အခန်း ၁၁၅

အခန်း (၁၁၅) - ထွက်ခွာခြင်း

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကျူးလင်က မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှို့ဝူနှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်သွားလေသည်။ သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဟန်ရှင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးယွီယန်တို့မှာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို ဆက်မေးရန် အလွန်အမင်း ရှက်ရွံ့နေကြချေပြီ။

ကျူးလင်ကမူ ၎င်းတို့၏ ခံစားချက်များ သို့မဟုတ် သူတို့ ဘာတွေးနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ပေ။

ထိုအရာမှာ သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုသာဖြစ်ပြီး ထိုရွေးချယ်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲရလဒ်များကိုလည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်သာ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

သူတို့က ကျူးလင် သို့မဟုတ် သူမ၏ သူငယ်ချင်းများကို မထိခိုက်စေသရွေ့ ကျူးလင်အနေဖြင့် သူတို့၏ ဘဝထဲသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည် မဟုတ်ချေ။

သူမက နှစ်တစ်ထောင် ရေခဲပိုးထည်စပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ရှို့ဝူက မေးလိုက်သည်။

"သူတို့ မနေ့ညက ကျင့်ကြံခြင်းကို ခိုးသင်ခဲ့ကြတာလား..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က အရမ်းကို မဆင်မခြင်လုပ်ကြတာပဲ..."

ကျီယန်က ဟန်ရှင်းယွဲ့နှင့် ကျိုးယွီယန်တို့ကို ခဏမျှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့က သန်မာချင်စိတ် အရမ်းစောနေကြတာ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် သူတို့သွားရာလမ်းက တစ်လမ်းပဲရှိလိမ့်မယ်..."

သူပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ထန်ဝေ့က သူ၏ဗိုက်ကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့အကြောင်း ဆက်မပြောကြနဲ့တော့... လောင်ယန်... ဒီနေ့ မနက်စာအတွက် ဘာရှိလဲ..."

ကျီယန်က သူ၏နေရာလွတ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရိက္ခာတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူး... ငါတို့ အပြင်ထွက်ပြီး ထပ်ရှာဖို့ လိုလိမ့်မယ်..."

ဤအကြောင်းကို ပြောမိရာမှ ကျူးလင်က ရောက်ရှိလာတော့မည့် ဆောင်းရာသီကို တွေးမိသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဆောင်းတွင်း မရောက်ခင် ရိက္ခာတွေကို အမြန်ဆုံး ရှာဖွေထားသင့်တယ်..."

ရှို့ဝူက သူမကို ကြည့်ကာ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်လင် ပြောတာမှန်တယ်... ရွာတိုင်းမှာ ထွက်ကုန်တွေကို အပြင်ကို တင်ပို့မရောင်းချခင် သိုလှောင်ထားတဲ့ ဂိုဒေါင်တွေ ရှိတတ်တယ်လို့ ငါမှတ်မိနေတယ်...”

“ရှောင်လင်ရဲ့ နှိမ်နင်းရေး တာဝန်ကို ကူညီပြီး ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ရင်း ဒီနေရာကို တစ်ခါတည်း ရှာဖွေသွားကြတာပေါ့..."

ကျီယန်က ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ... မင်းပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့..."

ရိက္ခာများ သိပ်မကျန်တော့သဖြင့် ကျူးလင်က သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ပြောင်းဖူးအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနက်စာအတွက် ပြောင်းဖူးပြုတ်ပဲ စားကြတာပေါ့..."

ဝါဝင်းနေသော ပြောင်းဖူးကြီးများကို ကြည့်ကာ ကျီယန်က ပေါင်းအိုးတစ်လုံး၊ သယ်ဆောင်ရလွယ်ကူသော မီးဖိုတစ်ခုနှင့် ရေသန့်တစ်ဘူးတို့ကို လျင်မြန်စွာ ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ပြောင်းဖူးများကို ငါးမိနစ်ခန့် ပေါင်းပြီးနောက် ကျီယန်က အဖုံးကိုဖွင့်ကာ ပြောင်းဖူးတစ်ဖူးကို ထုတ်ယူ၍ ကျူးလင်အား ပေးလိုက်ပြီးနောက် အခြားပြောင်းဖူးတစ်ဖူးကို သူ့အတွက် ယူလိုက်သည်။

လေထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေသော ပြောင်းဖူး၏ ချိုမြိန်သော အနံ့အသက်ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် ထန်ဝေ့နှင့် ရှို့ဝူတို့ကလည်း ပြောင်းဖူးတစ်ဖူးစီ ယူလိုက်ကြသည်။

သူတို့လေးဦးနှင့် ထူထူတို့က ပေါင်းထားသော ပြောင်းဖူးချိုချိုများကို မြိန်ယှက်စွာ စားသုံးနေကြစဉ် အခြားတစ်ဖက်ရှိ မိန်းကလေးလေးဦးမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေကြချေသည်။

မုန့်ကျယ်လန်က ကျိုးယွီယန်နှင့် ဟန်ရှင်းယွဲ့တို့ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"နင်တို့ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရတာလဲ... သူများရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ခိုးယူရင် အသတ်ခံရနိုင်တယ်ဆိုတာ နင်တို့ မသိဘူးလား...”

“အစ်မကျူးလင်က နင်တို့ကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ သတိပေးခဲ့တာနဲ့တင် နင်တို့ တကယ် ကံကောင်းနေပြီ..."

သူမပြောသည်ကို ကြားရသော် ဟန်ရှင်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... နင်ပြောတာ ဟုတ်တယ်... ငါ သူမအတွက် လျော်ကြေးအနေနဲ့ တစ်ခုခု ပြင်ဆင်ပေးသင့်တယ်..."

မိမိ၏ အမှားများကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် နောင်တရနေသော ဟန်ရှင်းယွဲ့နှင့်မတူဘဲ ကျိုးယွီယန်တွင်မူ ကွဲပြားခြားနားသော အတွေးများ ရှိနေသည်။

သူမ၏ အမြင်အရ ၎င်းတို့အနေဖြင့် ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ကျူးလင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်ကို ခိုးယူသင်ယူခဲ့ခြင်းမှာ မှားယွင်းသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျူးလင်က သူတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် ရှို့ဝူနှင့် အခြားသူများကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း သင်ကြားပေးခဲ့ခြင်းမှာလည်း သူမ၏ အမှားမဟုတ်ပါလော။

သူမ၏ ကျင့်စဉ်များ ခိုးယူခံရပါက သူမကိုယ်တိုင်သာ အပြစ်တင်သင့်ပေသည်။

သူမက ဟန်ရှင်းယွဲ့ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့... ငါတို့ သူမရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကို ခိုးယူခဲ့မိတာက တကယ်တော့ မှားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ သူမအပေါ် ဘာမှ အကြွေးမတင်ပါဘူး..."

“တောင်းပန်ပြီးရင် ငါတို့ တာဝန်ကို အပြီးသတ်ပြီး စခန်းကိုပဲ ပြန်ကြရအောင်... သူတို့နောက်ကို ဆက်လိုက်နေဖို့က ငါတို့အတွက် မသင့်တော်တော့ဘူး..."

၎င်းတို့အဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးအနေဖြင့် ကျိုးယွီယန်တွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပိုင်ခွင့် ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် ၎င်းတို့က လျင်မြန်စွာ မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှို့ဝူနှင့် အခြားသူများရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြလေသည်။

သူတို့ လာနေသည်ကို မြင်သော် ကျီယန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

"တစ်ခုခု လိုအပ်လို့လား..."

ဤမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျိုးယွီယန်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားလေသည်။

အခြားသူများအတွက်မူ ကျီယန်၏ မေးခွန်းမှာ ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ မေးမြန်းလိုက်သော သာမန်မေးခွန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤစကားလုံးများက ကျိုးယွီယန်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် သရော်လှောင်ပြောင်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲကြားယောင်သွားခဲ့ရသည်။

သူမက အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မက အစ်မကျူးလင်ကို လာတောင်းပန်တာပါ... ပြီးတော့ ငါတို့ တာဝန်ပြီးဆုံးကြောင်း အစီရင်ခံဖို့ စခန်းကို ပြန်တော့မယ့်အကြောင်း လာပြောတာ...”

“အစ်မကျူးလင်အတွက် ဆုလာဘ်ကိုတော့ မုန့်မုန့်ဆီမှာ ထားခဲ့လိုက်မယ်... စခန်းကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျမှ လာယူလိုက်ပါ..."

သူမပြောသည်ကို ကြားပြီးနောက် ကျူးလင်က နောင်တွင် ၎င်းတို့နှင့် မည်သည့်အခါမျှ ပြန်လည်ပူးပေါင်းတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း သိရှိလိုက်သည်။ သူမက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းခရီးမှာ ဂရုစိုက်ကြပါ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက ပေါင်းအိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ပေါင်းထားသော ပြောင်းဖူးအချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက ပေါင်းအိုးထဲမှ ပြောင်းဖူးကြီး လေးခုကို ကောက်ယူကာ မုန့်ကျယ်လန်ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"လမ်းမှာစားဖို့ ယူသွားကြ..."

မုန့်ကျယ်လန်က ပေါင်းထားသော ပြောင်းဖူးလေးခုကို လှမ်းယူလိုက်ရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မကျူးလင်..."

ကျူးလင်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

"အင်း..."

၎င်းတို့အကြား ဆက်ပြောစရာ စကားမရှိတော့သည်ကို မြင်သော် ကျိုးယွီယန်က အခြားသူများကို ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မုန့်ကျယ်လန်က အိမ်ထဲမှ မထွက်ခွာမီ ရုတ်တရက် နောက်သို့လှည့်ကာ ကျူးလင်ရှိရာသို့ ပြန်ပြေးလာခဲ့သည်။

သူမက အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူကာ ကျူးလင်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးရင်း နောင်တရစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ယွဲ့ယွဲ့နဲ့ ယွီယန်တို့ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စအတွက် တကယ်ပဲ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ တောင်းပန်မှုကို လက်ခံပေးပါနော်..."

ဤစကားများကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် သူမက အပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကာ အခြားသူငယ်ချင်း သုံးဦးနောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကျူးလင်က သူမ၏ လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အရာကို ကြည့်လိုက်ရာ အဆင့် ၂ ရေစွမ်းအင် ပုံဆောင်ခဲအမြုတေတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမက အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"သူမက မိန်းမကောင်းလေးပဲ... ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ..."

ကျူးလင်က ပုံဆောင်ခဲအမြုတေကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပြောင်းဖူးကို ဆက်လက်စားသုံးနေလေသည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ၎င်းတို့က အိမ်ထဲမှ ထွက်ခွာကာ ရွာ၏ အတွင်းပိုင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။

မြေသားလမ်းကျဉ်းလေးပေါ်တွင် လျှောက်လှမ်းရင်း ကျူးလင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို စစ်ဆေးရန် သူမ၏ စိတ်အာရုံကို ဖြန့်ကျက်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှာမတွေ့ချေ။

သူမက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက တကယ် ထူးဆန်းတယ်... ဒီမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်တောင် မရှိဘူး... ငါတို့ကလွဲလို့ တခြားသက်ရှိတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုလည်း မခံစားရဘူး... ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်တောင် မရှိဘူး..."

သူမ၏ စကားဆုံးသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှို့ဝူက ၎င်းတို့ကို ရပ်တန့်ရန် အချက်ပြသည့်အနေဖြင့် လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"လူတစ်ယောက် လာနေတယ်..."