အခန်း ၂၂၀

အခန်း (၂၂၀) - ငှက်ဝါ

သစ်ပင်ကြီးမှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။ မဟူရာရေမြွေကြီး၏ ရစ်ပတ်ထားမှုကြောင့် ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည့် ထူးဆန်းသော သစ်ပင်ကြီးပင်လျှင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပုံရလေသည်။

မြွေကြီးသည် ရှေးဟောင်းခေတ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးတစ်ကောင်အလားပင်။ မဟူရာရေမြွေကြီးသည် ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးကို အသုံးပြုကာ သစ်ပင်စည်ကြီးကို ရစ်ပတ်ထားပြီး သစ်ရွက်များနှင့် သစ်ကိုင်းများကို ကြွေမွပျက်စီးစေခဲ့လေသည်။

ထူးဆန်းသော နွယ်ပင်များနှင့် ပန်းပွင့်များမှာလည်း ညှိုးနွမ်းကြေမွကုန်ကြသည်။ ၎င်းသည် ရှေ့သို့ မောက်မာစွာ တိုးဝင်လာရာ သူ၏ရှေ့မှ လူသားများမှာ ပုရွက်ဆိတ်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး ဂရုစိုက်ရန်ပင် မတန်ပေ။

လုရွှယ်ချီ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူလျော်သွား၏။ သူမသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး မျက်လုံးများကမူ ချဉ်းကပ်လာနေသည့် ဧရာမသားရဲကြီးကို စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ သူမက ကျန်းရှူရှူကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ...”

ကျန်းရှူရှူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပျံလာ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။

“ခုနက ကျွန်တော်တို့ အောက်မှာ ရှိနေတုန်းက ဒီကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲကြီးကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရတာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နဲ့ဆိုရင်တော့ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ရှိတာပေါ့...”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အလျင်လိုနေတဲ့ပုံပဲ... ဒါကြောင့် အရမ်းမြန်မြန် ထွက်သွားတာ... မထင်မှတ်ဘဲ သူက တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ ဒီအပေါ်ကို တက်လာလိမ့်မယ်လို့...”

လူတိုင်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ ကျင့်ကြံသူများဖြစ်ကြပြီး သာမန်လူများနှင့် ကွဲပြားသော်လည်း လူသားတစ်ဦး၏ စွမ်းအားမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိပေသည်။

အထူးသဖြင့် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဧရာမသားရဲကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် မည်သို့ပင် ကြိုးစားအားထုတ်စေကာမူ ရယ်စရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မဟူရာရေမြွေကြီး နီးကပ်လာသည့် အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ကျင်းဖျင်အာက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မကောင်းတော့ဘူး... ဒီသားရဲကြီးက အထဲက အရာကို ရည်ရွယ်ပြီး လာနေတာ ထင်တယ်...”

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပျက်ယွင်းသွားကြ၏။

ကွေ့လိက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း မျက်နှာတွင်မူ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပြပေ။

သူသည် ယခင်က နွံတောအတွင်းပိုင်းသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်စဉ် မြူတံတိုင်းအတွင်း၌ ကြီးမားသော သားရဲကြီးတစ်ကောင်နှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ရုတ်တရက် သတိရမိသွား၏။

သို့သော် ထိုစဉ်က မြူများကြောင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ခဲ့ရချေ။

ထိုအချိန်မှစ၍ လေထုထဲရှိ ထူးခြားသော သွေးညှီနံ့အပေါ် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပြီး ယနေ့ ကြည့်ရသရွေ့ ထိုနေ့က သူကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ဤမဟူရာရေမြွေကြီး ဖြစ်ပေသည်။

မဟူရာရေမြွေကြီး တရွေ့ရွေ့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ၎င်း၏ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးကြောင့် သစ်ပင်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ် တုန်ခါနေပြီး ထိုမြွေ၏ အလေးချိန်အောက်တွင် ပြိုလဲသွားမည်ကိုပင် စိုးရိမ်ရသည်။

ကြီးမားလှသော ဧရာမဦးခေါင်းကြီးနှင့် အစွယ်များအောက်မှ နီရဲသော လျှာနှစ်ခွမှာ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေပြီး နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက် ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည်ကာ တိုးတိုးလေး ဟိန်းဟောက်နေ၏။ ၎င်းသည် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤဧရာမသားရဲကြီး၏ ပန်းတိုင်မှာ နောက်ကွယ်ရှိ နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်အတွင်းရှိ အရာဝတ္ထု ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမဆို မြင်နိုင်ပေသည်။

ကွေ့လိက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရတနာတိုက်၏ ထူထဲခိုင်မာသော ကျောက်တံခါးကြီးမှာ အနည်းငယ်မျှပင် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိသေးချေ။

ယခင်က ပန်းပင်လယ်ပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသော နေရောင်ခြည်မှာ ယခုအခါ တံခါးဆီသို့ ရွှေ့လျားသွားပြီး “နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်” ဟူသော ရှေးဟောင်းစာလုံးကြီးလေးလုံးမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေ၏။

ဖာရှန့်သည် တောင်ငယ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ဧရာမမြွေခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပို၍နီးကပ်လာသည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းသာသာ ချလိုက်ပြီး ကျန်ရှိသူများဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမဟူရာရေမြွေကြီးက ရှေးဟောင်းမိစ္ဆာသားရဲကြီးတစ်ကောင်မို့ လူသားတွေ ရင်ဆိုင်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့တွေက သူ့ရဲ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာ သေချာတယ်... ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ မြန်မြန် ထွက်သွားကြတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်...”

အမှန်တကယ်တွင် လူတိုင်း ဤအချက်ကို သိရှိကြပေရာ ကျန်းရှူရှူ၊ လင်းကျင်းယွီနှင့် ကျန်သူများက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ကျင်းဖျင်အာကမူ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာအရ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ မှော်ရတနာများကို ထုတ်ယူကာ လူစုခွဲရန် ပြင်လိုက်ကြ၏။ ကွေ့လိ၏ လက်ထဲတွင် အစိမ်းရင့်ရောင် အလင်းတန်းများ စတင်တောက်ပလာပြီး ကျောက်တံခါးဘေးတွင် ပုန်းနေဆဲဖြစ်သော ရှောင်ဟွေးကို လှည့်ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုအခိုက်အတန့်၌ နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက် ကျောက်တံခါးအထက်မှ မြည်ဟည်းသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအချိန်သည် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ဖြတ်ကျော်လာသော နေရောင်ခြည်က “နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်” ဟူသော ရှေးဟောင်းစာလုံးကြီးလေးလုံးအနက် “နတ်” ဟူသော စာလုံး၏ အပေါ်ဆုံး အလျားလိုက်မျဉ်းကြောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည့် အချိန်နှင့် ကွက်တိပင် ဖြစ်၏။

ဝုန်း…

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မဟူရာရေမြွေကြီးသည် ရုတ်တရက် အရှိန်မြှင့်လိုက်ပြီး ဟိန်းဟောက်ကာ အပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ တွားတက်လာလေသည်။

ခဏမျှ လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ကျင်းဖျင်အာ၊ ကျန်းရှူရှူ၊ လင်းကျင်းယွီနှင့် ဖာရှန့်တို့အားလုံးသည် ဦးစွာ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားကြလေသည်။

လေထုထဲတွင် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ ပျံနှံ့လာပြီး လေပြင်းမုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်လာကာ သူတို့၏ မျက်နှာများကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံရသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။

ကွေ့လိသည် ရုတ်တရက် လှည့်ကာ နောက်သို့ ခုန်ပျံလိုက်ပြီး နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်ဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းသွားရာ လေထဲတွင် ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ဖာရှန့်နှင့် ကျန်သူများအားလုံး တုန်လှုပ်သွားကြလေသည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မဟူရာရေမြွေကြီးမှာ ဒေါသတကြီး လှုပ်ရှားနေပြီး ၎င်း၏ ဧရာမမျက်လုံးကြီးများ ပြူးကျယ်နေကာ ပါးစပ်မှ အနက်ရောင် အခိုးအငွေ့များ မှုတ်ထုတ်နေလေသည်။

ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ အဆက်မပြတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မကြာမီ နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်၏ ဝင်ပေါက်သို့ ရောက်ရှိတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေချေသည်။

လူသားများအတွက် အလွန်ကြီးမားလှသည်ဟု ထင်ရသော နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်၏ ကျောက်တံခါးကြီးမှာ ယခုအခါ ထိုမြွေကြီး၏ ဦးခေါင်းအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိတော့၏။

လေထဲတွင် ရှိနေသော ကွေ့လိသည် သူ၏နောက်ကွယ်၌ ရုတ်တရက် မှောင်မိုက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် ခေါင်းလှည့်မကြည့်ဘဲနှင့်ပင် မဟူရာရေမြွေကြီး၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ကပ်လျက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။

သူသည် အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဧရာမသားရဲကြီး၏ ရှေ့မှောက်တွင် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ထိုကျောက်တံခါးဆီသို့ ပျံသန်းသွားလေသည်။

သူ၏ရှေ့တွင် မျောက်ကလေး ရှောင်ဟွေးက ရုတ်တရက် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်၏။

အနက်ရောင် အရိပ်ကြီးတစ်ခုက ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလာရာ လေပြင်းမုန်တိုင်းမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်သို့ မထိမိခင်မှာပင် ကွေ့လိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘေးသို့ လွင့်စင်သွားစေခဲ့လေသည်။

ကွေ့လိသည် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း ယခုအခါ သူသည် စွန့်ပစ်ချောက်ကမ်းပါးရှိ ထိုလူငယ်လေး မဟုတ်တော့ပေ။

မျက်တောင်တခတ်အတွင်း သူ၏စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူ၏နောက်ကျောတွင် မျက်လုံးပါနေသကဲ့သို့ပင် ဝိညာဉ်ဝါးမျိုတုတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ မဟူရာရေမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်မှ ကပ်သီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့၏။

ယခုအခါ နတ်ဘုရင် ကျောက်တံခါးကြီး၏ မြည်ဟည်းသံမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လောင်လာပြီး ထိုမြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ မူလက တစ်သားတည်းဖြစ်နေသော ဧရာမကျောက်တံခါးကြီး၏ အလယ်တွင် နေရောင်အောက်၌ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာကာ ဘေးသို့ တဖြည်းဖြည်း ပွင့်ဟသွားလေသည်။

ထိုအက်ကွဲကြောင်းထဲမှ စူးရှတောက်ပသော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြာထွက်လာလေသည်။

နေ့ခင်းဘက် ဖြစ်သော်လည်း ထိုအလင်းတန်းမှာ အလွန်တောက်ပလွန်းသဖြင့် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းမှ တရွေ့ရွေ့ တက်လာနေသော နေမင်းပင်လျှင် ၎င်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက မှေးမှိန်သွားလေသည်။

နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်အတွင်းမှ တစ်စုံတစ်ခုက ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကြားတွင် ဟိန်းဟောက်အော်ဟစ်နေလေသည်။

မဟူရာရေမြွေကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တင်းမာသွားပြီး မြေကမ္ဘာတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ကာ အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ၎င်း၏ ဧရာမမြွေခေါင်းကြီးဖြင့် နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်၏ ကျောက်တံခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေသည်။

မြွေနှင့် ကျောက်တံခါးအကြားတွင် ခြေတစ်လှမ်းစောနေသည့် အစိမ်းရောင်အလင်းတန်း ရှိနေပြီး နတ်ဘုရင် ရတနာတိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်တော့မည့်ပုံ ပေါ်နေလေသည်။

အပြာရောင် အလင်းအကာအကွယ်တစ်ခုသည် ကွေ့လိ၏ ဦးခေါင်းထက်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး ဧရာမအလင်းဓားကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းကာ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်၏။

ကွေ့လိ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နီရဲသော အလင်းတန်းများ လျှံထွက်လာ၏။ ကျောက်တံခါးမှာ သူ၏ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရှိနေသော်လည်း ဤအလင်းဓားကို မတားဆီးပါက သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် တစ်ပိုင်းစီ ပြတ်သွားနိုင်ပေသည်။

သူသည် အခြားရွေးချယ်စရာမရှိဘဲ အစိမ်းရောင်အလင်းကို နောက်သို့ ပြန်လှည့်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လိုက်ရာ ပြာလဲ့သော အလင်းနှင့် အစိမ်းရောင်အလင်းတို့သည် ချဉ်းကပ်လာနေသော အနက်ရောင်အရိပ်ကြီးအောက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသွားကြ၏။

ချက်ချင်းပင် စွမ်းအင်လှိုင်းများ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လေထဲတွင် ရှိနေသော ကျင်းဖျင်အာနှင့် ကျန်သူများပင်လျှင် ထိတ်လန့်သွားကြရ၏။

သူ၏ အရှိန်နှုန်းအရ ကျင့်စဉ်သုံးမျိုး၏ စွမ်းအားများဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကာကွယ်ထားလျှင်ပင် သူသည် အပိုင်းပိုင်း ကြေမွသွားနိုင်ပေသည်။

ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုကျောက်တံခါးကြီးသည် အက်ကွဲကွဲ မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ ပြန်လည် ပိတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဝေးကွာသော လေထုထဲမှ လင်းကျင်းယွီနှင့် ကျန်သူများ၏ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပုံရလေသည်။

ကွေ့လိ၏ စိတ်အာရုံမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် ဝေဝါးသွားပြီး ပြာလဲ့သော ကောင်းကင်အောက်တွင် အစိမ်းနုရောင် ဝတ်စုံဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့အား ပြုံးပြနေသကဲ့သို့ မရေမရာ ခံစားလိုက်ရ၏။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ခုသော အကြောင်းပြချက်ကြောင့် သူမ၏ အပြုံးမှာ ဝေဝါးနေခဲ့ပေသည်။

အချိန်ကာလမှာ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားလေသည်ါ

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် လည်ပတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏နောက်ကွယ်သို့ ရောက်ရှိလာသော ကြောက်မက်ဖွယ် မဟူရာရေမြွေကြီးကို မြင်လိုက်ရကာ သူ၏ရှေ့တွင် ပိတ်နေသော ခိုင်မာသည့် ကျောက်တံခါးကြီးကိုလည်း မြင်လိုက်ရ၏။