အခန်း ၁၇၅

အခန်း (၁၇၅)

လှုပ်ရှားမှု

စီမာယီ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဝူချုံယွန်းသည် တစ်စက္ကန့်မျှပင် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာအောင် မလုပ်ဝံ့ခဲ့ပေ။ ဖူယန်စီရင်စု၏ စစ်တပ်သည် စခန်းရုပ်သိမ်း၍ ချီတက်လာခဲ့သည်မှစ၍ တစ်နေ့လုံး မရပ်မနား အလျင်အမြန် စစ်ချီခဲ့ကြသည်။

ညနေဆည်းဆာအချိန်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဝူချုံယွန်းသည် မြင်းပေါ်မှနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး သူ၏မျက်ခုံးအစုံမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် တွန့်ချိုးသွားခဲ့သော်လည်း ၎င်းကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်နှိပ်ကွပ်လိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အကယ်၍ သူကိုယ်တိုင်ပင် စိတ်မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေပါက စစ်သည်တို့၏ စိတ်ဓာတ်ပြိုကွဲမှုသည် သိပ်မဝေးတော့ချေ။

"ငါ့အမိန့်ကိုနာခံစမ်း။ စခန်းချကြ၊ ပြီးတော့ စစ်ဗျူဟာဆွေးနွေးဖို့အတွက် စစ်သူကြီးအားလုံးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်။"

"အမိန့်အတိုင်းပါ။"

သူ့အနားရှိ ကိုယ်ရံတော်များသည် ဝူချုံယွန်း၏ စစ်မိန့်ကို ချက်ချင်းပင် လက်ဆင့်ကမ်း အကြောင်းကြားလိုက်ကြသည်။

အောက်ခြေစစ်သည်များသည် စခန်းချရတော့မည်ဟူသော သတင်းကို ကြားသိရသောအခါ ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားကြ၏။ တိုက်ပွဲနှင့် ဝေးကွာနေသည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်သော ဤစီရင်စုစစ်သည်များအတွက် တစ်နေ့လုံး အတင်းအကျပ် စစ်ချီခဲ့ရခြင်းမှာ ခွန်အား အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း မရှိသည်မှာ သူတို့၏ ပုံမှန်လေ့ကျင့်မှုများကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။

အလျင်အမြန် ဆောက်လုပ်လိုက်သော စစ်သေနာပတိတဲအတွင်း၌ ဝူချုံယွန်း၏ မျက်နှာသည် ကြီးမားသော လုပ်ငန်းဆောင်တာကြီးတစ်ခုကို အောင်မြင်တော့မည့်အလား စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။ သူ၏ရင်ထဲ၌ မသေချာမရေရာမှုများ ရှိနေသော်လည်း စစ်သည်တို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်အတွက် လုံးဝသေချာနေသည့်အလား ဟန်ဆောင်ထားရပေသည်။

စစ်တပ်အတွင်းရှိ စစ်သူကြီးများထဲတွင် သူနှင့် အမှန်တကယ် စိတ်ချင်းထပ်တူကျသူ အနည်းငယ်သာ ရှိသည်။ အများစုမှာ လာဘ်လာဘနှင့် ငွေကြေးတို့ဖြင့် သိမ်းသွင်းခံထားရသူများ ဖြစ်ကြပြီး ကျန်တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာ ပြည်နယ်အတွင်းရှိ အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုကြီးများမှ လူများဖြစ်ကြသည်။ အကယ်၍ သူသည် အားနည်းချက် တစ်စုံတစ်ရာ ပြမိပါက လက်အောက်ခံအရာရှိများအကြား မတည်ငြိမ်မှုနှင့် သစ္စာဖောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်ပေသည်။

အောက်တွင် ရှိနေကြသော လူများကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ပြီးနောက် ဝူချုံယွန်းက အရင်ဆုံး စတင်၍ စကားပြောလိုက်၏။

"မင်းတို့အားလုံး... ငါတို့ တစ်နေ့လုံး အရှိန်အဟုန်နဲ့ စစ်ချီလာခဲ့ကြပေမယ့် အခုထိ ဖူယန်စီရင်စု နယ်နိမိတ်ထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖူယန်စီရင်စုထဲမှာတော့ ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ဦးမှာ ဖြစ်ပေမယ့် ဒီနယ်နိမိတ်ကနေ ကျော်လိုက်တာနဲ့ ပြည်နယ်မြို့တော်ဘက်က သတိပြုမိသွားလိမ့်မယ်။"

"စစ်ရေးမှာ မြန်ဆန်မှုက အသက်ပဲ။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အပြောင်းအလဲတွေ မဖြစ်လာခင် ပြည်နယ်မြို့ကို အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိဖို့ လိုအပ်တယ်။"

"ပြည်နယ်မြို့တော်ရဲ့ အစောင့်တပ်တွေ ဆုတ်ခွာသွားပြီ ဆိုပေမယ့်လည်း ပြည်နယ်မြို့ရဲ့ တံတိုင်းတွေက ထူထဲပြီး ကျုံးတွေက ကျယ်ပြောလှတယ်၊ မြို့ထဲမှာလည်း ရိက္ခာ၊ ငွေကြေးနဲ့ စစ်လက်နက်ပစ္စည်းတွေ အလျှံပယ် ရှိနေသလို သန်စွမ်းတဲ့ လူငယ်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ အကယ်၍ အဲဒီလူငယ်တွေကို မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့အဖြစ် စုဆောင်းပြီး ဘုရင်ခံရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တပ်တွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မြို့ကို ခုခံကာကွယ်မယ်ဆိုရင် အချိန်တိုအတွင်းမှာ အလွယ်တကူ တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ငါတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် တောင်ပိုင်းက စစ်တပ်တွေ စစ်ကူအဖြစ် ပြန်မရောက်လာခင်အထိ ငါတို့ ကြန့်ကြာနေပြီး ပြည်နယ်မြို့တော်ကို မဖောက်ဖျက်နိုင်ရင် အားလုံး အချည်းနှီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။"

ဝူချုံယွန်းသည် သူတို့ ရင်ဆိုင်ရတော့မည့် ပြဿနာများကို ပြတ်ပြတ်သားသားနှင့် လျင်လျင်မြန်မြန်ပင် ပြောကြားလိုက်ပြီးနောက် လူတိုင်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဝူချုံယွန်းသည် သုံးစားမရသော လူညံ့တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။ သာမန် အရပ်သားဘဝမှသည် စီရင်စုနယ်စားမင်းအဆင့်အထိ တက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ခြင်းကပင် သူ၏ ထက်မြက်သော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုနှင့် အမြော်အမြင် ရှိမှုကို သက်သေပြနေခဲ့သည်။

ဝူချုံယွန်း၏ စကားကို လူတိုင်းက သဘောတူလက်ခံကြသည်၊ ငွေကြေးဖြင့် ဝယ်ယူခြင်းခံထားရသူများပင်လျှင် သဘောတူကြ၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် စစ်ပွဲကို စတင်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းထက် အောင်နိုင်ခြင်းကသာ ပိုမိုကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပါက ဝူချုံယွန်းသည် သေဘေးမှ လွတ်မြောက်မည်မဟုတ်သလို သူတို့လည်း ကောင်းကျိုးခံစားရမည် မဟုတ်ချေ။

"နယ်စားမင်းရဲ့ စကားက တကယ်ကို မှန်ကန်လှပါတယ်။ ငါတို့ အမြန်ဆုံး စစ်ချီရမယ်။ မြို့ကို ဖောက်ဖျက်နိုင်သရွေ့ အားလုံး အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ဒါပေမယ့် တစ်ခုတော့ သတိထားရမယ်... ငါတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ ပေါ်သွားရင် ဘုရင်ခံက ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီဘုရင်ခံရဲ့ လက်အောက်မှာ ထူးချွန်တဲ့ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ကြားမိပါတယ်..."

ကျန်းမိသားစုမှ အကြံပေးအရာရှိတစ်ဦးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ဝမ်ကျင်းကို မည်သို့ ဖမ်းဆီးမည်နည်း။ ဤအချက်သည် ဤစစ်ဆင်ရေး၏ သော့ချက်ပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဝမ်ကျင်းသာ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပါက ဤတိုက်ပွဲသည် အလကား ဖြစ်သွားမည့်အပြင် သူတို့သည်လည်း ပုန်ကန်သူများဟူသော နာမည်ဆိုးကိုသာ ရရှိကာ အလုံးစုံ ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

ထိုအကြံပေးက မေးခွန်းထုတ်လိုက်ပြီးနောက် စစ်သေနာပတိတဲအတွင်း၌ တီးတိုးပြောဆိုသံများ ဆူညံသွားခဲ့သည်။

"အစ်ကိုကြီးကျန်း ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်။ အဲဒီဘုရင်ခံက လူအ မဟုတ်ဘူး။ စစ်တပ်ကြီး ချဉ်းကပ်လာတာကို သူက ပြည်နယ်မြို့ထဲမှာ ထိုင်စောင့်နေပါ့မလား။ ငါသာဆိုရင် စောစောစီးစီး ထွက်ပြေးမိမှာ သေချာတယ်။"

"မှန်တယ်၊ သူက အဖမ်းခံရဖို့ မိုက်မိုက်မဲမဲ စောင့်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာရမယ်။"

"ဒါက လွယ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ မသိလို့ပါ... 'ကွန်ရက်' လို့ ခေါ်တဲ့ အဖွဲ့အစည်းထဲမှာ ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။"

တီးတိုးပြောဆိုနေကြသော လူအုပ်ကို ကြည့်ရင်း ဝူချုံယွန်း၏ မျက်နှာသည် မည်းမှောင်သွားခဲ့သည်။ ဤလူများသည် သူ့ကို စီရင်စုနယ်စားမင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် မျက်စိထဲပင် မထည့်ကြချေ။ ဤကဲ့သို့ ရှုပ်ရှုပ်ထွေးထွေး ပြောဆိုနေကြခြင်းသည် သူ၏ စစ်တပ်အပေါ် မချုပ်ကိုင်နိုင်မှုကို ဖော်ပြနေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဤအရာသည် ခိုင်မာသော နောက်ခံအင်အား မရှိသူတစ်ဦး၏ အားကိုးရာမဲ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုပင် ဖြစ်၏။ လူအများကို ဆွဲဆောင်သိမ်းသွင်းရန် လုံလောက်သော အရင်းအမြစ်များ မရှိသလို၊ ထောက်ပံ့ပေးမည့် စွမ်းရည်ရှိသော ဆွေမျိုးသားချင်းများလည်း မရှိချေ။ အပြင်ပန်းအင်အားစုများကို အမှီပြု၍ အထက်သို့ တက်လှမ်းခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ အာဏာသည်လည်း ထိုပြင်ပအင်အားစုများ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သို့သော် ဝူချုံယွန်းသည် သူ၏ရင်ထဲမှ စိတ်ပျက်အားလျော့မှုများကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ဒေါသထွက်ခြင်းသည် ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်သည့်အပြင် အခြေအနေကို ပိုမိုဆိုးရွားစေနိုင်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာသိရှိ၏။ ဝူချုံယွန်းသည် သူ၏ စိတ်အခြေအနေကို ပြန်လည်ပြုပြင်လိုက်ပြီး မျက်နှာထက်တွင် လုံးဝယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

"ဟားဟား။ မင်းတို့အားလုံး စိုးရိမ်စရာမလိုပါဘူး။ ဖေးအစ်ကိုကြီးက သူ့ရဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ဆီ စေလွှတ်ပြီး အကူအညီတောင်းထားပြီးပြီ။ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်က ယွဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းကြီး ဖြစ်သလို အထဲမှာ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ် ဖုထျန်းယန်ကလည်း ယွဲ့ပြည်နယ်ရဲ့ ထိပ်တန်းကိုယ်ခံပညာရှင် ဖြစ်ပြီး 'ကန်းချီနယ်ပယ်' ရဲ့ အထွတ်အထိပ် ပညာရှင်တစ်ဦးပဲ။ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ ဘုရင်ခံလေးဟာ ဘယ်လိုမှ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

"သူ ပြည်နယ်မြို့ကနေ မထွက်သွားရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အကယ်၍ သူသာ ထွက်ပြေးပြီး မြို့ရိုးနဲ့ စစ်တပ်ရဲ့ အကာအကွယ် မရှိတော့ရင် ဂိုဏ်းချုပ်ဖုကိုယ်တိုင် လူတွေကို ဦးဆောင်ပြီး လှုပ်ရှားမှာဖြစ်လို့ သူ့ကို ဖမ်းရတာ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးရသလောက် လွယ်ကူသွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။"

နေမင်းကိုးပါးနန်းတော် ပါဝင်ပတ်သက်နေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ လူတိုင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြသည်။ နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်သည် ယွဲ့ပြည်နယ်တွင် အခြေစိုက်ခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်ပြီဖြစ်ပြီး ကျော်ကြားမှု အလွန်ကြီးမားလှပေသည်။ အထူးသဖြင့် လောကထဲသို့ စတင်ဝင်ရောက်ကတည်းက ရှုံးနိမ့်မှု အလွန်နည်းပါးခဲ့သော ယွဲ့ပြည်နယ်၏ အဆင့်မြင့်ဆုံး ကိုယ်ခံပညာရှင် ဖုထျန်းယန် ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းက နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်အပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေကြသည်။

"ကောင်းလိုက်တာ၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ မြို့စားမင်းက တကယ်ကို အမြော်အမြင် ရှိတာပဲ။"

"ဒီလိုဆိုရင်တော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိတော့ဘူး။ ငါတို့တွေ ဂိုဏ်းချုပ်ဖုရဲ့ နာမည်ကျော်ကြားမှုကို ကြားရတာ ကြာပါပြီ။"

နေမင်းကိုးပါးနန်းတော် ပျက်စီးသွားသည့် သတင်းကိုမူ လူမိသားစုနှင့် 'ကွန်ရက်' အဖွဲ့တို့က လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားခဲ့ကြသည်။ ဝမ်ကျင်း၏ အုပ်စုဝင်ဖြစ်သော စွန်းမိသားစုနှင့် ကျိမိသားစုတို့ပင်လျှင် ဤသတင်းကို မသိရှိကြသေးချေ။

ဝူချုံယွန်းနှင့် ကျန်ရှိသောလူများအဖို့မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်းသည် နေမင်းကိုးပါးနန်းတော်က ဝမ်ကျင်းကို အရေးယူမည့်အရေးကို စိတ်ကူးယဉ်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဖုထျန်းယန်သည် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း ခံထားရရှာပြီဖြစ်ပြီး သူ၏ ချစ်လှစွာသော တပည့်မလေးမှာမူ ဝမ်ကျင်း၏ လက်တွင်း၌ အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကစားခြင်း ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် လူတိုင်းသည် စစ်ရေးကိစ္စရပ်များကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးကြသည်။ ဝူချုံယွန်းနှင့် မရိုးသားသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည့် စွန်းမိသားစုဝင်များ၏ လှုံ့ဆော်မြှောက်ပင့်မှုများအောက်တွင် စစ်သေနာပတိတဲအတွင်း၌ ရယ်မောသံများ ခဏခဏ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

လူတိုင်းသည် လာမည့်ပုန်ကန်မှုအပေါ် အလွန်ယုံကြည်မှု ရှိနေကြပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းမိသားစု၊ ဖေးမိသားစုနှင့် ရွှီမိသားစုတို့က အပြည့်အဝ ထောက်ခံကြောင်း ပြသခဲ့ကြကာ သူတို့၏ မျိုးနွယ်စုများအတွင်းမှ သန်စွမ်းသော လူငယ်များနှင့် အိမ်စေများကို စစ်တပ်အတွင်းသို့ ဆက်လက်စုဆောင်းပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသည်။ ဝူချုံယွန်းကလည်း သူ အရာရှိအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း အဆက်အသွယ်များစွာ စုဆောင်းထားနိုင်ခဲ့ကြောင်းနှင့် သူ၏ ရင်းနှီးသော မိတ်ဆွေအချို့ကလည်း စစ်ကူများ စေလွှတ်ပေးထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

စည်ကားဆူညံနေသော စစ်သေနာပတိတဲ၏ ထောင့်စွန်းတစ်နေရာတွင်မူ လူမိသားစုမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးသည် အရာအားလုံးကို တိတ်တဆိတ် မှတ်သားနေခဲ့သည်။ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုအလား လူအုပ်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှုံ့ဆော်ပေးနေသည့် အရေးကြီးသော တာဝန်ရှိသူ စွန်းမိသားစုဝင်နှင့် ထိုလူမိသားစုဝင်တို့သည် အကြည့်ချင်း ဆုံမိသွားကြပြီး နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ကြရသည်။

ဝူချုံယွန်း၏ လှုပ်ရှားမှုအားလုံးသည် စီမာယီ၏ ခန့်မှန်းချက်များမှ လွတ်မြောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ စတင်ကတည်းက ဝူချုံယွန်းသည် ကျရှုံးရန်သာ ရေစက်ပါလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှောက်တောင်ထက်တွင်မူ အရာအားလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ပိုးမွှားများနှင့် ငှက်ငယ်များ၏ အော်မြည်သံ၊ သားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ ဟောက်သံအချို့သာ ရံဖန်ရံခါ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။ တောင်ခါးပန်းနှင့် တောင်ခြေတစ်ဝိုက်တွင် သက်ကယ်မိုး တဲအိမ်အချို့ ပြန့်ကျဲလျက်ရှိပြီး ခြံဝင်းအတွင်း၌ သစ်သီးပင်အချို့ စိုက်ပျိုးထားကာ အေးချမ်းဆိတ်ငြိမ်သော ကျေးလက်ရှုခင်းတစ်ခုကို ဖော်ဆောင်နေသည်။ ဤကဲ့သို့ ဝေးလံခေါင်သီသော နေရာတွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ သွားလာရခက်ခဲသော်လည်း ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုအချို့မှ ကင်းဝေးစေခဲ့သည်။

ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ ဤအေးချမ်းမှုသည် မြင်းခွာသံများကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

ဝမ်ကျင်းသည် ညဉ့်နက်လေအေးဒဏ်မှ ကာကွယ်ရန် ဝတ်ရုံအရှည်ကို ဆင်မြန်းထားပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်တန်းကြီးကို ခဏမျှ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ လျှို့ဝှက်စစ်တပ်ကြီးနှင့် စစ်သူကြီး ယွဲ့ကျင်တို့ကို တိတ်တဆိတ် နေရာချထားပြီးနောက် သူ၏မြင်းကို လှည့်၍ ထွက်ခွာသွားခဲ့တော့သည်။

နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသော ကုရန်နှင့် အခြားကိုယ်ရံတော်များသည် အကြောင်းရင်းကို နားမလည်ကြသော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။