အခန်း ၁၅၅

အခန်း ၁၅၅ - သိုလှောင်ခြင်း၏ အံ့ဖွယ်ပစ္စည်း

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းငယ်အတွင်း စန္ဒကူးနံ့သာရနံ့တို့ သင်းပျံ့နေသည်။

လျူယွမ်သည် လက်စွပ်အတွင်းမှ စာအုပ်အိုကြီးတစ်အုပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

"ဒီ ချီစုစည်းခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း ပညာရပ်ဆိုတာကတော့ မဟာစွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး ချီဓာတ်စီးကြောင်းကို ဖန်တီးရင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို လေပြင်းကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားစေနိုင်တဲ့ ပညာရပ်ပဲ။"

"ဒီပညာရပ်က မဟာစွမ်းအားနဲ့ လေကို ထိန်းချုပ်တာဖြစ်ပြီး အထွတ်အထိပ်အဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားရင်တော့ ခဏတာ လေပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်နိုင်တဲ့အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်။"

ကျောက်ဖေး စာအုပ်ကို လှမ်းယူလိုက်ရာ ပထမဆုံး စာမျက်နှာတွင် တာအိုဟူသည့် စာလုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ချီဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အသက်ရှူသံဖြစ်သည်။ စုစည်းမိပါက လေဖြစ်လာ၏၊ ပျံ့လွင့်ပါက ဟင်းလင်းပြင် ဖြစ်လာ၏။ ချီဓာတ်ကို စီးနင်းခြင်းမှာ ရေထဲတွင် ကူးခတ်နေသော ငါးတစ်ကောင် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ငှက်တစ်ကောင်နှင့် အတူတူပင်..."

ကျောက်ဖေး စာဖတ်နေစဉ် လျူယွမ်၏ အသံက ဆက်လက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ “ဒီပညာရပ်ရဲ့ သော့ချက်ကတော့ စုစည်းခြင်းနဲ့ လမ်းညွှန်ခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးနှစ်လုံးမှာ ရှိတယ်။ “

“ခန္ဓာကိုယ်ကို မီးဖိုတစ်ခုလို သဘောထားပြီး တရားဓမ္မကို မီးတောက်လို အသုံးပြုရမယ်။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ချီဓာတ်တွေကို ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်မှာ စုစည်းပြီး အခြေအနေအရ လမ်းညွှန်ပေးရမယ်။ စိတ်က ချီဓာတ်နဲ့အမျှ လိုက်ပါသွားရင် ကောင်းကင်မှာ ပျံသန်းနေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို လွတ်လပ်သွားလိမ့်မယ်။"

လျူယွမ်သည် ပညာရပ်၏ အနှစ်သာရကို သေချာစွာ သင်ကြားပေးလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေးလည်း စကားလုံးတိုင်းကို မှတ်သားကာ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ်များကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေ၏။

အမှန်စင်စစ်၊ ဤသည်မှာ ကျောက်ဖေးအတွက် မခက်ခဲလှပေ။

တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို မူလတန်းကျောင်းသား တစ်ယောက်၏ သင်ခန်းစာကို နားထောင်ခိုင်းသည့် အလား လွယ်ကူလှသည်။

တစ်ခေါက်ကြားရုံဖြင့်ပင် လျူယွမ် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံရှင်းပြစရာပင် မလိုတော့ချေ။

နာရီဝက်မပြည့်ခင်မှာပင်

ကျောက်ဖေးသည် ချီစုစည်းခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်း ပညာရပ်ကို အကြွင်းမဲ့ နားလည်သွားခဲ့သည်။

လျူယွမ်မှာမူ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကျောက်ဖေးကို အစမှအဆုံး ပြန်လည်စစ်ဆေးခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ မယုံကြည်၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ရရှိထားသည့် အရည်အချင်းထူးချွန်သော တပည့်ကို တစ်စုံတစ်ရာ မှားယွင်းသွားမည်စိုး၍ ကြိုတင်ကာကွယ်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် ကျောက်ဖေးက မေးခွန်းအားလုံးကို ဖြေဆိုနိုင်ရုံသာမက၊ သင်ယူထားသည်များကိုလည်း အခြားအခြေအနေများတွင် ပြန်လည်အသုံးချနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

လျူယွမ်တစ်ယောက် ကျေနပ်မိသော်လည်း တစ်ဖက်တွင်မူ ဆုံးရှုံးမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

တပည့်ဖြစ်သူက ထူးချွန်လွန်းလှသဖြင့် ဆရာဖြစ်သူမှာ လုပ်စရာမရှိသလို ဖြစ်နေရသည်။

"မင်းမှာ ငါးမျိုးဓာတ် စွမ်းအားကိုယ်ခန္ဓာရှိနေတော့ သာမန်လူတွေထက် ချီဓာတ်ကို ပိုပြီး အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိတယ်"

လျူယွမ်သည် လက်စွပ်အတွင်းမှ ကြည်လင်နေသော အိတ်ငယ်လေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "ဒါက ကြေးနီ အလွတ်အိတ်ပဲ။ ကောင်းကင်အမြင့်ပေ ထောင်ပေါင်းများစွာမှ ရရှိတဲ့ တိမ်တိုက်အနှစ်သားတွေနဲ့ ပြုလုပ်ထားတာ။ အဲဒီထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ တရားဓမ္မက မင်းသင်ယူထားတဲ့ ပညာရပ်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့အတွက် လေစီးကြောင်းတွေကို ပိုပြီး အာရုံခံမိစေလိမ့်မယ်။"

အိတ်မှာ ဖြူဖွေးနေပြီး ပိုးဖလံတောင်ပံကဲ့သို့ ပါးလွှာကာ အတွင်းတွင် တိမ်တိုက်ကဲ့သို့သော အရာများ ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသည်။

ကျောက်ဖေး လက်ခံလိုက်သည့်အခါ အမွေးအတောင်ကဲ့သို့ ပေါ့ပါးနေသော်လည်း အတွင်း၌ လေ၏စွမ်းအားများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ။"

ပညာပေးခြင်း ပြီးဆုံးသွား၏

ကျောက်ဖေး မထွက်ခွါခင် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ... တပည့်မှာ မေးစရာရှိလို့ပါ။ ဆရာ အမြဲတမ်း လက်စွပ်ထဲကနေ ပစ္စည်းတွေ ထုတ်နေတာကို တွေ့ရတယ်။ အရာဝတ္ထုတွေကို သိုလှောင်ထားနိုင်တဲ့ တစ်စုံတစ်ရာသော အစီအရင်မျိုး ရှိပါသလား။"

လျူယွမ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းဆရာ တစ်ခုခု လျှို့ဝှက်ထားတယ်လို့ ထင်နေတာလား။"

ကျောက်ဖေးက ရှင်းပြလေ၏ “တပည့်က မရိုမသေ မဟုတ်ရပါဘူး၊ သိချင်ရုံ သက်သက်ပါပဲ။"

လျူယွမ် သူ့မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက သိုလှောင်ခြင်း အစီအရင်မျိုး မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ရွှမ်ယွင်ဂိုဏ်းချုပ် အဆက်ဆက် လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံးပါ။"

လျူယွမ်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံလက်စွပ်အတွင်းမှ ရိုးရှင်းသည့် အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေး အာရုံစိုက် ကြည့်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိသော မီးခိုးရောင် အိတ်ငယ်လေး ဖြစ်ပြီး အကြမ်းထည် အဝတ်ဖြင့် ချုပ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

"သူ့ရဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ပြီး အထင်မသေးလိုက်နဲ့..."

လျူယွမ်သည် အိတ်ကို ဖြေလိုက်ပြီး အတွင်းမှ တစ်ဝက်မြင့်သော ကြေးနီမီးဖိုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ကျောက်ဖေး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။

မီးဖိုမှာ အိတ်ထက် ဆယ်ဆမျှ ကြီးမားနေသော်လည်း အလွယ်တကူ ထွက်လာသည်။

"ဒါ... ဒီလောကမှာရှိတဲ့ မှော်ပစ္စည်းတွေက တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ကောင်းတာပဲ”

လျူယွမ် ရယ်မောကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ယမ်းလိုက်ရာ မီးဖိုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်သည်။ "ဒီအိတ်က သုံးပေပတ်လည်ရှိတဲ့ ပစ္စည်းကိုတောင် ဆံ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေကိုတော့ သိမ်းလို့မရဘူး။ ရေနဲ့ မီးဒဏ်ကိုလည်း ခံနိုင်ရည်ရှိတယ်။ ရှေးဘိုးဘေးများ လှည့်လည်သွားလာစဉ်က ဒီအိတ်နဲ့ပဲ ဆေးဖော်စပ်နည်း ကျမ်းစာတွေကို သယ်ဆောင်ခဲ့ကြတာ။"

လျူယွမ်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်

ကျောက်ဖေး ထိုအိတ်ကို သေချာစွာ လေ့လာကြည့်သည်။

ချုပ်ရိုးချုပ်သားမရှိဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသလိုမျိုးပင်

အိတ်မျက်နှာပြင်တွင်မူ တိမ်တိုက်ပုံစံ ဒီဇိုင်းလေးများမှာ ငွေရောင်သမ်းကာ တောက်ပနေသည်။

အိတ်ဝကို ချည်နှောင်ထားသည့် ကြိုးမှာလည်း ပိုးချည် မဟုတ်ဘဲ မည်သည့် သတ္တဝါ၏ အရွတ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်မသိ၊ ရွှေရောင်သမ်းနေသည်။

ထိုသိုလှောင်အိတ်တွင် ဂိုဏ်းချုပ်၏ ဓမ္မအာရုံအမှတ်အသားများ စွဲထင်နေသဖြင့် ကျောက်ဖေးအနေဖြင့် အလောတကြီး ဖွင့်

ကြည့်ရန် မဝံ့ရဲပေ။

အိတ်အတွင်း မည်သည့်အရာများ ရှိနေသည်ကို သူ မသိရှိရသေးသော်လည်း အလေးချိန်မှာမူ တစ်ပေါင်ခန့် သို့မဟုတ် ထို့ထက် အနည်းငယ်လျော့နည်းသော အလေးချိန်မျိုးသာ ရှိနေသည်။

"ဒီသိုလှောင်အိတ်က ဂိုဏ်းချုပ်အဆက်ဆက်သာ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိတာ။ ဒါကြောင့် ဒါကိုတော့ မင်းကို လက်ဆင့်ကမ်းလို့ မရဘူးကွဲ့။"

လျူယွမ်က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ဖေးက လေးစားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ့အနေနဲ့ ဒီလိုမျိုး ဂိုဏ်းချုပ်ပဲ ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိတဲ့ သိုလှောင်အိတ်ကို တပည့်ကိုတောင် ပြသပေးတာဟာ တပည့်အပေါ်ထားတဲ့ ဆရာ့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကြောင့်ပဲ မဟုတ်ပါလား။ တပည့်အနေနဲ့ ဒီထက်ပိုပြီး ဘာများ တောင်းဆိုဝံ့ပါတော့မလဲ။"

ပြောပြီးသည်နှင့်

သူသည် သိုလှောင်အိတ်ကို လျူယွမ်ထံသို့ ရိုသေစွာ ပြန်လည်ပေးအပ်လိုက်သည်။

အမှန်စင်စစ် ကျောက်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ဆရာဖြစ်သူက ဤမျှတန်ဖိုးရှိသော ရတနာကို မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ ပြသပေးခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ယုံကြည်မှုကို ထင်ဟပ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ဤဖြစ်ရပ်က ကျောက်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မျိုးစေ့တစ်ခုကို စိုက်ပျိုးပေးလိုက်သည်။

ဤလောကကြီးသည် ကျယ်ဝန်းလှပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း မည်သည့်အချိန်တွင် ကိုယ်ပိုင်သိုလှောင်အိတ်တစ်လုံး ပိုင်ဆိုင်နိုင်မလဲဟူသော အတွေးများဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။

ဤရွှမ်ယွင်ဂိုဏ်းကြီးတွင် သိုလှောင်အိတ်အပြင် အခြားမည်မျှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ရတနာများ ရှိနေဦးမည်နည်း။

...

နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ကျောက်ဖေးသည်

ရွှမ်ယွင်ဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ပိုင်ယွင်တောင်အနီးရှိ နောက်ထပ်တောင်ကြီးတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

ဤတောင်သည် ပိုင်ယွင်မြို့နှင့် တောင်ထိပ်နှစ်ခုခြား၍ တည်ရှိသည်။

မြေပြင်အနေအထားမှာ ကြမ်းတမ်းလှပြီး ရာပေါင်းများစွာမြင့်သော ချောက်ကမ်းပါးယံများ ရှိသည်။

ဤအမြင့်မှ ပြုတ်ကျပါက သာမန်ကိုယ်ခံပညာရှင်ပင်လျှင် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်သွားနိုင်သည်။

တောင်လေပြင်းများမှာ သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်နေပြီး ကျောက်ဖေး၏ အဝတ်အစားများကို တဖျပ်ဖျပ်ခတ်စေသည်။

ကျောက်ဖေးသည် ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင် ရပ်ကာ လက်ထဲတွင် ကြေးနီအလွတ်အိတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ နေရောင်အောက်တွင် အိတ်ငယ်လေးမှာ အရောင်မျိုးစုံဖြင့် တောက်ပနေသည်။

အိတ်ငယ်သည် အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ပွင့်လာပြီး အတွင်းရှိ တိမ်တိုက်များမှာ လေပြင်းများနှင့်အတူ လှိုင်းထန်စွာ လည်ပတ်နေသည်။

ကျောက်ဖေး မျက်လုံးကိုမှိတ်ကာ သူ၏ ဓမ္မအာရုံကို စုစည်းလိုက်သည်။ ဓမ္မအာရုံမှာ အဆပေါင်းများစွာ တိုးပွားလာသကဲ့သို့ပင် လေစီးကြောင်းများ၏ လမ်းကြောင်းကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။

"ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် မှောင်မိုက်၍ ဝါကျင့်ကျင့်ရှိ၏။ ချီဓာတ်သည် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ စုစည်းလာကာ ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တစ်ခဏချင်းတွင် ပေထောင်ချီသို့ ရောက်ရှိသွား၏..."

လေပြင်းသံများအကြားတွင် တိုးညှင်းသော မန္တန်ရွတ်ဖတ်သံများ ပျံ့လွင့်သွားသည်။

ကျောက်ဖေး၏ အာရုံများမှာ တစ်လက်မချင်းစီ စုစည်းသွားပြီး သူ၏ အရေပြားတိုင်းက လေစီးကြောင်းကို အာရုံခံနေသည်။

နားရွက်ဘေးမှ ဖြတ်တိုးသွားသော လေနုအေး၊ ဆံပင်များ လွင့်ပျံနေသည့် စည်းချက်၊ အဝတ်အစားအမျှင်များ ပွတ်တိုက်မှုများကိုပင် သူ အာရုံခံနိုင်နေသည်။

ချီဓာတ်ဆိုသည်မှာ နေရာတိုင်းတွင် ရှိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ချစ်သူ၏ လက်ကဲ့သို့ ပါးပြင်ကို ယုယစွာ ပွတ်သပ်သွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူ့ကို အစိစိအမြစ်မြစ် ဆွဲဖြဲပစ်မည့် ရက်စက်သော သားရဲတစ်ကောင်

ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤလေစီးကြောင်းများ၏ ပြောင်းလဲမှုများအကြားတွင် ကျောက်ဖေးတစ်ယောက် လေ၏ စည်းချက်ကို နားလည်လာသည်။ လေဟူသည် ရှုပ်ထွေးနေခြင်းမဟုတ်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အသက်ရှူသံအတိုင်း စီးဆင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်”

"ဒီလိုမျိုးပေါ့..."သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နားလည်မှုအသစ်တစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

ငါးမျိုးဓာတ် စွမ်းအားကိုယ်ခန္ဓာ၏ အားသာချက်မှာ ဤနေရာတွင် ထင်ရှားလှသည်။

အသည်းသည် သစ်ပင်ဓာတ်ကို အုပ်စိုးပြီး လေနှင့် သဘာဝအတိုင်း ကိုက်ညီမှုရှိသည်။

ကျောက်ဖေးသည် လေထဲတွင် စီးဆင်းနေသော စိမ်းလန်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြင်နေရသည်။

သူသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ချီစီးကြောင်းများနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သီအိုရီသည် သီအိုရီသာဖြစ်သည်။

လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်သေးသည်။

ကျောက်ဖေး၏ အကြံအစည်ဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ပွါးတစ်ခု ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတွင် ပေါ်လာသည်။

ကိုယ်ပွားသည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိ၊ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် သေခြင်းကို အလေးမထားသော သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

တောင်လေပြင်းများအကြားတွင် ကိုယ်ပွားမှာ ချောက်ကမ်းပါးအောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျသွားသည်။

ထိုဖြစ်စဉ်အတွင်း ကျောက်ဖေးသည် ကိုယ်ပွားနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သူ၏အာရုံဖြင့် လေစီးကြောင်းများက ကိုယ်ပွားအပေါ် ဖိအားပေးနေပုံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး၊ မလုံလောက်သေးဘူး”

ကျောက်ဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် အကြံအသစ် ထပ်ပေါ်လာသည်။

ကိုယ်ပွား ၁၀ ခုကို တစ်ပြိုင်နက် ဖန်တီးလိုက်ပြီး ချောက်ကမ်းပါးမှ တစ်ပြိုင်နက် ခုန်ချလိုက်စေသည်။

"ဗုန်း”

"ဖြတ်”

ချောက်ကမ်းပါးယံမှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံးကို ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်သွားသည်။

ချောက်ကမ်းပါးမှာ မတ်စောက်သည်မဟုတ်သဖြင့် ကျောက်တုံးများ၊ နွယ်ပင်များနှင့် ရိုက်မိခြင်းမှာ မလွဲဧကန်ပင်။

ကျောက်ဖေးမှာမူ အနည်းငယ်မျှ မတုန်လှုပ်ဘဲ ပျက်စီးသွားသော ကိုယ်ပွားများကို ဖျက်ဆီးကာ အသစ်များကို ထပ်မံဖန်တီး၍ ဤရက်စက်သော စမ်းသပ်မှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေတော့သည်။