အခန်း ၂၂၅

အခန်း (၂၂၅) ဝမ်ယိုသယ် အရှုံးပေးခြင်း

"ဟမ်… ဒီကောင်က ဘယ်သူလဲ"

"ငါ့အမိန့်မပါဘဲ မင်းက ဘာလို့ တံခါးကို ဖွင့်ရဲတာလဲ"

ဝမ်ယိုသယ်က မောက်မာစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သွားစမ်း… ဒီကောင်ချောလေးကို ရိုက်စမ်း"

ဝမ်ယိုသယ်က သူ၏ဘေးရှိ သက်တော်စောင့်အား အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဟုတ်ကဲ့… သူ အသက်ရှင်လျက် ထွက်မသွားနိုင်အောင် ကျွန်တော် သေချာလုပ်ပေးလိုက်ပါ့မယ်"

သက်တော်စောင့်က ယုံကြည်မှုရှိရှိ ကြေညာလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ရှေ့သို့တက်လာကာ လီဟူ၏အပေါ်သို့ လက်တစ်ဖက် တင်လိုက်၏။

"ဟေ့ ညီအစ်ကို… မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်ကို ကြည့်ရတာ မင်းလည်း သက်တော်စောင့်ပဲ မဟုတ်လား"

"မင်းက ဘယ်သက်တော်စောင့် ကုမ္ပဏီမှာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာလဲ"

"ဟမ်"

"ငါ မင်းကို အရင်ဆုံး အရိုက်ခံရအောင် လုပ်မယ်… ပြီးရင် မင်းရဲ့ သူဌေးကို သွားရိုက်မယ်"

ဝမ်ယိုသယ်၏ သက်တော်စောင့်က ပြောလိုက်ပြီး သဲအိတ်အရွယ်အစားရှိသော လက်သီးတစ်လုံးသည် လီဟူ၏ မျက်နှာဆီသို့ တည့်တည့် ဝင်လာတော့သည်။

လီဟူက လှောင်ပြောင်လိုက်ပြီး သက်တော်စောင့်၏ ဗိုက်ကို ချက်ချင်းပင် ကန်ချလိုက်လေ၏။

ဘုန်း

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ တံခါးသည် အကြိမ်ကြိမ် ကွဲကြေသွားတော့၏။

အနီးကပ် ကြည့်လိုက်မှသာ သက်တော်စောင့်သည် တံခါးနှင့်အတူ ပြင်းထန်စွာ တိုက်မိသွားပြီး တံခါးတစ်ချပ်လုံးပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားခဲ့ကြောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သက်တော်စောင့်က ရင်ဘတ်ကို ဖိကိုင်ထားရင်း လီဟူကို မယုံကြည်နိုင်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုတို့ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

သူသည် မိမိ၏ ခွန်အားအပေါ် အမြဲ ယုံကြည်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအချိန်၌တော့ ထိုယုံကြည်မှုအားလုံး ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရသည်။

အကယ်၍ သူ့ကို ဆိုင်ကယ်တစ်စီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရမည်ဆိုလျှင်

သူ့ရှေ့ရှိ လီဟူမှာ အရှိန်အဟုန်အပြည့်ဖြင့် မောင်းနှင်လာသော ကုန်ကားငယ်တစ်စီးနှင့် မခြားနားပေ။

"မင်း… မင်းက ဘယ်သူလဲ…"

"မင်းက ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် လက်ပါရဲတာလဲ…"

"အကျိုးဆက်က ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

သက်တော်စောင့်က အသက်ရှူမဝစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လီဟူအား မယှဉ်နိုင်သဖြင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများကိုသာ အားထားနိုင်တော့၏။

"ငါက…"

အမျိုးသား စကားမဆုံးမီ လီဟူသည် ရှေ့သို့တက်လာကာ သူ၏ မျက်နှာကို အကြိမ်ကြိမ် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

နာကျင်စွာ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် သက်တော်စောင့်သည် နေရာတွင်ပင် သတိလစ်သွားတော့၏။

"ဒါက ဘယ်သူ့ရဲ့ သက်တော်စောင့်လဲ"

စုယွမ်က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ ထူးဆန်းစွာ အေးစက်နေပေသည်။

"ဒါက…"

ဝမ်ယိုသယ် ထိတ်လန့်သွား၏။ လင်ရှန်း ခေါ်ထားသော အကူအညီများဖြစ်မည်ဟု သူ အစပိုင်းက ထင်ထားခဲ့သဖြင့် ရိုက်နှက်ရန် ခိုင်းစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ သက်တော်စောင့်သည် သူ့အား မယှဉ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် သူ့အား ငှားရမ်းရန် ငွေအမြောက်အမြား ပေးခဲ့ရလေသည်။ သူသည် ကျန်းချန်မြို့၏ ယခင် ဆန်းတလက်ဝှေ့ ချန်ပီယံ ဖြစ်သော်လည်း ဤမျှ လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူခံလိုက်ရပေ၏။

ဤသည်မှာ ဝမ်ယိုသယ်၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် တကယ်ကို ကျော်လွန်နေခဲ့သည်။

"အဲဒါက… အထင်လွဲတာပါ… အထင်လွဲတာပါ… အားလုံးက အထင်လွဲတာပါ…"

လီဟူအား ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် ဝမ်ယိုသယ်၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် အေးစက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ကောင်းပြီ"

"လီဟူ… တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ တိုက်ခိုက်လိုက်"

စုယွမ်က တိုက်ရိုက် ကြေညာလိုက်၏။

"ကောင်းပြီ"

လီဟူသည် ရှေ့သို့တက်ကာ ဝမ်ယိုသယ်၏ ကော်လာကို ဆွဲကိုင်လိုက်လေသည်။

ဖြန်း

ကြီးမားသော လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုသည် သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်သွားတော့၏။

ဝမ်ယိုသယ်၏ မျက်နှာသည် အတော်လေး ဖောင်းကားနေပြီဖြစ်ပြီး ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်က ၎င်းကို လုံးလုံးလျားလျား ရောင်ရမ်းသွားစေကာ တောက်ပသော အနီရောင် အမှတ်အသားကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်စေခဲ့သည်။

"အား"

"မင်း… မင်းက ငါ့ကို တကယ်ကြီး လက်ပါရဲတယ်ပေါ့"

"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

"ငါ့နာမည်ကို ပြောပြလိုက်ရင် မင်း လန့်သွားလိမ့်မယ်"

ဝမ်ယိုသယ်သည် လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသပေါက်ကွဲသွားရတော့၏။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို အထက်တန်းလွှာတစ်ဦးဟု အမြဲ မှတ်ယူထားသူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ လူအများရှေ့၌ ပြန်လည်ခုခံနိုင်ခြင်းပင် မရှိဘဲ ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည်။

ထိုအဖြစ်က သူ့အတွက် အလွန်အမင်း အရှက်ရစရာကောင်းလွန်းလှပြီး သူ၏ မာနကိုပါ ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်သွားစေခဲ့၏။

"မင်းမိဘတွေပဲ လန့်သေသွားမှာ"

စစ်တပ်အငြိမ်းစားဖြစ်သော လီဟူက တိုက်ရိုက်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူသည် ဝမ်ယိုသယ်၏ ကျန်ရှိနေသေးသော ပါးလျလျ ဆံပင်အချို့ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ အားကုန် ဆွဲယူလိုက်၏။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဝမ်ယိုသယ် ခံစားလိုက်ရသော နာကျင်မှုမှာ ကမ္ဘာကြီး စတင်ဖြစ်တည်လာစဉ်က ပရမ်းပတာကို ကိုယ်တိုင် ကြုံတွေ့ရသလိုပင် သို့မဟုတ် နွီဝါးနတ်သမီးက ကောင်းကင်ကြီးကို ဖာထေးပြုပြင်နေစဉ် ခံစားခဲ့ရသည့် အခက်အခဲများကို ကိုယ်တိုင် မြည်းစမ်းနေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

ဝမ်ယိုသယ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ရှုံ့မဲ့သွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း တုန်ရီသွားတော့သည်။

"အား… မင်း ဘယ်သူလဲ"

"ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံတဲ့အတွက် ငါ မင်းကို လက်စားချေမယ်ဆိုတာ မင်း မကြောက်ဘူးလား"

"ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်… ငါ့မှာ မြို့တော်မှာ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိတယ်… ငါ့ကို အခုချက်ချင်း လွှတ်… မဟုတ်ရင် ငါ မင်းတို့အားလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မယ်"

ဝမ်ယိုသယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းမိဘတွေနဲ့သာ သွားလုပ်"

သဘာဝကျစွာပင် လီဟူက လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်သလို ဝမ်ယိုသယ်မှာလည်း အလွန်အမင်း နာကျင်နေသော်လည်း တောင့်ခံထားနိုင်ရုံသာ ရှိပေ၏။

"လင်ရှန်း… မင်းက ဘာလုပ်တတ်သေးလဲ… မင်းက ဘာလုပ်တတ်သေးလဲ"

"ရှန်းရှီဖျော်ဖြေရေးကုမ္မဏီကုမ္မဏီက မင်းရဲ့ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေ ဘယ်မှာလဲ… အခုချက်ချင်း သူတို့ကို ဒီခေါ်လာပြီး ဒီလူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းခိုင်းလိုက်စမ်း"

ဝမ်ယိုသယ်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အေးစက်သော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် လင်ရှန်းက ပြောလိုက်၏။

"ဟွန့်… ဝမ်ယိုသယ်… ဒါက မင်းနဲ့ ထိုက်တန်တာပဲ"

အခြားအနုပညာရှင်များ၊ အထူးသဖြင့် ဝမ်ယိုသယ်၏ စော်ကားမှုကို ခံခဲ့ရသော အမျိုးသမီး အနုပညာရှင်သည်လည်း အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ဝမ်ယိုသယ်ကို သင်ခန်းစာပေးနိုင်မည့်သူ ရှိလာပြီ။ သူ၏ နာကျင်နေသော မျက်နှာအမူအရာကို မြင်ရခြင်းက သူမအား အလွန်အမင်း သက်သာရာရစေပေ၏။

သို့သော် သူတို့တွင် စိုးရိမ်မှုအချို့လည်း ရှိနေခဲ့သည်။

ဝမ်ယိုသယ်သည် အလွန် လုပ်ရည်ကိုင်ရည်ရှိသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ့အား ဤသို့ ရိုက်နှက်ခြင်းက ပြင်းထန်သော အကျိုးဆက်များကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်လော။

သူတို့သည် ဤမျှ ပြတ်သားစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဤသူမှာ မည်သူဖြစ်မည်နည်းဟု တွေးတောကာ တံခါးပေါက်ရှိ စုယွမ်အား ကြည့်လိုက်ကြ၏။

"ဆံပင်တစ်စုလောက် ဆွဲနှုတ်လိုက်… ဒါဆိုရပြီ"

စုယွမ်က ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

လီဟူက ပြောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် အသံတိတ် လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ဝမ်ယိုသယ်၏ ခေါင်းဘေးမှ ဆံပင်တစ်စုကို ဆွဲနှုတ်လိုက်လေ၏။

"အားးးး"

ဝမ်ယိုသယ် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

သူသည် ဖင်ထိုင်ရက် လဲကျသွားပေ၏။

"မင်း…"

"မင်းက ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်လွန်းတယ်…"

ဝမ်ယိုသယ် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ… မင်းရဲ့ နာမည်ကို ပြောရဲလား"

"တကယ်လို့ မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောရဲရင် ငါ မင်းကို သေချာပေါက် အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဝမ်ယိုသယ်က ဆက်ပြောလိုက်၏။

အခြားလူများကလည်း စုယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။ စုယွမ်မှာ မည်သူဖြစ်ကြောင်းနှင့် အဘယ်ကြောင့် ဝမ်ယိုသယ်အား ဤမျှ အကြောက်အလန့်မရှိ ရိုက်နှက်နေရကြောင်းကို သူတို့လည်း သိချင်နေကြပေသည်။

စုယွမ်သည် သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်ယိုသယ်ကို မကြောက်သလို ဝမ်ယိုသယ်၏ လက်စားချေမှုကိုလည်း မကြောက်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက ပြောလိုက်၏။

"ငါ့နာမည်က စုယွမ်ပဲ"

တိုတောင်းပြီး အားကောင်းသော စကားလုံး နှစ်လုံးသည် ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

"အဲဒါ တကယ်ကြီး…"

လင်ရှန်းသည် အံ့အားသင့်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

သူသည် ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း အလွန်အမင်း နာမည်ကြီးနေသော ဥက္ကဋ္ဌ စုယွမ် ဖြစ်နေပေသည်။

သူက ရှန်းရှီဖျော်ဖြေရေးကုမ္မဏီကုမ္မဏီကို အမှန်တကယ် ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင်။

ထိုအရာက အံ့အားသင့်စရာ မဟုတ်တော့ချေ။

သူ၏ နောက်ခံနှင့် အဆင့်အတန်းအရ သဘာဝကျစွာပင် ဝမ်ယိုသယ်ကို ကြောက်ရွံ့စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော် စကားကို ကြားလိုက်သည့်အခါ ဝမ်ယိုသယ်၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။

“စုယွမ်...”

ထိုနာမည်ကို သူ သဘာဝကျစွာ သိရှိထားသည်။

ထိုနာမည်ကို ကြားလိုက်ရသည့် ခဏ၌ပင် သူ၏ နှလုံးသားမှာ မထိန်းနိုင်စွာ တုန်လှုပ်သွားတော့၏။

ဒါက ငါ အပြစ်မပြုဝံ့တဲ့သူပဲ။

သူ့နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားစုများပင်လျှင် လက်စားချေရန်အတွက် စုယွမ်အား အပြစ်ပြုရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။

ဝမ်ယိုသယ် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်သွားသော်လည်း ဤမျှ ကြီးမားသော ထိုးနှက်မှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် သဘာဝကျစွာပင် သူ ၎င်းကို ဒီတိုင်း လွှတ်မထားနိုင်ပေ။

"မင်းက ဘယ်စုယွမ်လဲ"

ဝမ်ယိုသယ်က မကျေမချမ်း မေးလိုက်၏။

"စုယွမ်က စုယွမ်ပေါ့"

"ဒီရက်ပိုင်း နာမည်ကြီးနေတဲ့ စုယွမ်ပေါ့"

စုယွမ်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက…"

"အင်း… ဥက္ကဋ္ဌစု…"

"ကျွန်တော် ရိုင်းစိုင်းမိပါတယ်…"

"ဒါက ခင်ဗျားမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး… ကျွန်တော် ပြစ်မှားမိပါတယ်… ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါလား"

ဝမ်ယိုသယ်က အလွန် နှိမ့်ချစွာ ပြောဆိုလိုက်၏။

စုယွမ်အား သူ အပြစ်မပြုဝံ့သဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် နှိမ့်ချသော သဘောထားကို ကျင့်သုံးရမည် ဖြစ်သည်။

"ခွင့်လွှတ်ရမယ်… ဘာအတွက် ခွင့်လွှတ်ရမှာလဲ"

စုယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်၏။

"ဒါက… ကျွန်တော်…"

ဝမ်ယိုသယ် ချက်ချင်းပင် လန့်သွားတော့သည်။ ယနေ့ သူ အလွယ်တကူ ထွက်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ပုံရပေ၏။

###