အခန်း ၇

အခန်း (၇)

သို့သော် ချန်မေ့လန် လက်ထပ်ခဲ့သော ထိုလူမိုက် လုကျင်းယွိမှာမူ တစ်နည်းနည်းဖြင့် စီးပွားရေးတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီး ရှီးဖျင်မြို့ တစ်မြို့လုံးရှိ အကြီးမားဆုံးသော အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာကာ မြို့၏ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် အငြင်းပွားဖွယ်မရှိ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့လေသည်။

ကျိုးရွှယ်ချင်း ချန်မေ့လန်နှင့် ဆုံတွေ့ချိန်တွင် ချန်မေ့လန်သည် ဇိမ်ခံကားကြီးတစ်စီးပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ချမ်းသာကြွယ်ဝသော လုကျင်းယွိက သူမကို ကားပေါ်မှဆင်းရန် လက်ကမ်းပေးနေခဲ့လေ၏။

ကြမ်းတိုက်တံကို ကိုင်ထားရင်း ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်ကာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွားခဲ့လေသည်။

ချန်မေ့လန် လက်ထပ်ခဲ့သော ထိုလူမိုက်သည် ရှီးဖျင်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ် မည်သို့မည်ပုံဖြစ်လာခဲ့သည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်သည် ထိုကိစ္စများကို တွေးတောနေရန်အချိန်မဟုတ်ပေ။

လုကျင်းယွိသည် ချန်မိသားစုရွာနှင့် ကပ်လျက်ရှိ လုမိသားစုရွာတွင် နေထိုင်သည်။ လက်ရှိအချိန်တွင် သူသည် ဆင်းရဲနွမ်းပါးဆဲဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီကမှ ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားခဲ့ကာ ကလေးနှစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

ချန်မေ့လန်သည် လှပသော်လည်း ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာလည်း ရုပ်ဆိုးသူမဟုတ်ပေ။ အလုပ်မပြုတ်မီက သူမသည် သိုးမွေးချည်မျှင်စက်ရုံ၏ အလှပဂေးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ထို့အပြင် ချန်မေ့လန်သည် သူမ၏ သူဌေးသစ် ခင်ပွန်းဟောင်း၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သားယောကျ်ားလေး မမွေးနိုင်သူဟူသော အမည်းစက်ကိုလည်း ခံထားရသူဖြစ်သည်။

ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် သားနှစ်ယောက်ကို မွေးဖွားပေးနိုင်ခဲ့သဖြင့် ဤအချက်တွင် ချန်မေ့လန်ထက် များစွာ သာလွန်နေခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် သူမသည် ပြန်လည်ဝင်စားလာသူ ဖြစ်သောကြောင့် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ချက်ကို သိရှိထားလေ၏။

ထိုအချိန်က လုကျင်းယွိ ချန်မေ့လန်ကို လက်ထပ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သူမ အလွန်လှပပြီး သိမ်မွေ့သောကြောင့်မဟုတ်ပေ။

အကြောင်းမူကား လုကျင်းယွိ၏ ပထမဇနီး ကွယ်လွန်သွားပြီးနောက်တွင် သားတစ်ယောက်နှင့် သမီးတစ်ယောက်ကို ချန်ရစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သိရသလောက်ဆိုလျှင် သူ၏ ဒုတိယအိမ်ထောင်ရေးအတွက် စဉ်းစားသောအခါ လုကျင်းယွိသည် ဂရုတစိုက် လေ့လာစောင့်ကြည့်ခဲ့ပြီး ချန်မေ့လန်မှာ လှပကာ သဘောကောင်းသဖြင့် ကလေးများအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံလိမ့်မည်ဟု ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် နောက်ဆုံးတွင် သူမကို လက်ထပ်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် ချန်မေ့လန်ထက် ပို၍ လှပပြီး ပို၍ သဘောကောင်းသည်ဖြစ်ရာ အနာဂတ်တွင် အချမ်းသာဆုံး ဖြစ်လာမည့်သူနှင့် သူ၏ ကလေးများကို ဆွဲဆောင်နိုင်မည် မဟုတ်လော။

မမျှော်လင့်ထားသော အခြေအနေများကို ကာကွယ်ရန် ယခုပင် သူမ စတင်လှုပ်ရှားရပေမည်။

ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် မြစ်ငယ်လေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ လုမိသားစုရွာဆီသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးချောင်ဖန်မှာ စိုးရိမ်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

“ရွှယ်ချင်း၊ နင် ရူးနေပြီလား! နင် သေချာလည်း မရှင်းပြဘူး၊ နင် တကယ်ပဲ ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ”

“အစ်မ၊ ကျွန်မအတွက် နောက်ထပ် အိမ်ထောင်ဖက်ကောင်း တစ်ယောက်ကို တွေ့ထားပြီ၊ အဲဒီလူက ယန်ကျောက်ထက် အဆပေါင်း သောင်းနဲ့ချီပြီး ပိုကောင်းတယ်”

ကျိုးရွှယ်ချင်းက အဝေးမှ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

သူမသည် လူများ မြင်တွေ့ကာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုကြမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လမ်းမကြီးမှ မသွားခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် မြစ်ကမ်းနံဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်ကာ မြက်ခင်းလမ်းများပေါ်မှ ဖြတ်လမ်းများအတိုင်း သွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးချောင်ဖန်က နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြောင့် သေလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သည်။

လုမိသားစုရွာဆိုသည်မှာ လူပျင်းများနှင့် လူမိုက်များသာ ပြည့်နှက်နေသော နေရာဖြစ်၏။ ထိုနေရာတွင် ယန်ကျောက်ထက် ပို၍ကောင်းမွန်သော အမျိုးသားတစ်ဦး မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

‘ကျိုးရွှယ်ချင်း တကယ်ပဲ ရူးသွားပြီလား'

ချန်မိသားစုရွာမှ ထွက်ခွာပြီး မြစ်တစ်စင်းကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် လုမိသားစုရွာသို့ ရောက်ရှိသွားပေမည်။

အနာဂတ်ကာလတွင် သူမ၏ သားတစ်ယောက်မှာ အမြဲတစေ ဖျားနာကာ ပြဿနာရှာတတ်သူဖြစ်လာပြီး အခြားတစ်ယောက်မှာလည်း တေလေကြမ်းပိုးဖြစ်လာမည်ဟု ကျိုးရွှယ်ချင်း တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

သို့သော် လုကျင်းယွိ၏ ကလေးနှစ်ယောက်မှာမူ အောင်မြင်ကျော်ကြားလာမည်ဖြစ်ပြီး သမီးဖြစ်သူမှာ ဟွာနိုင်ငံ၏ နာမည်ကြီးအဆိုတော်တစ်ဦးဖြစ်လာကာ သားဖြစ်သူမှာ လုပ်ငန်းရှင်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အစစ်အမှန် ဩဇာတိက္ကမကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်လာကြပေမည်။

ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုရှေ့မှ ဖြတ်လျှောက်သွားစဉ် ကျိုးရွှယ်ချင်း ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။

ကွာရှင်းစဉ်က သူမသည် ယန်ကျောက်ထံမှ အိမ်နှင့် စုဆောင်းငွေများကို ပြန်လည်ရယူခဲ့သည်။ ယခုအခါ သူမတွင် ငွေကြေးများစွာ ရှိနေပြီး ကလေးများကို စိတ်ကျေနပ်စေရန် အထိရောက်ဆုံးနည်းလမ်းမှာ သူတို့အတွက် ပစ္စည်းများဝယ်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနှင့် တံခါးဖွင့်ဝါဒအပြီးတွင် ကုန်ပစ္စည်းများ ပေါများလာခဲ့သည်။

မကြာသေးမီ နှစ်များအတွင်း ပူဖောင်းပီကေနှင့် ကောက်နှံသကြားလုံးတို့သည် ကလေးများ၏ အနှစ်သက်ဆုံး သရေစာများဖြစ်လာခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် စေးကပ်ချိုမြိန်သော ကောက်နှံသကြားလုံးကို ကလေးများက အလွန်နှစ်သက်ကြလေသည်။

“ရဲဘော်၊ ကျွန်မကို ပြား ၅၀ ဖိုးလောက် ပူဖောင်းပီကေနဲ့ ကောက်နှံသကြားလုံး တစ်ဆုပ်လောက်ပေးပါ”

ကျိုးရွှယ်ချင်းက ငွေတစ်ယွမ်ကို ထုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူက သူမကို မမှတ်မိသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ရှင်က ကျွန်မတို့ရွာက မဟုတ်ဘူးနော်၊ ဆွေမျိုးတွေဆီ အလည်လာတာလား”

“ဟုတ်ပါတယ်အစ်မ၊ လုကျင်းယွိက ဘယ်နားမှာ နေတာလဲဟင်”

ကျိုးရွှယ်ချင်းက အပြုံးလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်က မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆိုင်တံခါးဝတွင် မှီကာ တံတွေးကျနေသော ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူမက ခေါင်းညိတ်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟိုမှာကြည့်၊ အဲဒါ လုကျင်းယွိရဲ့ ကလေးတွေလေ၊ သူတို့ကိုပဲ လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ”

ပြန်လည်ဝင်စားလာပြီးကတည်းက ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် ဤအနာဂတ်လူမိုက်ကြီးများကို ငယ်စဉ်ကတည်းက ပြုစုပျိုးထောင်ကာ သူဌေးကတော်တစ်ဦးဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့သော်လည်း ညစ်ပတ်ပေရေကာ ခက်ထန်ရက်စက်မည့်ပုံပေါက်နေသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မူ သူမ အနည်းငယ် ပျို့အန်ချင်စိတ်များပင် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ရသည်။

သူမ၏ သားငယ်လေး ငယ်စဉ်က မည်မျှပင် ချိုသာပြီး ချစ်စရာကောင်းခဲ့ကြောင်းကို သူမ တွေးမိသွားသည်။

သူမ၏ သားကြီးမှာ သူမနှင့် ဆက်ဆံရေးမကောင်းဘဲ သူမကို မုန်းတီးခဲ့သော်ငြားလည်း ကြက်သွန်ဖြူဥပုံစံ နှာခေါင်းနှင့် ခက်ထန်သော မျက်နှာထားရှိသည့် လုကျင်းယွိ၏သားထက်တော့ များစွာ ပို၍ ချစ်စရာကောင်းလှပေ၏။

သူ ကြီးပြင်းလာသောအခါ လမ်းပေါ်ရှိ အနုပညာရှင်ရှာဖွေရေး ကိုယ်စားလှယ်များက ရုပ်ရှင်ရိုက်ကူးရန်ပင် သူ့ကို ကမ်းလှမ်းလာကြမည်ဖြစ်သည်။

သူမ ဘာပဲလုပ်လုပ် ဆင်းရဲမွဲတေစွာ နေထိုင်ရမည့်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကိုသာ ကျိုးရွှယ်ချင်း ကြိုတင်မသိမြင်ခဲ့ပါက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများကိုပင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာဟု ယူဆတတ်သော သူမသည် သူတစ်ပါး၏ ကလေးများအား စိတ်ကျေနပ်အောင် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေမည်မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း သိပ်အရေးမကြီးချေ။ လုကျင်းယွိသည် အနာဂတ်တွင် အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းမှတစ်ဆင့် ရှီးဖျင်မြို့၏ အချမ်းသာဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်လာမည်ကို သူမ တွေးတောလိုက်သည်။ ကျိုးရွှယ်ချင်းသည် ဤအဆင်မပြေမှုများကို သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိ၏။

“ကလေးတို့၊ သကြားလုံးစားချင်ကြလား” သူမက ရှေ့လှမ်းလာရင်း အပြုံးလေးဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပူဖောင်းပီကေတစ်ဆုပ်ကြီးကို ထုတ်ယူပြလိုက်သည်။

ခုနစ်နှစ်အရွယ်ခန့် ယောကျ်ားလေးနှင့် ငါးနှစ်အရွယ်ခန့်ရှိ မိန်းကလေးနှစ်ဦးသည် ကျိုးရွှယ်ချင်းကို သတိကြီးကြီးဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ရုတ်တရက် ကောင်လေးက ကောင်မလေးကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်၏။

“မြန်မြန်ပြေး၊ ဒါ လူကုန်ကူးသူ နေမှာ”

ကောင်မလေးကလည်း ကျိုးရွှယ်ချင်း၏ လက်ပေါ်သို့ တံတွေးထွေးချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လူကုန်ကူးသူကြီး ငါတို့ နင့်သကြားလုံးကို မစားဘူး”

‘ဒီကလေးဆိုးလေးတွေက ဒီလောက်တောင် ဒေါသကြီးကြတာလား’

“လုတာ့ပေါင်၊ မပြေးနဲ့လေ၊ သားအဖေ လုကျင်းယွိ ဘယ်သွားလဲ”

ကျိုးရွှယ်ချင်းက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ကျိုးရွှယ်ချင်းက သူ့အမည်ကို ခေါ်လိုက်သံ ကြားသောအခါ ကောင်လေးက သူမသည် သူ့ဖခင်အား သိရှိသူဖြစ်မည်ဟု တွေးမိသွား၏။

သူက ခေတ္တတုံ့ဆိုင်းသွားပြီးနောက် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်အဖေက အများဆုံး အပြင်မှာ အလုပ်သွားလုပ်နေတာများတယ်၊ ပြီးရင် ချန်မိသားစုရွာကို ဝင်ရဦးမှာတဲ့၊ သူ ညနက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်လိမ့်မယ်”

‘ချန်မိသားစုရွာကို သွားတယ်ဟုတ်လား’

‘သူ ချန်မေ့လန်ကို သွားတွေ့တာများလား’

ချန်မေ့လန် ကွာရှင်းပြီးကတည်းက သူမသည် သားယောကျ်ားလေး မမွေးနိုင်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးနေသော်ငြားလည်း သူမ၏ လှပမှုနှင့် သိမ်မွေ့သော စရိုက်လက္ခဏာတို့ကြောင့် လူပျိုကြီးများ မုဆိုးဖိုများနှင့် လူငယ်များပင်လျှင် သူမကို တစ်ကြိမ်လောက်ဖြစ်ဖြစ် မြင်တွေ့ရရန်အတွက် ချန်မိသားစုရွာသို့ မကြာခဏ သွားရောက်လေ့ရှိကြသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သကြားလုံးများအားလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ရ၏။

သို့သော် သူမ မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အနှစ်သုံးဆယ်စာ မှတ်ဉာဏ်များမှာ နာကျင်ခံစားရလွန်းလှပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားသော်လည်း ဒေါသများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားလိုက်သည်။ သကြားလုံးများကို လုတာ့ပေါင်ထံ ကမ်းပေးရင်း အပြုံးလေးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အန်တီက သားတို့အဖေရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ၊ ဒီသကြားလုံးတွေကို သားတို့ကို စားဖို့ လက်ဆောင်ပေးတာပါ၊ ရော့... စားကြနော်”

ကလေးနှစ်ယောက်သည် ကျိုးရွှယ်ချင်းကို သတိကြီးကြီးဖြင့် အတန်ကြာ ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ တာ့ပေါင်က ကောက်နှံသကြားလုံးများကို လုယူလိုက်ပြီး ညီမဖြစ်သူ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ထွက်ပြေးသွားလေတော့၏။

‘ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့လူတွေ’

ကျိုးရွှယ်ချင်းမှာ သူတို့ကို ရွံရှာငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုများ အကြားမှပင် သူမ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြနေခဲ့သည်။