အခန်း ၁၁၁

အခန်း (၁၁၁) - သူမက တကယ့်ကို သတ္တိရှိလွန်းတယ်

ရှို့ဝူက အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရှိုက်နေပြီး သူ၏အသံမှာ အက်ရှရှနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေသည်။

"အင်း... ရှောင်... ရှောင်လင်... အင်း... တော်... တော်ပါတော့..."

ကျူးလင်က သူပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူနာကျင်နေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ပြောလိုက်လေသည်။

"သည်းခံလိုက်ပါဦး... ခဏနေရင် နေလို့ကောင်းသွားလိမ့်မယ်... ကျွန်မ ညင်ညင်သာသာလေး လုပ်ပေးပါ့မယ်... မကြောက်ပါနဲ့..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်သည် သူမ၏ နတ်ဘုရားစွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ရှို့ဝူ၏ စွမ်းအင်လမ်းကြောင်းများပေါ်တွင် စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုနှင့် နှိပ်နယ်မှုကို ပိုမိုမြန်ဆန်စေလိုက်သည်။

ထိုလှုံ့ဆော်မှုမှာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် ရှို့ဝူ ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာကာ ခန္ဓာကိုယ်အပူချိန်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာချေသည်။

သူက ကျန်ရှိသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကျူးလင်၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

"ရှောင်လင်... တောင်း... တောင်းပန်ပါတယ်... တော်ပါတော့... ငါ မခံစားနိုင်တော့ဘူး... ငါ... အင့်..."

ကျူးလင်က သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ရှင် လုပ်နိုင်ပါတယ်... ကျွန်မတို့ တစ်ဝက်တစ်ပျက်နဲ့ လက်မလျှော့သင့်ဘူး... မဟုတ်ရင် ရှင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်သွားလိမ့်မယ်..."

"ရှောင်လင်... တော်... အင်း..."

ထိုနှစ်ဦးသား လုပ်စရာရှိသည်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေကြစဉ် ဘေးအခန်းထဲရှိ ကျီယန်၊ ထန်ဝေ့နှင့် အခြားသော မိန်းကလေး လေးဦးမှာမူ ဆွံ့အလျက် ရှိနေကြသည်။

ဘေးချင်းကပ်လျက်အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြသော မိန်းကလေး လေးဦးမှာ ရှို့ဝူ၏ တိုးညင်းသော အသက်ရှူသံများနှင့် ညည်းတွားသံများကို ကြားရသဖြင့် မျက်နှာများ နီရဲနေကြသည်။

ထန်ဝေ့နှင့် ကျီယန်မှာမူ ဘာမှမသိသလို မျက်နှာသေဖြင့် ဖုန်ထူနေသော မျက်နှာကြက်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေမိကြတော့သည်။

နှစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဘေးအခန်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော အသံများမှာ နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားလေသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျူးလင်၏ နူးညံ့သောအသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုနေလဲ... နေလို့ကောင်းသွားပြီလား..."

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှို့ဝူ၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး အနည်းငယ် အက်ရှနေသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အင်း..."

ကျူးလင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့... နောက်တစ်ခါ ထပ်လုပ်ချင်ရင် ကျွန်မကို ပြောပါ... ကျွန်မ အချိန်မရွေး ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်... ရှက်မနေပါနဲ့..."

အခန်းထဲတွင် ထိုင်နေကြသော လူခြောက်ဦး၏ မျက်နှာတွင် မတူညီသော အမူအရာများ ရှိနေကြသော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်တွင်မူ သူတို့အားလုံး၏ စိတ်ထဲ၌ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိနေကြသည်။

'သူမက တကယ့်ကို သတ္တိရှိလွန်းတယ်...'

သူတို့နှစ်ဦးအပေါ် သူငယ်ချင်းများ မည်သို့တွေးတောနေကြသည်ကို မသိရှိဘဲ ကျူးလင်သည် ရှို့ဝူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို ထပ်မံစမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ အခြေအနေ ကောင်းမွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် ကျူးလင်သည် ပလတ်စတစ် ဇလုံအသေးလေးတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ရေဖြည့်လိုက်ပြီး ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ ချွေးတွေကို သုတ်ပေးမယ်လေ..."

နှစ်နာရီကျော်တိုင်အောင် နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခြင်း ခံလိုက်ရပြီးနောက် ရှို့ဝူသည် ငြင်းဆန်လိုစိတ်ပင် မရှိတော့ချေ။

သူသည် တရားခံဖြစ်သူ ကျူးလင်ကို ခဏမျှ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

သူ့ခွင့်ပြုချက် ရရှိသည်နှင့် သူမသည် ကျီယန် ပေးထားသော ချွေးသုတ်ပဝါကို သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

သူမက ရှို့ဝူ၏ လက်မောင်းများနှင့် မျက်နှာပေါ်ရှိ ချွေးများကို ညင်သာစွာ သုတ်ပေးနေစဉ် ရွာအဝင်ဝသို့ စစ်ထရပ်ကား သုံးစီး ဆိုက်ရောက်လာခဲ့သည်။

ယာဉ်များ၏ တိုးညင်းသော စက်သံကို ကြားရသဖြင့် ကျီယန်နှင့် အခြားသူများသည် ဘေးအခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

စစ်သားများ စစ်သုံးယာဉ်များပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြစဉ် ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့ ရှိနေသော အိမ်ဘက်သို့ မည်သူမျှ မကြည့်ရဲကြချေ။

မကြာမီတွင် ရှို့ဝူ၊ ကျူးလင်နှင့် ထူထူတို့သည် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြပြီး ရှို့ဝူက သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာစေရန် အမည်းရောင်စွမ်းအင်လုံးကို ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

သူတို့၏ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်ကို ကြားရသဖြင့် ထန်ဝေ့က လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကျူးလင်၏ တည်ငြိမ်နေသော မျက်နှာနှင့် ရှို့ဝူ၏ နီရဲကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ အနေအထားမှာ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။

သူက ကျီယန်ကို တံတောင်ဖြင့် ညင်သာစွာ တို့လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"လောင်ယန်... လောင်ရှို့နဲ့ ရှောင်လင်တို့ရဲ့ အနေအထားက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်လို့ မင်းမထင်ဘူးလား..."

ကျီယန်သည် ထန်ဝေ့ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်သဖြင့် မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။

ထန်ဝေ့က သူ၏ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူနှင့် ကျူးလင်တို့ရှိရာသို့ မေးထိုးပြလိုက်သည်။ ကျီယန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆွံ့အသွားရလေသည်။

ထန်ဝေ့က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနေအထားက ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား... ပုံမှန်ဆိုရင် အဲဒါပြီးသွားတဲ့အခါ ပင်ပန်းပြီး မျက်နှာနီရဲနေတတ်တာ မိန်းကလေးတွေ မဟုတ်ဘူးလား..."

လူအများရှေ့တွင် ရှို့ဝူ၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စများကို ဆွေးနွေးရန် ကျီယန်က အဆင်မပြေဟု ခံစားရသဖြင့် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆက်မမေးနဲ့တော့... ငါတို့ ပြန်ရောက်တဲ့အခါ လောင်ရှို့ကိုပဲ တိုက်ရိုက်မေးလိုက်ကြတာပေါ့..."

ထန်ဝေ့က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... နောက်ဆိုရင်တော့ သူ့ကို အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေ သေချာမေးရမယ်..."

ထိုနှစ်ဦးသား တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြစဉ် ရှို့ဝူသည် ဝမ်ရှန့်ယဲ့နှင့် နှုတ်ဆက်စကား ပြောဆိုပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝမ်ရှန့်ယဲ့က သူ့နောက်တွင် လွင့်မျောနေသော အမည်းရောင်စွမ်းအင်လုံးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အဲဒီအမည်းရောင်လုံးထဲမှာ ဖုတ်ကောင် ရှိနေတာလား..."

ရှို့ဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် အမည်းရောင်စွမ်းအင်လုံးကို ရှေ့သို့ လွင့်မျောသွားစေရန် ထိန်းချုပ်လိုက်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ချုပ်လေးဝမ်က ဖုတ်ကောင်ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်လာခဲ့လား..."

သူ၏ မေးခွန်းကို ကြားရသောအခါ ဝမ်ရှန့်ယဲ့သည် စစ်သားများကို ကိရိယာများနှင့် သံလှောင်အိမ်အား ယူဆောင်လာရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ရှို့ဝူနှင့် ထန်ဝေ့တို့၏ ကူညီမှုဖြင့် ဖုတ်ကောင်ကို အထူးကိရိယာများဖြင့် ချည်နှောင်ကာ လှောင်အိမ်ထဲသို့ ပိတ်လှောင်လိုက်ကြလေသည်။

ယခင်နှင့်မတူဘဲ ဖုတ်ကောင်သည် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ လှုပ်ရှားမှုမရှိသော ဖုတ်ကောင်ကို ကြည့်၍ ကျူးလင်က တစ်ခုခု စဉ်းစားနေသည်။

စစ်သားများက လှောင်အိမ်အား စစ်သုံးယာဉ်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ ရှို့ဝူက မေးလိုက်သည်။

"ငွေပေးချေမှုကရော..."

ဝမ်ရှန့်ယဲ့သည် အခြားသော စစ်သုံးယာဉ်နှစ်စီးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ စစ်သားများကို နောက်ဖေးတံခါးများ ဖွင့်ရန် ခိုင်းစေလိုက်သည်။ သူက ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျုပ်တို့က လက်နက်အသစ် ဆယ်သေတ္တာပဲ သယ်လာခဲ့တယ်... မင်းတို့လိုချင်တဲ့ မီးစက်အသစ်ကတော့ ဗိုလ်ကြီးရှို့ကိုယ်တိုင် စခန်းကို ပြန်ပြီး သွားယူရလိမ့်မယ်... အဲဒါက အရမ်းကြီးပြီး လေးလွန်းလို့ ကျုပ်တို့ ထရပ်ကားနဲ့ သယ်လာဖို့ အဆင်မပြေဘူး..."

သူ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားပြီးနောက် ရှို့ဝူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျီယန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"လောင်ယန်... သိမ်းလိုက်တော့..."

ကျီယန်သည် သူတို့အနီးသို့ လျှောက်လှမ်းလာပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ ပထမယာဉ်ပေါ်ရှိ လက်နက်သေတ္တာ ငါးလုံးကို သူ၏နေရာလွတ်ထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဒုတိယယာဉ်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကျန်ရှိသော လက်နက်သေတ္တာ ငါးလုံးကိုလည်း ထပ်မံသိမ်းဆည်းလိုက်လေသည်။

ကုန်သွယ်မှု ပြီးဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ရှန့်ယဲ့က ရှို့ဝူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဗိုလ်ကြီးရှို့အနေနဲ့ ထောက်ပံ့ရေးဌာနခွဲကို သွားပြီး မီးစက်ကို ထုတ်ယူနိုင်ပါတယ်... ကျုပ်တို့ သူတို့ကို အကြောင်းကြားထားပြီးပြီ..."

ရှို့ဝူက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် ဝမ်ရှန့်ယဲ့နှင့် စစ်သားများသည် စစ်သုံးယာဉ်များပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြသည်။ ယာဉ်မောင်း၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဝမ်ရှန့်ယဲ့သည် ကျူးလင်ကို ခဏမျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ထွက်ကြစို့..."