အခန်း ၇၅၃

အခန်း (၇၅၃)

ချင်ယွမ်ဖုန်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်ကား သွေးရောင်လွှမ်းနေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ချေသည်။ မိစ္ဆာနယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ရာ မိမိကိုယ်ကို ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ယဇ်ပလ္လင်အိုကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ရောက်ရှိနေကြောင်း သတိပြုမိလေသည်။

ထိုယဇ်ပလ္လင်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပြီး ဘောလုံးကွင်းနှစ်ကွင်းစာထက်မက ပို၍ ကျယ်ဝန်းကာ တစ်ပြင်လုံးတွင်လည်း ခြောက်ကပ်ဆိတ်သုဉ်းခြင်း အရှိန်အဝါတို့ လွှမ်းမိုးနေသည်။

သူသည် မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုးကောင်းကင်ထက်၌ ထွန်းလင်းနေသော နေမင်းမှာ ပုံမှန်နေမင်းကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသည့် သွေးရောင်နေမင်းကြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရပေသည်။

ယင်းက တစ်လောကလုံးရှိ မိစ္ဆာနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို မှေးမှိန်ဖျော့တော့သော အနီရောင်အလင်းအောက်ဝယ် အုပ်ဆိုင်းထားသကဲ့သို့ ရှိချေသည်။

မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်လိုက်သမျှ နေရာတိုင်းတွင် မဟူရာမြေရိုင်းများသာ ဖြစ်ပြီး ယင်းမှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း ပထမဆုံး ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းလာစဉ်က ရရှိခဲ့သော မြေနက်မြေနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီလှပေသည်။

မည်သည့် အပင်မျှ မပေါက်ရောက်နိုင်ဘဲ အကြွင်းမဲ့ ခြောက်သွေ့နေသော မြေရိုင်း သက်သက်မျှသာ ဖြစ်တော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းထွက်ခွာလာစဉ် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာအုပ်စုတစ်စု တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ဆရာကြီး... ဒီမှာ ထွက်ပြေးဖို့ ကြံနေတဲ့ကောင် တစ်ကောင် ရှိတယ် ဟု တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများထဲမှ တစ်ကောင်က ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မြင်မြင်ချင်း အော်ဟစ်အချက်ပေးလိုက်လေသည်။

မကြာမီပင် ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသန်မာသော မိစ္ဆာအချို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာပြီး သူတို့၏ လက်ထဲမှ နှင်တံရှည်များဖြင့် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသမီးတို့ တောက်လောင်သွားသော်လည်း မိမိ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိရမိသွားသည်။

သူသည် ယခုအခါ တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုထဲမှ ကျွန်များ သက်သက်သာ ဖြစ်ချေသည်။ ကျွန်ဟူသည်ကား တိုက်ပွဲမြေပြင်သို့ သွားရောက် အသေခံရန်အတွက်ပင် အရည်အချင်း မပြည့်မီသော အနိမ့်ဆုံး သတ္တဝါများ မဟုတ်လော။

ထို့ကြောင့် ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် စိတ်ကို လျင်မြန်စွာ လျှော့ချလိုက်ပြီး ပြန်လည် မခုခံတော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်၌ ဝပ်စင်း၍ လဲလျောင်းပေးလိုက်လေသည်။

"မင်းက ပြေးချင်သေးတာလား... ပြေးချင်သေးတာလား" ဟု အော်ဟစ်ရင်း ထိုထွားကျိုင်းသော မိစ္ဆာက ချင်ယွမ်ဖုန်းကို နှင်တံဖြင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်ပြီးနောက်မှသာ ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုနှင်တံဖြင့် ရိုက်ချက်များမှာ ဘိုးဘေးနယ်ပယ် ကျင့်စဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ချင်ယွမ်ဖုန်းအတွက်မူ ယားယံရုံမျှသာ ရှိပေရာ ထိုကဲ့သို့သော သာမန်မိစ္ဆာများ၏ တိုက်ခိုက်မှုက သူ့ကို မည်သို့မျှ မနာကျင်စေနိုင်ချေ။

"တော်ပြီ... သူ့ကို ဖမ်းပြီး ပြန်ခေါ်သွားကြစို့၊ ငါတို့ ခရီးစဉ်ကို အချိန်မနှောင့်နှေးစေနဲ့" ဟု မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

မိစ္ဆာအချို့ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး ချင်ယွမ်ဖုန်းကို မကာ လှည်းတစ်စီးပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကြသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤအုပ်စုမှာ မြင်းလှည်း ဆယ်စီးထက်မက မောင်းနှင်လာသော ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော အစွမ်းထက် မိစ္ဆာများမှာ မြေပိုင်ရှင် သူဌေးကြီးများကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါသော ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။ ကျန်ရှိသော သူများမှာလည်း သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အဝတ်အစားများ ရှိကြပြီး မည်သူမျှ ကိုယ်လုံးတီး ဖြစ်မနေကြပေ။

သို့သော် ထိုလှည်းများပေါ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းများ တင်ဆောင်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဦးချိုကျိုးနေသော ကျွန်ပြုခံ မိစ္ဆာများ ပိတ်လှောင်ထားသည့် သံကောက်လှောင်အိမ်များကိုသာ တင်ဆောင်ထားခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ထိုအချိန်တွင် လှောင်အိမ်ထဲမှ ဦးချိုကျိုးနေသော တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာများသည် ချင်ယွမ်ဖုန်းကို သနားကရုဏာ သက်ရောက်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူမျှ စကားတစ်လုံးမျှ မဟရဲကြပေ။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် တစ်ပါးကျွန်းသား မိစ္ဆာ ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိသော လှောင်အိမ်တစ်ခုထဲသို့ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ညှီစို့စို့နှင့် ပြင်းထန်လှသော အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခုက နှာခေါင်းထဲသို့ အလုံးအရင်း ဝင်ရောက်လာချေသည်။

"သေချာ နားထောင်ကြစမ်း... မင်းတို့လို 'ဦးချိုကျိုး' တဲ့ ကောင်တွေက ဒီနေရာကနေ ထွက်ပြေးရင်တောင် သွားစရာ နေရာမရှိဘူး၊ အဖမ်းခံရရင် အသေရိုက်သတ်ခံရမှာပဲ၊ ငါတို့နောက်ကို ငြိမ်ငြိမ်လေး လိုက်ခဲ့ပြီး သခင်ကောင်းကောင်းတစ်ယောက် ရှာတာကမှ အနည်းဆုံးတော့ ထမင်းငတ်ပြီး သေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု အစောင့် မိစ္ဆာတစ်ယောက်က အေးစက်စွာ ခြိမ်းခြောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန် အခြေအနေ ဆိုးဝါးနေဟန် ပြုလုပ်သည့်အနေဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ညည်းတွားပြလိုက်ပြီးနောက် အခြား ဦးချိုကျိုးများကဲ့သို့ပင် လှောင်အိမ်တိုင်ကို မှီ၍ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ဦးချိုကျိုးများ ဟူသည်ကား ထိုဦးချိုပါသော မိစ္ဆာများကြားတွင် အမည်နာမပင် ရှိခွင့်မရဘဲ နှိမ်ချခေါ်ဝေါ်သော နာမ်စားမျှသာ ဖြစ်ချေသည်။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်တာ မိရင်တော့ ဒီလောက်နဲ့တင် ပြီးမှာ မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု အစောင့်က ဒေါသတကြီး ထပ်မံ ခြိမ်းခြောက်လိုက်ပြန်သည်။

ယာဉ်တန်းကြီးသည် မည်သည့် နေရာသို့ ဦးတည်နေမှန်း မသိဘဲ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် လှောင်အိမ်အတွင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုရာ ထိုထဲတွင် ယောကျာ်း၊ မိန်းမ၊ သက်ကြီးရွယ်အိုနှင့် ကလေးသူငယ်များပါ စုံလင်စွာ ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အငယ်ဆုံး မိန်းကလေးငယ်မှာ အသက် တစ်ဆယ့်သုံး၊ တစ်ဆယ့်လေးနှစ်ခန့်သာ ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး အာဟာရချို့တဲ့နေသကဲ့သို့ ပိန်လှီနွမ်းလျလျ ရှိလှပေသည်။

အသက်အကြီးဆုံး အဘိုးအိုမှာမူ အသက် ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိတန်ရာပြီး အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့ကာ မျက်ဝန်းများမှာလည်း မှုန်ဝါး၍ ဇီဝအသက်စွမ်းအား လုံးဝ ကွယ်ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

ဦးချိုကျိုးနေသော ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားများပင်လျှင် အာဟာရချို့တဲ့နေသည့် ပုံစံမျိုး ရှိကြရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သူတို့နှင့် မတူဘဲ ကွဲပြားနေကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။

အကြောင်းမူကား သူသည် သန်မာထွားကျိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ကြွက်သားအချိုးအစားမှာလည်း ညီညွတ်မျှတလှရာ အာဟာရပြတ်လတ်နေသူတစ်ဦးနှင့် လုံးဝ မတူညီသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာပြီး စူးစမ်းလိုစိတ် ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း "သမီး အစ်ကို့ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ အစ်ကိုက ဒီအရပ်က မဟုတ်ဘူးမလား" ဟု တိုးညင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးပြလိုက်ပြီး "ဟုတ်တယ်... မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"သမီး သိသားပဲ" ဟု မိန်းကလေးငယ်က လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို သိရှိသွားသကဲ့သို့ ဝမ်းသာအားရဖြင့် "အစ်ကိုက သမီးတို့နဲ့ မတူဘူး၊ အစ်ကိုက မူလကတည်းက ဦးချိုကျိုးနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူးမလား" ဟု ဆိုပြန်သည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။ သူသည် မိစ္ဆာနယ်မြေ၏ အခြေအနေကို သေသေချာချာ မသိရှိရသေးပေ၊ ဥပမာအားဖြင့် အထက်တန်းစား မိစ္ဆာများ ဦးချိုကျိုးသွားပါက မည်သို့ ဖြစ်ပျက်သွားတတ်သည်ကို သူ မသိချေ။

ထို့ကြောင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်ထံမှ အချက်အလက်အချို့ကို စုံစမ်းရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါက အရင်တုန်းက စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်" ချင်ယွမ်ဖုန်းက နတ်ဆိုးဘုရင်နှင့် ကျိရှန့်တို့ ပြောဆိုခဲ့ဖူးသော စကားများကို ပြန်လည် အမှတ်ရရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ကြီးလား" မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားပြီး "အစ်ကိုက တကယ်ပဲ အရင်က စစ်သည်တော်တစ်ယောက်လား၊ ဒါပေမဲ့ အစ်ကို့ဦးချိုက ဘာလို့ ကျိုးသွားရတာလဲ၊ စစ်သည်တော်တွေက တိုက်ပွဲထဲမှာ ဦးချိုကျိုးသွားရင်တောင် ပြန်ပြီး ဆက်လို့ရတယ်လို့ သမီး ကြားဖူးတယ်"

ချင်ယွမ်ဖုန်းက မထူးဆန်းသလို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲ၌မူ "ဒါဆိုရင် ကျိုးသွားတဲ့ ဦးချိုတွေကို ပြန်ဆက်လို့ရတာပေါ့၊ ငါ အခုလို အခြေအနေမျိုးမှာကော ပြန်ဆက်လို့ ရနိုင်မလား မသိဘူး" ဟု တွေးတောနေမိသည်။

"ငါ အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားလို့ပါ" ချင်ယွမ်ဖုန်းက မတတ်သာသည့် အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟဲဟဲ... လူငယ်လေး၊ မင်းလုပ်မိတဲ့ အမှားက သာမန်အမှားတော့ မဟုတ်တန်ရာဘူး" ဟု ဘေးနားရှိ အဘိုးအိုက ဝင်ရောက်ပြောဆိုလာပြီး "ဒီက စစ်သည်တော်တွေက အမှားလုပ်မိရုံနဲ့ ဒီလို အပြစ်ပေးမခံရဘူး၊ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့ အမှားမျိုး လုပ်မိမှသာ... မင်းက တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့က အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။

"တော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့" ဟူသော စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် လှောင်အိမ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားတော့သည်။

"အဘိုး ရေမွန်... အဘိုး မသေချင်သေးရင် အဲဒီစကားလုံးကို မဟတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်" ဟု ဦးချိုကျိုးနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက အေးစက်စက် သတိပေးလိုက်လေသည်။

အဘိုးအို ရေမွန်က သရော်သလို ရယ်မောလိုက်ပြီး မိမိ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ "ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ၊ ငါ မပြောတော့ပါဘူး၊ ငါ့အမှားပါ၊ အားလုံးပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ" ဟု ဆိုသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် အခြားသူများ မရိပ်မိစေရန် မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲ၌မူ ထိုတော်လှန်ရေးတပ်ဖွဲ့ ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ၊ ယင်းက ဦးချိုကျိုးနေသော ကျွန်များက ဦးဆောင်ပြီး တော်လှန်ပုန်ကန်နေကြခြင်းလော ဟု တွေးတောနေမိတော့သည်။

လှောင်အိမ်အတွင်း၌ ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသကဲ့သို့ မီးခိုးရောင် သန်းနေကြသည်။

မိန်းကလေးငယ်လေးသည် ချင်ယွမ်ဖုန်း၏ အင်္ကျီလက်စကို တိုးညင်းစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး "သမီး နာမည်က မေ ပါ၊ အစ်ကို့နာမည်က ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် "ငါ့နာမည်က ဖုန်း တဲ့၊ အဲဒါကို အရူး ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်လို့လည်း မှတ်ယူလို့ရတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက တကယ့် အရူးတစ်ယောက်မလို့ပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"အော်... ဟုတ်ကဲ့ အကိုဖုန်း၊ သမီးကို အစ်ကို့အကြောင်းလေး ပြောပြပါလား၊ စစ်သည်တော်တစ်ယောက် ဖြစ်ရတာ တကယ့်ကို အားကျစရာကောင်းလားဟင်၊ နေ့တိုင်းကော ဗိုက်ပြည့်အောင် စားရလား" မိန်းကလေးငယ်က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မေးမြန်းရှာသည်။

ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်၊ သူမသည် ဗိုက်ပြည့်အောင် စားရခြင်းဟူသည်မှာ မည်သို့သော အဓိပ္ပာယ်လဲဆိုသည်ကိုပင် သိရှိနားလည်နိုင်စွမ်း ရှိပါမည်လော။

"ဒါဆို မင်းကကော ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဦးချိုကျိုးတဲ့သူ ဖြစ်သွားရတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို အရင်ပြောပြပါလား" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက မေးလိုက်သည်။

မေ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရာ ချင်ယွမ်ဖုန်းသည် မိမိ စကားမှားသွားကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ မဖြစ်သကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေလိုက်သည်။

"သမီးက မွေးကတည်းက ဦးချိုကျိုးပြီးသားမလို့ အခုလို ဖြစ်နေတာပေါ့၊ အစ်ကိုက အဲဒါကိုတောင် မသိဘူးလား" ဟု မေ က မေးလိုက်သည်။

"သိတာပေါ့... ငါက မင်းလည်း ငါ့လိုပဲ တခြားအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဦးချိုကျိုးသွားတာများလားလို့ ထင်လို့ပါ" ဟု ချင်ယွမ်ဖုန်းက ပြုံးလျက် ပြန်လည် ပြောကြားလိုက်လေသတည်း။