သည်။
“ဟင်...”
လီယွမ် က မျက်ခုံးများ တွန့်လိုက်၏။
“ဒါ က ဘာလဲ... နတ်ဆိုး တွေရဲ့ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ် လား...”
ဂူ တစ်ထောင် နှင့် ယီကျန်း တို့ ထံမှ ရင်းနှီး နေသော အနံ့ တစ်မျိုးကို သူ ရလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အရှေ့ပိုင်း တောရိုင်း ရတနာတိုက်၏ မြေအောက် တွင် ချိတ်ပိတ် ခံထားရသော နတ်ဆိုး ဝိညာဉ်၏ အနံ့ နှင့် လုံးဝကို ဆင်တူ နေလေတော့၏။