အခန်း ၃၁၆
Vol. 32 Ch. 316
အပိုင်း ၃၁၆
“ဒါဆိုရင် စီမံကိန်းတစ်ခု ဆွဲကြတာပေါ့”
“စမတ်လက်ထောက်ဆော့ဖ်ဝဲကို ရချင်ရင် အဆင့်လေးဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်ရမယ်။ ပထမဆုံးတစ်ခုက နာရီဝက်တစ်ကြိမ် ပတ်ကင်းလှည့်နေတဲ့ လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းတွေပဲ။ ဒုတိယအဆင့်ကတော့ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေပဲ။ စောင့်ကြည့်ကင်မရာတွေက အကြီးမားဆုံး အခက်အခဲပဲ။ အဆောက်အအုံထဲမှာ ကင်မရာကွယ်တဲ့နေရာဆိုတာ မရှိသလောက်ဘဲဖြစ်ပြီး အားလုံးက စောင့်ကြည့်မှုအောက်မှာ ရှိနေတာ။”
“တတိယအဆင့်ကတော့ အဆောက်အအုံရဲ့ ကွန်ပျူတာခန်းထဲကို ဝင်ဖို့ပဲ။ အပေါ်ထပ်မှာ လျှို့ဝှက်နံပါတ်တံခါး ရှိသလို မျက်နှာမှတ်မိခြင်းစနစ်နဲ့ လက်ဗွေရာမှတ်မိခြင်းစနစ်တွေလည်း ပါဝင်တယ်။ လုံထန်ဂရုရဲ့ အဆင့်မြင့် အင်ဂျင်နီယာတွေပဲ အဲဒီကွန်ပျူတာခန်းထဲကို ဝင်လို့ရတာ။ နောက်ဆုံးအဆင့်ကတော့ စမတ်လက်ထောက်ရဲ့ မူရင်းကုဒ်ကို ရယူဖို့ပဲ၊ အဲဒါက ခွင့်ပြုချက်လျှို့ဝှက်နံပါတ်လိုအပ်တယ်”
နိုဒါက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် အချက်အလက်စာရွက်များကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။
“အခြေအနေတွေက ငါတို့ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အလုပ်ရှုပ်တယ်။ ကိုယ့်အထောက်အထားကို မဖော်ပြဘဲနဲ့ အတွင်းထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုတာ လုံးဝမဖြစ်နိုင်ဘူး။”
“ထိန်းချုပ်ခန်းက အဆောက်အအုံရဲ့ အတွင်းထဲမှာရှိတာ၊ ပြီးတော့ လုံခြုံရေးတံခါးလည်း ရှိသေးတယ်။ သာမန်လူတွေ ဝင်လို့မရဘူး။ တစ်ဖက်လူက ရိပ်မိမသွားစေဘဲနဲ့ ငါတို့ အဆောက်အအုံထဲကို ဝင်လို့မရနိုင်ဘူး။ အဆောက်အအုံကို ထိန်းချုပ်ဖို့နဲ့ စောင့်ကြည့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့ လူအင်အား မလုံလောက်ဘူး။”
“ဒါဆိုရင်လည်း မင်းရဲ့နည်းလမ်းက ဘာမှအသုံးမဝင်ဘူးပေါ့” ဟု မီအီကိုက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို အကူအညီက ဘယ်ကလာမှာလဲ ငါတို့နှစ်ယောက်တည်းလေ”
“ငါတို့နဲ့ ချိတ်ဆက်ပေးထားတဲ့လူက အကူအညီပေးမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလား? အခု ငါအထက်လူကြီးဆီ ဆက်သွယ်ပြီး ငါတို့နဲ့ ယာယီပူးပေါင်းပေးဖို့ တောင်းဆိုလိုက်မယ်။ ပြီးတော့ သူက ငါတို့ထက်စာရင် ကျန်းလင်မြို့အကြောင်းကို ပိုပြီးတော့ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်တယ်” နိုဒါက ဂြိုဟ်တုဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ နံပါတ်တစ်ခုသို့ နှိပ်လိုက်တော့သည် ဆက်လက်၍........
ရာမာမိုတို ရှိုအီချီသည် သတင်းများကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ၎င်းတို့မှာ တရုတ်နိုင်ငံနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအချို့ ဖြစ်သည်။ ဒီနေရာမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ဆိုရင် တရုတ်လူမျိုးတွေအကြောင်းကို နားလည်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး မဟုတ်ပါက သူတို့အတွက် အခက်အခဲ ကြုံရလိမ့်မည်။
သူ သတင်းကြည့်နေစဉ်မှာပင် အံဆွဲထဲရှိ လက်ကိုင်ဖုန်းတစ်လုံး မြည်လာခဲ့သည်။ ရာမာမိုတိုက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ရင်း ဖုန်းကို အလျင်အမြန် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်က လျှို့ဝှက်ကုဒ်နံပါတ်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရာမာမိုတို မာဆာအီချီသည် လျှို့ဝှက်ကုဒ်ဘာသာပြန်စာအုပ်ကို အပြေးအလွှား ထုတ်ယူလိုက်တော့သည်။
မကြာမီတွင် ရာမာမိုတို ကျိန်းယီသည် ဘာသာပြန်ဆိုထားသည့် မက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကုတ်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းလင်မြို့က ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ လူအင်အား မလုံလောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကူအညီ လိုအပ်နေသလား..
ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မာဆာအီချီ ရာမာမိုတိုသည် မက်ဆေ့ခ်ျကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍ ပြန်ပို့လိုက်သည်။
“အထက်လူကြီးက ငါတို့ကို နှစ်ရက်လောက် စောင့်ခိုင်းတယ်၊ နှစ်ရက်ကြာမှ ပြန်ဖြေမယ်တဲ့” နိုဒါက ဖုန်းပေါ်က လျှို့ဝှက်ကုဒ်နံပါတ်များကို ကြည့်ကာ ဖျက်ပစ်လိုက်ရင်း “တကယ်ကို အလုပ်ရှုပ်တာပဲ။ ပြန်ပေးဆွဲပြီး ခြိမ်းခြောက်တာက ပိုပြီးလွယ်ကူသလို ပိုပြီးတော့လည်း တိုက်ရိုက်ကျပါတယ်။ ဒါက ပြဿနာရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“တစ်နေ့လုံး ပြန်ပေးဆွဲဖို့ပဲ တွေးနေတာ။ ငါတို့ ဒီနေရာကနေ ဘယ်လိုပြန်ထွက်သွားမလဲဆိုတာကော မင်း စဉ်းစားဖူးရဲ့လား” မီအီကိုက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက ဒီကို အလည်လာတယ်လို့ ထင်နေတာလား”
နိုဒါက ဒေါသတကြီးဖြင့် “ငါတို့ကို ဒီကို လွှတ်လိုက်ကတည်းက စမတ်လက်ထောက်ဆော့ဖ်ဝဲကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆို ပြန်ယူလာခဲ့ရမယ်လို့ မှာထားတာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုနည်းနဲ့မဆိုဆိုတာက မင်းကိုယ်မင်း သေတွင်းထဲ သွားပို့ခိုင်းတာတော့ မဟုတ်ဘူးမလား? ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုရဲ့ ဥက္ကဋ္ဌကို ပြန်ပေးဆွဲပြီးရင် မင်း ဒီမြို့ထဲကနေ ထွက်သွားနိုင်ပါ့မလား.ဒီနေရာကို မင်းအိမ်လို့ ထင်နေတာလား” မီအီကိုက ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“ငါတို့ကို လက်ပူးလက်ကျပ် မမိသရွေ့တော့ ငါတို့က...” နိုဒါက ဆိုသည်။
မီအီကိုက သူ့ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမအခန်းဆီသို့ ပြန်လျှောက်သွားခဲ့သည်။ နိုဒါက မျက်ဝန်းထဲတွင် အရောင်တစ်ချက် လက်သွားရင်း နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်မိသည်။
နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းလင်မြို့သည် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး မည်သည့် ထူးခြားသည့် ကိစ္စကြီးကြီးမားမားမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ချေ။ ဒါကတော့ တခြားသူတွေရဲ့ အမြင်မှာသာ ဖြစ်သည်။ မမြင်ကွယ်ရာ ထောင့်စွန်းတစ်ခုတွင်မူ လှိုင်းတံပိုးများ ထကြွနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဘားထဲတွင်မူ ရောင်စုံမီးအလင်းအမှောင်များ၊ ဖြာထွက်နေသည့် မီးဆလိုက်များနှင့် နားစည်ကွဲမတတ် ကျယ်လောင်လှသည့် တေးဂီတသံများနှင့်အတူ မရေတွက်နိုင်သည့် စွဲလမ်းသူများသည် အနှေးကွက်ဖြင့် ကခုန်နေကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင်ပင် ဘာအတွက် ကခုန်နေကြသည်ကို မသိကြပေ။
စင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ ရွှေဝါရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးပြာပြာရှိသည့် နိုင်ငံခြားသူ အလှမယ်အချို့က မပြောပလောက်သည့် အဝတ်အစား သုံးပွင့်ဆိုင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြရာ မရေတွက်နိုင်သည့် ရမ္မက်ဇောအပြည့်ရှိသော အကြည့်များကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။ ပိုဒါန့်စ် (Pole Dance - တိုင်အက) ၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် အရက်သေစာကြောင့် လူအများမှာ ပြင်ပက ဖိအားများနှင့် သောကများကို မေ့လျော့နေကြပြီး သူတို့၏ ဟန်ဆောင်မှုများကို ချွတ်ချကာ တေးဂီတနှင့်အတူ အော်ဟစ်အော်ကြွေးနေကြသည်။
ဘား၏ တံခါးဝသို့ လူနှစ်ဦး လမ်းလျှောက်ဝင်လာခဲ့ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုကာ အတွင်းဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ကြသည်။
ဤလူနှစ်ဦးမှာ သာမန်လူများနှင့် မခြားနားပေ။ သီးသန့်ခန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သောအခါ အလှမယ်အချို့ ဝိုင်းရံထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် လူနှစ်ဦး လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထက်က အပြုံးမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသွားခဲ့သည်။
သူက ပိုက်ဆံများကို ထုတ်ယူကာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးချင်းစီ၏ အဝတ်အစားများထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး အားလုံးကို မောင်းထုတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့ နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ”
ထိုအမျိုးသားက ဆိုဖာပေါ်မှ ထရပ်ကာ သီးသန့်ခန်းထဲမှ ထွက်ခွာခဲ့ပြီး ထိုလူနှစ်ဦးကို ဘား၏ နောက်တံခါးမှ ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီး လမ်းကွေ့အချို့ကို ကွေ့ပြီးနောက်တွင်မူ ရိုးရှင်းလှသည့် အငှားအိမ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။
“ကြွက်က တောထဲ ဝင်သွားပြီ”
ထိုလူသုံးဦး အငှားအိမ်ထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားရုံရှိသေး... အပေါ်ထပ်ထောင့်စွန်းတွင် ရှိနေသည့် အရပ်ဝတ်ရဲတစ်ဦးက ကလပ် (Club) ၏ နောက်တံခါးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သတိရှိရှိနဲ့ ပြင်ဆင်ထားကြစမ်း၊ ခိုင်လုံတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ... အဲဒီကြွက်က ဒီည လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားချင်နေပုံပဲ” ဟု လီကျိကျန့်က နားကြပ်ထဲသို့ ပြောလိုက်သည်။
“တပ်စုခေါင်းဆောင်... ကျွန်တော်တို့ အခုချက်ချင်း လှုပ်ရှားပြီး သူတို့ကို ဖမ်းဆီးလိုက်ရမလား ခင်ဗျာ?” အခြားကားတစ်စင်းထဲတွင် ရှိနေသည့် ယန်ဇီယီက နားကြပ်ကို ကိုင်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“သူတို့ အပြင်ထွက်လာမယ့်အချိန်ကို စောင့်ပြီး ထွက်ပေါက်အချို့ကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်” ဟု ပြောပြီးနောက် လီကျိကျန့်က နားကြပ်ကို ချထားလိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က အမည်မဖော်လိုသူတစ်ဦးထံမှ ပေးပို့လာသည့် သူလျှိုများ၏ အထောက်အထား အချက်အလက်များကို ရရှိခဲ့ကတည်းက... သူသည် ထိုသူလျှိုများကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ရှိသည့် တပ်စုခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ ကျန်းလင်မြို့က ကြွက်ကတော့ မကြာသေးခင်ကမှ စတင်လှုပ်ရှားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူကတော့ ဒီဘက်မှာ ကြွက်ဖမ်းဖို့ တာဝန်ယူထားရခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီအတောအတွင်း သူတို့ ကာလရှည်ကြာ စောင့်ကြည့်ခဲ့ရသည့် ကြွက်များသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း အလွန်ပင် လှုပ်ရှားမှုများပြားလာခဲ့ပြီး ပစ္စည်းအသုတ်လိုက်ကိုလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ ဒါ့အပြင် အပြင်ဘက်က မစ်ဆူအိကုမ္ပဏီ (Mitsui Co., Ltd.) ရဲ့ ကျန်းလင်ရုံးခွဲက လူနှစ်ယောက်ကလည်း လုံထန်ဂရုကို ပစ်မှတ်ထားနေကြသည်။ သူတို့ လုံထန်ဂရုထဲကို ဝင်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ခိုးယူချင်နေကြတာ ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။
လုံထန်ဂရုဆိုသည်မှာ အလွန်ထိခိုက်လွယ်သည့် လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး စမတ်လက်ထောက်ဆော့ဖ်ဝဲ ဆိုသည်မှာလည်း မရေတွက်နိုင်သည့် လူများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရကာ လူအများအပြား အလိုရှိနေကြသည့်အရာ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကြေးစားစစ်သားတွေရဲ့ အဖြစ်အပျက်ကိုကော သူတို့ ကြားဖူးကြရဲ့လားမသိ။
ကလပ်အတွင်း၌ ထိုအမျိုးသားက လူနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။
- “ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အမည်က ရှိခိဂါမိပါ။ အထက်လူကြီးက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားတို့ကို ကူညီပေးဖို့ မှာထားပါတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စီမံကိန်းကို ပြောပြပါဦး”
“ဂျပန်လိုပဲ ပြောပါ” နိုဒါက စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
- “ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့က လုံထန်ဂရုရဲ့ ကွန်ပျူတာခန်းထဲကို ဝင်ချင်တာ။ မင်းရဲ့တာဝန်က ငါတို့ရဲ့ စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုတွေကို နာခံဖို့ပဲ”
“ဘာပစ္စည်းကို လိုချင်လို့လဲ” ဟု ထိုအမျိုးသားက မေးလိုက်သည်။
“ဒါက မင်းသိဖို့လိုတဲ့ ကိစ္စမဟုတ်ဘူး။”
နိုဒါက အထင်သေးစွာဖြင့် “မင်းက အပြင်ဘက်ကနေ ငါတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးဖို့ပဲ လိုအပ်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“အကယ်၍ ကျွန်တော်က ဒီတာဝန်မှာ ပါဝင်ရမယ်ဆိုရင် တာဝန်ရဲ့ အကြောင်းအရာကို သိပိုင်ခွင့်ရှိတယ်၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် ပါဝင်စရာ မလိုဘူး။” ထိုအမျိုးသားက ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
နိုဒါ၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပျက်သွားခဲ့ပြီး လေထုမှာလည်း တင်းမာသွားခဲ့သည်။ ဒါကို မြင်တော့ မီအီကိုကလည်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ အခန်းထဲက လေထုမှာ အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်နေပြီး လူသုံးဦးစလုံး စကားမပြောကြဘဲ သူတို့ ဘာတွေတွေးနေကြသည်ကို မသိနိုင်ချေ။
“ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က စမတ်လက်ထောက်ဆော့ဖ်ဝဲကို ရဖို့ပဲ။” နိုဒါက မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ထိုအမျိုးသားအား မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်မှု အနည်းငယ် ရှိနေလျက် ကြည့်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စီမံကိန်းကို ပြောပြပါဦး။” ထိုအမျိုးသားကတော့ မည်သို့မျှ အံ့ဩခြင်း မရှိပေ။
ထို့နောက်တွင်မူ မီအီကိုနှင့် နိုဒါတို့က ၎င်းတို့၏ စီမံကိန်းများကို ထုတ်ဖော်ပြောပြခဲ့ကြသည်။ မသိမသာပင် အခြေအနေကို ထိုအမျိုးသားက ထိန်းချုပ်သွားခဲ့သည်။
“အလုပ်မဖြစ်ဘူး။” နိုဒါ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသားက ခေါင်းခါလိုက်ရင်း - “လုံထန်ဂရုထဲကို ဝင်ချင်တာက အပေါ်ယံ မြင်နေရသလောက် မလွယ်ကူဘူး။ တကယ်လို့ လုံထန်ဂရုရဲ့ စမတ်ဆော့ဖ်ဝဲက အဲဒီလောက်အထိ အလွယ်တကူ ရနိုင်မယ်ဆိုရင် သူတို့လက်ထဲမှာ ရှိနေတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“မစမ်းသပ်ကြည့်ဘဲနဲ့ အလုပ်မဖြစ်ဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုသိမှာလဲ” နိုဒါ၏ မျက်နှာ ညိုမည်းသွားခဲ့သည်။
“ဟားဟား... စမ်းသပ်ပြီးရင် မင်းတို့ ပြန်လာနိုင်ပါဦးမလား” ရှိခိဂါမိ၏ မျက်နှာထက်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေခဲ့သည်။
- “ဒါပေမဲ့ အထက်လူကြီးက ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားတို့နဲ့ ပူးပေါင်းဖို့ မှာထားတာမို့လို့ ကျွန်တော် ပူးပေါင်းပေးရမှာပေါ့။”
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှိခိဂါမိက လျှို့ဝှက်အကန့်ထဲမှ ကျောပိုးအိတ်နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ထိုလူနှစ်ဦးရှေ့သို့ ချထားလိုက်သည်။ “ကျွန်တော့်ရဲ့ နည်းလမ်းကို ဘာလို့ မစမ်းသပ်ကြည့်ရမှာလဲ”
.............................................................