အခန်း ၂၁၁
Vol. 22 Ch. 211
အခန်း (၂၁၁) - ထူးခြားဆန်းကြယ်သော နိမိတ်လက္ခဏာ (၂)
နေဝင်ရီတရောအချိန်တွင် ကြည့်လိုက်ရသည်မှာ ညကောင်းကင်ယံ၌ တောက်ပနေသော ကြယ်ပွင့်လေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစေသည်။
ရှောင်ယိချိုင်၏ လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ စိုစွတ်လာသဖြင့် သူ၏စိတ်ကို အတင်းအကျပ် တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းသိမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်ဝန်းများကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ အသံကို မြှင့်၍ ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မလေးက ဟယ်ဟွမ်ဂိုဏ်းက ကျော်ကြားလှတဲ့ ကျင်းဖျင်အာ မဟုတ်လား... သခင်မလေးရဲ့ နာမည်ကို ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ...”
ကျင်းဖျင်အာက ပြုံးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“အို... သခင်လေးက ကျွန်မကို သိနေတာလား...”
ရှောင်ယိချိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်လည်း သခင်မလေးနဲ့ ဒီနေ့မှ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆုံတွေ့ဖူးတာပါ... ဒါပေမဲ့ ဆရာတော် ဖာရှန့်က ထျန်းယင်ကျောင်းတော်က ဖြစ်ပြီး ကျုပ်ရဲ့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းလိုပဲ လမ်းမှန်ဂိုဏ်းက ဖြစ်တဲ့အတွက် ကျုပ်အနေနဲ့ သခင်မလေးနဲ့ တိုက်ခိုက်တာက သဘာဝကျပါတယ်...”
ကျင်းဖျင်အာသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင်လည်း ကျွန်မအနေနဲ့ သခင်လေးကို မေးပါဦးမယ်... သခင်လေးက ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ဘယ်တောင်ထိပ်ကပါလဲ...”
ရှောင်ယိချိုင်က ပြောလိုက်သည်။
“မပြောဝံ့ပါဘူး... ကျုပ်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်း ထုံထျန်းတောင်ထိပ်က ရှောင်ယိချိုင် ဖြစ်ပြီး ဒါကတော့ ဖန်ရှန်းတောင်ကြာက ယန်ဟုန် ဖြစ်ပါတယ်...”
ကျင်းဖျင်အာ၏ မျက်ဝန်းများသည် ယန်ဟုန်၏ မျက်နှာကို အကဲခတ်လိုက်ရာ သူမ၏မျက်နှာမှာ အတော်လေး လှပသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နောက်ထပ် အနည်းငယ်မျှ ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်သည်။
ဖန်ရှန်းတောင်ကြား၏ မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် ယန်ဟုန်နှင့် လီရွှင်းတို့၏ စွမ်းရည်များမှာ အမြဲတမ်း အမွှာကျောက်စိမ်းကွင်းများကဲ့သို့ ကျော်ကြားသော်လည်း သူမ၏ စရိုက်မှာ ပို၍အေးဆေးပြီး လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံယူလိုချေ။
ပုံမှန်အားဖြင့် ကိစ္စရပ်တစ်ခုခု ရှိပါက လီရွှင်းကသာ ရှေ့ထွက်၍ ကိုင်တွယ်လေ့ရှိသည်။
ယခုအခါ သူမသည် ရှောင်ယိချိုင်၏ နောက်သို့ လိုက်ပါလာပြီးနောက် မည်သည့်စကားမျှ မပြောသေးချေ။
ကျင်းဖျင်အာ၏ အကြည့်ကို ခံရစဉ် သူမသည်လည်း ကျင်းဖျင်အာကို ပြန်လှည့်မကြည့်ပဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ထိုအကြည့်တစ်ချက်လေးဖြင့်ပင် မိန်းမလှလေး၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်သော အသားအရေနှင့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပသော ရုပ်ရည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူမပင် ခဏတာမိန်းမောသွားသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားကာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းသွားပြီး မိစ္ဆာဂိုဏ်း၏ အတတ်ပညာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရှက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
သူမသည် မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ညို့ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။
ရှောင်ယိချိုင် ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားသဖြင့် ကောင်းကင်ယံမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြန်လည်မှောင်မိုက်လာပြီ ဖြစ်သည်။
ကျင်းဖျင်အာသည် ရှောင်ယိချိုင်နှင့် အခြားသူများကို ရင်ဆိုင်လျက် လှပစွာ ရပ်နေရင်း စိတ်ထဲမှ တွေးတောလိုက်သည်။
‘ခုနက ဓားကွက်ရဲ့ ကျင့်စဥ်အဆင့်ကို ကြည့်ရင် ဒီရှောင်ယိချိုင်ရဲ့ စွမ်းရည်က တကယ်ပဲ မြင့်မားတယ်... ပြီးတော့ သူ့ဘေးမှာ နောက်ထပ် နှစ်ယောက်လည်း ရှိနေသေးတယ်...’
သူမကိုယ်တိုင်မှာ မကြောက်ရွံ့သော်လည်း သေမင်းနွံတော၏ အဖိုးတန်ရတနာမှာ ပေါ်မလာသေးဘဲ ဤနေရာ၌ ၎င်းတို့နှင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်နေခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပညာရှိရာမရောက်ပေ။
ထိုသို့ တွေးတောပြီးနောက် သူမသည် ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
ရှောင်ယိချိုင်သည် သူမ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့ တိုးကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သေမင်းနွံတော၏ နက်ရှိုင်းလှသော နေရာဆီမှ…
မပြတ်တမ်း ရွာသွန်းနေသော မိုးစက်များ၏ ဝေးကွာလှသော အရပ်ဆီမှ ရုတ်တရက် နဂါးဟိန်းသံနှင့် ကျားဟိန်းသံကဲ့သို့ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးတစ်သံ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
ထိုအသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ဖာရှန့်၏ ဗုဒ္ဓခြင်္သေ့ဟိန်းသံမှာ ကလေးကစားစရာကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး ထည့်သွင်းပြောရန်ပင် မတန်တော့ချေ။
ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကောင်းကင်ယံရှိ တိမ်တိုက်များသည် သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြောင်းလဲလှုပ်ရှားသွားပြီး မြူခိုးများမှာ တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ထကြွလာကြသည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးသည် ဤအရာကြောင့် ၎င်းတို့၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားပုံရသည်။
လူတိုင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။
ထိုအသံမှာ ဦးနှောက်ကို ထိုးဖောက်သွားသော ဆူးချွန်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး လူတို့ကို မတ်မတ်မရပ်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။
ခဏမျှကြာပြီးနောက် လူအများ၏ အံ့အားသင့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ဝေးကွာလှသော ထောင့်စွန်းတစ်ခုမှ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထိုးတက်လာပြီး တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုတောက်ပလာကာ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ဧရာမကြီးမားလှသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီး တိမ်တိုက်အထပ်ထပ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့လေသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းများမှာ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး တိမ်တိုက်များမှာ ရွှေရောင်တိမ်တိုက်များ ဖြစ်သွားကာ သစ်ပင်များမှာလည်း ရွှေရောင်သစ်ပင်များ ဖြစ်သွားကြတော့သည်
ရှောင်ယိချိုင်၊ ကျင်းဖျင်အာ အစရှိသော ၎င်းတို့လေးဦးလုံးသည် ဤကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ အံ့မခန်းဖွယ် ဖြစ်ရပ်ဆန်းကို ငေးမောကြည့်ရှုနေကြပြီး ခဏမျှအတွင်း ၎င်းတို့သည် ရန်သူများဖြစ်ကြောင်းကိုပင် မေ့လျော့သွားကြကာ တစ်ဦးချင်းစီ ခေါင်းမော့၍ ကြည့်နေကြသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးမှာ ပို၍ပို၍ စူးရှလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တည့်တည့်မကြည့်နိုင်တော့သည်အထိ ဖြစ်လာသည်။
မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းရှိ တိမ်တိုက်များသည် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားလာပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးကို ဗဟိုပြု၍ လျင်မြန်စွာ လည်ပတ်ကာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းဖြင့် လင်းထိန်နေသော ဧရာမဝဲဂယက်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ဤမျှ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော မြင်ကွင်းအောက်တွင် လောကကြီးတစ်ခုလုံးမှာ မိမိတို့၏ အဖိုးတန်ရတနာကို စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားပြီး လူကို ရိုသေလေးစားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်စေသည်
အချိန်အတော်ကြာမှသာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ အားနည်းသွားသည်။
၎င်းသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး လျင်မြန်စွာပင် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီးသည် ဝေလငါးကြီးတစ်ကောင် ရေစုပ်ယူသကဲ့သို့ အမှောင်ထဲသို့ ပြန်လည်စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရတော့သည်
စူးရှတောက်ပသော အလင်းရောင်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပိုမိုမှောင်မိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထုသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။
ကျင်းဖျင်အာနှင့် ရှောင်ယိချိုင်တို့သည် လျင်မြန်ဖြတ်လတ်သော စိတ်ကူးရှိသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ အဖိုးတန်ရတနာ ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်လိုက်ကြသည်။
ယခုအခါ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အဖိုးတန်ရတနာ ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ ခန့်ညားထည်ဝါမှုမှာ စိတ်ကူးယဉ်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပြီး ၎င်းမှာ မည်သို့သော အဖိုးတန်ရတနာ ဖြစ်မည်နည်းဟု အမှန်တကယ်ပင် တွေးတောစရာ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းတို့၏ တိုက်ပွဲမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရေးမပါလှတော့ချေ။
မသိစိတ်၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် ကျင်းဖျင်အာ၊ ရှောင်ယိချိုင်နှင့် ယန်ဟုန်တို့သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း လေထဲသို့ ပျံတက်သွားကြပြီး ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီး ရှိရာသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားကြသည်။
ဖာရှန့်တစ်ဦးတည်းသာ အနည်းငယ် နှေးကွေးသော်လည်း သူသည်လည်း နောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားလေသည်။
အမှောင်ထုထဲတွင် ၎င်းတို့သည် တောက်ပသော အလင်းတန်းလေးခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပျံသန်းသွားကြသည်။
ရွှေရောင်အလင်းတန်း၏ ဧရာမအတိုင်းအဆကြောင့် ၎င်းတို့သည် တိကျသော တည်နေရာကို မဆုံးဖြတ်နိုင်သော်လည်း အဖိုးတန်ရတနာ ပေါ်ထွန်းခြင်းမှာ ၎င်းတို့၏ ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။
သေမင်းနွံတောအတွင်းပိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြောင့် သယ်ဆောင်လာသော ပြင်းထန်သော လေပြင်းများကြောင့် ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော သစ်ကိုင်းသစ်ရွက်များမှာ ဘေးဘက်သို့ သပ်ရပ်စွာ လဲပြိုသွားကြသော်လည်း သစ်ပင်ထိပ်ဖျားရှိ သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ရပ်နေသော ချင်းလုံနှင့် ယိုကျီတို့နှစ်ဦးသာ လေနှင့်အတူ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး မည်သို့မျှ သက်ရောက်မှု မရှိကြချေ။
ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဖြစ်ရပ်ဆန်းကြီး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားစဉ် ချင်းလုံက သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ဖန်ဆင်းမှုတွေက အတိုင်းအဆမရှိဘူးပဲ... ဒါက ငါတို့လို သာမန်လူသားတွေ လေ့လာနိုင်တဲ့ အရာထက် တကယ်ပဲ ကျော်လွန်နေတယ်...”
“ငါကိုယ်တိုင်က ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝတဲ့သူလို့ ထင်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ အခုလို မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါကျမှ ဒီလောကရဲ့ ဖန်ဆင်းမှုပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင်ကြားမှာ ငါတို့ရဲ့ အသိပညာက တကယ်ပဲ ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့တယ်...”
ယိုကျီသည် သူမ၏ အကြည့်ကို တဖြည်းဖြည်း လွှဲဖယ်လိုက်သည်။
သူမ၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော အနက်ရောင်မျက်နှာဖုံးကြောင့် သူမ၏ အမူအရာကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရချေmm
ခဏမျှကြာပြီးနောက် သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ရွှေရောင်အလင်းတန်း ပေါ်လာတာနဲ့ ရွှေငှက်ကလည်း သေချာပေါက် ပေါ်လာလိမ့်မယ်... ဒါတွေက အစီအရင်ပေါ်မှာ ထွင်းထုထားတဲ့ စာသားတွေပဲ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီရွှေငှက်က ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရား သားရဲဖြစ်တဲ့ ကောင်းကင်ဘုံကိုးထပ် နတ်သားရဲ ဖြစ်နေတယ်... ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွေထဲမှာတောင် သူ့ရဲ့အစွမ်းကို ချီးမွမ်းထားကြတာ... ငါတို့က တကယ်ပဲ ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား...”
ချင်းလုံက ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ညီမ ၃... မင်းက ဘာလို့ အပိုတွေ စိုးရိမ်နေရတာလဲ... အရှေ့ပင်လယ် လျိုပေါ်တောင်မှာ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်က အစီအရင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုခဲ့တယ်... ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိခဲ့တဲ့ အစီအရင်ရဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအားနဲ့ ခွေ့နျိူသားရဲကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့တာပဲ...”
“သွေးဝိညာဉ်လေးပါး အစီအရင်က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုတာ မင်းသိသင့်ပါတယ်... အခုတော့ အရာအားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးပြီဖြစ်လို့ သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်ကိုယ်တိုင်တောင် ငါတို့ကို လွှတ်လိုက်ဖို့ ယုံကြည်ချက် ရှိနေတာပဲ...”
“မင်းက ဘာကို စိုးရိမ်နေသေးတာလဲ... ဒါမှမဟုတ် မင်းက သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်ကို မယုံကြည်တာလား...”
ယိုကျီသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ဂိုဏ်းချုပ်က ပါရမီထူးချွန်ပြီး အမြော်အမြင်ရှိတဲ့သူပါ... ငါက အမြဲတမ်း သူ့ကို လေးစားခဲ့တာပဲ... ဘာလို့ သံသယရှိရမှာလဲ... ဒါပေမဲ့ သွေးဝိညာဉ်လေးပါး အစီအရင်လို ထူးဆန်းပြီး နားမလည်နိုင်တဲ့ အရာမျိုးကို ငါတို့က ဘာလို့...”
ချင်းလုံ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး ရုတ်တရက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ညီမ ၃... ဒီလိုကိစ္စမျိုးက မင်းနဲ့ငါ ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့ အရာမဟုတ်ဘူး... နောက်တစ်ခါ ပြင်ပလူတွေရှေ့မှာ ဒါကို လုံးဝ မပြောမိပါစေနဲ့...”
ယိုကျီ၏ မျက်နှာဖုံးမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမသည် ချင်းလုံကို ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် တည်ကြည်သော မျက်နှာထား ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
သူမသည် နှုတ်ဆိတ်နေရန်သာ တတ်နိုင်တော့သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်ာယ
ထိုအခါမှသာ ချင်းလုံသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ညီမ ၃... ငါ့စကားတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့... တကယ်တော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ... အထူးသဖြင့် သခင်မလေးရဲ့ ကိစ္စဖြစ်ပြီးကတည်းက သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စရိုက်က တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်...”
“သူက ငါတို့ကိုသာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံပေမဲ့ သူ ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချတဲ့အခါ သွေးဆာတဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာတယ်လို့ ခံစားနေနေရတယ်...”
“ငါတို့က လက်အောက်ငယ်သားတွေပဲ ဖြစ်တဲ့အတွက် အထက်လူကြီးရဲ့ စိတ်ကူးကို မခန့်မှန်းနိုင်ဘူး... ပိုပြီး သတိထားတာက အကောင်းဆုံးပဲ...”
ယိုကျီက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်မ နားလည်ပါပြီ...”
ချင်းလုံသည် သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်လိုက်ကာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။
“ကွေ့လိက အခု သေမင်းနွံတောရဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေမလဲ မသိဘူး...”
သူ၏နောက်ကွယ်ရှိ ယိုကျီသည် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။
မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ဦးယံမှာ အတိုင်းအဆမရှိ ဝေဝါးနေပြီး ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းကြီးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အမှောင်ထုသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် သူမက မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
“အစ်ကိုကြီး... သရဲဘုရင်ဂိုဏ်းချုပ်က ကွေ့လိကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ရောက်လာတာနဲ့ ဘာလို့ သူ့ကို အကြောင်းမကြားခဲ့ရတာလဲ...”
ချင်းလုံသည် ယိုကျီကို လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မပြောချေ။
ယိုကျီသည် မှင်တက်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ်မော့၍ ဝေးကွာလှသော နေရာသို့ ကြည့်လိုက်ရင်း တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။။
‘ဒါကလည်း ထပ်ပြီး မပြောသင့်တဲ့ ကိစ္စပဲလား...’