အခန်း ၂၁၃

အခန်း (၂၁၃) - ဧရာမသစ်ပင်ကြီး (၂)

အေးစက်လှသော မြူများအောက်၌ ဤနေရာသည် ဆိတ်သုဉ်းပြီး ခြောက်ကပ်လှသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေ၏။

ကွေ့လိသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဧရာမသစ်ပင်ကြီးများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေကြပြီး တောအုပ်အတွင်း လျှောက်လှမ်းနေရသည်မှာ ဧရာမ ဝင်္ကပါကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ကာ ထိုထူးဆန်းသော နေရာ၌ ဆက်မနေလိုတော့သဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို အသုံးပြု၍ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ ပို၍ မြန်လာသော်လည်း ရတနာမှာ ဤအနီးအနား၌ ရှိနေနိုင်သည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ တောအုပ်၏ အထက်သို့ ပျံတက်ခြင်း မပြုဘဲ မြေပြင်မှ ခြောက်ပေခန့် အကွာအဝေးမှနေ၍ ဂရုတစိုက် ရှာဖွေရင်း ပျံသန်းသွား၏။

အချိန်များ တရွေ့ရွေ့ ကုန်ဆုံးသွားသော်လည်း တောအုပ်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်ကာ သူ ပျံသန်းသံကိုသာ ကြားနေရသည်။

ရှေ့သို့ ဆက်လက်တိုးဝင်သွားသည်နှင့်အမျှ သစ်ပင်များ၏ လုံးပတ်မှာ ပို၍ ပို၍ ကြီးမားလာကာ ယခုအခါ သစ်ပင်များမှာ သန်မာသော အမျိုးသား ခြောက်ဦး၊ ခုနစ်ဦးခန့် ဖက်ရလောက်အောင်ပင် ကြီးမားနေချေပြီ။

ဤသစ်ပင်များမှာ နှစ်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ သို့မဟုတ် ထောင်နှင့်ချီ၍ သက်တမ်းရှိနိုင်ကြောင်း မည်သူမဆို ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။

ပို၍ ထူထပ်လာသော ထူးဆန်းသော လေထုထဲတွင် ကွေ့လိ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။

ယခုအခါ နေသာသော်လည်း မြူများမှာမူ ကွယ်ပျောက်သွားမည့် အရိပ်အယောင် မရှိချေ။ ရှေးယခင် အစဉ်အဆက်ကတည်းက ဤမြူလွှာများသည် တောအုပ်နှင့်အတူ တည်ရှိနေခဲ့သကဲ့သို့ပင်။

တောအုပ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတစ်ခုတွင် ကွေ့လိသည် လေထဲ၌ ဝဲပျံနေရင်း ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် နံရံကြီးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပိတ်ဆို့နေ၏။

သစ်သားနံရံကြီး ဖြစ်သည်။

ကြမ်းတမ်းလှသော သစ်မြစ်များနှင့် အက်ကြောင်းငယ်များ ရှိသော ထိုနံရံကြီးသည် မြူများကြားမှ ပေါ်ထွက်လာကာ သုံးတောင်ခန့် မြင့်မားပြီး ဧရာမ နဂါးပျိုတစ်ကောင်က တောအုပ်ကို ကန့်လန့်ဖြတ်၍ မြေကြီးထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တိုးဝင်နေသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။

ကွေ့လိသည် မလှုပ်မယှက်ဘဲ ထိုသစ်သားနံရံကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။ ထို့နောက် သူသည် ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ၎င်းကို အသာအယာ ထိတွေ့ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့လက်နှင့် ထိလိုက်သည့်အခါ နွေးထွေးပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခံစားချက်ကို ရရှိလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ထိုအတွေးကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မယုံကြည်ဝံ့ချေ။ သူသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ကာ သစ်သားနံရံအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားလေသည်။

ရှေ့မှ အဖြူရောင်မြူများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကွယ်ပျောက်သွားကာ သူ၏ နောက်တွင် ပြန်လည် စုစည်းသွားကြ၏။ သူ၏ ရှေ့မှ သစ်သားနံရံမှာ ပို၍ မြင့်မားလာကာ ကွေးညွတ်သော ပုံစံ ဖြစ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခြောက်တောင်ခန့် မြင့်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ကွေ့လိသည် ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ခုန်သံများကိုမူ မထိန်းချုပ်နိုင်သေးချေ။ မြူများကြားမှ ပေါ်ထွက်လာသော အရာကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သစ်သားနံရံကြီးမှာ ပို၍ ကြီးမားလှသော အရာတစ်ခုနှင့် တစ်သားတည်း ဆက်စပ်နေပေသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ နေရောင်ခြည် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ မြူများကြားမှ ခေတ္တမျှ ဖြာကျလာပြီးနောက် ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ကွေ့လိသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ မယုံနိုင်စရာ အတွေးကို အတည်ပြုလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤဧရာမသစ်သားနံရံကြီးမှာ သစ်ကိုင်းတစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

မြူများ လွင့်မျောနေစဉ်အတွင်း သူသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မြန်လာကာ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။

ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသော ထိုအရာမှာ လူသားတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ကြီးမားလှသော ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သစ်ပင်၏ ပင်စည်မှာ မြူများကြား၌ အဆုံးကို မမြင်နိုင်လောက်အောင်ပင် ကြီးမားလှကာ ကြမ်းတမ်းသော သစ်ခေါက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်မှာ ဧရာမ တောင်ကြီးတစ်လုံး ကောင်းကင်ထဲသို့ တိုးဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ကွေ့လိသည် ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။

သစ်ကိုင်းများပင်လျှင် ခြောက်တောင်ခန့် ကြီးမားနေသော သစ်ပင်ကြီးမှာ မည်မျှ ခမ်းနားမည်နည်း။

ကွေ့လိသည် အကြည့်ကို အသာအယာ လွှဲလိုက်၏။ သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ရှောင်ဟွေ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်နေလေသည်။ ကွေ့လိသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လောကကြီးက တကယ်ကို ကျယ်ပြောတာပဲ... ထူးဆန်းတဲ့ အရာတွေလည်း အများကြီး ရှိနေသေးတယ်... ငါတို့တွေက တကယ်ကို တွင်းထဲက ဖားလို ဖြစ်နေခဲ့တာ... ကဲ... သွားကြစို့ ရှောင်ဟွေ့... ဒီသစ်ပင်ကြီးကို အသေအချာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့...”

သူ၏ ခြေထောက်အောက်တွင် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်၏ စိမ်းမှောင်သော အလင်းတန်းမှာ တောက်ပလာကာ လေထဲသို့ ထိုးတက်သွားလေသည်။ ကွေ့လိသည် မြူလွှာများကို ဖြတ်သန်း၍ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားလေတော့သည်။

အရှိန်ပြင်းလှသဖြင့် လေတိုးသံမှာ နားထဲတွင် တဝီဝီ မြည်နေ၏။ မြူများကြားတွင် ပျံသန်းရသည်မှာ နွံတောအတွင်းပိုင်းရှိ အဆိပ်ငွေ့နံရံကို ဖြတ်သန်းရသည်နှင့် ဆင်တူသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ အဆိပ်ငွေ့များ မရှိသကဲ့သို့ အမြင်အာရုံမှာလည်း ပို၍ ရှင်းလင်းပေသည်။

ကွေ့လိသည် ဧရာမသစ်ပင်ကြီးအတိုင်း အထက်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

တစ်နာရီခန့် ပျံသန်းပြီးသည့်တိုင် မြူများမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးသဖြင့် ဤမြူများသည် တိမ်တိုက်များနှင့် ဆက်စပ်နေသလားဟုပင် ထင်မှတ်ရလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကွေ့လိသည် သစ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်ပေါ်မှ အပြောင်းအလဲအချို့ကို သတိပြုမိလာသည်။ မြေပြင်ပေါ်၌ ရှိစဉ်က ပင်စည်မှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး ကြမ်းတမ်းသော သစ်ခေါက်များမှလွဲ၍ အခြားအရာ မရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် အထက်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ သစ်ကိုင်းများ ပေါ်လာကာ ထူးဆန်းသော နွယ်ပင်များမှာ ပင်စည်ကို ရစ်ပတ်ထားသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုနွယ်ပင်များတွင် ကြီးမားသော အရွက်များနှင့် ထိပ်ဖျား၌ အရောင်အသွေး စုံလင်သော ပန်းများ ပွင့်နေကြသည်။ အနီ၊ အဝါ၊ လိမ္မော်နှင့် ခရမ်းရောင်ပန်းများမှာ အလွန်ပင် လှပကာ လေတိုက်လိုက်သည့်အခါ မွှေးပျံ့သော ရနံ့များပင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်အထိ ဤသစ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်မှာ မည်မျှ ကြီးမားသည်ကို သူ မခန့်မှန်းနိုင်သေးချေ။

ဧရာမသစ်ပင်ကြီးမှာ နှစ်ပေါင်း ထောင်နှင့်ချီ၍ သက်တမ်းရှိနိုင်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

စူးရှသော အသံတစ်ခုနှင့်အတူ စိမ်းမှောင်သော အလင်းတန်းမှာ မြူများကြားမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေထောက်အောက်မှ မြူလွှာများသည်လည်း ပင်လယ်လှိုင်းများကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွား၏။

ကွေ့လိသည် မြူများထဲမှ နောက်ဆုံးတွင် ထွက်လာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်မှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားသကဲ့သို့ပင်။

ကြည်လင်သော ကောင်းကင်ယံ၌ တိမ်တစ်စမျှ မရှိဘဲ သစ်ပင်ကြီးကို ဝိုင်းရံထားသော မြူများမှာ အောက်ဘက်တွင်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

ယခုအခါ ကွေ့လိသည် အလွန်မြင့်မားသော နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤသစ်ပင်ကြီးကို အသေအချာ ကြည့်ရှုနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမျှ မြင့်မားသော နေရာ၌ပင် သစ်ပင်ကြီးမှာ ပေပေါင်းထောင်ချီ၍ ကြီးမားနေဆဲ ဖြစ်ရာ ၎င်းမှာ သစ်ပင်တစ်ပင်ထက် မြင့်မားသော တောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ပင်စည်ကြီးမှာ ကောင်းကင်သို့ တည့်မတ်စွာ ထိုးတက်နေဆဲ ဖြစ်၏။

ကွေ့လိသည် ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကောင်းကင်၏ တစ်နေရာ၌ ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ ကောင်းကင်ဆီသို့ ပျံတက်သွားလေသည်။

မည်သည့် အမျိုးသားမဆို ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကို တွေ့မြင်ရပါက စိတ်အားထက်သန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာမည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အရှိန်မှာ ပို၍ မြန်လာကာ မျက်နှာကို တိုးဝှေ့နေသော အေးစက်သော လေများကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ချေ။

သူ အထက်သို့ ပျံတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဧရာမသစ်ကိုင်းများမှာ တဖြည်းဖြည်း သေးငယ်သွားသော်လည်း အတောင်အနည်းငယ်ခန့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အံ့ဩစရာပင်။ ယခုအခါ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များကို သစ်ပင်ကြီး၏ ဘေးနား၌ မြင်တွေ့နေရပြီ ဖြစ်သည်။

ဤသစ်ပင်ကြီးမှာ ရှေးဟောင်းပုံပြင်များထဲမှ ကောင်းကင်သို့ တက်လှမ်းရာ လှေကားထစ်များကဲ့သို့ပင်။

ထပ်မံ၍ ပျံသန်းပြီးနောက် ကွေ့လိသည် ရပ်တန့်လိုက်၏။ သူ၏ ရှေ့တွင် တည့်မတ်သော ပင်စည်ကြီးမှာ ဘယ်နှင့်ညာ သစ်ကိုင်းကြီး နှစ်ခုအဖြစ် ခွဲထွက်သွားလေသည်။

ကွေ့လိသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သစ်ကိုင်းကြီးများ ခွဲထွက်ရာ နေရာသို့ ဆင်းသက်လိုက်၏။ ဤနေရာသည် သစ်ပင်ကြီး၏ အစိတ်အပိုင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း လူအများအပြား ရပ်နေနိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။

ရှောင်ဟွေ့မှာ ပထမဆုံး ခုန်ဆင်းသွားကာ သစ်ပင်ကြီးကို စူးစမ်းကြည့်ရှုနေ၏။ သူ၏ ဘဝတွင် ဤကဲ့သို့သော သစ်ပင်ကြီးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

ကွေ့လိသည် ပြုံးလိုက်ကာ ရှောင်ဟွေ့ကို လွှတ်ထားပေးလိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် အံ့ဩမှုများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရသည်။ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤမျှ ကြီးမားသော သစ်ပင်ကြီး ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။

ယခုအခါ သူသည် ရှားပါးလှသော ရတနာမှာ ဤသစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် ရှိနေနိုင်ကြောင်း ခန့်မှန်းလိုက်မိသည်။

သစ်ကိုင်း နှစ်ကိုင်းမှာ တောင်အနည်းငယ်ခန့် ကြီးမားလှကာ နဂါးကြီး နှစ်ကောင် ကောင်းကင်ယံ၌ ဝဲပျံနေသကဲ့သို့ ထင်ရလေသည်။ ဤနေရာမှစ၍ သစ်ရွက်များမှာ ပို၍ဝေဆာလာကာ သစ်ကိုင်းများ၏ အဆုံးကိုပင် မမြင်နိုင်တော့ချေ။

ကွေ့လိသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ကာ ရှောင်ဟွေ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ရှောင်ဟွေ့မှာ သစ်ပင်ပေါ်တွင် ခုန်ပေါက်နေကာ ဤမျှမြင့်မားသော နေရာကိုပင် မကြောက်ရွံ့ပေ။ သခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကွေ့လိ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လာလေသည်။

ကွေ့လိသည် ပြုံးကာ ဆိုလိုက်သည်။

“သွားကြစို့...”

သူသည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပြီးနောက် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို အသုံးပြု၍ သစ်ပင်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းသို့ ပျံသန်းသွားလေတော့သည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ပျံသန်းခဲ့သော်လည်း သစ်ကိုင်းကြီးများပေါ်တွင် ကြီးမားသော သစ်ရွက်များသာ ရှိနေပြီး မည်သည့် အသီး၊အပွင့်မျှ မရှိချေ။

သို့သော် သစ်ပင်အောက်ခြေမှစ၍ ရစ်ပတ်လာသော နွယ်ပင်များမှာမူ ပန်းများ ပွင့်နေကာ လှပသော မြင်ကွင်းကို ဖန်တီးထားလေသည်။

ကွေ့လိသည် ဆက်လက် ပျံသန်းနေရင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်၏။

သူ၏ ရှေ့မှ ပင်စည်မှာ နွယ်ပင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ပန်းများမှာ ပင်လယ်တစ်ခုကဲ့သို့ နံရံကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်တည်နေကြသည်။

ထိုပန်းပင်လယ်ကြီး၏ အလယ်တွင်ကား ငါးတောင်ခန့် မြင့်ပြီး သုံးတောင်ခန့် ကျယ်သော ကျောက်တံခါးကြီး တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုကျောက်တံခါးပေါ်တွင် ရှေးဟောင်း စာလုံးကြီး လေးလုံးကို ထွင်းထုထားသည်။

[နတ်ဘုရင်ဘဏ္ဍာတိုက်]

ကောင်းကင်ပြာအောက်တွင် ရှေးဟောင်း ဂီတသံကဲ့သို့သော အသံတစ်ခုမှာ ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေလောက်အောင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။

ကွေ့လိ၏ အကြည့်သည် ကျောက်တံခါးဆီသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ ပန်းပင်လယ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော အဖြူရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ လှုပ်ရှားမှုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိုအဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

ကောင်းကင်ပြာအောက်ရှိ ပန်းများမှာ သူမ၏ တုနှိုင်းမဲ့ အလှတရားကို ဂုဏ်ပြုနေကြသကဲ့သို့ပင်။

ထိုပန်းပင်လယ်ကြီးထဲတွင် သူမသည် အလှပဆုံးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ကွေ့လိသည် လေထဲ၌ ရပ်တန့်နေရင်း သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ခံစားချက်မျိုးစုံဖြင့် ထိုမိန်းကလေးကို ငေးကြည့်နေမိလေတော့သည်။