အခန်း ၃၁၄
Vol. 32 Ch. 314
အပိုင်း ၃၁၄
အဲဒီညမှာပဲ လုံထန်ရုံးချုပ်အနီးက အပန်းဖြေစခန်းတစ်ခု၌...
“ဒီကို ပစ္စည်းတစ်ခုခု သယ်လာဖို့က တကယ့်ကို အလုပ်ရှုပ်တာပဲ”
နိုဒါက စားပွဲပေါ်ရှိ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ကြည့်ရင်း မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
မီအီကိုက နိုဒါကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျောပိုးအိတ်ထဲက ကိရိယာများကို စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။ ဘာပြဿနာမှမရှိကြောင်း သေချာသွားမှသာ ကျောပိုးအိတ်ဇစ်ကို ဆွဲပိတ်လိုက်သည်။
“အဝတ်အစား အမြန်လဲပြီး ပြန်တော့၊ အခုက စကားပန်းကန်ဖွဲ့နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး”
နိုဒါက မီအီကို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ရင်း သူ့ကျောပိုးအိတ်ကို ကောက်ယူကာ သူ့အခန်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။
ငါးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် မီအီကို အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဂျင်းဘောင်းဘီရှည်နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တီရှပ်တစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် ကျောပိုးအိတ်အသေးလေးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ဦးတည်း ခရီးထွက်လာသည့် ဘေးအိမ်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ လုံးဝသဘာဝကျနေသည်။
ထိုအချိန်တွင် နိုဒါသည်လည်း ရှပ်အင်္ကျီနှင့် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။ မီအီကို၏ ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသောအလင်းရောင်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လက်သွားခဲ့သော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည်ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“သွားကြစို့”
မီအီကိုက ခပ်အေးအေးပြောကာ အခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။ လုံထန်ဂရုနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် လမ်းပေါ်တွင် လူနှစ်ယောက်သည် လုံထန်ဂရု၏ အဆောက်အအုံကို အဝေးမှ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေကြသည်။
“လုံထန်ဂရုရဲ့ လုံခြုံရေးစနစ်က ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်မယ့်ပုံပဲ” ဟု နိုဒါက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါတင်မကဘူး... ဒေတာဘေ့စ် (Database) က သူတို့ကုမ္ပဏီရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်၊ ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းဘေးမှာ ရှိတာ။ အချက်အလက်တွေအရ သူတို့ဥက္ကဋ္ဌရဲ့ ဓာတ်ခွဲခန်းက ကာကွယ်မှုအဆင့် IP66 ရှိပြီး စမတ်ကျတဲ့ အချက်ပေးစနစ်တွေ၊ နယ်မြေကျူးကျော်မှု ထောက်လှမ်းတဲ့စနစ်တွေ၊ ကာဆီးပိတ်ဆို့မှု အချက်ပေးစနစ်တွေနဲ့ ကွန်ရက်ပြတ်တောက်မှု အချက်ပေးစနစ်တွေ တပ်ဆင်ထားတယ်။ တံခါးမှာဆိုရင်လည်း မျက်နှာမှတ်မိခြင်းစနစ်၊ လက်ဗွေရာမှတ်မိခြင်းစနစ်နဲ့ လျှို့ဝှက်နံပါတ်တွေ တပ်ဆင်ထားတာ။ စမတ်လက်ထောက်ဆော့ဖ်ဝဲကို ရဖို့က တော်တော်လေး ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒီတာဝန်က ထင်သလောက်မလွယ်ဘူး ထင်တယ်”
“ငါပြောသားပဲ... တိုက်ရိုက် ပြန်ပေးဆွဲပြီး ခြိမ်းခြောက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု နိုဒါက ပြောလိုက်သည်။
“ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အတွေးအခေါ်တွေပဲ။ ဒါက ကိုယ့်နိုင်ငံ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို မှတ်ထားစမ်းပါ။ ဒီနေရာက ကမ္ဘာပေါ်က တခြားနေရာတွေနဲ့ မတူဘူး။ ဒီမှာ ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့ နေနေသာသာ... မင်း အေးအေးဆေးဆေး ထွက်သွားနိုင်ရင်တောင် နတ်ပြည်ရောက်သွားသလိုပဲ ဖြစ်နေဦးမယ်”
မီအီကိုက ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ လုံထိန်၏ ရုံးအဆောက်အအုံကို ဆက်လက်ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။
“လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အကယ်ဒမီကုမ္ပဏီက ကြေးစားစစ်သားနှစ်ယောက် ဝင်သွားတာ... ဘယ်တော့မှ ပြန်ထွက်မလာတော့ဘူး။ ဘယ်သူမဆို ဒီနေရာမှာ လာပြီး ရမ်းကားလို့ရတာ မဟုတ်ဘူး”
“ဟားဟား... ဘယ်သူမဆို ဒီလို ကာကွယ်ရေးစနစ် အထပ်ထပ်ကို အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး” နိုဒါက ဆက်ပြောသည်။
- “ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အမြင်အရတော့ ပြန်ပေးဆွဲတာက အရှင်းလင်းဆုံးနဲ့ အထိရောက်ဆုံး နည်းလမ်းပဲ”
“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက နောက်ဆုံးမတတ်သာတဲ့ အခြေအနေကျမှ သုံးရမယ့် အစီအစဉ်ပဲ”
မီအီကိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် - “ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ တော်ကြဦးစို့၊ ပြန်သွားပြီး လုံထိန်ဂရု(ပ်)ရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌနားကို ဘယ်လိုချဉ်းကပ်ရမလဲဆိုတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို စဉ်းစားကြတာပေါ့” ......
နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် လင်းဖန်သည် ပုံမှန်အတိုင်း လုံထန်ရုံးချုပ်သို့ သွားခဲ့သည်။
“ဆရာ... ဆရာ ခင်ဗျာ”
ထိုအချိန်တွင် မိတ်ကပ်များ အလွန်အမင်း ထူလပိတပ်ထားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာကာ ယာဉ်တန်းရှေ့က ကားကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
“ဆရာ ခင်ဗျာ... ကျွန်မ ရှန်ဟူရွာကို သွားမလို့ပါ။ အလုပ်နောက်ကျတော့မယ် ရှင့်။ လမ်းကြုံ လိုက်လို့ရမလား ရှင့်”
မီအီကိုက မျက်နှာထက်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းထားရင်း နောက်ထိုင်ခုံရှိ လင်းဖန်ကို မရိပ်မိအောင် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
“စိတ်မကောင်းပါဘူးဗျာ”
သက်တော်စောင့်က မီအီကိုအား လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကားမှန်ကို ပိတ်ကာ ကားစက်နှိုး၍ ဘာမှမပြောဘဲ မောင်းထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
“ဟေး... ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ မတင်ချင်ရင်လည်း မတင်ဘူးပေါ့၊ ဒီလိုကြီး လုပ်စရာလိုလို့လား ကျွန်မက ရှင်တို့ကို ပိုက်ဆံပေးဖို့ ကြွေးကျန်နေလို့လား” မီအီကိုက ထွက်ခွာသွားသော ကားကို ကြည့်ကာ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်မိသည်။ ကားဝေးသွားသည်အထိ စောင့်ပြီးမှသာ မီအီကိုက သူမ၏ လက်ကိုင်အိတ်ထဲက လက်ကိုင်ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။
“နိုဒါ... ခိုးနားထောင်တဲ့ စက် (Bug) ရော ခြေရာခံစနစ် (Tracker) ပါ ကားအောက်မှာ တပ်ဆင်လိုက်ပြီ။ အခု ချက်ချင်း စစ်ကြည့်လိုက်ဦး”
“ကောင်းပါပြီ မစ္စ မီအီကို၊ ခင်ဗျားရဲ့ တရုတ်စကားက ဒီလောက်အထိ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားဘူး”
အပန်းဖြေစခန်းတွင် ရှိနေသည့် နိုဒါက ကွန်ပျူတာကို ဖွင့်ကာ နားကြပ်ကို တပ်လိုက်ရင်း မျက်နှာထက်တွင် မသမာသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် ခေတ္တမျှအကြာတွင် သူ မျက်မှောင်ကုတ်သွားခဲ့ပြီး ကားမောင်းသံကလွဲလို့ တခြားဘာအသံမှ မကြားရတော့ပေ။
“မီအီကို... မင်း ခိုးနားထောင်တဲ့စက်ကို ဘယ်နားမှာ သွားတပ်လိုက်တာလဲ? ဘာလို့ ဘာအသံမှ မကြားရတာလဲ”
“ကားအောက်ခြေမှာ တပ်ထားတဲ့ နားထောင်တဲ့စက်က သုံးမီတာအတွင်းက အသံတွေကို ကြားနိုင်တာပဲ။ ဘာအသံမှ မရှိစရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ သူတို့ အချင်းချင်း စကားမပြောလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်”
မီအီကိုက လင်းဖန် ထွက်ခွာသွားသည့် ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။
သက်တော်စောင့်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စကားမပြောခဲ့သလို လင်းဖန်သည်လည်း ကားအပြင်ဘက်သို့သာ အကြည့်ပို့ထားခဲ့သည်။ ရှောင်ယွီကလည်း သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောသည်ကို မြင်သဖြင့် ငြိမ်သက်စွာသာ နေခဲ့သည်။
ကုမ္ပဏီထဲသို့ ရောက်ပြီးနောက် လင်းဖန်သည် ဓာတ်ခွဲခန်းထဲသို့ တစ်ဦးတည်း လမ်းလျှောက်ဝင်ခဲ့သည်။
သူ လိုချင်သည့် ပစ္စည်းများကို သူတို့အားလုံး ပို့ပေးပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် ရှည်လျားလှမည့် ဓာတ်ခွဲခန်းခရီးစဉ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူ အဝတ်အစားလဲပြီးသည်နှင့် ရှုန်းသါ့၏ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“သက်တော်စောင့်လား”
လင်းဖန်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သက်တော်စောင့်သည် ဘာမှမရှိဘဲ သူ့ထံသို့ လာရောက်နှောင့်ယှက်မည် မဟုတ်ပေ။ အရေးကြီးသည့် ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေရမည် ဖြစ်သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ ဆက်သွယ်ခိုင်းထားသည့် လူထံမှ သတင်းရရှိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“သူ့ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ”
မကြာမီတွင် သက်တော်စောင့်သည် သူ၏ရုံးခန်းဧရိယာအတွင်းသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ကာ တခြားလူမရှိကြောင်း သေချာမှသာ စကားစလိုက်သည် - “ဥက္ကဋ္ဌကြီး... ကားအောက်ခြေမှာ အသေးစား ခိုးနားထောင်တဲ့စက် (Micro Bug) တစ်ခုနဲ့ ခြေရာခံစနစ် (Tracker) တစ်ခုကို တွေ့ရှိရပါတယ် ခင်ဗျာ”
“ခိုးနားထောင်တဲ့စက်လား” လင်းဖန် တစ်ခဏမျှ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ရင်း “ဘယ်တုန်းက ဖြစ်သွားတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“စောစောက အမျိုးသမီး ဆီကပါ”
သက်တော်စောင့်က “ကျွန်တော် စောစောကတည်းက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့ ခံစားမိလို့ သတိထားခဲ့တာပါ။ ရန်သူကို ရိပ်မိမသွားစေဖို့အတွက် လောလောဆယ် ခိုးနားထောင်တဲ့စက်နဲ့ ခြေရာခံစနစ်တွေကို မဖျက်ဆီးသေးဘဲ ထားခဲ့ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
လင်းဖန်သည် စောစောက ကားကို ပိတ်ရပ်ပြီး လမ်းကြုံလိုက်ချင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည့် အမျိုးသမီးကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့သည်။
“ပြဿနာက နောက်တစ်ခေါက် ရောက်လာပြန်ပြီပေါ့”
လင်းဖန်၏ ရင်ထဲတွင် လေးလံသွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ထပ်မံ ထောက်ချောက်ဆင်ရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။
- “ဒီနေ့တော့ တခြားကားတစ်စင်းနဲ့ပဲ ပြောင်းစီးကြတာပေါ့။ အဲဒီစက်တွေကိုတော့ လောလောဆယ် ဖြုတ်စရာမလိုသေးပါဘူး”
“ဟုတ်ကဲ့ပါ”
“တစ်ဖက်လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား?” ဟု လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။
“မသေချာပါဘူး ခင်ဗျာ” သက်တော်စောင့်က ခေါင်းခါပြလိုက်ရင်း “ကျွန်တော့်ဆီမှာ အချက်ပြလှိုင်းကို ခြေရာခံနိုင်မယ့် နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကိရိယာတွေ မရှိလို့ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ... မင်း အရင်သွားနှင့်လိုက်ပါ။ အဲဒီ ခိုးနားထောင်တဲ့စက်ကို ကျွန်တော့်ဆီ ယူလာပေးပါ၊ ကျွန်တော် ခြေရာခံလိုက်ပါ့မယ်” ဟု လင်းဖန်က ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ခင်ဗျာ”
သက်တော်စောင့် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် လင်းဖန်သည် သူ၏ထိုင်ခုံတွင် ပြန်လည်ထိုင်လိုက်သည်။
ပြဿနာက နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိလာပြန်သဖြင့် သူ ဓာတ်ခွဲခန်းစမ်းသပ်မှုများ လုပ်ဆောင်ရန် စိတ်မပါတော့ပေ။ ဤကိစ္စမှာ သေးငယ်သည်မဟုတ်ချေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ကံကောင်းခဲ့သဖြင့် ကြေးစားစစ်သားနှစ်ဦးကို ရှုန်းသါ့က ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ယခုကဲ့သို့ အဖြစ်အပျက်မျိုး ထပ်မံဖြစ်ပွားလာပါက သူ ယခုကဲ့သို့ ထပ်ပြီး ကံကောင်းနိုင်ပါ့မလား ဆိုသည်ကို မသေချာတော့ပေ။
“ရှုံတာ”
“သူဌေး”
သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကွန်ပျူတာစခရင်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်ယောင် မျက်နှာပြင်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့ပြီး စခရင်ထက်တွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ကျွန်တော် အခုလေးတင် ပြောခဲ့တဲ့ ခိုးနားထောင်တဲ့စက်နဲ့ ခြေရာခံစနစ်တွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး... အဲဒီစက်တွေရဲ့ အချက်ပြလှိုင်း လက်ခံရရှိတဲ့ နေရာကို မင်း ခြေရာခံနိုင်မလား” ဟု လင်းဖန်က မေးလိုက်သည်။
“သက်တော်စောင့်က အဲဒီခိုးနားထောင်တဲ့စက်ကို ယူလာပေးရင် သူတို့ ရှိနေတဲ့နေရာကို ခြေရာခံနိုင်ပါတယ်”
“ယူလာပေးဖို့တောင် မလိုပါဘူး၊ ဒီနယ်ပယ်ထဲကနေ ထွက်ပေါ်နေတဲ့ သီးခြား အချက်ပြလှိုင်းတွေရဲ့ တည်နေရာကို ကျွန်တော် ရှာဖွေနိုင်ပြီး အလွယ်တကူပဲ ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပါတယ်” ဟု ရှုံတာက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းတော့ လုပ်ဖို့ လိုသေးတာပေါ့”
........................................................