အခန်း ၁၅၇

အခန်း ၁၅၇ လူသားတို့၏ လမ်းစဉ်မဟုတ်ခြင်း

"ငါမှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ဒါဟာ ပဉ္စမမြောက်နေ့ပဲ ရှိသေးတယ်မလား။ ဒီကောင်လေးရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက တကယ်ကို ထူးခြားလွန်းတယ်”

လျူယွမ်မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားသည်။

ကျောက်ဖေး၏ ပုံရိပ်သည် တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားမှသာ သူသည် သတိပြန်ဝင်လာတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင် ထိုအတတ်ပညာကို စတင်လေ့ကျင့်စဉ်က ကျွမ်းကျင်ရန် သုံးနှစ်နီးပါး ကြာခဲ့သည်ကို သူအမှတ်ရလိုက်သည်။

အခြား တာအို အတတ်ပညာများနှင့် မတူဘဲ ဤ ချီစုစည်းခြင်းနှင့် လေစီးနည်းစနစ်သည် အချို့သော နတ်ဘုရားနည်းလမ်းငယ်များလောက်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ထို့အပြင် လျူယွမ်က အခြေခံရခြင်းဟုဆိုရာတွင် ချီစုစည်းခြင်းကို နားလည်ခြင်းအား ဆိုလိုသည်။

သို့သော် တောင်ခြေတွင် ကျောက်ဖေး လေကိုစီး၍ သွားလာနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျောက်ဖေးသည် ချီစုစည်းခြင်းသာမက ချီလမ်းညွှန်ခြင်းကိုပါ ကျွမ်းကျင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ယခုဆိုလျှင် တစ်ဂိုဏ်းလုံးတွင် သူနှင့် လက်ဦးတပည့်ဖြစ်သူ ကျိုးယွင်ရှန်းတို့သာ ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိထားသည်။

ယခုအခါ ကျောက်ဖေးသည်လည်း ထိုစာရင်းထဲတွင် ပါဝင်လာပြီဖြစ်သည်။

ဤအချက်က လျူယွမ်ကို မတုန်လှုပ်ဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

သူသည် ကျောက်ဖေး ထူးချွန်သည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ချီစုစည်းခြင်းကို နားလည်ရန် အနည်းဆုံး တစ်လ သို့မဟုတ် နှစ်လ ကြာမည်ဟု ခန့်မှန်းထားခဲ့သည်။

မကြာမီပင်...

ကျောက်ဖေးသည် အနီးအနားရှိ တောင်လမ်းကွေ့တစ်ခုမှ ပေါ်လာသည်။

ကျောင်းတော်ရှေ့တွင် ရပ်နေသော လျူယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကျောက်ဖေးသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှေ့သို့တိုးလာပြီး "ဆရာ၊ တပည့်တော် ချီစုစည်းခြင်းနှင့် လေစီးနည်းစနစ်ကို ကျွမ်းကျင်အောင် သင်ယူပြီးပါပြီ" ဟု လျှောက်တင်သည်။

"အင်း၊ မဆိုးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အောင်မြင်မှု အနည်းငယ်ရရုံနဲ့ မာန်မတက်ဖို့တော့ သတိရရမယ်"

လျူယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် အံ့အားသင့်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး တည်ငြိမ်အောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားနေရသည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ တပည့်တော် ဆရာ့သွန်သင်ချက်ကို အမြဲမှတ်သားထားပါ့မယ်"

ကျောက်ဖေးက ပြန်ဖြေသည်။

ဆရာနှင့်တပည့် ဆက်ပြောဖြစ်သည့် စကားမှာ ဆယ်ခွန်းပင် မပြည့်လိုက်ပေ။

ဒင်... ဒင်... ဒင်

ထိုအချိန်တွင် ညစာစားချိန်ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပေးသည့် ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မည်သည့်မျိုးဆက်ကတည်းက ဤအလေ့အထ ရှိလာမှန်း မသိရသော်လည်း ထမင်းမစားမီ လူတိုင်းကို အသိပေးရန် ခေါင်းလောင်းတီးလေ့ရှိကြသည်။

တကယ်တော့ ကျောင်းတော်ဝန်းကျင်သည် မကြီးလှသဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်ရုံဖြင့် အားလုံး ကြားနိုင်လောက်သော်လည်း ဤသည်မှာ ဂိုဏ်း၏ အစဉ်အလာပင်။

ဒီနေ့ အစားအသောက်က အတော်လေး ကောင်းသည်။

တတိယအစ်ကို လုယွမ်ဖုန်း တောထဲတွင် တောယုန်အချို့ ဖမ်းလာခဲ့ပြီး ကျောက်ဖေး ပြုလုပ်ထားသော ငရုတ်သီးဆော့စ်ဖြင့် ကင်ထားရာ အဆီများ စိမ့်ထွက်နေသည်။ အရသာမှာ မပြောနှင့်၊ အသွေးအရောင် ကြည့်ရုံနှင့်ပင် စားချင်စဖွယ်ဖြစ်နေသည်။

ကျောက်ဖေး နောက်ထပ် အတတ်ပညာတစ်ခု သင်ယူပြီးကြောင်း သိလိုက်ရသည့်အခါ လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ကျောက်ဖေးအတွက် အတတ်ပညာသင်ယူခြင်းသည် ရေသောက်သကဲ့သို့ လွယ်ကူနေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် အားလုံး စကားစမြည် ပြောကြသည်။

"ဆဋ္ဌမမြောက်ညီလေး၊ အားနေတာပဲ၊ မင်းသင်ယူထားတဲ့ အတတ်ပညာသစ်ကို ငါတို့ကို ပြစမ်းပါဦး" ဟု ဒုတိယအစ်မ လျူချင်းရွှမ်က ပြုံးလျက် တိုက်တွန်းသည်။

ဒုတိယအစ်မဖြစ်သူက ပြောခြင်းဖြစ်၍ ကျောက်ဖေးမှာ ငြင်းဆန်စရာ မရှိပေ။

"အားလုံး သေချာကြည့်ပေးကြပါဦး"

ကျောက်ဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး စာသားကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် သူ့ပတ်လည်၌ လေနုအေးများ တိုက်ခတ်လာပြီး ဆံပင်များ လွင့်ပျံသွားကာ သူ့ကို နတ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားသောပုံစံ ဖြစ်ပေါ်သွားစေသည်။

ဒီအတတ်ပညာ အသွင်အပြင်ကို ကြည့်

ရုံဖြင့် ကောင်းလှချည်လားဟု ချီးကျူးရမည်သာဖြစ်သည်။

လျူချင်းရွှမ်က စိတ်ရင်းအမှန်ဖြင့် "ငါတို့ ဆဋ္ဌမညီလေးက တကယ်ကို ချောမောတာပဲ။ အပြင်လောကမှာ မိန်းကလေးတွေ ဘယ်လောက်တောင် စွဲလမ်းနေကြမလဲ မသိဘူး" ဟု ချီးကျူးသည်

ချန်းချန်ဖုန်းက အနည်းငယ် မနာလိုစွာဖြင့် "ဒုတိယအစ်မစကားကတော့ မလျော်ကန်ပါဘူး။ ငါတို့ လေ့ကျင့်သူတွေအတွက်ကတော့ အတတ်ပညာကောင်းဖို့က ပိုအရေးကြီးပါတယ်" ဟု ပြောသည်။

ကျိုးယွင်ရှန်းက နောက်ပြောင်လိုက်သည်မှာ "မင်းသာ ကြိုးစားမလုပ်ရင် အနာဂတ်မှာ ဆဋ္ဌမညီလေးက မင်းကို အဝေးကြီး ကျန်ခဲ့အောင် ထားသွားလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။

ရယ်မောပြောဆိုနေကြစဉ်...

ကျောက်ဖေးသည် ကြမ်းခင်းကို ပေါ့ပါးစွာ နင်းလိုက်ပြီး ဝါးရွက်ကလေးသဖွယ် ပေါ့ပါးစွာဖြင့် တံတိုင်းထိပ်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားသည်။

ထိုစဉ် တောင်ပေါ်လေပြင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာသည်။

ကျောက်ဖေးသည် လေကိုစီးလိုက်သည်။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် လခြမ်းပုံစံ ကွေးသွားပြီး တစ်ခဏချင်းတွင် ဝင်းထဲမှ ပေ ခုနှစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် လေထဲတွင် ပြန်လည်ပျံသန်းပြီး ဝတ်ရုံများ လွင့်ပျံလျက် လူတိုင်း၏ရှေ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ပြန်ဆင်းသက်လာသည်။

မြေကြီးပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ ဖုန်မှုန့်တစ်ခုပင် လွင့်မသွားပေ။

"ကောင်းတယ်” စတုတ္ထအစ်ကို လီရှို့ယီမှာ လက်ခုပ်တီးပြီး အားပေးလိုက်သည်။

ပဉ္စမတပည့် ချန်းချန်ဖုန်းသည် ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားပြီး လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော အသီးကိုပင် စားဖို့ မေ့သွားကာ "ဆဋ္ဌမညီလေး... ဒါ... ဒါက အရမ်းမိုက်တာပဲ” ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့သော ပုံရိပ်မှာ သာမန်လူသားတို့၏ ပုံစံမျိုး လုံးဝမဟုတ်တော့ပေ။

"ဆရာ၊ ကျွန်တော်လည်း ဒါမျိုး သင်ချင်တယ်” ချန်းချန်ဖုန်းက လျူယွမ်၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲပြီး မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ ပြောသည်။

လျူယွမ်က သူ့လက်မောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး ချန်းချန်ဖုန်း၏ နဖူးကို လက်ညှိုးဖြင့် ခေါက်

လိုက်ကာ "အရူး၊ မင်း လေ့ကျင့်တာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ ရေထိန်းချုပ်နည်းပညာတောင် မကျွမ်းကျင်သေးဘူး၊ အခုမှ လေစီးနည်းပညာ သင်ချင်နေတာလား” ဟု ဆူပူသည်။

ချန်းချန်ဖုန်းက နဖူးကို ပွတ်သပ်ရင်း မကျေမနပ်ဖြစ်နေကာ "ဒါပေမဲ့ ဆဋ္ဌမညီလေးက သင်တာ မကြာသေးဘဲ ဒီလောက် ဖြစ်နေပြီလေ..." ဟု ဆိုသည်။

"မင်းရဲ့ ဆဋ္ဌမညီလေးက ခန္ဓာငါးပါး ဝိညာဉ်

ကိုယ်ထည်ပိုင်ရှင်၊ တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့ အရည်အချင်းရှိသူ။ မင်းသာ သူ့ အရည်အချင်းရဲ့ တစ်ဝက်လောက် ရှိရင် ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်အတတ်ပညာတွေ အကုန် သင်ပေးပြီးပြီ။ ငါက မင်းတို့ကို ဖုံးကွယ်ထားမယ် ထင်နေလား" ဟု လျူယွမ်က မျက်စောင်းထိုး၍ ပြောသည်။

ဒုတိယအစ်မ လျူချင်းရွှမ်က ပါးစပ်ကို ပိတ်၍ ရယ်လိုက်ပြီး "ချန်ဖုန်းရေ၊ မင်း ဆက်ပြောနေရင် ဆရာ့လက်ချက်နဲ့ နာရတော့မယ်" ဟု ပြောသည်။

လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

လျူယွမ်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ကျောက်ဖေး၏ ပေါ့ပါးလှပသော ပုံရိပ်ကို ကြည့်ရင်း၊ ထို့နောက် အခြားတပည့်များကို ကြည့်ရင်း သူသည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

'ဒီလောကမှာ တကယ်ပဲ သူတစ်ပါးနဲ့ မတူဘဲ မွေးဖွားလာသူတွေ ရှိတာပဲ'

သို့သော် ထိုအတွေးနောက်တွင် သူသည် ဝမ်းမြောက်မှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော တပည့်မျိုး ရရှိထားသည်မှာ အဘယ်အရာကိုများ ထပ်တောင်းဆိုရန် လိုသေးသနည်း။

နေဝင်ချိန်တွင် နေရောင်ခြည်သည် ချင်းဟယ်ခရိုင်၏ မြို့ရိုးများကို တောက်ပသော လိမ္မော်နီရောင်ဖြင့် ဆေးခြယ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အိမ်ခြေများစွာ၏ မီးခိုးတန်းများမှာ တိမ်တိုက်များကြားသို့ ပျံ့လွင့်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် မှင်ရေးပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဖန်တီးနေကြသည်။

ချင်းဟယ်ခရိုင်ကို အနီရောင်တိမ်တိုက်တပ်မတော် သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း ကောင်းကင်ကိုးထပ်အုပ်ချုပ်မှု စနစ်ကို စတင်ကျင့်သုံးခဲ့သည်။

ဤခေတ်ကာလသည် စစ်မက်နှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများ ဝေးကွာမသွားသေးသည့်အတွက် ငြိမ်းချမ်းသာယာသောခေတ်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ချင်းဟယ်ခရိုင်သည် သူ၏ ယခင်ကဲ့သို့သော စည်ကားသိုက်မြိုက်သည့် အခြေအနေသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သကြားအရုပ်ရောင်းသူ အဘိုးအိုကျန်းသည် သူ၏ဆိုင်ကို သိမ်းဆည်းရင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းနေသည်။

သူ၏ဆိုင်ဘေးတွင် ကလေးငယ်အချို့မှာ ကျန်ရှိနေသော သကြားအမှုန်အမွှားလေးများကို မလွှတ်တမ်း လျှက်နေကြသည်။

"အဘိုးကျန်း၊ မနက်ဖြန်လည်း လာဦးမှာမလား" ဟု ဆံထုံးလေးနှစ်ခုနှင့် မိန်းကလေးငယ်လေးက မော့ကြည့်၍ မေးလိုက်သည်။

"လာမှာပေါ့၊ လာမှာပေါ့” အဘိုးအိုကျန်းသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အရေးအကြောင်းများ ထင်ရှားလာသည်အထိ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်း မြို့ထဲက အရာရှိတွေက အခွန်ကြီးကြီးမကောက်တော့ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ငါနေ့တိုင်း လာရောင်းဖြစ်တာပေါ့”

မလှမ်းမကမ်းတွင် ပိုးထည်ဆိုင်မှ ဆိုင်ဝန်ထမ်းများသည် ဆိုင်တံခါးများကို သိမ်းဆည်းနေကြသည်။

နေဝင်ချိန် အရုဏ်ဦးတွင် "ငယ်ရွယ်သူရော အသက်ကြီးသူပါ ရိုးသားမှုဖြင့် ဆက်ဆံပါ" ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်ဆိုင်းဘုတ်အသစ်မှာ တောက်ပနေသည်။

၎င်းသည် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က အနီရောင်တိမ်တိုက်တပ်မတော်က ပေးအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယခင်ခရိုင်ဝန်က "ကျေးဇူးတရားနှင့် ဖြောင့်မတ်သော စီးပွားရေး" ဟု ရေးသားထားသော ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းကို အစားထိုးလိုက်

ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဆိုင်ရှင်ဝမ်၊ အရောင်းအဝယ် ကောင်းတယ်မဟုတ်လား" ဟု ဖြတ်သန်းသွားသော သူဌေးတစ်ဦးက နှုတ်ဆက်သည်။

"တိမ်နီတပ်မတော်ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပေါ့”

ဆိုင်ရှင်ဝမ်သည် နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်ရင်း ရယ်မောကာ "အဲဒီအရာရှိတွေက ပစ္စည်းတွေကို အလကားမယူဘူး။ ဒီလမှာတင် ကျွန်တော်တို့ အမြတ် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း ပိုရတယ်” ဟု ပြောသည်။

သူဌေးသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟုတ်ပါတယ်၊ အခုဆိုရင် အရင်ကထက် အသက်ရှင်ရတာ ပိုကောင်းလာတာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။

ဤကဲ့သို့သော စကားပြောဆိုမှုမျိုးကို လမ်းတိုင်းတွင် ကြားနေရသည်။

သာမန်လူများသည် မဟာအခြေခံမူများကို နားမလည်ကြသော်လည်း တိမ်နီတပ်မတော် ရောက်ရှိ လာပြီးနောက်ပိုင်း မြို့တံခါးခွန် တစ်ဝက်လျှော့ချပေးခြင်း၊ ရုံးဝန်ထမ်းများက ငွေညှစ်ရန် မဝံ့ရဲတော့ခြင်းနှင့် ဒေသခံ လူမိုက်များပင် ပို၍ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ရှိလာသည်ကို ထင်ရှားစွာ ခံစားသိရှိနေကြသည်။

ခရိုင်ရုံး၏ ပင်မခန်းမအတွင်းတွင်...

ကျောက်ဖင်သည် တရားဝင်စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးနေသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ၏ နောက်ဆုံးရောင်ခြည်တန်းများမှာ ပြတင်းပေါက်ကွက်လပ်များမှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာပြီး သူ၏စားပွဲပေါ်တွင် အရိပ်အယောင်များ ကျရောက်နေသည်။

ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ခရိုင်ဝန်” ဟွမ်သာလီသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး "နတ်ဘုရားတစ်ပါးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်ပါတယ်” ဟု လျှောက်တင်သည်။

ကျောက်ဖင်သည် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး စုတ်တံကို ငြိမ်သက်စွာ ချထားကာ "အို? ဘာကိစ္စလဲ" ဟု မေးသည်။

ဟွမ်သာလီ အမြန်ရှင်းပြသည်မှာ "ခရိုင်ဝန် ကိစ္စက မနေ့ကတည်းက စတာပါ။ မနေ့က ကျွန်တော် ပွဲတစ်ခုသွားတက်ရင်း လီချင်းမင်း လို့ခေါ်တဲ့ နတ်လူသားတစ်ပါးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်"

"ဒီအရှင်လီက မယုံနိုင်စရာပဲ၊ သူရဲ့ စွမ်းရည်တွေက တကယ်ကို နတ်ဘုရားဆန်တယ်။ သူက ဝေးလံတဲ့နေရာကနေ ပစ္စည်းတွေကို ယူနိုင်တယ်။ သူ့လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ ဝိုင်အိုးတစ်လုံးလောက်ရှိတဲ့ မက်မွန်သီးတစ်လုံး ပေါ်လာတယ်။ သူက ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက မက်မွန်သီးဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင် သုံးဖို့ ယူလာတာလို့ ပြောတယ်။ နတ်ဘုရားတွေတောင် သူ့ကို မျက်နှာသာပေးရတာ။ သူက... သူက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပါပဲ။"

ဤကြမ်းတမ်းသော လူကြမ်းကြီးမှာ စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြရန်ပင် ခက်ခဲနေသည်။

"ဒါတင်မကသေးဘူး။ ဆရာလီက စက္ကူပေါ်မှာ ပုံဆွဲရင်လည်း အစစ်ဖြစ်လာတာ။ သူ မြစ်တစ်စင်းကို ဆွဲပြလိုက်တာ၊ ဘာဖြစ်လာလဲ သိလား? မြစ်ရေတွေက စက္ကူပေါ်ကနေ တကယ်ပဲ စီးကျလာပါတယ်..."

ဟွမ်သာရလီမှာ ပြောလေလေ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားလေလေဖြစ်ပြီး ဝမ်းသာအားရဖြင့် ကခုန်တော့မည့် အခြေအနေပင် ရှိသည်။

ထို တာအိုဆရာတော်သည် မိမိကိုယ်ကို လီချင်းမင်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး နှစ်တစ်ထောင်ကြာ အသက်ရှင်ခဲ့သော တာအိုဆရာတော်ဖြစ်ကြောင်း၊ နတ်ဘုရားများပင် အသိအမှတ်ပြုရမည့် ထူးခြားသော အစွမ်းအစများ ရှိကြောင်း ကြွားဝါပြောဆိုနေသည်။