အခန်း ၂၃၀
Vol. 20 Ch. 230
အခန်း (၂၃၀) အရှက်ရသွားသော ဝူချန်
"ကောင်းပါပြီ… သတင်းကောင်းကို စောင့်ကြတာပေါ့"
လုံခြုံရေးခေါင်းဆောင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
ဤစကားက ဝူချန်ကို တကယ်ပင် ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။
'ဟမ့်… လုံခြုံရေးအစောင့် တစ်ယောက်က ဘယ်အချိန်ကတည်းက ဒီလောက် မောက်မာသွားပြီး နာမည်ကျော် ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက်ကို ဒီလို စကားပြောရဲသွားတာလဲ'
'သူတို့မှာ အမူအကျင့် ဒါမှမဟုတ် အဆင့်အတန်းဆိုတာ လုံးလုံးလျားလျား မရှိဘူး'
"ဟွန့်…"
ဝူချန်သည် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဓာတ်လှေကားပေါ် တက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။
ထိုစဉ် ဝန်ထမ်းအချို့က အပေါ်ထပ်သို့ တက်ရန် ပြင်နေပြီး ဝူချန်၏ သက်တော်စောင့် နှစ်ဦးက သူတို့ကို အောက်သို့ ဆွဲချရန် ပြင်လိုက်ကြသည်။
"ဒါက နာမည်ကျော် ကြယ်ပွင့် ဝူ…"
သူမ စကားမဆုံးမီ ဓာတ်လှေကား တံခါးများ ရုတ်တရက် ပိတ်သွားတော့၏။
ဝူချန်၏ မျက်နှာမှာ လုံးလုံးလျားလျား မှုန်ကုပ်သွားလေသည်။ သူ တကယ်ပင် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်သွားပြီလော။
"အဆင့်နိမ့် ဝန်ထမ်းတချို့တောင် ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထီမဲ့မြင် လုပ်နိုင်တာလား…"
“သူတို့ စတားဖျော်ဖြေရေးကုမ္မဏီမှာ ရှိနေတုန်းက ဘယ်သူက သူတို့ကို မထီမဲ့မြင် ပြုမူရဲခဲ့လို့လဲ...ဒါမှမဟုတ် သူတို့ စီးမယ့် ဓာတ်လှေကားကို ဘယ်သူက ရဲရဲတင်းတင်း လုယူရဲခဲ့လို့လဲ...”
ဝူချန်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ချက် လက်သွားခဲ့၏။
သို့သော် ယခုအချိန်၌ သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူသည် ဒေါသကို ဖိနှိပ်ထားရင်း နောက်ထပ် ဓာတ်လှေကားတစ်စီးကိုသာ တိတ်တဆိတ် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်ဓာတ်လှေကား တံခါးများ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ပွင့်လာခဲ့သည်။
ထိုအခါမှသာ ဝူချန်သည် ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့လေတော့၏။
ဝူချန်သည် လင်ရှန်း၏ ရုံးခန်းရှိရာ အထပ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသော်လည်း မည်သည့်အခန်းက လင်ရှန်း၏ ရုံးခန်းဖြစ်ကြောင်း မသိသည်ကို သတိပြုမိသွား၏။
"အထွေထွေမန်နေဂျာလင်ရဲ့ ရုံးခန်းက ဘယ်မှာလဲ"
ဝူချန်က ဝန်ထမ်းတစ်ဦးအား ကျပန်းဖမ်းဆွဲကာ မေးလိုက်သည်။
"ရှိပါတယ်…"
"ခင်ဗျားက ဝူချန်လား"
ဝန်ထမ်းက မေးလိုက်၏။
"အဲဒါ အမှန်ပဲ… ငါက စူပါစတား ဝူချန်ပဲ"
ဝူချန်သည် ဝန်ထမ်းကို ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒါဆို ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရှာလိုက်တော့"
ဝန်ထမ်းက ပြန်ဖြေလိုက်ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားလေ၏။
"ချီးတဲ့မှပဲ"
ဝူချန်က ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အရှက်ရမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီနေ့ ငါ ဘာဖြစ်နေတာလဲ… ဘာတစ်ခုမှ အဆင်မပြေဘူး… ငါက ဘာလို့ လူတိုင်းရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံနေရတာလဲ"
သို့သော် အခြားနည်းလမ်း မရှိသဖြင့် သူတို့သည် အထပ်တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လင်ရှန်း၏ ရုံးခန်းကို တွေ့ရှိသွားတော့၏။
ဝူချန်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အားနည်းနေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ချွေးအေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။ ရုံးခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူက တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။
“သူဌေးလင်...ခင်ဗျား ဘာသဘောနဲ့ လုပ်နေတာလဲ...ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားဆီက ရိုးသားမှု အနည်းငယ်တောင် မတွေ့ရဘူး...”
ဝူချန်က မကျေနပ်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အောက်ထပ်က လုံခြုံရေးအစောင့်တွေကိုတောင် ကြိုပြီး အကြောင်းမကြားထားဘူး...သူတို့က ငါ့ကို တံခါးဝမှာတင် တားထားခဲ့တယ်...တကယ်လို့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က ဗီဒီယိုရိုက်ပြီး အွန်လိုင်းပေါ် တင်လိုက်ရင်...ငါ့ရဲ့ ပုံရိပ်နဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအပေါ် ဘယ်လောက်တောင် ထိခိုက်သွားမလဲဆိုတာ ခင်ဗျား သိရဲ့လား...”
ဝူချန် ဒေါသထွက်သွားရပေ၏။ တည်ငြိမ်နေသော လင်ရှန်းကို ကြည့်ကာ သူက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"သူဌေးလင်… အောက်ထပ်က လုံခြုံရေးအစောင့်တွေကို အခုချက်ချင်း အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်ပါ"
ဝူချန်သည် အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေ၏။ လင်ရှန်းက သူစကားကို သေချာပေါက် နားထောင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ အကယ်၍ လင်ရှန်း၌ ဤမျှလောက်ပင် ရိုးသားမှု မရှိပါက သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ပြောဆိုနေခြင်းက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိမည်နည်း။
သို့သော် သုံးစက္ကန့်အကြာတွင် လင်ရှန်းသည် မတုန်မလှုပ်ဘဲ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောခဲ့ချေ။
ဤသည်က ဝူချန်အား သူ့ဘာသာ ရေရွတ်စေခဲ့သည်။
"သူဌေးလင်… ခင်ဗျား ဘာသဘောလဲ"
ဝူချန်က မေးလိုက်၏။
"ကျွန်တော် ပြောတာကို မကြားဘူးလား"
ဝူချန် ဒေါသထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဘာလဲ… ငါက ဘာလို့ မင်းစကားကို နားထောင်ရမှာလဲ… မင်းက ရှန်းရှီဖျော်ဖြေရေးကုမ္မဏီကုမ္မဏီလက်အောက်က အနုပညာရှင် တစ်ယောက်မှ မဟုတ်တာ… ပြီးတော့ ငါက ရှန်းရှီဖျော်ဖြေရေးကုမ္မဏီကုမ္မဏီရဲ့ သူဌေးပဲ… ဒီမှာ အဆုံးအဖြတ်ပေးရမယ့်သူက ငါပဲ"
လင်ရှန်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။
"ခင်ဗျား…"
ဝူချန်သည် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့်ထုကာ မတ်တတ်ရပ်ချင်သော်လည်း လင်ရှန်း၏ တင်းမာသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိပြီးနောက် သူ၏ ဒေါသများ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"သူဌေးလင်… ခင်ဗျားရဲ့ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေက ကျွန်တော့်အပေါ် မလေးမစား လုပ်ကြတယ်… သူတို့ကို အလုပ်မထုတ်သင့်ဘူးလား"
"ပြီးတော့ ရှန်းရှီဖျော်ဖြေရေးကုမ္မဏီကုမ္မဏီက ကျွန်တော့်အတွက် သီးသန့် ဓာတ်လှေကားတစ်ခု ထည့်ပေးစေချင်တယ်… ခုနက အပေါ်ထပ်ကို တက်တဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို လျစ်လျူရှုပြီး ဓာတ်လှေကား သုံးခွင့်မပေးဘူး"
"ပြီးတော့ ဒီနေ့ကစပြီး ကုမ္ပဏီက လူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို မြင်တာနဲ့ 'အစ်ကိုချန်' လို့ ခေါ်ရမယ်"
ဝူချန်က တောင်းဆိုလိုက်၏။
"မရဘူး… တစ်ခုမှ မရဘူး"
"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ လုံခြုံရေးအစောင့်တွေက အရမ်းတော်တယ်… ဒုတိယအနေနဲ့ ငါတို့ ကုမ္ပဏီမှာ ဓာတ်လှေကားက အရင်လာရင် အရင်သုံးရတဲ့ စနစ်ပဲ… လူတွေကို သူတို့ရဲ့ ဓာတ်လှေကားကို ဖယ်ပေးဖို့ အတင်းအကျပ် လုပ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"
"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ဝန်ထမ်းတွေအားလုံးရဲ့ လစာကို ငါက ပေးတာ… သူတို့က မင်းကို အစ်ကိုချန်လို့ ခေါ်စရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘူး"လင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား…"
"သူဌေးလင်… ခင်ဗျားက ဘာသဘောလဲ… ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ကစားနေတာလား"
"ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့်ကို အခက်တွေ့အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ပြောပြမယ်… ခင်ဗျားရဲ့ အကြံအစည်က ကျရှုံးသွားပြီ"
"ကျွန်တော်က တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်း အနုပညာရှင် ဝူချန်ပဲ"
ဝူချန်က ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်၏။
"အင်း… ပြီးတော့ကော"
လင်ရှန်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား…"
"ကျွန်တော်က တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ ထိပ်တန်း အနုပညာရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး အင်တာနက်တစ်ခွင်မှာ follower သန်းဆယ်ချီ ရှိတယ်… ကျွန်တော်က အဆင့်တန်းမြင့်တဲ့သူ တစ်ယောက်ဆိုတော့ အထူးအခွင့်အရေးတွေ ပေးသင့်တယ် မဟုတ်လား"
"ကျွန်တော် တောင်းဆိုထားတာတွေ အားလုံးက လုံးဝ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ခင်ဗျား နားလည်လား"
ဝူချန်တွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမှု ပြင်းထန်စွာ ရှိနေပေ၏။
"အင်း… တခြားတစ်ခုခု ရှိသေးလား"
လင်ရှန်းက ဆက်မေးလိုက်သည်။
"ခင်ဗျား…"
"ဒီလောက်ဆို မလုံလောက်ဘူးလား… ကျွန်တော်က ထိပ်တန်း စူပါစတား တစ်ယောက်လေ"
ဝူချန်က အော်ဟစ်လိုက်၏။
"ကောင်းပြီ… မင်း အခု ထွက်သွားလို့ရပြီ"
လင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
ဝူချန် လုံးလုံးလျားလျား အံ့အားသင့်သွားရပေ၏။ စာချုပ်မချုပ်ရသေးခင်မှာ သူ့ကို ထွက်သွားဖို့ ပြောနေတာလား။
ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။
လင်ရှန်းက စီးပွားရေးအမြင် အဲဒီလောက်တောင် ကင်းမဲ့နေတာလား။ ထိပ်တန်း ကြယ်ပွင့်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏တန်ဖိုးနှင့် ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီတစ်ခုသို့ သူ ယူဆောင်လာပေးနိုင်သည့် ကြီးမားလှသော တန်ဖိုးများကို သူ သတိမထားမိဘူးလား။
သူက တကယ်ကြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် လွှတ်ပေးလိုက်တာပဲ။
"ခင်ဗျား သေချာလား"
ဝူချန်က လင်ရှန်းကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
"ကောင်းပြီ… ဒါပေမဲ့ မှတ်ထား… ဓာတ်လှေကားအတွက် တခြားသူတွေနဲ့ မရန်ဖြစ်နဲ့"
လင်ရှန်းက ပြောလိုက်သည်။
"သူဌေးလင်… ဒီနေ့ လူတိုင်းရဲ့ အပြုအမူအတွက် ခင်ဗျား နောင်တရလိမ့်မယ်"
ဝူချန်သည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဆယ်နာရီ ထိုးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော အရှက်ရမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။
"ငါ့လို နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်တစ်ယောက်က ဒီကို နှိမ့်ချပြီး လာတာတောင် ငါက စာချုပ်စာရွက် တစ်ရွက်တောင် မမြင်ရသေးဘူး…"
"ဒါက လုံးဝကို ဒေါသထွက်စရာပဲ…"
ဝူချန်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် တံခါးဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားလေသည်။
သူ တံခါးဆီသို့ ရောက်ချိန်မှာပင် တံခါးသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့၏။
"ဘယ်သူက…"
ဝူချန် ကျိန်ဆဲစကားများ ပြောဆိုတော့မည့်အချိန်မှာပင် သူ၏ရှေ့၌ လူနှစ်ဦး ပေါ်လာသည်ကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။
ရုတ်တရက် ဝူချန်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တုန်ရီသွားတော့၏။
"ခင်ဗျား…"
" ဥက္ကဋ္ဌစု… ခင်ဗျားက ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ…"
စုယွမ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဝူချန် ကြောက်လန့်သွားရပေသည်။
စုယွမ်သည် ယခုအချိန်တွင် သူ အကြောက်ဆုံးသူဖြစ်ပြီး ယန်လီနှင့် ဝမ်လဲ့တို့ကို ထောင်ချခဲ့သူပင်…
ဝူချန်သည် ချွေးများ အဆက်မပြတ် ထွက်နေခဲ့၏။
"ငါက ဘာလို့ လာလို့မရတာလဲ"
"ဒါပေမဲ့ မင်းက စတားဖျော်ဖြေရေးကုမ္မဏီမှာ မနေဘဲ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ… မင်းက မင်းရဲ့ နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့် အဆင့်အတန်းကို ကြွားဝါချင်နေတာလား"
"ဒါက တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ… သူတို့ကိုယ်သူတို့ အရေးကြီးတဲ့သူလို့ တကယ် ထင်နေကြတာလား"
"အရင်က ယန်လီ ငါ့ကို အသရေဖျက်တုန်းက မင်းက အလိုတူအလိုပါ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဘာဖြစ်လို့လဲ… ယန်လီ ဒုက္ခရောက်တာနဲ့ မင်းက ထွက်ပြေးတာလား… မင်းလို သတ္တိကြောင်တဲ့ကောင်က အိမ်မွေးခွေးလေးနဲ့တောင် တူတယ်"
စုယွမ်၏ ပွင့်လင်းသော စကားများသည် ဝူချန်၏ အသားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသော သံမှိုများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။
ဝူချန်သည် သူ၏ လက်သီးများကို ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး ယနေ့ သူ ခံစားခဲ့ရသော အရှက်ရမှုများသည် ဤအချိန်တွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့၏။
သူသည် စုယွမ်ကို ဒေါသတကြီး လက်ညှိုးထိုးကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
"ချီးတဲ့မှပဲ… ငါက မင်းကို ဥက္ကဋ္ဌစုလို့ ခေါ်လိုက်ရုံနဲ့ မင်းကိုယ်မင်း အထူးအဆန်း တစ်ခုခုလို့ တကယ် ထင်နေတာပဲ"
"သူဌေးလင်… ခင်ဗျားက သူ့ကို တုတ်နဲ့ ရိုက်ထုတ်ပေးသရွေ့ ကျွန်တော် စာချုပ်ကြေး တစ်ပြားမှ မယူပဲ စာချုပ်ချုပ်မယ်"
ဝူချန်က ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်လေ၏။