အခန်း ၂၁၇

အခန်း (၂၁၇) - လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မဟူရာ​ရေမြွေ (၁)

လေပြည်က တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်လာရာ ပန်းခင်းကြီးမှာ လှုပ်ခတ်သွားလေသည်။

လုရွှယ်ချီသည် မျက်နှာသေဖြင့် ပန်းပင်လယ်ပြင်အလယ်တွင် ရပ်နေပြီး သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကွေ့လီကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ၏။ ခပ်ဖျော့ဖျော့ မွှေးရနံ့များကလည်း တိတ်ဆိတ်စွာပင် လွင့်ပျံ့နေပေသည်။

ကွေ့လီက ပခုံးကို အသာအယာ လှုပ်လိုက်ရာ ရှောင်ဟွေ့မှာ ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းသွားလေသည်။ ၎င်းက မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် သခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လုရွှယ်ချီကိုလည်း တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ခေါင်းကိုကုတ်လျက် ဘေးတစ်ဖက်သို့ ပြေးထွက်သွားတော့၏။

ကွေ့လီ၏အကြည့်မှာ လုရွှယ်ချီ၏နောက်ကွယ်ရှိ မြင့်မားလှသော ကျောက်သားတံခါးကြီးဆီသို့ ကျရောက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

“ဒါ ငါတို့ရှာနေတဲ့အရာလား”

လုရွှယ်ချီက တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေ၏။ သူမသည် ပြုံးလည်းမပြုံး၊ စကားလည်းမပြောဘဲ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေလေသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အဘယ်အရာကို တွေးတောနေသနည်း။

ကွေ့လီက ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ အထဲမှာရှိတဲ့အရာကို လိုချင်တယ်”

‘ချွင်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ဆောင်းဦးရေပြင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်လှသော ထျန်းယာဓားမှာ သူနှင့် သူမကြားတွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ပေါ်ထွက်လာပြီး ပုံရိပ်နှစ်ခုကို ထင်ဟပ်စေလျက် အနည်းငယ် တုန်ခါနေပေသည်။

ကွေ့လီက သူ၏ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်၏။

လုရွှယ်ချီက ခေါင်းကို အသာအယာ မော့လိုက်၏။ သူမ၏မျက်နှာမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူစင်အေးစက်နေသော်လည်း ကောင်းကင်ကိုးထပ်မှ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ပို၍ပင် လှပတင့်တယ်နေသည်။

သူမ၏စကားလုံးများမှာလည်း အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားစေမည့် အအေးဓာတ်များ ပါဝင်နေလေ၏။

“ဒီလိုရတနာမျိုးကို မိစ္ဆာဂိုဏ်းလက်ထဲ အရောက်မခံနိုင်ဘူး။ အပြစ်မဲ့သူတွေကို ပိုပြီး ဒုက္ခပေးမှာ စိုးလို့ပဲ”

ကွေ့လီက သူမကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုမိန်းကလေးမှာ အရင်အတိုင်း အေးစက်လှပနေဆဲပင်။ အချိန်ကာလသည် သူမအပေါ်တွင် မည်သည့်အမှတ်အသားမှ ချန်မထားခဲ့ပေ။ သို့သော် သူမ၏နှလုံးသားကရော...

သူက ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။ ဤမိန်းကလေး၏ နှလုံးသားသည်လည်း ပြောင်းလဲလေပြီလား။

သူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲမှ အပြုံးရိပ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း အေးစက်သွားလေသည်။ သူက ပြုံးလျက် ဆိုလိုက်၏။

“ဟုတ်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကံဆိုးတာပဲ။ ငါက ဒီရတနာကိုယူပြီး လူတွေအများကြီးကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ”

လုရွှယ်ချီ၏ကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး ရှေ့မှလူကို စိုက်ကြည့်လျက် ဘာမှဆက်မပြောတော့ချေ။ သို့သော် ထျန်းယာဓားကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏လက်မှာမူ ပို၍တင်းကျပ်သွားလေသည်။

အဝေးမှ ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထိုအသံမှာ အောက်ဘက်ရှိ မြူထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အလွန်ဝေးကွာလှသည်ဟု ထင်ရကာ သားရဲတစ်ကောင်၏ အသံနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

ခဏအကြာတွင် ကွေ့လီနှင့် လုရွှယ်ချီတို့သည် သူတို့၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ သစ်ပင်ကြီးမှ အနည်းငယ် တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကွေ့လီနှင့် လုရွှယ်ချီတို့၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောင်းလဲသွား၏။ ဤသစ်ပင်ကြီးမှာ သူတို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာကြီးမားပြီး သာမန်တောင်တစ်လုံးထက်ပင် ပို၍ကြီးမားနိုင်သည်။

ဤသစ်ပင်ကို လှုပ်ခါရန်မဆိုထားနှင့် တုန်ခါသွားစေရန်ပင် စဉ်းစား၍မရနိုင်သောအရာ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးလုံးမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြသဖြင့် ခြေဖဝါးအောက်ရှိ လှုပ်ရှားမှုကို ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားလေသည်။

အောက်ဘက်ရှိ မြူထုအတွင်း၌ ရုတ်တရက် မမျှော်လင့်ထားသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုနှင့် အမည်မသိ အင်အားကြီးတစ်ခုက ဤသစ်ပင်ကို လှုပ်ခါစေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုသို့တွေးလိုက်ရင်း သူတို့နှစ်ဦးလုံးက ဤဖြစ်ရပ်သည် နတ်ဧကရာဇ်ဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် ပတ်သက်နေနိုင်ကြောင်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ယူဆလိုက်ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းမှ ပထမဆုံးသော နေရောင်ခြည်အလင်းတန်းမှာ ပန်းခင်းကြီးပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းကျရောက်လာပြီး ကျောက်သားတံခါးရှေ့ သုံးပေခန့်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာ၏။

ကွေ့လီက ကိုယ်ဟန်ကို ပြင်လိုက်ချိန်တွင် လုရွှယ်ချီ၏တောက်ပသော မျက်ဝန်းများက ဝင်းလက်သွားပြီး ထျန်းယာဓားကို ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်စွဲကာ နတ်ဧကရာဇ်ဘဏ္ဍာတိုက် တံခါးရှေ့မှ ပိတ်ဆို့လိုက်လေသည်။

ကွေ့လီက စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်ဝန်းများတွင် အနီရောင်အလင်းတန်းများ လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“မင်းနဲ့ မတိုက်ချင်ဘူး။ ဖယ်ပေးစမ်း”

လုရွှယ်ချီက သူ၏မျက်လုံးများကို တည့်တည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ဖယ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြဘဲ အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ငါ့ကို သတ်နိုင်ရင် သွားလို့ရတယ်”

ကွေ့လီ၏မျက်ဝန်းထဲရှိ အနီရောင်အလင်းတန်းများမှာ တရှိန်ထိုး တက်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ဝေဟင်ထက်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။ စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများက သူ့ကို ဝန်းရံထားပြီး အားမာန်မှာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

လုရွှယ်ချီ၏မျက်နှာမှာ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး ထျန်းယာဓားကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

“ရှင်က မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားပြီပဲ။ ဘာလို့ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းရဲ့ ပညာရပ်တွေကို သုံးနေသေးတာလဲ”

ကွေ့လီက ကောင်းကင်ထက်တွင် ရှိနေစဉ် သူ၏လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ထိပ်မှ သွေးသန့်စင်ပုတီးမှာ နီရဲသော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေ၏။

သူ၏မျက်ဝန်းများပင်လျှင် နီရဲနေပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များမှာ အဆမတန်မြင့်တက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

“ချင်းယွင်ပညာဖြစ်ဖြစ်၊ မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှော်ပညာဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးလဲ။ လူသတ်ဖို့အတွက်ဆိုရင် ငါကတော့ အတူတူပဲ သုံးမှာပဲ။ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”

စူးရှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ထိုအလင်းတန်းများသည် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများနှင့် ရောယှက်လျက် အထက်မှ အောက်သို့ တိုက်ခိုက်လိုက်လေသည်။

လုရွှယ်ချီ၏မျက်ဝန်းများတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အနည်းငယ်မျှ အလျှော့မပေးဘဲ ထျန်းယာဓားဖြင့် ခုခံလိုက်ရာ လောက၏ ထိပ်တန်းလက်နက်နှစ်ခုမှာ အပြင်းအထန် တိုက်မိကြတော့၏။

‘ဘုန်း’

အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ ကွေ့လီ၏ကိုယ်မှာ လွင့်တက်သွားပြီး သစ်ပင်ကြီးပေါ်ရှိ လုရွှယ်ချီမှာလည်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရကာ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူဖျော့သွားလေသည်။

သို့သော် ထိုအေးစက်လှပသော မိန်းကလေးမှာ မျက်ခုံးအစုံကို တွန့်လိုက်ပြီး ဓားနှင့်အတူ ကိုယ်ကို ကြွလိုက်ရာ ထျန်းယာဓားကို ဗဟိုပြု၍ တောက်ပသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်ပျံ့ထွက်လာလေသည်။ သူမမှာ ဓားအလင်းတန်းများအကြားတွင် ပို၍ပင် ကျော့ရှင်းလှပနေပေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က တိုက်ပွဲမှာ ငါရှုံးခဲ့တယ်”

သူမက ဝေဟင်ထက်မှနေ၍ ရှေ့မှကွေ့လီကို စိုက်ကြည့်ကာ တစ်လုံးချင်း တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထျန်းယာဓားထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အပြာရောင်အလင်းတန်းများမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာရာ ကောင်းကင်ယံမှ နေရောင်ခြည်ပင်လျှင် မှိန်ဖျော့သွားလေသည်။

“ဆယ်နှစ်ကြာပြီးတဲ့နောက် ရှင့်ရဲ့ ပညာရပ်တွေကို ပြန်လည်စမ်းသပ်ပါရစေဦး။ ရှင်က လက်ရှိမှာ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်၊ တာအိုလမ်းစဉ်နဲ့ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် သုံးမျိုးလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသူပဲ”

ကွေ့လီက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က တော်တော်ကောင်းတာပဲ”

တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို သူ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက် လည်ပတ်စေလိုက်ရာ ကြည်လင်သော အလင်းလှိုင်းများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူ၏ဘယ်လက်ကလည်း ထူးဆန်းသော လက်ဟန်များကို အဆက်မပြတ် ဖော်ဆောင်လိုက်ရာ တောက်ပသော ထိုက်ချိပုံရိပ်တစ်ခုမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ချက်ချင်း ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

၎င်းမှာ ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ စစ်မှန်သော ထိုက်ချိရွှမ်ချင်တာအို ပညာရပ်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လုရွှယ်ချီမှာ ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ပို၍ အေးစက်သွားပြီး စူးရှသောအသံနှင့်အတူ ထျန်းယာဓား၏ အလင်းမှာ ပိုမိုတောက်ပလာ၏။

သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သောအခါ ထျန်းယာဓားမှာ ဆယ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားလာပြီး ကွေ့လီထံသို့ ပိုင်းချလိုက်လေသည်။

ကွေ့လီ၏မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွား၏။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ထိုက်ချိရွှမ်ချင်တာအိုကျင့်စဥ်ကို ကျင့်ကြံရန် အားထုတ်ခဲ့ရသဖြင့် လုရွှယ်ချီ၏ ဓားအရှိန်အဝါကို မြင်ရုံနှင့် ဤဆယ်နှစ်အတွင်း သူမ၏ပညာရပ်မှာ အလွန်တိုးတက်လာခဲ့သည်ကို သိရှိလိုက်သည်။

ထိုစဉ်က ချင်းယွင်ဂိုဏ်း၏ မျိုးဆက်သစ်များထဲတွင် ထိုက်ချိရွှမ်ချင်တာအိုကို ဤမျှစင်ကြယ်ပြီး ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါအထိ မည်သူမျှ အလွယ်တကူ အသုံးမပြုနိုင်ခဲ့ချေ။

ငယ်စဉ်က ဆရာဖြစ်သူ ထျန်းပုယီက ချီဟောင်ကို သင်ကြားပြသပေးစဉ်ကသာ တစ်ကြိမ်မြင်တွေ့ခဲ့ရဖူးခြင်း ဖြစ်ပြီး ထိုစဉ်က ထျန်းပုယီ၏ အောင်မြင်မှုမှာ ရှန်းချင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လုရွှယ်ချီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပိုင်းချလိုက်သော ဓားချက်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ဓားဦး၏အလင်းမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံပြီး အပြာရောင်အလင်းတန်းမှာလည်း အလွန်ပြင်းထန်လှပေသည်။

၎င်း၏အရှိန်အဝါမှာ တောင်ကို ဖြိုဖျက်ပြီး ပင်လယ်ကို မှောက်လှန်နိုင်လောက်သည်။ ထိုစဉ်က ထျန်းပုယီ၏ အရှိန်အဝါနှင့် ယှဉ်လျှင်ပင် အဘက်ဘက်မှ နိမ့်ကျခြင်းမရှိပေ။

ဤဆယ်နှစ်အတွင်း သူမ၏ပညာတိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မှတ်ချက်ပြုဖွယ်ရာ မရှိလောက်အောင်ပင် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူမ၏ပါရမီမှာ အခြားသူများထက် သာလွန်သော်လည်း ကွေ့လီမှာလည်း ပညာရပ်သုံးမျိုးဖြင့် ဆယ်နှစ်တိုင်တိုင် နေ့ညမပြတ် ကြိုးစားကျင့်ကြံခဲ့ရာ မည်သို့လျှင် သာမန်မျှသာ ရှိပါမည်နည်း။

ယခုအခါ ကွေ့လီမှာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံသော ဓားကို ရင်ဆိုင်ရင်း လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူ၏ရှေ့မှ ထိုက်ချိပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်သွားပြီး သူ၏ရှေ့တွင် အကာအကွယ်တစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။

‘ရှီး’ ဟူသော စူးရှသောအသံနှင့်အတူ အရာအားလုံးကို ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော ဓားဦးမှာ ထိုက်ချိပုံရိပ်ကြောင့် အတင်းအကျပ် ရပ်တန့်သွားရသော်လည်း အပြာရောင်အလင်းမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်လာလေသည်။

ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများမှာ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် တောက်ပနေပြီး အလွန်လှပလှသော်လည်း တာအိုလမ်းစဉ်၏ စစ်မှန်သော အင်အားများပါဝင်ကာ ဤကဲ့သို့သော ဓားအလင်းတန်းများကို မတော်တဆ ထိမိပါက ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိနိုင်သည်ကို အားလုံးက သိကြပေသည်။

ထိုအလင်းတန်းများထဲတွင် ကွေ့လီသည် အသက်ကို အပြင်းအထန် ရှူထုတ်လိုက်၏။ ‘ဘုန်း’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထျန်းယာဓားမှာ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ထိုက်ချိပုံရိပ်မှာလည်း အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားကာ လေထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။